by

AL OM DIE HUISIES (18) – op pad na die ooste

September 28, 2009 in Sonder kategorie

In my kop en hart pleit ek. Ek soebat. Ek vra. Ek dank God om my van armoede en siekte, verbale mishandeling, beheer en my algehele dal-van-doodskaduwee te verlos.

Iemand edelmoedig van inbors borg my lyf gesond en bevry my onmiddelike domein tot in die ooste.

Vir die laaste paar weke bly ek by my suster in die Paarl. Stukkie vir stukkie val my lewenslegkaart gebou en herbou, rangskik en herrangskik, omvorm en ontleed en ontlaai, uitmekaar geruk en versigtig – die hart is broos. Moenie dat dit weer teer bloei nie – terug en inmekaar gesit en bewustelik sus en so gerangskik, alles soos ‘n stil, oorverdowende wonderwerk, elke stukkie, in sy plek.

Die karma is deurgewerk. My gees is nou doelbewus geanker aan God. Aan my hoogste, geestelike bewussyn. Aan my hoogste vibrasie van onvoorwaardelike liefde.

(word vervolg – ja, nog enetjie!)

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie.