Jy blaai in die argief vir 2011 Maart.

ONDER IN MY WHISKEY GLAS

Maart 18, 2011 in Sonder kategorie

Onder in my whiskey glas, sien ek  jou weer.

Onthou ek hoe ons was, en nou’s my hart so seer.

Die woorde van Koos Kombuis se liedjie hang nou al die hele dag in my kop.

Dalk mis ek hoe mense was.

Dalk mis ek mense wat was.

Dalk mis ek hoe ek was.

Mense beweeg aan,

Mense wat eens so onlosmaakbaar deel was,

Van my lewe,

Van my liefde,

Van my.

Ek kyk onder in my glas

Ek sien so baie,

Maar as die glas leeg is

Is daar niks.

Engelvlerke

Maart 11, 2011 in Sonder kategorie

‘Partykeer wonder ek wat van dié vlerke gaan word.

Almal sê dis stress.

Maar as dit so aangaan gaan daar nie meer ‘n veer oor wees om te kan vlieg nie.

Wat doen ‘n engel sonder vlerke….sonder vlieg? ‘ wonder Engelkind.

‘Kan hulle maar netsowel net hier uit die rugmurg uitrek en neergooi.

As hulle dan nou nie meer hul doel gaan vervul nie kan ek seker maar mensekind word.

Vlerkloos die aarde bewandel, in plaas van die saamsleep van dié brandsiek vlerke.

Hulle dra net te swaar party dae.

Soms sal dit lekker wees om net vry te wees van hulle gewig.’

Die ligte wind kom ritsel aan die vere van Engelkind se vlerke.

‘n Sagte rilling vibreer deur haar.

Die gevoel van die wind wat aan haar vlerke trek- trek maak haar gees meteens wakker.

Haar groot oë gaan oop en sien skielik die wydheid van die wêreld om haar.

Sy gee kort teugies asem en blaas die woorde ‘Dankie Vader’ diep uit.

Gewigloos.

Help dit om daaroor te skryf?

Maart 2, 2011 in Sonder kategorie

Miskien help dit om daaroor te skryf, dink ek by myself.

Ek het al agterkom dat dit klaarblyklik die waarheid van die woorde op papier is wat gedagtes en gevoelens meer werklik maak.

Dis asof dit meer georden word as ek dit neerskryf.

Dit is seker hoekom so baie mense ‘n dagboek hou. Ek daarenteen is nie die een vir daaglikse neerskryf van die gebeurtenisse en gewaarwordinge nie, maar ek dink vandag mag dit dalk net help.

Dis amper of ek in ‘n surrealistiese wereld vandag beweeg.

Ek het vangoggend wakker geword met die inkennistelling dat daar ingebreuk is in my Poon.

Dis seker eintlik niks nie.

Dit gebeur tog elke dag met baie mense, maar dit het iets in my geroer.

Dit voel of daar ‘n naiwiteit by my gesteel is.

Ek was so opgewonde om uit te vind dat my motorversekering met meer as R300.00 per maand verminder het toe ek na die Bosch toe getrek het. ‘n Groot aanduiding dat dit tog heelwat veiliger hier is as in my gevaarlike vorige tuiste.

Nou wonder ek, moet ek dan nou weer bang word?

Moet ek nou weer ongemaklik voel as ek laat aand alleen hier in my ‘veilige’ binnehof van die kompleks parkeer?

Moet ek nou verlief neem met my ma se bekommernis as sy my nie in die aande in die hande kan kry by my huis nie?

Moet ek onsteld wees as iemand by wie ek kuier nie vra, soos my vriendin Anha altyd maak, dat ek moet laat weet as ek veilig by die huis aangekom het, na ons saam gekuier het nie?

Baie vrae waarop daar nie regtig ‘n antwoord kan wees nie.

Maar die insident het meer tot gevolg gehad as net dit.

Dit het veroorsaak dat ek vriendskappe bevraagteken.

Dat ek ‘n sekere optrede verwag het van mense na aan my.

Dit het my laat twyfel oor wat is regverdig om wel van mense of eintlik vriende te kan verwag.

Dit het my ook laat reageer op ‘n manier wat ek nie van gehou het nie.

Ek was ‘n bitch vanoggend.

Verwag ek te veel omdat ek dalk glo dat die manier waarop ek reageer en optree in sekere omstandighede die regte manier is?

‘n Groot deel van my bestaan gaan oor om onselfsugtig mense lief te he.

Lief te he in die wydste sin van die woord.

Onselfsugtig in die opsig dat daar gegee word en NIKS terug verwag moet word nie.

Hoe onselfsugtig is ek dan nou eintlik as ek dan verwag iemand moet meer hulp aanbied/ meer omgee/ meer empatie he/ daar wees vir my/ optree soos wat ek sou?

Dalk is dit wat my die meeste pla. Die vraag oor hoe onselfsugtig is onselfsugtig?

Waar pas my menswees/ my onsekerhede/ my hartseer en alleen wees in die onselfsugtig in?

Ek weet nie.

Ek weet net ek gaan nie toelaat dat iemand wat selfsugtig was en my naiwiteit kom steel het, my negatief gaan maak nie.

Dis ‘n lekker koel dag in die Bosch.

Ek dink ek moet gaan stap sodra die vingerafdruk mense van die Polisie hier was.

Die Polisie…..hulle was hier in my voorhuis binne ‘n half uur nadat ek die oproep gemaak het. Verklaring geneem en kortliks daarna ‘n sms gekry met ‘n saaknommer.

Dis ongelooflike diens!

Ek het baie om voor dankbaar te wees. Ek het vergeet om my sekuriteitsdeur te sluit laas nag.

So met die deur en sekuriteitshek wa-wyd oop geslaap….veilig!

Hoe dan nou anders as om dankbaar te wees vir die beskerming wat ek geniet het terwyl my radio en ander items uit my kar gesteel is?

Dankie Vader!

En dankie Anha.