You are browsing the archive for Christiaan Olwagen.

Olwagen, Viljoen, Westcott gesels oor teater, jeugboeke en visuele kuns

March 11, 2015 in Sonder kategorie

Stephanie Karikatuur

Die jong regisseur en dramaturg Christiaan Olwagen is vanjaar waarskynlik die grootste ster by die Universiteit Stellenbosch se Woordfees.

Dit gons oral oor die produksies wat hy fees toe gebring het: Dogma, Seemeeu – ʼn vertaling van Tsjekof se Seagull en Son. Maan. Sterre.

Woensdag (11 Maart) was daar geen, maar geen plek oor vir die eerste vertoning van Son. Maan. Sterre  (12 – 14 Maart 11:00) in die Fismersaal nie. Nie eers joernaliste en fotograwe – vir wie daar gewoonlik iewers ʼn gat gevind kan word, kon met hul mediakaarte toegang kry nie. Eweneens was Dogma, wat reeds by ander feeste gespeel het, grootliks uitverkoop en so ook Seemeeu wat tot 14 Maart saans om 20:15 in die Oude Libertas-amfiteater te sien is). En toe Olwagen en sy teater-kollega, Hennie van Greunen – ook ʼn dramaturge ʼn regisseur met Saartjie Botha, feesdirekteur, maar ook dramaturg, vertaler en regisseur, Dinsdag (10 Maart) in gesprek getree het, was die lokaal stampvol.

Tydens hierdie gesprek het hy gesê hy is steeds besig om uit te vind presies wie hy is.

Christiaan Olwagen Saartjie Botha Hennie van Greunen (8)“Ek verander deurentyd. Ek weet nie waarmee ek oor tien jaar besig gaan wees in die teater nie. Maar nou wil ek emosies verken. Ek is in my laat twintigerjare en ek sukkel nog om my eie emosies te verken. Alle genres van die teater fassineer my en ek wil ook in almal werk.”

Visuele kunste: AIDON WESTCOTT

Die opskiet tentoonstellings op die agterste stoep van die US Museum, verras daagliks. Woensdag is onder meer collages van Aidon Westcott uitgestal.

Hy het verduidelik dat hy ʼn versamelaar van allerlei ou goed is. Hetsy dit poskaarte, seëls, sigaardose, stukkies kant of watookal is.

Hierdie verskillende versamelstukke word as ʼn collage op ʼn seildoek vasgegom.

Die werk bestaan uit verskillende lae. Dis die voorbereiding van die seildoek, dan wat hy ookal kies om die seildoek mee te bedek, dan die voorwerpe op die voorgrond en uiteindelik word dit alles saamgebind: hetsy met ʼn stukkie ragfyn kant om die rande of gooiingsak of naalwerksteke in helder kleure.

Westcott verduidelik dat die verskillende lae die bewuste en onderbewuste verteenwoordig. So sal daar in sy werk meestal ʼn vis wees: dit simboliseer iets wat uit die diepte opgetrek word, maar dit eggo ook sy grootwordjare aan die kus en sy familie wat by die vissersbedryf betrokke was.Aidon Westcott (3)

“Dit gebeur dikwels dat ʼn koper ʼn werk koop omdat hy ʼn klein voorwerpie raaksien wat hom aan sy kinderjare herinner. Ek werk dus ook met nostalgie en herinnering,” sê hierdie Kaapse kunstenaar.

 

 

 

 

Skrywer: FANIE VILJOEN

Méér, soveel meer as grensoorskrydend.Fanie Viljoen (1)

So het die skrywer Nanette van Rooyen die jeugboekskrywer Fanie Viljoen se boeke Uit en Pleisters vir die dooies (deur Lapa uitgegee) beskryf tydens haar gesprek Woensdag (11 Maart) met hom.

Uit vertel oor ʼn gewilde hoërskoolleerder wat uitstekend vaar op sportgebied en ook gewild is onder meisies wat uiteindelik bekend maak hy is gay.

Pleisters vir die dooies is volgens Van Rooyen ʼn skrikwekkende boek met sy tema van “massa skoolmoord” soos dié wat gereeld in Amerika plaasvind.

Van Rooyen het beklemtoon dat Viljoen nie wegskram daarvan om elke taboe met sy skryfwerk te verbreek nie.

Volgens Viljoen is daar derduisende woedende jong mense wat hul ouers bykans net soggens en saans sien en vir die res van die dag aan hulself oorgelaat word.Hierdie jong mense het nie noodwendig woorde om hul frustrasies uit te druik nie.

Hy het grepe uit drie gewelddadigte videospeletjies gewys wat mens se hare laat rys. Karakters sny mekaar se kele af en skiet mekaar uitmekaar.

“Vir sommiges is hierdie soort speletjies ‘n manier om hul emosies te verwerk, maar vir ander het dit  die teenoorgestelde uitwserking.

Oor die tema van gaywees in Uit het jy gesê.daar is steeds ‘n interne stryd by jongmense wat nie weet of hul ouers hulle sal aanvaar of verwerp as hulle “uit” kom nie.

“Talle jongmense dink dikwels selfdood is ‘n uitweg vir hul pyn. Maar hulle wil nie noodwendig dood wees nie, hulle wil net ontsnap van die pyn.”

Viljoen het gesê hy hoop sy boeke kry gesprekke tussen ouers en hul kinders aan die gang.

 

Verskrikking van liefde vuur Tara se passie

March 5, 2014 in Sonder kategorie

 

Stephanie Nieuwoudt

Die verskrikking. Die verrukking. Die liefde.

As jy al ooit deur die liefde vernietig is, dan kan jy nie bekostig om die drama Nagwond mis te loop nie.

“Daar sal ongetwyfel iets wees waarmee jy kan identifiseer. Andersins kom drink na die vertoning ʼn dop saam met my want ek het raad oor die liefde nodig.”

Die dramaturg, regisseur en vervaardiger, Tara Notcutt. Foto: Ben Isaacs

Die dramaturg, regisseur en vervaardiger, Tara Notcutt. Foto: Ben Isaacs

Aan die woord is Tara Notcutt, regisseur van Nagwond, ʼn produksie oor, nou ja, die liefde en drie mense wat in ʼn “donker en stormagtige liefdesdriehoek vasgevang is.

“Die stuk is deur Albert Pretorius geskryf. Dis ʼn manjifieke teks en ʼn rou, eerlike blik op die liefde in al die opgef..te glorie daarvan. Gideon Lombard, Cintaine Schutte en Albert speel hierin en hul spel is ongelooflik,” sê Notcutt.

Pretorius is trouens ook genomineer vir ʼn Fiësta as beste akteur.

Notcutt is lid van ʼn groep jong teaterskeppers (Pretorius, De Klerk Oelofse, Hannah Borthwick, Christiaan Olwagen, Wessel Pretorius, Roelof Storm, Cintaine Schutte) in hul laat twintiger/vroeë dertigerjare wie se voetspore reeds oral in die bedryf agtergelaat is. Hetsy as dramaturge, akteurs, skrywers of vertalers.

Verlede jaar is Notcutt se Woordfeesproduksie Three little pigs (waarvan sy regisseur en skrywer was) aangewys as die beste op dié fees. Die produksie is ook pas genomineer vir ʼn Fleur du Cap-toekenning.

Voorts is sy deur die Mail & Guardian aangewys as een van die land se 200 top jongmense om dop te hou en het sy ook in 2010 al die Rosalie van der Gucht-toekenning vir beste regisseur ontvang. Haar ander produksies Mafeking Road en Miskien waarvan sy die skrywer/mede-skrywer was, het ook lof gekry. En sy is maar net 27 jaar oud.

Sy lag. “Natuurlik is al die lof intimiderend. Ek het egter geleer om dié pretrit te omhels en om nie oorweldig te raak daardeur nie. Ek gebruik dit eerder as aansporing om beter te word, vinniger te leer en om elke oomblik te geniet.

“Ek glo my pynlike skaamheid help om my geanker te hou. Maar, op ʼn ernstiger noot, ek besef dat ek tot dusver nog baie gelukkig was en ʼn mens is net so goed as wat jou laaste produksie was. Ek hoop ek kan aanhou om werk te doen oor dinge waaroor ek sterk voel en saam met mense vir wie ek lief is.”

Notcutt is ook die stigter van The Pink Couch, ʼn kollektief van “eendersdenkende mense wat daarvan hou om saam te werk aan die gesamentlike doelwit om teater te skep wat ons graag self wil sien”.

Nagwond

Nagwond

Die naam kom van ʼn skelpienk Queen Anne rusbank wat sy in ʼn meubelwinkel gesien het toe sy 12 jaar oud was.

“Ek het toé besluit ek wil eendag ʼn teater open en dit The Pink Couch noem. Wel, my pa het eerste ʼn teater begin en omdat ek hom nie wou na-aap nie, het ek besluit om ʼn maatskappy met die naam te begin.”

Waarom dink sy daar is nou soveel jong opkomende sterre in die bedryf?

“Dis asof daar ʼn gedwongendheid onder mense is om die stories te vertel wat in hul koppe en harte is. Dit kan nie tot later wag nie. Ek dink ook mense begin op ʼn al jonger ouderdom besef hoe belangrik dit is om vir jouself te werk. Beeldskone verhale word verhoog toe gebring – en dit is ʼn besonderse ding om van deel te wees.”

Waarmee hou sy haar nog besig?

“Ek het ʼn teaterstuk, between you and me geskryf oor al my gunsteling dinge: ʼn lieflike man, ʼn lieflike meisie, bietjie Afrikaans, bietjie Engels en ʼn verskriklike lang tafel. En ek is nou besig met Last Rounds ʼn stuk vir Cintaine Schutte oor my ander gunsteling dinge: ʼn meisie, ʼn gebroke hart, goeie musiek en baie whiskey.” Sy glo teater het verskeie rolle.

“Teater kan enigiets doen. Dit kan genesend wees, volwasse mans tot trane dryf, dit kan ontstel en vermaak. Die belangrikste egter is dat dit mense moet raak – hetsy dit hulle vul met vreugde, hulle ontstel of hulle skok.”

  • Kom kyk by die US Woordfees watter uitwerking het Nagwond op jou. Die produksie is dir keer by die fees te sien. Op  7 Maart (20:30), 9 Maart (20:30) en13 Maart om 14:30 in die Radio Helderberg Klein Libertasteater.

 

 

 

 

Op 25 is Christiaan ‘n vars bries in teaterbedryf

March 8, 2013 in Sonder kategorie

 

Hy is net 25 jaar oud, maar Christiaan Olwagen se naam staan figuurlik gesproke reeds in helder ligte in die wêreld van Afrikaanse teater.

By die Woordfees het hy drie produksieballe in die lug gehou: Tjop & dop, X + Y en Die lelike eend. Tjop & dop, wat hy beskryf as die teenvoeter vir sy bekroonde stuk N is vir Neurose het hy geregisseer en saam met De Klerk Oelofse geskryf, X + Y het hy self geskryf maar die regie aan die veteraan Marthinus Basson oorgelaat. Die Lelike eend het hy ook geregisseer. Die stuk is ʼn vertaling – deur nog ʼn talentvolle jongeling, Roelof Storm wat ook die hoofrol vertolk – van die Duitse Marius von Mayenburg se toneelstuk.

X + Y – oor die worstelinge van tieners en hul verhouding met hul ouers, asook Tjop & dop was dalk die mees omstrede produksies op die fees. Sommige mense het by die produksies uitgestap, ander het op sosiale media gekla oor die kru taal. Maar dit verhoed nie dat feesgangers steeds tou staan vir kaartjies nie.

 

Olwagen het al as student aandag getrek. As dramastudent aan die Universiteit Stellenbosch het hy twee Fleur du Cap-toekennings ontvang en by die Aardklopfees in 2012 het hy die Aartvarkprys vir grensverskuiwende werk ontvang vir Woza Andries? waarin Jesus as ʼn bruin vrou in ʼn eietydse Suid-Afrika uitgebeeld word en deur twee mans verkrag word.

“Ek doen werk wat my nie verveel nie,” sê Olwagen.

Van sy werk word onder die naam Polony aangebied. Dis ʼn kollektief van hoofsaaklik mense wat saam met hom aan die US studeer het.

“Nie een van ons is uitsluitlik daartoe verbind om net met mekaar te werk nie. Wanneer daar geleentheid is, werk ons saam, maar ons is vry om ook aan ander produksies te werk. Ek sou niks kon regkry sonder die mense wat speel, props gaan soek, sound cues doen en kostuums ontwerp nie. En van die mense word nie noodwendig of altyd betaal nie. Almal wat op een of ander manier voel hulle kan ʼn bydrae maak, pitch in. Dis ʼn groep mense wat kom en gaan. Dit is ʼn poligame, oop verhouding.”

Olwagen het as student nou kontak gehad met die regisseur en dramaturg Marthinus Basson wat ook aan die US se dramadepartement klasgee.

“Ek was as student die MC in die musiekspel Cabaret maar Marthinus het voorgestel ek probeer om regie te doen.”

Op 25 is dit duidelik hy is sensitief vir dit wat in die hedendaagse wêreld aangaan – hetsy dit die soms moeilike verhouding tussen ouers en kinders is, of die moderne obsessie met skoonheid of die politieke sake van die dag.

“Ek dink nie ek het ʼn spesiale wysheid nie. Ek hou egter mense dop. Ek doen dit al van kleinsaf. Ek wil weet wat die human animal laat tick. Ek probeer om mense te lees sonder om ʼn oordeel te vel.

Ja, hy is bewus daarvan dat hy bitter vroeg in sy lewe reeds op ʼn plek is waaroor baie ander en ouer teatermense maar net droom. “Ek wil nie skynheilig nederig oorkom nie, want daar is niks so irriterend as iemand wat humble pie vreet nie. Maar ek is bang ek is dalk die flavour of the month. Ek weet dat ons nogal besonder goed doen vir mense wat nog grootliks onbekend is. Ek is egter dankbaar ek is in die bevoorregte posisie om werk te doen waarvan ek hou. Dalk vind mense aanklank by wat ons doen omdat dit die tydsgees weergee. Ek het per ongeluk ʼn aar raakgeboor.”

Hy erken die kunstefeeste bied vir hom en ander jonges in die bedryf ʼn veilige hawe.

“Ons kry kans om ons spiere te flex want die feeste is bereid om met ons te waag. Ek kry ook nie geleentheid om die post-production blues te ervaar nie. Ons is reeds besig om te werk aan ʼn nuwe stuk Vagina Dentata wat KKNK toe gaan ”

Hy dink ʼn oomblik.

“Ek het eerlikwaar geen idee waarom gehore nou hou van dit wat ons doen nie. Dalk dink almal oor twee maande dit waarmee ons besig is, is vervelig. Dalk is daar dan ʼn nuwe groep, Die Hoender of Die Sosaties, en is ons oorbodig. Ek probeer om myself en wat ek doen nie te ernstig op te neem nie. As ek oor tien, vyftien jaar nog besig is met die teater, en jy kom dalk in ʼn toekomstige onderhoud agter ek is te ernstig, please call me on my shit.”

Niemand anders is in sy gesin is in die teaterbedryf nie.

“Maar hulle is almal dramaties. My pa, ʼn voormalige dominee, het een keer soos Tarzan met ʼn tou in die kerk ingeswaai toe hy een of ander punt wou beklemtoon.”

Oor sy jeug sê hy: “Dis die quarter life-crisis. Ons verlaat die nes nog voordat ons behoorlik kan vlieg. Jou twintigerjare is ʼn vreemde plek om te wees. Jy is nie heeltemal volwasse nie, maar ook nie kind nie. Is jy regtig volwasse as jy jou eie huur betaal, maar jou ma betaal nog vir jou selfoon?”

 

 

 

 

 

.