Skoolmaats

Augustus 20, 2019 in Uncategorized

Ek het vroeër baie gewonder hoekom dit is dat die aarde so sproeterig met minerale bedeel is. Soos David Kramer sê: ‘n stukkie lê hier, en ‘n stukkie lê daar…

Ek weet nou dat die aarde uit baie brokstukke van sterstof ontstaan het, elk met ‘n ander samestelling. Jy is net gelukkig as jou brokkie meer goud of slaptjips gehad het as jou suur buurman s’n.

En so begin ek deesdae ook besef hoe ek uit brokkies andere saamgestel is. ‘n Brokkie pa, ma, gesinslede en familie, maar ook my vriende. Dit laat my toe weer bespiegel hoedat my skoolmaats my gemaak is wie ek vandag is en dat ek eintlik elkeen van hulle dank verskuldig is vir die blokkieskombers van ervaringe wat my gevorm het.

Ek was nooit een wat ‘n massa vriende om myself kon vergader nie en was aangewese op enkelinge met dieper, langer vriendskappe. Dalk moes ek ‘n ander reukweerder gebruik het.

Natuurlik maatjie Cobus, wie se ryke verbeeldingswêreld my op vlugte deur wilde wêrelde saamgeneem het. In die breë vyeboomskip het ons seerowers in woeste oseane beveg en in die ruimte rondgeploeter. Sy versameling slapbandboekies sou nie maklik in my huis toegelaat gewees het nie.

Neef Jan, wat my eng omgewing verryk het met stadstipe-ervaringe en ruimer denkwyses. Wat my Herbert Marcuse en ee cummings leer ken het en my die eerste treetjies tot ‘n skeptieser lewensbeskouing leer betree het.

Jan Harm wat my tot groter prestasie aangespoor het en by wie ek ‘n vreemde siele-aanklank gevind het. Hy was van ‘n ander wêreld en my wêreld het dit aangegryp.

Peet was my puberteitsvriend. Ons het die ritme, storm en drang van die musiek van die Sestigs ons eie gemaak in daardie jare wat ek die ontvanklikste was vir die verwarrende belewenisse van ons ontluikende grootmensskap.

André was daar in die eerste jare waarin ek myself eintlik regtig leer ontdek het. Hy het my bekendgestel aan ‘n wyer skat van musiekkunstenaars en was my broer wanneer dit swaar gegaan het.

Barry was ‘n vriend wat ek nie verdien het nie. Ons het sulke lang, diep gesprekke gehad as wat ‘n jong, onskuldige gemoed maar kon hê. Ons het saam die baardpunte van groot musiek bevoel en brakkerig ons eie weergawe van musiekmaak geëksploreer. Hy het styf-styf my vele ekskursies in verliefwees op ‘n ontstellend wye reeks skoonhede verdra en desnietemin ‘n vriend gebly. Vreemd.

Dis hierdie soort herinneringe wat ek seker eendag met deernis sal deurblaai as ek lui-lui op my stamperige rystoel in die ouetehuis sit en wieg. Dankie, ouens.

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Vereiste velde word aangedui as *.