by

16 Desember 2007

Februarie 23, 2011 in Sonder kategorie

Vlam na vlam flikker die rooi-oranje die niksheid in. Blouwarm gloei die kole soos oë van ‘n verwilderde dier. Die onskuld en nederigheid van die verflentering spreek diep woorde in die verlate donkerheid van die sterrelose nag.

‘n Traan loop oor die plooie van ‘n jong gesig. Seer en gebroke bewandel hy die niksheid van die lewe, sonder ‘n greintjie liefde om aan vas te klou.

Hard plons die druppels op die harde bros grond; die klank weergalm in sy gedagtes.

Sterwend vlees, gebroke siel, mismoedig.

Dood.

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Vereiste velde word aangedui as *.