Jy blaai in die argief vir 2013 Oktober.

In memoriam: Skoonlief

Oktober 21, 2013 in Uncategorized

Wanneer mens ‘n troeteldiertjie het, stel jy jouself bloot aan die prys wat jy later sál betaal vir jare se vreugde en geselskap. Vanaand – en vorentoe – is dit my beurt om die prys te betaal in droefheid en gemis.

Die wilde wit kat lê meewarig langs my, skuur nou en dan teen my hande, probeer haar bes om my te troos.

Op my spieëlkas staan ‘n pragtige glaspot vol blomme en ‘n kaartjie van my kosbare skoondogter, wat so begin: ‘Ons is verskriklik hartseer saam met ma oor ou Skoonliefie…’

http://blogs.litnet.co.za/frandr/2011/08/26/my-familiar/

Die geel tas

Oktober 19, 2013 in Uncategorized

Vandag het ek ‘n kanariegeel tas by die hospice gaan afgee.

Die ouderdom het vir hom – soos vir my – bygekom, maar ek onthou sy gloriedae.

Dis met hom wat ek Spanje toe is, met hom en sy bypassende smuktassie, wat lankal verdwyn het. Daardie dae het mense nog nie die slim patent van wieletjies uitgedink nie, maar hy was regtig ‘n luukse tas. In die een helfte kon ek klere hang wat dan netjies ingevou is; die ander helfte was in twee verdeel wat met knippe en riffelrek met gespes die klere vasgehou het.

Spanje – die begin van my Europese toer – was wonderlik, maar die laaste dag, by die graf van Goya, het ek ‘n eienaardige droefheid ervaar. Toe ek in Londen aankom, het ‘n Suid-Afrikaanse ambassadelid my ingewag om te sê my pa is oorlede. Ek glo nou nog dat my pa se gees daar in Spanje vlugtig by my was… Ek en die geel tas is huis toe.

Baie jare later het twee kleuters kop, pens en pootjies in daardie einste tas geklim en heerlik vliegtig-vliegtuig gespeel. Hulle pa was op kursus en ons het oor ‘n naweek vir hom gaan kuier. Die kinders was verveeld en die tas was ‘n wonderlike oplossing.

Daarna was die tas maar mankoliekig en het dit die bêreplek van my aandrokke geword. Die romantiek van glansaande het in daardie tas geskuil, tussen valle organza, blinkers, satyn en Franse kant.

Die aandrokke is weggemaak en daar’s nie meer plek vir die tas nie. Dankietog dat herinneringe in mens se hart geberg kan word.

 

 

Die engel op my pad

Oktober 10, 2013 in Uncategorized

Die trekkers daag toe – volgens my – te vroeg op, met die gevolg dat daar heelwat los goed oorbly wat ek maar die volgende dag self moet gaan trek. Die motortjie dink hoeka hy is ‘n bakkie as sy nooi die sitplekke afslaan en hom begin volpak.

Wanneer die meubels uit mens se woonplek is, skrik jy vir die kolle en die stowwe, dus vee en skrop ek vervaard, die hele dag lank. Laatnag – halftwee, om presies te wees – is selfs die garage leeg. Ek pak die twee katte in hulle mandjies en die laaste goeters in die kar; die vrag op die passasiersitplek is dakhoogte.

Toe ek om ‘n draai in die kompleks ry, skuif daardie vrag na my kant toe. Iewers tussen die rommel is ‘n teepot waarvoor ek baie lief is – ek probeer dus die vrag weer terugskuif en kyk nie waar ek ry nie. Die volgende oomblik ry ek die spoedteken op die hoek om dat jy net wrede kraakgeluide hoor. In trurat kry ek die motortjie uit die bedding uit en gaan bieg by die sekuriteitswag oor wat ek aangevang het.

Nou moet ek by die nuwe blyplek uitkom met my kosbare vrag katte en die teepot en al die ander rommel…

Voor Grove Winkelsentrum, in ‘n verlate Lynnwoodweg, begin los plastiekstukke van die flenterse stamper teen die motor se wiele skuur. Ek besef ek kan nie so aanhou ry nie en hou maar stil, klim met my hart in my keel uit die kar uit. Die volgende oomblik maak ‘n ADT-voertuig ‘n u-draai en kom hou voor die motortjie se stukkende neus stil.

‘n Lang, skraal jongman klim uit en bied sy hulp aan. Hy vertel dat hy dikwels mense help terwyl hy so in die nag patrolleer. Een, twee, drie het hy die los plastiek afgepluk en weggesny. Ek onthou sy sagte, moeë oë en hoe die nagwind sy hare verwaai het. Hy reël dat iemand die volgende oggend na die motortjie kom haal en met die versekering skakel en sê ek kan nou veilig verder ry.

Dankie, Emile – my ridder – nee, veel meer: die engel op my pad daardie nag…