Winde van Verandering

September 28, 2011 in Sonder kategorie

Ek ken iemand, ‘n man met vermaarde talente.  Ter wille van verleenthede sal ek hom liewer nie identifiseer nie, so kom ons noem hom Gert. Een van Gert se talente het veroorsaak dat hy die voorsitter van Helshoogte manskoshuis op Stellenbosch se Poep-en-Burp klub was. 

 

Die reglement van die klub was heel eenvoudig. Elke keer as ‘n lid een van daardie flytige liggaams-luggies laat onstnap het, dan moes hy ‘n 5c of so bydra tot die klub se kitty [dit was lank terug, nog voor 1980, toe kon jy nog iets doen met 5c].  Aan die einde van die jaar dan het al die lede van die klub in die Spur gaan milkshakes drink met wat in die kitty was.  Of dis wat hy sy ma gevertel het.  Dalk het hulle skelmpies ‘n bier gedrink.

 

Eintlik, ongelukkig vir Gert, het die hele klub maar op sy talente saamgery.  Hy was die hoof bydraer tot die kitty. Dis soms sleg om so talentvol te wees. Gelukkig het die klub net uit 3 lede bestaan, so elkeen kon dus darem ‘n ietsie kry.  By die Spur nou, bedoel ek.

 

‘n Paar jaar later woon ek in die buurkoshuis. Een donker aand stap ek en my kamermaat terug koshuis toe, by Helshoogte verby.  Iewers vanuit een van die boonste vloere burp daar ‘n man.  Indrukwekkend, man!  Ons ruk tot stilstand in ons spore en bewonder die meesterstuk.  Ek weet dit kan nie Gert wees nie, want hy is nie meer daar nie, maar ek weet hy sou ‘n diep buiging gemaak het uit erkentlikheid vir hierdie vertoning.

 

My kamermaat was vreeslik ordentlik.  Hy’t nie een in die toilet ‘n harde flatelasie gepasseer nie.  Burp was ook nie eintlik sy ding nie.  Deesdae, om die waarheid te sê, is hy nog meer ordentlik as toe.

 

Ekself was as kind blykbaar ook vreeslik ordentlik. Of so vertel my ma my. ‘n Tannie op Laaiplek het eendag in verstomming opgemerk: “Haai, die kind sê tot askies as hy poep.” Ek was toe drie jaar oud. So ek is nou nie seker of die askies sê eintlik nie ‘n Laaiplek ding was nie, en of dit dalk net my ouderdom was wat eintlik die bewondering uitgelok het nie. Hoe ookal, sedertdien het baie dinge verander, moet ek bieg.

 

So op hierdie aand in die donker voor Helshoogte het ek en my kamermaat mekaar al lank genoeg geken dat hy toe al sekere waarnemings ook oor my vermoëns gemaak.  Dit het blykbaar nie heeltemal gestrook met die tannie van Laaiplek se waarnemings van baie jare vantevore nie.

 

Onder my kamermaat se spesiale aandrang en versoek, dus, [“my roommate made me do it”] maak ek my toe mooi staan daar in die donker onder die boom om die man in gelyke klank te antwoord.  Ek het self nie sleg gevaar nie, as ek nou daaraan dink.

 

Feitlik onmiddellik, egter, gee die man aan die ander kant antwoord op my roepstem. Eweneens indrukwekkend.

 

So staan ons dus nou, elkeen in sy klein hoekie (in die donker, mos nou), met wat miskien vir die oningeligte waarnemer mag geklink het soos die mating call van …. wel…. ek weet nou self nie mooi wie se mating call só sou geklink het nie.

 

Ek moet bieg, daai man was in ‘n klas van sy eie.  Ek het maar later suutjies (in die donker) die aftog geblaas.  Eisj, daai man, hy was baia goed.

 

 

 

[Ek wonder nou so half by myself of mens veronderstel is om sulke stories onder jou eie naam te skryf…..]

 

PGJ

5 antwoorde op Winde van Verandering

  1. TS het gesê op September 29, 2011

    eeeeeeuuuuuuwwwwwwww

  2. Ag ja wat!

  3. Dis tipies student om so trots te wees op hul winderige talente! Goed geskryf PG!

  4. Bulawayo!

    🙂

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Vereiste velde word aangedui as *.