Kaïro = kontras

Januarie 1, 2013 in Uncategorized

In die weke voordat ons via Egipte na Israel vertrek, is almal se dierbares bekommerd oor die onrus in Egipte. Die toerlede self het vrede, ons vertrou die agente wat ons verseker dat daar geen gevaar is nie – en in elk geval is ons nou onstuitbaar, soos kamele wat op die water van ‘n oase afpeil.

Almal is moeg gewerk en gedaan geskarrel om betyds alles klaar te kry sodat ons met skoon gewetes die lug kan invaar. Vir mense wie se weerstand laag is, is Kaïro eenvoudig ‘n oorweldigende kultuurskok! Die verkeer is legendaries berug en ek verstaan nou hoekom: vergeleke met Egiptiese motoriste is die taxibestuurders in Suid-Afrika oorversigtig. Hier en daar was daar ‘n poging om bane af te merk, maar watwou – dit was nou onnodige moeite. Iedereen woelt hier om verandering – ook van baan, hetsy daar een is ofte nie. Die motors is oud, ongewas en vol duike. Na ‘n paar minute in die verkeer besef mens nuwe, skoon en heel motors gaan nie lank so bly nie.

Die eerste kontras: die donkietjies wat op ‘n stywe draffie langs die paaie beweeg, meestal met ‘n jong seun op die rug. Daar staan ook perde langs die strate; dit lyk asof motors en pakdiere gemaklik saam die rasende strate aandurf. Ons is net ‘n paar uur in Kaïro, toe sê ons predikant – wat met deernis na alle skepsels kyk – hy wil beslis nie ‘n perd of ‘n donkie in Kaïro wees nie, ‘n stelling wat ons van harte beaam; trouens, mens sou straathond en -kat en selfs kameel ook nog daarby wou voeg.

Ons gids is ‘n dosent in Egiptiese argeologie aan die universiteit, ‘n hoogs intelligente jong man met breë kennis, passie vir sy land en opregte menseliefde. Ek sien hoe hy met smouse, gidse, amptenare, wagte en winkeliers omgaan, altyd met respek: hier ‘n kloppie op die skouer, daar ‘n klapsoen op die wang. Hy het ‘n tatoeëermerk aan die onderkant van sy linkerpols: ‘n blou kruisie waarvan altwee die balke ewe lank is, sodat dit in ‘n vierkant sou kon inpas – die kenteken van die Koptiese Christene. Dis nie lank nie, of hy spreek ons predikant as “Fazzer Joannis” aan en die dag toe ons afskeid neem, versoek hy dringend: “Pray for Ezhypt.” Vir die eerste keer word die moeilikheid in Egipte vir my ‘n werklikheid en begin ek iets daarvan verstaan.

Op pad na die piramides ry ons deur breë strate met ‘n middelmannetjie waar daar tuingemaak is. In hierdie buurt woon die rykes, die paleis van die president is ook hier. Net ‘n entjie verder word die strate al nouer en vuiler en sien mens die skerp kontras tussen ryk en arm in hierdie stad. In die arm deel lê rommel orals op die dakke rond en sien jy vullishope sommer so op straat. Kleinerige vragmotortjies, ‘n rapsie groter as ons Suid-Afrikaanse bakkies, ry doelgerig, topswaar met afval volgepak.

Die volgende dag besoek ons die Mokattam vullisdorp, die bestemming van die vragmotortjies. Kaïro se munisipaliteit verwyder geen vullis nie, dis die taak van hierdie mense wat in 1969 na die heuwels van Mokattam aan die buitewyke van die stad verskuif is. Die onderste verdiepings van die vervalle geboue aan weerskante van die nou straatjies dien as bergplek vir al die rommel wat herwin moet word en orals werk die mense vlytig. In skerp kontras met hulle nederige, veeleisende werk, is hulle besonder vriendelik en glimlag vir die toeriste wat hulle sit en vergaap. Ma’s dra hulle babas oor die skouer, kinders stap huis toe van die skool af. Hoe taai moet mens wees om in hierdie omstandighede te oorleef!

Ons ry met twee klein bussies, want ons toerbus sal nie deur hierdie straatjies kan kom nie. Effens breër strate is vol water gepomp om die mense te ontmoedig om aan die vreedsame betoging te gaan deelneem, wat daardie middag voor die Egiptiese museum gehou gaan word. Vier vingers diep stroom die water oor die straat, reg langs die woestyn.

Daar is twee groot kerke, deels grot, deels oorhangkrans, deels uitgekap uit die rots. In April 1974 begin ‘n predikant sy bediening onder die mense hier, nadat hy eers aan die opdrag probeer ontsnap het, soos Jona van ouds. Nege mense het die eerste byeenkoms bygewoon en 11 kinders het Sondagskool toe gekom. Die grootste kerk het vandag plek vir 15 000 mense! In die kleiner Kerk van St. Markus bid ons predikant en sing ons “klein kuddetjie” om die beurt “Kyrie eleison”. Teen die muur lees ek: “Our Father – teach us to give You all our hearts, and live for You all our lives.” Na die innige afsondering vaar ons weer die wilde strate in…

Laatmiddag kom ons tot ruste in die ontvangsaal van ‘n parfuumvervaardiger. Pragtige jong meisies tik die een na die ander welriekende olie op ons polse en arms, totdat ons reuksintuie heeltemal oorlaai is. My gunsteling is die mirre – hoe kosbaar moes dit nie in die antieke tyd gewees het nie, ‘n gepaste geskenk vir ‘n Koningskind. Ek kyk na die meisies met hulle mooi Moslemse kopdoeke wat so behendig gevou is en wonder oor die noodlot wat een jong vrou in hierdie weelderige omgewing laat werk en ‘n ander in Mokattam plaas.

Op ons tweede en laaste aand in Egipte vaar ons op die Nyl en geniet ‘n Egiptiese banket. Daar is ‘n vrolike tafel met Egiptenare, net vrouens, wat die een of ander geleentheid vier. (Eenkant sit twee mans –lyfwagte? Daar is beslis ‘n verbintenis tussen die twee tafels.) Toe die buikdanseres haar wulpse lyf begin skud, juig die vrouens. Enetjie – dalk die gasvrou, of die gevierde? – spring op en begin net daar langs hulle tafel ‘n perfekte buikdans uitvoer. Weer wonder ek: oor een vrou wat om den brode moet dans en ‘n ander, bevoorreg om in die kultuur opgelei te word sonder om ooit vir geld te hoef te dans.

Wat sê mens oor die piramides by Giza? Die dag toe ons hulle gaan besigtig het, was bewolk, dus was die silhoeëtte nie so dramaties as wanneer sonlig dit sou afteken nie. Dit was in elk geval ons eerste dag op toer, wat beteken het dat ons direk van die lughawe af die besigtigingstoer aangedurf het. Ek het beswaarlik die vliegtuig gehaal, met die gevolg dat ek salig in die bus sit en slaap terwyl my toermaats teen die piramides opklim. Nou wonder ek of dit suur druiwe is wat maak dat ek die rye skatte in die Egiptiese museum hartseer gevind het en dit alles graag sou wou terugplaas in die donkerte van elkeen se grafkamer – waar dit hoort?

Ryk/arm, oorvloed/gebrek, vrede/stryd, vergange glorie en hedendaagse basiese bestaan, die breë Nyl en die barre woestyn…Kaïro is gelyk aan kontras!

 

 

 

5 antwoorde op Kaïro = kontras

  1. Bruggie het gesê op Januarie 1, 2013

    @ tannie Frannie. Dankie vir hierdie ryk blog

  2. wat ‘n vreemde wêreld

  3. Jy weet darem net hoe om ‘n ding te beskryf!
    Ek het heerlik saamgereis.
    Dankie

  4. tina10 het gesê op Januarie 2, 2013

    Jy is voorwaar ‘n meesterverteller… kan nie wag vir meer nie.

  5. Dankie vir die deel. Dis so mooi en knap beskryf, ek kon vir ‘n oomblik voel ek is daar!

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie.