by

Pa, maak vir my ‘n Vlieer Pa…..

November 6, 2016 in Uncategorized

Mens is nooit te oud om te leer nie…

Pa, maak vir my ‘n Vlieer Pa.….

Sussie karring al die heel week aan my en konfronteer my om elke hoekendraai (selfs tussen die skoon en rein wasgoed wat ek ingedagte besig is om op te hang) met die terrible reffrein: “My dad is gone….” Nog erger is die groot bruin oe so reg uit ‘n Dickens boek (”Please sir…can I have some more?”) wat met ‘n groot vraagteken opstaar na my…..Waar het sy dit gehoor? Verstaan sy die impak van haar woorde…..en dat sy besig is om my brose gemoedstoestand weg te kalwe?

Maar dit het my ook aan die dink gesit….en ek het met ‘n skok besef dat ek en hierdie kleine dogtertjie van net 4 ook iets in gemeen het…ons albei se pa’s is oorlede. En daar is baie dogters soos ons daarbuite…Pa-loos en verwese. Sekeres van ons is geseend om pa’s vir baie jare te he….ander weer nie….en dan is daar die (soos ek) wie se pa wel in die huis was, maar wat afwesig was…..Ek het kleintyd al besef dat wat ek van my pa verlang, hy nie vir my kon bied nie….om gekoester te word….en het dus besluit om hom maar te koester, want ek het dit nodig gehad sien? Na skool het ek ver gereis (na Europa, om presies te wees) om my pa se jongste boetie te gaan opsoek, omdat hy glo my peetpa was. Hy was baie benoud oor al my verwagtinge en het my gemaan om hom nie op ‘n pedistel te sit nie….wel, ek het….en wat kan ek se….hy het toe ook daar afgeval…en praat nou nie eers mee met my nie….siestog…

In my familie leef die mans nie baie lank nie en join almal die Dearly Departed Club hier skuins na sestig. Hoekom? Ek vermoed hulle leef te hard in hul twintigs….en van hul middeljare is dit net afraende pad….(ek hoop heimlik my drie ouer boeties spring hierdie kommerwekkende statisteik vry…)

So het ek ‘n paar jaar gelede ‘n heerlike feesmaal op Vadersdag voorberei….en tussen al die genooide gaste (wat kinders en vrouens ingesluit het) was daar net een pa. Ek het hom ‘n ereplek aan die kop van die tafel aangebied en nadat hy vir ons ‘n tafelgebed (ek weet, erg Calvinisties van my) gedoen het…het ek my glas gelig en ‘n heildronk op hom as vader gemaak, want ek het besef dat hy amper soos die renosters van Afrika ‘n bedreigde spesie geword het…

Ja, ek weet nie alle pa’s is soos liewe Jesus van die Kinderbybel nie, maar ek het gesien hoe my eie man met die geboorte van ons twee dogtertjies verander het van Tuff Puppy…tot Groot Teddy…dis iets wonderliks om te aanskou. En al maak hul soms foute as hul moeg en dalk humeurig na ‘n lang dag by die werk huis toe kom….moet ons onthou dat ons wat ma’s is ook nie perfek is nie…..en nie al die gaatjies in ‘n kind se hart kan vul nie…

By die skool waar ek klasgee is daar soms ‘n weeskind of twee en ek het al meer as een pouse met hulle op ‘n bankie gesit en vertel hoe ‘n mens vaderfigure in jou lewe moet soek na wie jy kan opkyk en koester…want om ‘n pa in jou lewe te he is ‘n anker vir jou lewensbootjie se reis…
So tel ek tot vandag toe nie ‘n ryloper langs die pad op nie, want my pa het my laat belowe (die dag toe ek my rybewys gekry het) dat ek nooitooitooit dit sal doen nie, want ek as meisiealleen op die pad is nooitooitooit veilig nie (miskien het Allison met die afgesnyde keel se pa dalk vergeet om haar die belofte te laat afle?)

Vandag het ek gekyk hoe sussie op kleinsus se eerste pa-lose versjaarsdagpartytjie soos Goue Lokkies op drie verskillende mans se skote openaf geklouter het….totdat sy die regte een gevind het….en al was haar eie “dad gone…” was ek bly vir haar, want ek het geweet sy sal wel haar eie ankers vind in al die pa-figure om haar….nes haar eie ma soveel jare gelede…

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *