Jy blaai in die argief vir 2013 Desember.

Nuwejaarswense

Desember 31, 2013 in Uncategorized

Toe Laatlam die dag oor my skouer van julle blogs gelees het en so ewe opgemerk het: ‘Hulle klink nes Ma,’ het hy ‘n waar woord gespreek.

Hier by Litnet het ek geesgenote ontdek – en ook ander wat my denke opskerp. Dankie vir julle virtuele vriendskap.

Mag 2014 vir julle almal veel voorspoed en vreugde bring.

Krismiskatte en Daisy die hond

Desember 26, 2013 in Uncategorized

‘n Ekstra bonus van my kuier in Pennsylvania is om die kleinkatte en kleinhond te leer ken.

Hier is Diesel, ‘n yslike, glorieryke gemmerkat, maar uiters sku en bang vir alles. Aldrie die diere is met tussenposes by ‘n ‘animal shelter’ gaan haal en my dogter sê Diesel ‘het baie bagasie’. Hy is op sy gelukkigste as my skoonseun hom karnuffel en het darem nou al een aand by my voete op die bank gelê. Kersoggend het hy my toegelaat om hom onder sy ken te krap, dit was ‘n groot geskenk! Vriende se driejarige dogtertjie het hom spontaan ‘the Hiding Cat” genoem – ‘n raak beskrywing.

Krismiskat Diesel

Midnight is net ‘n flentertjie lewe, maar ‘n bloeddorstige jagter. Sy het al binne een week ‘n mol, ‘n muis en ‘n eekhoring vir haar nooi kom present gee.

krismiskat Midnight

Daisy – ag, Daisy is die essensie van alles wat mooi is van ‘n hond.

Daisy met Santa

 

Die kristalglasvaas – en reënboë

Desember 17, 2013 in Uncategorized

Die tasse wat ek vir my VSA-kuier gepak het se inhoud was waarskynlik taamlik eksentriek: hardebandboeke – Terry Pratchetts en Harry Potter – ‘n slapbandboekie uit Efese en ‘n gidsie tot Pompeii, fyn koffiekoppietjies, ‘n skilderytjie van viooltjies en nog een van ‘n Kaapse landskap. Kosbaarhede wat my dogter by haar ma geberg het terwyl sy die wêreld verken en goed uit haar kleintyd wat vir haar mooi was. Die handbagasie het twee yslike sjinese vase en ‘n glasbak bevat en in die een tas, veilig in borrelplastiek toegedraai, was die kristalglasvaas wat nou met inca-lelies op my kind se eetkamertafel pryk. Ek is so bly sy wou die vaas hê.

Dit was ‘n trougeskenk aan my ouers toe hulle in 1938 by die Voortrekkermonument getroud is. Die gesnede glas het vele fasette en skerp kante, tot onder die voetstuk is ‘n sierlike patroon uitgesny. Die vorm is ideaal vir iemand wat lief is vir blomme maar nie genoeg van rangskik af weet nie: die ovaalvorm buig effens in en waaier dan uit boontoe, sodat elke blom tot haar reg kom en die steeltjies baie water het om te drink. Dis ‘n mooi, swaar vaas wat saam met my geswerf en oorleef het, maar dis nog meer: vir my is dit ‘n simbool van my mammie se moed en deursettingsvermoë. Toe ek drie jaar oud was, het my ouers huis gebou en hulle besittings in ‘n stoorplek laat bewaar. Daardie stoorplek het tot op die grond afgebrand, maar my mammie het in die as gaan grawe, ‘n paar boeke met geskroeide kante opgediep en ook die vaas – pikswart gebrand, maar heel.

Nou staan dit in my kind se eetkamer met die pers mure. Smiddags vang dit die son se strale, wanneer die son oor die wit sneeu daarbuite skyn. Dan strooi die meesterlik-gesnyde glas reënbogies teen die muur. Die betowering van reënboë assosieer ek met my liewe meisiekind, reeds sedert die dag toe sy haar laaste matriekvraestel geskryf het en ons saam ‘n reënboog bewonder het – soos die belofte van ‘n lieflike toekoms vir haar. Daarna het ek telkens ‘n reënboog gesien wanneer sy op pad huis toe was, sekerlik maar net omdat dit gewoonlik somer was, maar tog…

Wanneer ek teruggaan Suid-Afrika toe, sal die vaas nog sy veelkleurige sonkolle teen die mure strooi, om haar te herinner aan haar ouma en haar ma en haar te vertel dat ek so innig dankbaar is oor die lewe wat sy en haar liewe man hier bou.

Die innerlike kind ruk hand-uit

Desember 12, 2013 in Uncategorized

Die dag toe ek ‘n sneeu-engel maak, met die eerste sneeu van my lewe…

100_1084 100_1085 100_1086 100_1087