Jy blaai in die argief vir #IreadYA.

by izakdv

Carina Diedericks-Hugo: vir my is daar ‘n subtiele verskuiwing

Junie 9, 2014 in Uncategorized

crn

Ek het Carina Diedericks-Hugo, die skrywer van die baie gewilde [email protected], in Spanje opgespoor. Hier is haar idees oor jongvolwasselit.

In die VSA is onlangs #IreadYA-week gevier. Ons is meer geneig te praat van jeuglit as jongvolwasselit. Is dit ’n leemte?

Absoluut. Ons het nie crossover fiction nie. Ek noem dit maar oorbruggingsletterkunde. Ons YA strek eintlik nie verder as 13 tot 14 jaar nie en wat dan? Deon Meyer? Wilna Adriaanse? André Brink? Dis dan wat ons lesers verloor en hulle oorslaan na Engels. Dis NIE omdat hulle nie lees nie. Dis omdat daar niks in AFRIKAANS is vir 15 tot 18-jariges om te lees nie.

Om vir hierdie mark te skryf is bitter moeilik. Hoekom doen jy dit?

Ek dink nie ek het ouer as 16 geword nie… Daardie mark bied soveel materiaal. Dink net aan hoe moeilik tienerwees is…

Daar is ’n verskil tussen kinderlitaratuur en jeugliteratuur. Wil jy verduidelik hoe jy dit sien?

Ek het geen aanvoeling vir kinderlit nie. Ek vind kinders onder 12 baie kompleks en bo my vuurmaakplek. Ek het nie kids nie, was ‘n laatlam en tot ek 14 was, die jongste niggie. Ek connect wel baie goed met kids hier van 10/11/12. So, vir my is daar ‘n subtiele verskuiwing hier van 11/12 af. Met YA is daar beweegruimte om nie woordekonomies te wees nie en natuurlik in terme van die temas. Ek hou van avontuur met ‘n baie ligte dosis issues.

As ons nou van jong volwassenes praat: Watter drie jongvolwasselitboeke sal julle aanbeveel?

Ek lees alles wat ek my hande op kan lê in Afrikaans, Engels, Duits en Nederlands. My gunstelinge is (en hierdie is SO Sophie’s Choice):

Koning van Katoren (Jan Terlouw)

Die verschwundene Miniatur (Erich Kästner)

Ruiters van Rondekop (Hesma Nel en Koos Botha)

His Dark Materials, die trilogie (Philip Pullman)

Matilda (Roald Dahl)

Rebecca (Wilna Adriaanse)

Liefde laat jou Rice Krispies anders proe (Jaco Jacobs)

Minoes (Annie M.G. Schmidt)

Junk (Melvin Burgess) [Die boek staan ook bekend as Smack – Izak]

O, sien. Ek kan nog baie lank so aanhou! 😉

by izakdv

Maretha Maartens: eerste uitdraaipad na links, twee kilometer noord van Kleuterland

Mei 26, 2014 in Uncategorized

500px .Maretha met TOM

Foto verskaf deur die outeur

 Maretha Maartens beskryf haarself as ’n dinosourus toe ek haar vra om ook kommentaar te lewer.

Ek sou dink dat daar beter beskrywings is, maar daar is geen twyfel nie dat sy een van Afrikaans se langsdienende skrywers is. Sy het verskeie kinderboeke, jeugboeke en jongvolwassetekste geskryf, en dan is daar romans en dramas vir volwassenes, bo en behalwe al die joernalistieke werk wat sy al gedoen het.

Ek was baie dankbaar toe sy ’n tydjie kon afknyp om my vrae te beantwoord.

In die VSA word #IreadYA-week gevier. Ons is meer geneig te praat van jeuglit as jongvolwasselit. Is dit ’n leemte?

Vir opspoorbaarheid in boekwinkels (anders as in die elektroniese media) is dit ‘n leemte. Betree die deursnee Suid-Afrikaanse boekwinkel vir ‘n ervaring van afwaartse gradering. Aan kleuter-, kinder- en tienerboeke word ruimte in dalende orde van belangrikheid toegeken: groot, kleurvolle en uitnodigende uitstalling van kleuterboeke, saaklike uitstalling van boeke vir agt- tot twaalfjariges en oorskietruimte vir tienerboeke, want “hulle lees mos nie meer nie.”

Of 10% van alle boekwinkels in Suid-Afrika ‘n sigbare komnaderruimte vir jongvolwasselit het, is ‘n ope vraag. Jongvolwasselit (vir 16-plussers) is nòg ‘n boekbekendstallingsgebeurtenis, nòg ‘n moet-hê produk.

Die bose sirkel van clichés, boekvervreemding, groeiende gelatenheid, onkunde, apatie, hemelhoë boekpryse, as gevolg van klein drukoplae, en boeklees as mindere praktyk in die lewe van jongvolwassenes, het wel ‘n beginpunt, te wete persepsie.

Was ons besig met ‘n teologiese gesprek, sou ons die term, “volhardende geloof” – ’n lewensbepalende keuse – ook bygebring het.

Ek dink ons praat hier van twee dinge: ‘n persepsie van kinder-, tiener- en jongvolwasselit as beginpunt en volhardende geloof in die boekwaardigheid van die drie kategorieë.

Om vir hierdie mark te skryf is bitter moeilik. Hoekom doen jy dit?

In die bose kringloop wat onder andere in die uitgewersbedryf en handel ontstaan het, het die skrywers van kinder-, tiener- en jongvolwasselit volhardende geloof in die boekwaardigheid van al drie kategorieë (soos in die menswaardigheid van mense in al drie kategorieë) behou. So skryf hulle dan ook voort, die ou persepsie van lees as een van die lekkerste, mees insiggewende, mees vormende, mees ontvlugtende aktiwiteite van menswees onvernietigbaar behoue in hulle. So het hulle grootgeword. So het hulle die mense geword wat hulle is. Hulle wil vir hulle eie kinders en kleinkinders, die bure se kinders en kleinkinders, die painter wat dalk nie graad 10 agter sy naam kan skryf nie, die voedingskema-kind, die jongvolwassene wat saans na ‘n bende- en misdaadgeteisterde plek in Gauteng, Mangaung of in die Kaap, terugkeer, iets onvernietigbaars gee.

So kom hulle by die uitgewer aan: Hier staan ek met die manuskrip van ‘n kinder-, tiener- of jongvolwassestorie in my hand, Uitgewer. Ek kan nie anders nie, want die stede van kind-, tiener- en jongvolwassewees (eerste uitdraaipad na links, twee kilometer noord van Kleuterland) bestaan nog, and people are living there. As skrywer ontmoet ek baie mense daar. Wanneer die coolgeit en die tegnologie afgeskraap raak, kom ons by ‘n stratum uit wat ons dalk nie verwag het nie. Dit is dan dieselfde as die een waarin ons, die dinosourusse, was toe ons tieners en jongvolwassenes en kiddies was.

Nuut en verbysterend is die openbaring nie. Al waaroor dit gaan, is vyf woorde: Ons het mekaar almal nodig. Solank elke rolspeler nie ‘n groot ding hiervan maak en bly maak nie, gaan die volgende bly taan:

  • die verkope van dié boeke in die handel;
  • die publikasie daarvan deur uitgewers;
  • die wete dat hulle saak maak en dat boeke vir hulle geskep word by die drie teikengroepe;
  • en optimisme by die skrywers.

Ek skryf dus – toenemend minder optimisties – omdat ek in volhardende geloof in die boekwaardigheid van boeke vir kinders, tieners en jongvolwassene glo, soos in hulle menswaardigheid.

Daar is ’n verskil tussen kinderlitaratuur en jeugliteratuur. Wil jy verduidelik hoe jy dit sien?

Vandat my oë as skrywer oopgegaan het, beskou ek Myles McDowell se definisie van tydlose kinder-, jeug- en jongvolwasselit as uitsonderlik raak: “A good children’s book makes a complex experience available to its readers; a good adult book draws attention to the inescapable complexity of an experience.”

’n Kognitiewe, affektiewe en spirituele progressie in die leser word in die skryf van boeke vir elke kategorie aangevoel, begryp en verwoord. Deesdae lyk en klink dit vir my asof ook die dinosourusse uit die eerste era van die Afrikaanse jeugboek hulle lesers nie langer wil bepreek nie.

As ons nou van jong volwassenes praat: Watter drie jongvolwasselitboeke sal jy aanbeveel?

Al die vrae tot dusver was regverdig. Hierdie een is onregverdig. In die dagbreeklandskap tussen jongvolwassene- en volwassene wees, kan ‘n mens net maar stapels boeke op die tafel uitpak en al die rakke afstof en helder verf vir meer. Ek sal navraag doen of die volgende drie tussen al die boeke daar is, en as hulle nie daar is nie, sal ek ‘n kabaal opskop:

  • The Poisonwood Bible, deur Barbara Kingsolver. Daar moet ook langsaan, op die boekrakke vir 25-plussers, ‘n eksemplaar wees.
  • Ek droom van ’n Droom, deur Elsje Neethling met Maretha Maartens. Elsje het haar eie stem. Sy inspireer. Sy is een van die eerlikste en snaaksste mense met kanker.
  • The Richest Man in Babylon, deur George Samuel Clason, want jongvolwassenes loop in die toekoms in, en hulle wil dit finansieel máák. Langsaan, in die 25-plussers se afdeling, moet daar ook ‘n eksemplaar wees.

by izakdv

Nanette van Rooyen: Jeugliteratuur se grens lȇ lankal nie meer by 16 jaar nie

Mei 26, 2014 in Uncategorized

nan

Nanette van Rooyen het al verskeie boeke geskryf en is al by ’n hele aantal geleenthede bekroon vir haar werk.

Dit was egter haar uitstekende boek, Ek was hier, wat gemaak het dat ek haar opinie ook wou hê oor die vraag van waar boeke vir jong volwassenes begin en waar die einde van die “jeug” nou eintlik lê. Wat my aangegryp het by die lees van Ek was hier, is juis dat hierdie jongmense soos volwassenes behandel is in haar verhaal.

In die VSA word #IreadYA-week gevier. Ons is meer geneig te praat van jeuglit as jongvolwasselit. Is dit ’n leemte?

Ek dink nie so nie. Jeugliteratuur se grens lȇ lankal nie meer by 16 jaar nie. Jeugliteratuur is ’n genre wat ontsettend gegroei het die afgelope jare. Die Association of American Publishers het laasjaar verklaar dat Kinder- en-Jeugliteratuur die vinnigste groeiende genre is. Die rede is omdat die ouderdomsgrens van Jeugliteratuur baie volwassenes ook insluit. Daarvoor het die Potter-reeks aanvanklik gesorg. Nou is die veld oop.

Om vir hierdie mark te skryf is bitter moeilik. Hoekom doen jy dit?

Ek het dit myself ook afgevra, glo my. Ek dink nie ek sou aan die genre geraak het, as dit nie was dat ek ’n tiener in my huis gehad het om te “bestudeer” nie. Uiteindelik was dit vir my ’n wonderlike verruimende ervaring, en ek sal dit weer doen.

Daar is ’n verskil tussen kinderliteratuur en jeugliteratuur. Wil jy verduidelik hoe jy dit sien?

Ek sien kinderliteratuur (ouderdom peuter tot ongeveer 11 jaar) as die huppelkind van skryfwerk. Jeugliteratuur (rofweg vanaf 12 jaar) word al die “denkende duiwel”. Dit sluit meer komplekse temas in: liefde, seks, verandering, moeilike tye wat beslis nie op ’n pedantiese manier aangebied moet word nie. Daar is niemand so onvergewensgesind as ’n tiener/jong volwassene nie. Maar dan weer, as ’n mens dink aan die lieflike kinderboek Eend, Dood en Tulp (Wolf Erlbruch), dan werk die onderskeid nie. Dit is ’n kinderboek wat wemel van patos, ironie, swart humor en die kompleksiteit van dood; goeie literatuur vir enige ouderdom.

As ons nou van jong volwassenes praat: Watter drie jongvolwasselitboeke sal jy aanbeveel?

Net drie?

Skellig van die Britse skrywer David Almond

Lord of the Flies van William Golding

Looking for Alaska van John Green (ook The fault in our stars)

George Weideman se Optog van die aftjoppers

Leon de Villiers se Toko

by izakdv

Naomi Meyer: ’n Storie kies nie ’n ouderdomsgroep nie

Mei 24, 2014 in Uncategorized

nm

Naomi Meyer debuteer met Ruik jy die filmster? Tans werk sy as inhoudsbestuurder by LitNet. Sy is ook ’n ma wat baie moeite doen om haar kinders aan goeie boeke bloot te stel.

Ek het haar ook gevra om ’n paar antwoorde te gee op ons vrae.

In die VSA word #IreadYA-week gevier. Ons is meer geneig te praat van jeuglit as jongvolwasselit. Is dit ’n leemte?

Of dit ‘n leemte is, weet ek nie. Dit hang af vanuit wie se perspektief jy kyk. Vanuit ‘n uitgewersperspektief, sou ek raai: as jy ‘n boek vir ‘n sekere teikengroep wil bemark, moet jy jou woorde reg kies. Jeugliteratuur klink soos skoolkinders. Jong volwassenes klink soos mense met wysheid en insig. Wie sal jy wil wees? En ‘n boek wat op watter een van daardie twee maniere verpak is, sal jy dan ook kies om te lees? (Prakties gesproke sal dit wel nogal ‘n lomp woord raak in Afrikaans, behalwe as ons dit ook afkort: jongvolwasse-literatuur.)

Om vir hierdie mark te skryf is bitter moeilik. Hoekom doen jy dit?

Ek het nie regtig gekies om Ruik jy die filmster? te skryf nie. ‘n Meisie met ‘n prominente geboortemerk op haar gesig het eendag op die sypaadjie by my verbygestap. En net daar het die storie begin. Of ek dit geskryf het vir iemand van veertig of veertien, het nie saakgemaak nie. Ek dink nie stories kies juis ‘n ouderdomsgroep nie.

Daar is ’n verskil tussen kinderliteratuur en jeugliteratuur. Wil jy verduidelik hoe jy dit sien?

‘n Storie kies nie ‘n ouderdomsgroep nie, maar ’n mens verstaan die lewe tog verskillend op verskillende ouderdomme. Emosioneel is mens nog nie reg om al die dimensies van die lewe te snap op vyf nie. Tog kan ‘n vyfjarige atmosfeer aanvoel so goed soos ‘n vyf-en-tagtig-jarige. Jou storie kan dieselfde wees, maar jou aanbieding moet geskik wees vir die mense wat jou ideale lesers is.

As ons nou van jong volwassenes praat: Watter drie jongvolwasselitboeke sal jy aanbeveel?

Ek onthou hierdie drie boeke uit my jeug (nie noodwendig uit my jongvolwassedae nie, ek was dalk nog in die laerskool): Blubber van Judy Blume, Ciske de Rat van Piet Bakker en Droomwa deur Barrie Hough.
’n Deel van my jeugboekverwysingsraamwerk was ook Die sakmense, ‘n Pakkie mieliepitte en Gezina en die bruin wind deur Maretha Maartens.

Vandag het ek kinders van my eie en is hulle nog klein. As ek vir hulle voorlees, het ek te doen met ‘n ander soort oorgangsletterkunde: peuterboeke vs kinderliteratuur. Boeke wat ek as volwassene geniet om vir hulle voor te lees, is die Narnia-reeks of die boeke van Roald Dahl. ‘n Juweel van ‘n boek wat ek onlangs ontdek het, is die boek Muncle Trogg deur Janet Foxley. Hierdie boek handel oor ‘n miniatuurreus, maar ek kan dit sterk aanbeveel vir alle ouderdomme mense!

by izakdv

J.L. Powers: Think of it as a pasta

Mei 23, 2014 in Uncategorized

the-confessional-460 this-thing-called-the-future-460

 Book-page-images-for-website that-mad-game-460 

J.L. Powers is the author of three YA novels and a collection of essays looking at young people who grew up in war zones.

She lives and works in the USA, but she spent a sizeable time in South Africa while doing research for her PhD. She speaks Zulu better than most white South Africans do and her prize-winning second novel, This thing called the Future, is set in South Africa.

Jessica is a publisher as well and she teaches. I have asked her to answer our questions as well.

In the USA #IreadYA week is being celebrated. Now I am curious: In Afrikaans (and therefore in English-speaking SA too) we are more likely to talk about youth literature than young adult literature. Is that a shortcoming?

In a way, I don’t suppose the terms matter that much, though it might make a difference if marketing the work internationally. But I’d be curious what the definition of “youth” is – how low in age does it go and how far does it extend beyond 18, if at all? I always felt that the arbitrary cut-off age of 18 for young adult literature in the U.S. was problematic. Do we suddenly grow up at 18? Do we cross a magical threshold and now books in the “adult” category are more appropriate? In the past couple of years in the U.S., we’ve created a new marketing category called “New Adult.” Books in this category have protagonists that are 18-22ish, roughly the age kids go to college or start working as adults. And these books tend to be more sexualized, include more violence, there’s less censorship of language and content (though to be honest, you can put almost anything into YA these days too). So it’s interesting that we’ve created a whole new market category to reach a segment of the population that wasn’t serviced well by YA or by Adult.

Writing for this market is very difficult. Why are you doing so?

I’m glad you put it that way. Some people seem to think that writing for kids is “easier” but actually it’s harder. You have to keep plots streamlined (you certainly don’t have the luxury of meandering the way writers of adult fiction do), the pace needs to be just perfect (fast, but not too fast and not too slow), yet characters need to be well-developed, original, and true to life. The concepts that are explored – the big questions of life – also need to be explored in such a way that you don’t offer pat answers but that you are truthful and honest and genuine. Readers of YA literature (whatever their age may be) are demanding! They want fast-paced believable plots, well-developed characters, interesting ideas explored in the themes – and all in about 60 000 words or less. Try to do that and you’ll see just how hard it is.

Having said all that, I love writing YA. Teenagers change more in 6 months than most adults do in 6 years. For teens, the future ahead is full of amazing possibilities. While I would never want to go back and live through my teen years again, I still catch the thrill of possibility and promise every once in a while at odd moments – and I remember again exactly why this is the age I like to write about.

There is a difference between children’s literature and youth literature. How would you explain it? (And, bring YA into if you want?)

Children’s literature, done well, can deal with amazingly complex ideas and difficult life issues. After all, young children – like all humans – experience loss and tragedy, love and hate, jealousy and need, forgiveness, just to mention a few things. A great example would be Bridge to Terabithia by Katherine Paterson. I love how Paterson doesn’t try to answer Jesse’s questions about why his friend had to die so tragically – there are no answers. But Jesse’s grief is real and we feel it with him. I remember myself the gut-wrenching sorrow I felt reading that book when I was eight or nine, and how confused I was by the confusing questions Jesse had – very real questions, very real grief. Another great example is The Giver by Lois Lowry. While the plot is clean and straightforward, the ideas she explores are extremely thought-provoking questions about the nature of “equality” and “difference” and “freedom.”

One of the main differences, I think, is that children’s literature usually contains relatively straightforward, clean plots and text. Once you make that divide into YA (or youth) literature, plots, ideas, and characters can become more complex, more detailed. I’ve used the word “layered” to describe this to my editor when we’ve talked about different books, but perhaps a better metaphor is the difference between a simple pasta with tomato sauce and a pasta that has four or five different veggies, a meat, and a variety of spices mixed in. The simple pasta with tomato sauce is good fare and delicious – but it is less complex, less detailed, than the other recipe. It has less going on.

If you have to recommend three YA books, which would they be?

Sammy and Juliana in Hollywood by Benjamin Alire Saenz (my all-time favorite YA book)

A Girl Named Disaster by Nancy Farmer and (and I’m cheating here) House of the Scorpion, also by Nancy Farmer

Up a Road Slowly by Irene Hunt.

 

by izakdv

Fiona Snyckers: It is because books get prescribed at school

Mei 23, 2014 in Uncategorized

snyckersfiona

Author photograph provided by Jonathan Ball

Fiona Snyckers is the author of the popular Trinity-series.

Trinity is a smart, sussed teenager who shares all sorts of tips on Fiona’s website.

I asked Fiona how she sees YA literature.

In the USA #IreadYA week is being celebrated. Now I am curious: In Afrikaans (and therefore in English-speaking SA too) we are more likely to talk about youth literature than young adult literature. Is that a shortcoming?

I think it’s because youth literature, in terms of books that are written for teens and prescribed in schools, is quite well established in SA, whereas young adult as a genre is not.  This is rapidly changing as we develop our own home-grown YA literature.  The YA usage is becoming much more common and better understood.

Writing for this market is very difficult. Why are you doing so?

I think it’s because my character, Trinity Luhabe, exists in the crossover world between YA and women’s fiction.  As I think of more stories to tell about her, I find myself gravitating towards her teenage years.  YA is a very exciting genre to be part of.  YA stories have really set the world alight in the last few years, spawning blockbuster movies and luring teenagers and adults alike back to books.

There is a difference between children’s literature and youth literature. How would you explain it? (And, bring YA into if you want?)

These categorisations are necessarily fluid, just as the reading interests of children and teenagers are fluid – even volatile.  They are used by booksellers to group books on different shelves with age recommendations and as such serve a purpose.  But as a writer you need to be aware that themes you might cover in a YA novel would not necessarily be suitable for an age 12-15 novel or an age 10-12 novel.  Still, the chances are that people outside the strict age categories will read your book.

If you have to recommend three YA books, which would they be?

Gone With the Wind by Margaret Mitchell (Scarlett O’Hara is 16 at the beginning of the book).  The Catcher in the Rye by J.D. Salinger.  Lord of the Flies by William Golding.

by izakdv

Annelie Ferreira: Ek is ‘n sterk Jungiaan

Mei 22, 2014 in Uncategorized

af

Foto van die outeur se Facebook-blad

Annelie Ferreira skryf vir alle ouderdomsgroepe. Sy het al sukses behaal met haar jeugverhale, en haar onlangse novelle Maar Tintin in Tibet spreek die leeftyd van jong volwassenes aan. Die twee hoofkarakters is op universiteit – nie meer deel van die jeug nie, maar ook nog buite die dampkring van die ernstige volwassenes.

Ek wou by haar ook weet wat sy dink van my vrae oor jongvolwasseliteratuur.

In die VSA word #IreadYA-week gevier. Ons is meer geneig te praat van jeuglit as jongvolwasselit. Is dit ’n leemte?

Die vraag is al so kundig deur die ander skrywers beantwoord, ek het min om by te voeg. Behalwe dat ek meen die kategorieë vir nie-volwasse lektuur neem toe soos die lewe meer kompleks raak en nis-behoeftes raakgesien word. Maar goeie stories word steeds gelees deur (amper) alle ouderdomme. Ek weet van mense in hul vyftigs wat nog nooit kans gesien het vir Lord of the Rings nie (oukei, dis ek), terwyl jy kinders van tien kry wat dit verslind (oukei, dit was een van myne). Maar jy kry ook jeugboeke wat met groot bevrediging gelees word deur grootmense (ek gee ‘n paar voorbeelde later).

Om vir hierdie mark te skryf is bitter moeilik. Hoekom doen jy dit?

Ek het per ongeluk jeug- en kinderboeke begin skryf. Ek het jare lank gesukkel met ‘n roman vir volwassenes wat eindelik aanvaar is as ‘n jeugroman, en Dit vat guts geword het. Nadat daardie manuskrip aanvaar is vir publikasie (wat nog twee jaar sou duur), het ek gedink wel, as ek per ongeluk ‘n jeugroman geskryf het, kan ek dalk nog een aspris skryf? Toe skryf ek Tot siens, koning Arthur, en dit wen die Sanlam-prys vir jeuglektuur. En toe gaan ek maar so aan…

Skrywers skryf sekerlik om verskillende – geldige – redes. Ek make meaning deur wat ek skryf. Ek is ‘n sterk Jungiaan, vir wie stories en sprokies (soos drome) ‘n simboliese weergawe is van die innerlike prosesse van mense se psiges, maar ook die uiterlike prosesse van hul lewens. Miskien begin al my stories by een of ander psigiese taak vir myself. Ek doen dit nie bewustelik nie – my doelbewuste plan en hoop is net om lekker stories te skryf wat die leser nie kan neersit nie – maar daar is vir seker dieper lae van betekenis in al my verhale.

En dan voel ek baie tuis met die humor in kinder- en jeugverhale, en die varsheid, en die egtheid van emosies.

Daar is ’n verskil tussen kinderlitaratuur en jeugliteratuur. Wil jy verduidelik hoe jy dit sien?

Weer eens is hierdie vraag uitstekend beantwoord deur die ander skrywers. Miskien kan ek net ook byvoeg dat, in kinderstories, die uitdagings baie meer simbolies uiteengesit en opgelos word. Diere praat soos mense en het menslike issues, hekse en drake is die duidelik herkenbare baddies en moet op lekker bevredigende maniere verslaan word. Terwyl daar in jeugverhale ook fantasie kan wees, is die probleme en uitdagings meer dikwels reëel, dieselfde as wat lesers in die regte lewe het, of minstens mee kan identifiseer, al het hulle dit nog nie self ervaar nie. Die oplossings moet ook vir hulle in reële terme geloofwaardig wees.

As ons nou van jong volwassenes praat: Watter drie jongvolwasselitboeke sal jy aanbeveel?

Dis ‘n moeilike vraag! Miskien is my gunsteling jeugboek van alle tye The book thief. Dis ook ‘n uitmuntende voorbeeld van ‘n boek wat werklik vir alle ouderdomme bedoel is. Nog twee ander (en daar is sekerlik nog ‘n klomp!) is The curious incident of the dog in the night-time en The secret life of bees.

by izakdv

SA Partridge: YA is fun, thrilling and addictive

Mei 22, 2014 in Uncategorized

profile

Photo from author’s website

SA Partridge is an author who tends to take the reader’s breath away. When I buy one of her books, I normally have to wait my turn in the queue before I get to read it. She is unrelenting, but there always is a story that keeps the pages turning.

I asked her about Young Adult Literature.

In the USA #IreadYA week is being celebrated. Now I am curious: In Afrikaans (and therefore in English-speaking SA too) we are more likely to talk about youth literature than young adult literature. Is that a shortcoming?

I prefer the term young adult fiction to youth fiction. Youth fiction sounds like it should be a prescribed textbook. YA is fun, thrilling and addictive.

Writing for this market is very difficult. Why are you doing so?

I love YA fiction. It’s such an exciting genre. YA books are fast-paced and everything is amplified to the next level. I couldn’t imagine writing anything else.

There is a difference between children’s literature and youth literature. How would you explain it? (And, bring YA into if you want?)

There’s a third genre that fits between the two called Middle Grade Fiction. It all falls down to recommended reading age.

If you have to recommend three YA books, which would they be?

Something old: Night World by LJ Smith (Start with Secret Vampire)

Something new: Fangirl by Rainbow Rowell

Something blue: The Fault in our Stars by John Green

by izakdv

Joanne Macgregor: YA is more of a guide to the envisaged age range

Mei 22, 2014 in Uncategorized

jm

Photo from author’s website

Joanne Macgregor publishes for a wide age range. Turtle Walk and Rock Steady are about high-school children.

I asked her a few questions about writing for young adults.

In the USA #IreadYA week is being celebrated. Now I am curious: In Afrikaans (and therefore in English-speaking SA too) we are more likely to talk about youth literature than young adult literature. Is that a shortcoming?

Definitely a shortcoming by publishers who should fall in with the “YA” genre/age label that is standard in the rest of the world. Interestingly, the YA writers in SA (people like Jayne Bauling, Edyth Bulbring, Fiona Snyckers, SA Partridge, myself, etc.) all call ourselves YA. We do “YA in SA” events, interviews, etc. I have never heard another author say they write “youth literature”.

Writing for this market is very difficult. Why are you doing so?

I don’t write YA exclusively – I have some books for younger readers, and my adult psych thriller came out this year. But I think it’s safe to say that YA is my first love. I love how the genre demands that my “voice” and story be immediate, fresh, pacy, urgent, alive, emotional and true. The writing must be honest, and it’s a privilege to write about the firsts (first love, first betrayal, first heroism) that typically lace these stories. I also like the coming of age element of the stories and the fact that I can interweave deeper themes and character development than is the case with stories for younger readers.

There is a difference between children’s literature and youth literature. How would you explain it?

Since I don’t know exactly what is meant by “youth literature”, I’ll speak to the differences as I understand them between YA and children’s literature.

YA tends to have a teen protagonist who is of high-school age. It deals with identity exploration and development across all areas (physical, emotional, intellectual, sexual, political, social, vocational, etc.) and the protagonist grows in a coming-of-age arc across the story. The story focus is often more inward (the self).

In kids lit, the protagonist is usually younger, the story is more simple, and the characters “learn a lesson”. The story focus is usually outward (events and other people).

In children’s lit, the ending generally includes a happy return to the status quo – goodies win, baddies lose, right and wrong are clear, and the protagonist “goes home” (usually literally, but also symbolically) with a new appreciation for her family, parents, friends, home, planet, etc.

In YA, the protagonist grows (but doesn’t necessarily “win”), evil may survive to fight another day (or even continue to prosper), right and wrong are revealed to be ambiguous – the world and its people exist in shades of grey, and the protagonist leaves home (usually both literally and symbolically). It’s all more complex and ambivalent and often darker, because it throws the protagonist into the demands and conflicts of the real world – even when this is disguised by the story of genre. (For example, The Hunger Games, at its core, is about being tossed into forced involvement in a closed and unfairly stacked environment with a bunch of other mean and dangerous teens, and having to survive – sounds a lot like high school!) So YA books can deal with issues like illness, abuse, drug use, death and grief, rape, politics, mental health, LGTB issues, and the like. I think YA makes the reader think, in addition to giving her great entertainment with “all the feels”.

There are also, obviously, some technical differences: YA is longer, can use more sophisticated vocabulary (including occasional swear words), usually includes some degree of sexual element (ranging from vanilla first kisses to some pretty graphic stuff), can include more explicit violence, and many more interconnected plots, sub-plots and characters.

If you have to recommend three YA books, which would they be?

This is like Sophie’s choice! I would have to say the latter books of the Harry Potter series (from book 4 on), The Hunger Games by Susan Collins, Saving Francesca by Australia’s Melina Marchetta and The Scorpio Races by Maggie Stiefvader.

I would just like to add that YA is more of a guide to the envisaged age range of the reader, rather than a genre. So it qualifies the actual genre. For example, in the books cited above, we YA Fantasy (Harry Potter), YA Dystopian (Hunger games), YA contemporary (Saving Francesca) and YA fantasy-romance (Scorpio Races).

by izakdv

Jeanette Morton: ’n Mens ontdek die lewe in jou tienerjare

Mei 22, 2014 in Uncategorized

8249935168_b92484ec0b

Foto deur BooksLive

Jeanette Morton is die skrywer van twee jeugromans, Marmerprinses en die Die vlinder en die surfer.

Ek het haar opinie gevra oor jongvolwasseliteratuur teenoor jeugliteratuur.

In die VSA word #IreadYA-week gevier. Ons is meer geneig te praat van jeuglit as jongvolwasselit. Is dit ’n leemte?

Dalk ja – jeug is volgens my meer tiener. Jong volwassenes is al in hul vroeë 20’s. Hulle sal nie dieselfde boeke lees nie.

Om vir hierdie mark te skryf is bitter moeilik. Hoekom doen jy dit?

Want tienerwees is so ’n lekker, sorgvrye tyd van ’n mens se lewe. ’n Mens ontdek die lewe in jou tienerjare, jy ontdek wat jou sterkpunte is en wat jou swakpunte is; van wie jy hou en waarvan jy hou. Dis ’n tyd van keuses maak; ’n tyd waarin die toekoms besig is om voor jou oop te vou. Tieners is snaaks en wil alles uittoets. Tieners is “lekker goed” om oor te skryf. En natuurlik is dit lekker om in hulle taal te skryf en goed te sê net soos hulle dit sê.

Daar is ’n verskil tussen kinderlitaratuur en jeugliteratuur. Wil jy verduidelik hoe jy dit sien?

Jeuglit is op ’n ander vlak as kinderstories. Dit handel meer oor issues waarmee tieners te doen kry: verhoudings, probleme met ouers, reëls, wat ook al. En dan natuurlik die heavy goed soos seks en dwelms en selfmoord en al daai goed. So, die “stories” is meer: hoe maak ons sin uit hierdie dikwels chaotiese wêreld? Wie is ek nou eintlik? Hoe vind ek uit wie ek is in hierdie deurmekaar wêreld wat so baie teenstrydige boodskappe uitstuur?

As ons nou van jong volwassenes praat: Watter drie jongvolwasselitboeke sal jy aanbeveel?

Hier’s my drie: Ek was hier deur Nanette van Rooyen, The elephant in the room, deur Maya Fowler en Iewers vlieg daar fairy dust deur Marisa Haasbroek