by

CHEMO II

Mei 10, 2010 in Sonder kategorie

Chemo II het vandag plaasgevind. Moes eers die onkoloog spreek om te sien dat alles reg is en my newe-effekte van vorige chemo en so aan. Sy het nuwe pille vir die naar voorgeskryf wat die voriges, wat my dubbelvisie gegee het en baie vaak en terselfdertyd senuweeagtig gemaak het, te vervang. Hoop maar dit werk alles.

Alles het goed afgeloop. Een van die vroue wat die vorige keer daar was, het vandag haar laaste chemo gehad. Nommer 8. Eintlik moes ons dit vier, maar ek en sy sou nou op verskillende dae chemo gekry het, so ek het nie geweet sy gaan daar wees nie. Het ook ‘n ander vrou raakgeloop wat by die sjirurg was toe ek daar was om my histiologieverslag te kry. Kom toe uit dat haar dogter voorheen my haarkapper was!

Die sessie het laat begin: eers die onkoloog, en toe moes ek eers almal groet en nonsens praat. Glo my, as dit sou gehelp het, het ek eerder in trane uitgebars! Maar ‘n mens het nie veel beheer oor hoe jou liggaam gaan reageer nie, maar jy het baie beheer oor jou houding. Toe is dit ‘n gesukkel met die aar, en natuurlik het ek net een hand beskikbaar vir die chemo (daar mag GEEN naalde in my linkerhand kom nie, weens die gebrek aan limfkliere na die operasie). Later het die suster my hand in warm water gehad om te are te laat uitswel. Sy kry toe wel ‘n aar (gebed!), maar dit bly seer word, en met die Adriamycin – die Rooi Duiwel – is dit gevaarlik. Dan sukkel dit weer. Klaarblyklik is dit moontlik dat hulle dalk ‘n senuwee kan raak en dit verklaar die pyn, maar ai, dis ongemaklik. Sy’t net voor die Adriamycin die naald verskuif en toe was dit beter. En natuurlik moes ek toe weer vinnig kamer verlaat, want ek het omtrent 2 liter water voor die tyd gedrink. Na die Adriamycin het ek weer moes gaan weens ‘n beker tee wat hulle gemaak het. Daarna was dit nog Cyclophosphamide, en op die ou-end was alles eers teen half 3 klaar.

Vandag was daar twee mans en ‘n seun ook in die chemokamer. Ek weet nie waarvoor hulle daar was nie. Die seun se chemo kon nie plaasvind nie, want sy bloedtelling was nie reg nie. Die een man moes ook gehospitaliseer word, want hy het net flou geraak in die stoel. Een van die vroue is ook gehospitaliseer, en dit was haar eerste chemo. Baie swaar vir haar, kan mens sien. Daar was ook ‘n baie jong meisie – 22 – met breinkanker. Sy het ook vandag haar laaste chemo gehad. Hoekom kry so baie jongmense kanker? Dit is vir my opvallend dat jonger en jonger mense daarmee gediagnoseer word. Ek dink dit moet baie swaar wees vir hulle, maar, aan die anderkant, dalk besef hulle nie werklik wat met hulle gebeur nie. Ek weet nie.

Wat my ook pla, is dat soveel van die mense bot of suur is. Die apteker – hy’s meer soos die alchemis wat ons chemikaliee meng – se (skuus kan nie vanaand die kappie kry nie!) nie almal voel so goed soos ek nie. Ekskuus? Hy het definitief nie van die dreigende trane geweet nie. Het net gesluk en myself gedreig en gese ek moet net aangaan. Moet net. Ek sit en praat en vra mense vrae oor hulle lewens en so aan, en hulle is heeltemal bereid om te antwoord. Maar daar kom niks verder nie. Daar is soveel interessante mense met interessante stories wat daar sit. Ek weet hoe bang ‘n mens is, want ek bly bang, maak nie saak wat nie. Maar ‘n mens kan nie in vrees lewe nie. En om daar te sit en gesels lei die aandag af van wat besig is om te gebeur en laat die tyd vinniger verbygaan. Houding, julle weet, houding.

1 antwoord op CHEMO II

  1. elizac het gesê op Mei 16, 2010

    Dankie. Partykeer is dinge net so negatief, dat dit moeilik is om positief te bly.

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Vereiste velde word aangedui as *.