My liewe lawwe nasaat

IMG_0624

Ek het mos hierdie idee in my kop dat een van my nakomelinge eendag met my as eienaardige voorsaat sal identifiseer en dus graag meer oor my en my tydgenote se manewales te wete sal wil kom. Die dat ek hierdie blog nog so getrou in stand hou.

Ses, sewe jaar gelede toe ek hier begn skryf het, was dit glad nie so stil en besadig soos nou nie. Dit het behoorlik gewemel van bedrywighede. Om die ander blogs te lees was soos om ‘n klomp storieboeke gelyktydig te lees met dit tússen die lyne die kersie op die koek.

In daardie dae was daar nog behoorlike interaksie. Ons het oor en weer by mekaar ingeloer en gereelde eiertjies gelê. Op dié manier is hegte leesverbintenisse gesmee. En glo vir my, almal wóú gelees word.

Nou hierdie oor en weer kommentaarlewery het darem nie net by heuningkwaswoorde en smileys gebly nie. Soos dit mos maar met enige gemeenskap gaan het daar kort-kort ook bekgevegte uitgebreek en het sommiges behoorlik uit hul pad gegaan om te stir en sodoende ook húl pond aandag te kry. Dan was daar natuurlik ook die trolle. Wat is ‘n goeie ou blog-gemeenskap dan nou sonder ‘n nare trol? Maar dis ‘n storie vir ‘n ander keer.

Interessante tye gewees daai. Hier waar ek nou al by my derde koppie cappuccino trek, begin die herinneringe nou bokspring en kan my vingers nie meer behoorlik byhou nie. Daarom gaan ek nou vir eers die iPad eekant toe skuif.

Net gou nog iets: Henry het my mos op ‘n stadium weird genoem. Ai, liewe Henry vir wie ek nog altyd ‘n soft spot het. Ons het oor sóveel dinge eenders gedink. Net nie oor lyfstraf nie. Kan jy jou indink dat dit in ons tyd nog aanvaarbaar was om kinders te sláán?! Raak ek nou sommer weer driftig. Iedergeval, nog voor die uitval wat ook nou nie heeltemal ‘n uitval was nie, het hy mos eendag vir my gesê: “Jy is weird, maar op ‘n nice manier.” Waarop ek toe antwoord: “En jy is nice, maar op ‘n weird manier”.

Gawe tye daai. Propvol interaksie. Nou is hier slegs enkele hardnekkiges wie se stemme spookagtig teen die ou ruïnes bly eggo. Was dit nie vir die vooruitsig op ‘n weird nasaat wat moontlik eendag hier sal lees nie, was my laaste storiefluit ook al uit.

Tot ‘n volgende keer,

Jou hardnekkige weird voorsaat.

 

Wat ‘n grap

images-1

Met die dat ek vanoggend die iStore-nuusbrief lees, val my bek toe mos nou behoorlik oop. Van stomme verbasing. Waarna ek maar net kan kopskud en grinnik.

Vanselfsprekend neem ek toe skermskote daarvan. So ‘n grap móét oorvertel word.

Screen Shot 2015-08-07 at 8.45.50 AMScreen Shot 2015-08-07 at 8.46.29 AM

Net dit. Geen ander toepassings nie. Om, van alle dae, Vrouedag te vier.

Toe toe toe, kaalvoet en swanger terug kombuis toe met julle. En moenie vergeet om mooi te lyk nie, hoor!

 

“Want ons is lief vir hulle”

‘Laaste groot jagter’ Toppie Kruiper sterf in sy slaap – Netwerk24

En net nou die dag het ek oor jou en jou broer John geskryf.

Sal ek ooit jou woorde destyds aan my vergeet toe een van die ander gidse jou kennis oor jou eie wêreld bevraagteken het?

Só het ek nog daaroor geskryf:

Gids van die Wilderness Leadership School: “Dis ’n toktokkie.”

Kelkie: “Kan nie wees nie, hy’s te plat. Toppie, wat’s dit dié?”

Toppie, die Boesmangids: “Dis ’n platanna.”

Wilderness Leadership School-gids: “Die boek sê dan dis ’n toktokkie.” Hy staan op om die boek te gaan haal.

Kelkie aan Toppie: “As jy sê dis ’n platanna, dan ís dit ’n platanna.”

Toppie: “Ja, want ons is lief vir hulle.”

 

En die wenner van die prys vir beste akteur ……

 

images

………  DIE VELDLIKKEWAAN !!!

Afgeneem in die hartjie van ons bosveld.

Ander genomineerdes: klipdassie, gebande muishond, lepelaar, rooibok, waterbok, blouwildebees, bontsebra, blesbok.

Vasbyt ouens, dalk volgende keer. Mits julle natuurlik gaan opdaag wanneer ek die volgende een wil skiet.

Waarskuwing: Hierdie video is glad nie geskik vir ONsensitiewe kykers nie. Dit bevat geen tonele van seks en geweld nie, slegs speelsheid, vreeTsaamheid en ‘n ligte vryery.

 

Elke druppel tel

Draai ‘n kraan oop en daar kom skoon water uit. Dís mos hoe ons grootgeword het. Maar vir hoe lank nog?

35879_398500968021_1195279_n (1)

**********

waterbobbejaan 1 (HAT): Soort otter.

waterbobbejaan 2 (HAT): Soort waterkraffie.

waterbobbejaan 3 (in my kop): Iemand wat leef asof skoon water altyd in oorvloed tot ons beskikking sal wees.

Terug by die HAT.

bobbejaan 1: Groot aap met donker hare, vooruitstekende snoet, groot wangsakke, slagtande en eeltagtige, onbehaarde sitplek.

bobbejaan 2: Dom mens.

Apologie dus aan bobbejaan 1 wat, anders as die mensDOM, slim genoeg is om níé met kosbare water te mors nie.

**********

‘n Tyd gelede bevind ek my dapper en stapper in die Kgalagadi-oorgrenspark saam met vier medetoeriste en vier gidse van wie twee Gauteng- en twee Kgalagadiboorlinge. Sandduine onder die oop hemelruim is ons weeklange woning. Vir drink, was en kosmaak is daar ‘n paar waterkanne, volgemaak by die motorhawe kort duskant waar die water brak sou begin raak.

35879_398496728021_7136037_n (1)

Dis verbasend hoe lank die nege van ons met net dié kanne water kon klaarkom met die laaste een teen huistoegaantyd selfs nog halfvol. Een van die Gauteng-gidse laat die oortollige water toe sommer in die dorre woestynsand leegloop. Hoekom dit dan nou al die pad in die kan terugkarwei?

Vir die twee Kgalagadiboorlinge was dit egter een te veel. Daarom roep hulle almal bymekaar en steek summier ’n preek af oor hoe kosbaar water nou eintlik is. En hulle wéét waarvan hul praat.

35879_398497503021_3894564_n

Nou dít, tesame met ander wilderniservarings wat hier en hier te lese is, het my finaal tot ’n punt gebring waar ek uiters spaarsamig met water omgaan. Om nie eens te praat van die al hoe groterwordende waterkrisis wat ons in die gesig staar nie.

Die dat daar deesdae hier by ons in elke badkamer ’n emmer of twee gereedstaan om die water op te vang wat in die stort of wasbak se drein sou wegspoel tot warm genoeg na smaak.

IMG_5614

Na die tyd word dit in die bad geledig vir my om later net warm water by te tap vir ’n lekker luukse bad. Van daar word dit dan grasperksproeier toe uitgepomp.

Bakke in die groente- en opwasbak vang al die water op van groente en vrugte wat afgespoel word, halwe glase water wat nie gedrink word nie, voedselverwerker-toerusting wat skoongespoel word (mits dit net groente en vrugte is wat verwerk is) en so meer. Dié opvangwater is bestem vir die stoepplante en tuin.

IMG_5594IMG_5599

Verder het ons drupbesproeiïng in die groentetuin laat aanbring sodat die water diep onder by die wortels kan uitkom pleks van bolangs opdam waar dit gou weer verdamp. Twee groot tenks vang reënwater op en word tydens die droë maande met behulp van dieselfde draagbare pomp wat vir die badwater gebruik word, groentetuin toe gepomp.

Elke kosbare druppel uit lekkende krane word ook opgevang tot tyd en wyl dit reggemaak kan word.

Tree ons dalk oordrewe en voortydig op? Nee. Dis nou een bobbejaan wat mens maar gerus vroegtydig agter die bult kan gaan haal.

Die kom en gaan van strydlustigheid

muskiet

Somer. Reën. En die uitbroei van verfoeilike muskiete. Dís mos hoe dit elke jaar gaan.

Maar dié seisoen was ek, die een met die mees aptytlike bloed in die huis, goed voorbereid. Met ‘n oulike skokapparaat in die vorm van ‘n rakket, het ek die gulsige bloedsuiers een vir een begin afmaai.

Aand na aand het ek rakket in die hand voor die televisie stelling ingeneem. Sodra die beweging van ‘n  muskiet voor die lig van die televisie my aandag trek, het ek blitsig opgespring en die rakket verwoed soontoe geswaai. En weer genoeglik in die stoel teruggesak sodra die die kenmerkende tzt-geluid vanuit die doodsnare opgeklink het. Tot die volgende muskiet haar opwagting gemaak het.

Nie lank nie, of ek was nie meer tevrede met muskietejag so voor die televisie nie. Nie as ek hulle sommer direk by hul gunsteling uithangplek saans teen die plafon kon gaan doodskok nie. En om daar by te kom, het ek my met ‘n stewige hoogtrap van die linkerbeen op die koffietafel gelig om na die tyd weer met ‘n dieptrap van die regterbeen op die vloer te lande te kom. Dieselfde proses is later die aand in die slaapkamer herhaal met die bed as bykomplek.

So het ek elke aand ‘n hele klompie muskiete se kort lewentjies nóg korter geknip. Totdat dít ook nie meer genoeg was nie. Nee, ek moes ook smôrens die rakket in al wat donker potensiële muskietslaaphoekie is, loop druk om hul verskrik te laat opvlieg – reg in die dodelike kake van die skokmasjien.

Maar soos dit in die lewe gaan, móét segetogte een of ander tyd tot ‘n einde kom. En het ek een oggend met ‘n steekpyn in my knie wakkergeword. Die regterknie. Die knieg van die been waarmee ek so knaend vanaf die koffietafel en bed vloer toe gedieptrap het. My landingsbeen.

Net daar het ek my fut vir muskietejag verloor. Mens het immers net één lewe. Met één regterknieg.

Ek het my toe maar weer soos van ouds met insek-weerder begin smeer met die vaste wete dat ‘n desperate muskiet kort voor lank ‘n oorgeslaande kolletjie sou uitsnuffel waar sy haar bloedlus kon bevredig. Maar ten minste het my knie mettertyd beter geword.

En die doodsrakket?

Dié lê op die bedkassie vir ‘n vinnige raakgryp in die donker om blindelings bo my gesig rond te swaai. Met die uitsluitlike doel om ‘n uiters irriterende zzzoei so vinnig moontlik in ‘n hoogs bevredigende tzt te laat eindig.

Helloooo …. anybody home?

Aangesien die eens digbeblogde Blogville so te sê in ’n spookdorp verander het, ’n spookasempie van my kant af.

’n Paar jaar gelede, tydens ’n veldstappie, kom ons op ‘n kleinerige kerkhof af. Nou ek’s nie vreeslik gaande oor begraafplase nie (te hard en kil na my sin), maar hierdie een het heel vrolik gelyk – danksy die natuurlike voorkoms van heelparty grafte.

Kerkhof 1

 

Dié een het behoorlik my hart gesteel:

kerkhof 2

Ten spyte daarvan dat die boom op die oog af beter dae geken het, dien dit steeds as veilige hawe vir ‘n verskeidenheid diertjies en goggas.

Een van die strak grafte, hoewel droë gras en blare dit tog bietjie versag:

kerkhof 4“GEB. 1 NOV. 1868, OORL. 5 AUG. 1956”.

Hierdie het ek sommer nou die dag op die internet raakgeloop:

kerkhof 3

Oulike manier van ‘n natuurlike bydraetjie tot Moeder Aarde. So vir oulaas..

Lees hier meer daaroor.

Volgende keer skryf ek oor dít waarin ek glo, naamlik lewe voor die dood.

Jeug- en kinderboeke

Naomi vra watter boeke ons van jongs af bybly. Vir my ongetwyfeld Die Uile-reeks. As jong kind het dié vierstuks bendelede my verbeelding behoorlik aangegryp. Ander jeugkarakters soos Saartjie en haar vriendinne asook die Maasdorpmeisies kon maar gaan slaap.

Nou op ‘n kindernoot: ‘n Tydjie gelede het ek op ‘n baie oulike groep afgekom wat met hul boeke (en films) wegbreek van die stereotipering van meisies. Hier kry alle kinders die geleentheid om boeke te lees en films te sien met positiewe boodskappe oor meisies en hul diverse vermoëns. Meisies hoef dus nie verban te word na die rol van hulpverlener of meisie in nood nie. Hulle kan ook leiers, heldinne, kampioene en uitvinders wees. Anders as die passiewe prinsesse wat so knaend deur dapper jong mans gered moet word, word meisies eerder aangemoedig om te groei en na drome wat hul self kan kies, te streef.

Net die ding vir ‘n nuwe generasie kinders.

Loer gerus hier.

10006292_656835737686076_1399438307_n

Ja OK, daar was dan tóg een verhaal waar die prins deur ‘n prinses gered moes word. Maar van alle dinge met ‘n sóén.

 

 

Roes, roes, roesemoes

(Tina se uitdaging)

Roesemoes (HAT): Verwarring, warboel. ‘n Roesemoes wat ontstaan as daar nie sterk leiding is nie. Vgl. geroesemoes. roesemoesig.

Roes, roes, roeseMOERIG.

Hierdie het darem gehelp om af te koel:

O ja, en nog iets:

29582_10152235931694705_332477485_n

Veral op ‘n Maandagmiddag.

Was dit nie vir DelaDap nie ….