Jy blaai in die argief vir 2010 Julie.

Murasie

Julie 29, 2010 in Sonder kategorie

And then the muse of unfulfilled potential whisked him away to a serene country scene. And, for the first time, the writer questioned his adamant conviction that it must all simply be a dream…

The silence of the deserted lane was hauntingly unfamiliar to his city-sound sensitive ears. The smell of golden sunlight reflecting from pools of summer rain dappling the muddy red lane was unfamiliarly fresh, clean and inexplicably reassuring. Almost as if this foreign terrain was embracing him, welcoming him, comforting and soothing the shattered nerves of one who has been forced to face the Rorschach blotted memories of discarded manuscripts, burnt poetry and locked-up first, second and third drafts.

Of course, the writer thought by himself, as the cliché goes… anything that seems to be too good to be true usually is… and this would most certainly not be an exception to the rule.

Mutely the muse of unfulfilled potential guided him along the waterlogged track to where it seemingly disappeared around a bend. She set a steady pace and the writer soon realised that the days spent moulding in his chair, desperate to unearth just one uniquely original thought – aided by copious amounts of red wine, coffee and cheese – hadn’t been too kind to his physique over the past couple of years as he laboriously gasped for breath.

Then they stopped.

In the middle of the vast empty space the crumbling ruins of a once magnificent house arose. The deep earthen colour of the clay bricks attested to its local character and solid rustic foundations. But even as he stood in front of it the writer saw the inexorable puffs of dust rising from the steadily decaying ruin.

There was something quite disturbing about the clay bricks turning into powdery nothingness before his very eyes. The writer took a few steps closer…then a few more…until his hand rested against the physical signs of decay.

Beneath his fingers the clay bricks transformed…clay turned into the familiar shape and feel of the pages of books…the puffs rose in acrid fumes…paper steadily smouldering into nothingness.

‘What is this?’ the writer asked in quiet wonder.

‘This was supposed to be your legacy. And it would have been a magnificent one.’ The muse of unfulfilled potential scolded him. ‘But earlier tonight you made the conscious decision to turn your back on your destiny. What you see in front of you is the steady destruction of all you had worked towards your whole life. Every piece of writing that has ever flowed from your pen formed a part of this house’s walls. Building upon past exercises, experiments and experience, the walls were becoming stronger every day. And you were supposed to make it spectacular! ‘

The muse sighed.

‘But now…now that you’ve decided that you will not pursue your dreams anymore, the house is steadily falling apart. You’ve whipped the foundations from it – your creative input, your craft and expertise – without it the walls can’t keep upright and will, sooner rather than later, lay waste to itself. It was, after all, you and your talent that were supposed to keep the walls standing tall….

In the echo of her words the scene disappeared and, as if waking from a deep sleep, the writer opened his eyes. Shivering in the winter cold, he stared at a grate where hungry flames were feeding on the discarded attempts of yet another rejected manuscript.

Inspired, the writer called for a glass of wine. ‘And bring it quickly! I’ve got a magnificent story to tell about ghosts, the present, future and past…’ Looking at the gaudily decorated spruce, Charlie smiled and winked at the tree. ‘It will be a fantastical Christmas tale  he declared and sat down at his table to write…

 

My verwerking van Die Runaway Sessies

Julie 27, 2010 in Sonder kategorie

Was dit nie vir die wonderlike geleenthede wat FB vir selfbemarking bied en blogs soos die van Donker Nag nie, sou dit waarskynlik langer gevat het voordat ‘Die Runaway Sessies’ onder my aandag gekom het. Selfs in die lewe van die mees stoere Jan Blohm fan kan die alledaagse onbenullighede soms die belangriker events, soos ‘n nuwe cd deur jou gunsteling sanger, oorskadu. Maar, nadat ek bewus gemaak is van die feit moes ek eenvoudig so gou moontlik dié cd in die hande kry. So gou moontlik was Vrydag – dit help nogal dat daar ‘n baie goeie cd winkel tussen die kantoor en parkeerarea geleë is – voordat ek die Weskus pad aangedurf het. En, glo my, die kombinasie van spitsverkeer en die lang reguit pad bied heelwat geleentheid om met aandag na ‘n nuwe cd te luister.

Voordat ek enigsins verder gaan voel ek verplig om te bieg: So lief soos ek vir Jan se musiek is, het sy vorige vier cd’s in twee pertinente kategorieë geval – Melkstraat Confessions en 7 Jaar was nog altyd my gunstelinge, met Groen trui en ‘n Stille Runaway kortkop agter die eerste twee. Sou jy my dwing om hulle te orden sou hulle in bogenoemde orde van een tot vier rangskik word. Ja, ek het gehou van Jan se tweede cd, maar ek het verseker nie dieselfde gut-feel reaksie daarop gehad as wat ek gevoel het met Melkstraat Confessions en 7 Jaar nie.

Dit het waarskynlik iets te doen met die feit dat ek intuïtief gevoel het dat sommige van die songs geforseerd was – Jan se eie metafoor van ‘n trein in sy bedankings vir ‘n Stille Runaway was myns insiens baie gepas… dis amper asof ‘n stoomtrein in motion gekom het met die oorweldigende akkolades en reaksie op Melkstraat Confessions wat dit dwingend noodsaaklik gemaak het dat Jan met sy tweede cd moes bewys dat hy nie ‘n one hit wonder was nie.

Moet my nie verkeerd verstaan nie. ‘n Stille Runaway bevat sommige van my gunsteling Jan Blohm songs. Ja, Ma…In wens…Dromer…Truly Trudy wat hy vir die ikoon Trudy Taljaard geskryf het…en die absoluut briljante My wens vir jou…twintig sekondes van absolute stilte… (Haal jy jou ‘n Stille Runaway cd uit sy omhulsel sal jy twee inskrywings daar raaklees…die boonste een sê: opgedra aan Johan en René…die onderste een…my wens vir jou: stilte…)

Dalk is dit danksy die stilte wat Jan beleef het in die Clarens omgewing. As ‘n liefhebber van die Vrystaat se berg omgewing is ek deeglik bewus van die salwende kwaliteit wat die stilte van daardie omgewing op ‘n mens se gemoed kan hê en daarom het ek Jan se twintig sekondes van stilte so waardeer. Maar, ten spyte van die waardering, was daar ook dinge wat my gepla het.

Nou kyk, ek is verseker nie ‘n musiekkenner nie, maar ek weet waarvan ek hou en ek verstaan emosies. En sommige van die songs het vir my ‘n onderliggende aggressie gehad en soms selfs ‘n gevoel van geforseerdheid. Hoe dit ook al sy, daar is, soos Donker nag tereg opgemerk het, al reeds sekere assosiasies wat ‘n mens mettertyd met sekere songs maak wat nie sommer net deur enige verwerking opsygeskuif sal word nie. Daar was, myns insiens, net een manier om werklik ‘n bestekopname te maak van Die Runaway sessies…heel waarskynlik ‘n ietwat kru maatstaf, maar dalk ook ‘n onvermydelike een… Compare and Contrast.

Ten spyte van die feit dat ek geweet het dat selfs dié metode geensins objektief sou kon wees nie, daarvoor het ek heeltemal te min emosionele afstand van Jan se musiek, was dit die beste wat ek kon doen. Met so klein bietjie tegnologiese hulp, natuurlik, het ek eenvoudig begin deur ‘n playlist op te stel met Die Runaway sessies as basiese playlist waarby ek toe die oorspronklike weergawes ingetrek het sodat ek in tandem daarna kon luister: eers die ou weergawe en toe die nuwe een.


Met pen en post-its byderhand het ek myself die opdrag gegee om ‘n paar woorde met betrekking tot elke paar songs bymekaar neer te skryf as verwysingsraamwerk om my te help ‘to make up my mind’ as’t ware. ‘n Ondankbare taak en nie juis regverdig teenoor die luisteraar of die sanger nie, maar nou ja, ek het deurgedruk.

 

En ek het tot die volgende gevolgtrekkings gekom:

Die Runaway sessies eksperimenteer met ‘n wye verskeidenheid van style: Sommige het ‘n heelwat swaarder Blues inslag gekry, sommige is meer mellow as die oorspronklike weergawes terwyl ander ‘n sterker country of folk rock aanslag gekry het. Oor die algemeen is die verwerkings gladder en meer stilisties as die oorspronklike weergawes.

Okay, so wat is dan nou die uitslag?

Ek hou van die nuwe verwerkings van Melkstraat (op die nuwe cd het dit ook ‘n nuwe titel: ‘n Stille Runaway), Waterdief, Ja Ma, Loneranger en Soos ‘n Rots. Ek dink laasgenoemde is nogal besonder in die sin dat dit nou meer na ‘n viering van die taal klink as die aggro frustrasie van die oorspronklike weergawe. Symondstraat nr 30 en Mossie Bruin klink vir my nog baie dieselfde as die oorspronklike weergawes. Dan is daar die non-contest songs soos Groen trui, In wens, Truly Trudy en Melkstraat waarvan ek beslis die oorspronklike weergawes verkies.

En alhoewel ek heel maklik na al die nuwe verwerkings kan luister is daar een wat ek absoluut glad nie vang nie… Ek het absoluut geen idee wat die punt van die verwerking van Dromer, die tema lied van die TV reeks ‘Dit wat stom is’ was nie. Daardie sintetiese robotmannetjie doen dit net glad nie vir my nie. Jammer. Maar dit doen nie. Net so gek as wat ek is oor die nuwe weergawe van Soos ‘n rots, net so min hou ek van die nuwe Dromer. But that’s okay. Jy kan ook nie almal gelukkig hou nie.

Op die keper beskou moet ek sê ek hou van die konsep van Die Runaway sessies. Ek dink ook dis ongelooflik braaf van enige sanger om sy vorige werk te revisit en jou ervaring – beide as kunstenaar en as persoon – daarop toe te pas. En, soos dit in my geval was, mag dit net gebeur dat sommige van jou songs ‘n tweede asem kry en in hul nuwe baadjie ook ‘n nuwe gehoor wen.

(NS: Ek het ‘n paar prentjies wat by dié inskrywing hoort, maar aangesien lettercrash alweer op sy (aan sy?) stukke is sal ek hulle kom insit wanneer die funksie weer funksioneer)

Edit 28/07: en hulle is uiteindelik op 🙂

Dae soos daardie dae

Julie 25, 2010 in Sonder kategorie

Ek het ‘n paar nuwe cd’s gekoop voor ek Vrydag die Weskus pad aangevat het vir ‘n naweek van R&R langs die see. Een van hulle was Nickelback se ‘Dark Horse’. Ek het nogal ‘n sagteplekkie vir die klompie rockers en het reeds danksy VH1 en MK ‘n paar gunstelinge gehad nog voor ek die cd aangeskaf het. Maar vir dié naweek was daar net een song wat die toon aangegee het… ‘This afternoon’…

…And I’m down with hangin’ out this afternoon…
…So I’m out on the couch this afternoon…

Jip, dis omtrent hoe die naweek gelyk het… ek het op die bank gelê en na die see gekyk, so nou en dan ‘n boek gelees, maar die meeste van die tyd het ek na die branders gestaar en musiek geluister. En verkieslik ook so min as moontlik tyd spandeer aan logiese, kritiese of konstruktiewe denke. 

Maar terwyl ek na die spesifieke song geluister het, het ek gereeld baie breed geglimlag. Want sekere van die lirieke het my met wye draaie deur onthou laat loop.

Beer bottles layin’ on the kitchen floor
If we take ’em all back we can buy some more
So I doubt we’ll go without this afternoon

Kyk, ons kuiers het selde soos dié van die Nickelback musiekvideo gelyk. Maar daar was beslis naweke in my verlede wat begin het met “net ’n vinnige bier” wat ‘n paar biere sou word en dan ‘n paar bottels rooiwyn terwyl ons in iemand se woonstel op en oor banke, stoele en selfs die vloer drapeer was.

Don’t wanna wristwatch or an alarm clock
To see what time it is
From the moment I wake up
I just love being with my friends 
We barely get by, but have the best times
And hope it never ends 
We drink all day till we fall down
So we can do it all again

Tyd was irrelevant, wanneer dit donker geraak het, het ons die ligte aangeskakel, of die kerse aan die brand gesteek of, op aande soos vanaand sommer maar net die gordyne oopgeskuif en die helder maanlig deur die vensters laat stroom. En so het ons die nag omgepraat. Soms was dit die mees onsinnige snert op aarde, maar soms het ons wel met studentewysheid die wêreld probeer heel filosofeer of die bestel op sy sy probeer kantel, ons het oor musiek en letterkunde gestry en argumenteer en, soos dit mos maar gaan, het die groot L ook sy beurt gekry en het Eros en Dionysus in die hoek gestaan en giggel terwyl ons onder die invloed van die een die invloed van die ander probeer uitfigure. Nie dat dit ons enigsins gehelp het nie… Maar dit was heerlike tye gewees daardie.

It’s not the human walk

It’s the human race
I
f you aint livin on the edge 
You’re takin’ too much space 
So I doubt I’ll figure out
Just what to do

En dan, iewers langs die pad, loop jy jouself vas in Vader Tyd en die ‘Grootmens Wêreld’ en word ons almal op die een of ander onverklaarbare wyse deel van die ‘rat race’. Daarmee saam ontgroei ons sommige van ons studentemaats, loop party se paaie net weg van jou eie en raak ons almal deel van die statistiese realiteit dat ‘life happens’. Dis nie lekker nie, maar ons voel tog tot ‘n mate dat dit onafwendbaar is. Die goue bel moet seker die een of ander tyd bars.

Maar, hierdie naweek het ek so lus gehad vir een van daardie naweke… Een wat Vrydag net na werk met ‘n paar biere begin het, dan pizza en rooiwyn geword het wat aangaan tot ons almal aan die slaap raak en wakker word om iewers straataf ‘n olierige ontbyt en sterk koffie te drink voordat die siklus hom weer en weer herhaal (jislaaik, nou’s ek bly my ma lees nie my blog nie – sy sou ‘n hartaanval kry!) tot dié tyd van ‘n Sondagaand voor ‘n fliek ingeskuif het om vir oulaas te chill voor die week sou begin.

En dis presies wat ek nou gaan doen. Ter ere van daardie dae wat nou so onwerklik lank terug voel gaan ek aan die einde van ‘n hedonistiese niks-doen naweek fliek en ‘n heildronk drink op die mense saam met wie ek dit sou wou deel, wel wetend dat daar ‘n hele paar van hulle is wat vanaand met presies dieselfde gedagtes voor die tv gaan inskuif…

Just kickin’ around, hangin out this afternoon

Sittin around hangin out this afternoon
Just kickin’ around, hangin out this afternoon

Thanks for the memories!

Dié een is vir julle ouens.


 


Freezing your assets

Julie 21, 2010 in Sonder kategorie

Maar nie soos die bank dit sou doen nie…

En ook nie vir die moontlike toekomstige bydrae tot die aanwas van die mensdom nie.

Die bates wat ek graag wil vries is skrywers. Nie verewig nie… Maar soos Austin Powers in die eerste film… Net van die oomblik wat hulle manuskripte op my tafel land tot die oomblik wat die boeke op die rak beland.

Sodat hulle kan ophou moan oor letter-tipes, die diepte van indents of voorblad ontwerpe. En sodat ‘n finale manuskrip werklik ‘n finale manuskrip kan wees en daar nie op die tweede stel proewe halwe bladsye teks ingevoeg hoef te word nie. Dalk sou die produksie proses van ‘n boek dan volgens die beplande tydsraamwerk kon plaasvind.

 

Dankie, ek is klaar gekla.

The death of sleep…

Julie 17, 2010 in Sonder kategorie

[Sleep is] the golden chain that ties health and our bodies together – Thomas Dekker(1577-1632)  

Nou die aand se vinnige en informele steekproef het ‘n hele paar uiteenlopende slaappatrone opgelewer. Die rede waarom ek die vraag gevra het, was omdat ek die afgelope week ‘n baie interessante artikel raakgeloop het deur Roger Schmidt, Caffeine and the coming of the enlightenment met my Pope navorsing. (En julle ken my teen die tyd ook seker al goed genoeg om te weet dat enige artikel wat na my gunsteling donkergoud verwys my aandag sal trek.)

Slaappatrone was, volgens Schmidt, redelik homogeen tot aan die einde van die Renaissance. Volwassenes het, as ‘n reël teen negeuur in die aand gaan slaap en hul slaappatroon was gekenmerk deur twee vier uur periodes van diep slaap (agt ure dus wat die Tronkies, Verskrikliks, Thomasse, Anhas, Maankinders en Annemeri’s gerus behoort te stel) wat in die middel gebreek is deur ‘n uur van semi-wakkerwees waartydens mense hul drome in die voorafgaande vier ure oordink het. (Wat nogal aan Stilekke en Poppie met Pakkie se rituele herinner.)

Hierdie rus ure was so belangrik dat dit ook in die letterkunde besing is. Om eerlik te wees, dit was so ‘n belangrike aspek van hulle daaglikse lewe dat Shakespeare en sy tydgenote die ure wat ‘n mens geslaap het verhef het bo enige dagtaak of aktiwiteit. John Donne het in 1630 tydens ‘n preek na slaap verwys as shaking hands with God. En Shakespeare se Prospero het ook ‘n hoë waarde geheg aan slaap.

So hoog dat hy dan ook sê:

We are such stuff
As dreams are made on; and our little life
Is rounded with a sleep.

William Shakespeare, The Tempest Act 4, scene 1, 148–158 

En die ouens van die Renaissance het ‘n punt beet gehad met hulle agt ure slaap elke aand. Moderne wetenskap en navorsing oor optimale slaap vereistes het tot die volgende gevolgtrekkings gekom:

…individual sleep needs vary. For instance, eight hours of sleep per night appears to be optimal for most adults, although some may need more or less. …. Not getting enough sleep, while still allowing us to function in a seemingly normal manner, does impair motor and cognitive functions. Caffeine and other stimulants cannot substitute for sleep, but they do help to counteract some of the effects of sleep deprivation.  

Sien Tronkie, daar is toe niks ‘dom’ aan agt ure slaap saans nie!

As moderne wetenskap en die Rennaissance dan tot dieselfde gevolgtrekkinge kom oor die belangrikheid van slaap, hoe het dit gebeur dat so baie van ons vandag met tussen 25 en 50 persent minder slaap oor die weg probeer kom?

Time is money – Benjamin Franklin 1748

Die probleem, aldus Schmidt, het sy ontstaan gehad in die tydperk wat op die Renaissance gevolg het, die Restoration en agtiende eeu. Die aanhaling hierbo is een wat endemies is aan die ontstaan van grootskaalse kapitalisme. En die kapitalisme van die Restoration het die optimale benutting van tyd as ‘n virtue beskou en, aan die ander kant van die munt, te veel slaap as ‘n teken van luiheid.

Volgens Schmidt was dit egter nie kapitalisme wat gelei het tot die afname in die gemiddelde slaap ure van die Restoration samelewing nie. The rise of Enlightenment science and the spread of capitalism reconfigured the world in spectacular ways, but their histories have obscured the more quiet, and equally profound, revolution in the world of sleep. Sleep deprivation is both a symptom of modernity, as well as one of its primary causes.

 

Dawn: When men of reason go to bed – Ambrose Bierce

As dit dan nou nie die ontstaan van kapitalisme is wat gelei het tot slapelose nagete nie, wat was dit dan? In sy artikel stel Schmidt voor dat vier verskynsels van die Restoration verantwoordelik was vir die concomitant shift in the valuation of sleep…

 

I have measured out my life with coffee spoons – T.S. Eliot 

In 1650 het ene Jacob die eerste koffiehuis in Londen geopen. Binne ‘n dekade het koffie- en teehuise reg oor Londen wortelgeskiet en het dit deel was dit so en vogue dat dit die middelpunt van Londen se kommersiële mag geword het. Maar, belangriker as die kommersiële sy van die saak het die koffie- en teehuise die middelpunt van politieke, ekonomiese en kulturele aktiwiteite geword in die stad. Soveel so dat sekere koffiehuise geïdentifiseer is deur die ‘tipe’ mense wat jy daar sou vind met verwysing tot hul sosiale, kulturele of politieke oortuiging.

 

Dié drankies het so gewild geraak dat mense dit enige tyd van die dag gedrink het. My huidige navorsingsonderwerp – Alexander Pope – was ‘n groot fan van koffie. Soveel so dat hy ‘n beautiful fetishization of the coffee bean insluit in sy gedig The Rape of the Lock:

For lo! the Board with Cups and Spoons is crowned,
The Berries crackle, and the Mill turns round.
On shining Altars of Japan they raise
The silver Lamp, the fiery Spirits blaze.
From silver Spouts the grateful Liquors glide,
While China’s Earth receives the smoking Tide.
At once they gratify their Scent and Taste,
And frequent Cups prolong the rich Repast
Coffee (which makes the politician wise,
And see through all things with his half-shut eyes)

Dis dus nie ‘n groot verassing om uit te vind dat Pope as die eerste belangrike Engelse skrywer met ‘n koffie verslawing beskou word nie. Die man het saans in sy bed gelê en sy ‘heroic couplets’ gekrabbel tot die vroeë oggendure terwyl hy deurgaans nog koffie van sy bediende geëis het. Vele van sy werke, maar veral in die Dunciad, is deurspek met verwysings na sy slapeloosheid. Pope se koffiedrinkery het dus die gevolge van sy slapeloosheid verlig tot dieselfde mate as wat dit die slapeloosheid veroorsaak het.

Maar dit was nie net koffie wat tot die afname in slaap gelei het nie.

Unfortunately, the clock is ticking, the hours are going by. The past increases, the future recedes. Possibilities decreasing, regrets mounting   Haruki Murakami

In 1656 ontwerp ‘n Nederlandse sterrekundige, ene Christiaan Huygens, die pendulum horlosie wat daartoe gelei het dat daar binne ‘n paar dekades ‘n redelik akkurate sakhorlosie op die mark verskyn het. En skielik was die mens nie meer afhanklik van die son en ‘sundials’ (‘skuus die Afrikaans ontglip my op die oomblik) om tyd aan te dui nie. Schmidt verwoord die fenomeen as volg:

 

The shift from measuring time against the natural movement of light and darkness to measuring it by the clock eroded the last foundations of the nocturnal world. A clock does not discriminate between night and day-to a machine, all hours are the same.

 

Dink net vir ‘n oomblik… hoeveel keer het dit nou al met jou gebeur dat jy in die middel van die nag wakker lê en daardie liggie op jou wekker druk net om te sien dis half-een…twee uur…kwart voor drie…vieruur… en jy lê nog steeds wakker… selfs al weet jy dat jy môreoggend half-ses moet opstaan om betyds te wees vir die vergadering wat agtuur begin…

 

Die sakhorlosie en die wekker het ons daartoe instaatgestel om tyd gedurende die donker ure van die dag te meet. Wat beteken dat die mens ‘n bewussyn van tyd ontwikkel het wat hy nie vantevore gehad het nie. Geen wonder dat die een of ander bright spark opgemerk het Nothing cures insomnia like the realization that it’s time to get up nie.

 

Die verloop van tyd – veral terwyl ‘n mens eintlik veronderstel is om reeds aan die slaap te wees, het een van die moderne samelewing se grootste vyande geword.

 
Night, a more perfect day
– Arthur Symons

I would like to suggest that the history of modern sleep is not one of slow evolutionary change, but rather of an abrupt transformation that occurred in the late seventeenth century; advances in lighting technology were a response to this change rather than a primary cause. 

 

History of Lighting and Lamps sal jou vertel dat [i]n the 18th century, the central burner was invented, a major improvement in lamp design. The fuel source was now tightly enclosed in metal, and a adjustable metal tube was used to control the intensity of the fuel burning and intensity of the light. Around the same time, small glass chimneys were added to lamps to both protect the flame and control the flow of air to the flame. Ami Argand, a Swiss chemist is credited with first developing the principal of using an oil lamp with a hollow circular wick surrounded by a glass chimney in 1783. …In 1792, the first commercial use of gas lighting began when William Murdoch used coal gas for lighting his house in Redruth, Cornwall.

 

Die ontwikkeling van die gaslamp het beteken dat ‘lig’ heelwat goedkoper geraak het as in die voorafgaande tydperke, wat beteken het dat ‘n mens nie meer gedwonge gevoel het om so vroeg as moontlik te gaan slaap om daardie waardevolle kerse so lank as moontlik te laat hou nie. ‘n Goedkoper ligbron het dus bygedra tot die feit dat ‘n mens heelwat later kon gaan slaap en gevolglik minder geslaap het, wat op sy beurt weer tot slapeloosheid gelei het.

 

Black night, black night,

I don’t need black night,
I can’t see dark night.
Maybe I’ll find on the way down the line
that I’m free, free to be me.
Black night is a long way from home –
Deep Purple

 

Volgens Schmidt was dit egter nie net kapitalisme óf koffie óf sakhorlosies óf gaslampe wat gelei het tot die radikale veranderinge in die moderne mens se slaappatrone nie. Want, volgens hom, was dit die natuurlike evolusie wat vereis is deur die literêre fenomeen van die Restoration/ Englightenment/ agtiende eeu (noem dit net wat jy wil) wat hierdie veranderinge nie net gewens gemaak het nie, maar wat dit vereis het vir die oorlewing van die moderne wêreld se mees geliefde en mees gevierde literêre genre: die roman, oftewel die novel… .

 

The history of caffeine consumption cannot be extricated from the history of literary consumption, especially of the novel, and both are implicated in the historical devaluation of sleep as a meaningful activity. It is hard to imagine the common reader progressing enjoyably through the nine hundred pages of Tom Jones or the seven volumes of Clarissa without the aid of artificial stimulants. Nor can one easily imagine how the common reader met the demand for time such long works impose, except by reading into the night-indeed, by reading in bed, “a dangerous practice,” according to Samuel Johnsons friend, Sir John Hawkins, alarmed by this new trend..

 

Want die fenomeen van die moderne roman, oftewel die novel, is vanuit ‘n literêre perspektief waarskynlik die belangrikste en mees radikale ontwikkelinge van die agtiende eeu. En met die wat boeke al makliker bekombaar was en daar meer skrywers was wat professioneel geskryf het om gelees te word en nie net as ‘n private ego-trip nie het mense se keuse van leesstof toegeneem terwyl hul tyd om te lees terselfdertyd al minder begin raak het.

 

A shift in the perception of time, a steady diet of caffeine, the habit of nocturnal reading – it adds up to the death of sleep, at least as the old culture knew it. No more the long night’s journey into day. With the disruption of traditional sleep patterns, a complicated and interrelated chain of events was set in motion that left society reeling with sleeplessness.

 

En ek kan verstaan hoekom dit lesers sou wees wat die dryfkrag agter die vraag na beter lig en meer ure geword het…Hoeveel nagte het ek nie al gelees tot die son opkom nie? Of, ten spyte van die feit dat ek die heeldag by die werk ‘lees’, saans artikels opswot, nog steeds nie kan gaan slaap sonder om ‘n paar gedigte, kortverhaal of novelle te lees nie. Dan praat ons nie eens van my koffie-issues nie. As ek moes kies tussen lees en nog twee ekstra ure slaap saans is daar net een wenner. Een van ‘n lang ry bibliomane deur die afgelope driehonderd jaar of so.

Catching some Zzzzz’s

Julie 15, 2010 in Sonder kategorie

My vraag vir vanaand maak voorbrand vir my volgende blog…

So ‘n informele steekproef.

Die vraag is:

Hoeveel ure slaap jy elke aand?

Ek slaap so tussen ses tot ses-en-‘n-half uur elke aand.

En jy?

Big hair in die 80′ (die 1780’s) – ‘n vrou se hardste ‘stem’

Julie 13, 2010 in Sonder kategorie

Steek jou hand op as hierdie prentjie bekend lyk…

(‘Skuus, dit was ‘n juffrou oomblik, ek sal dit nie weer doen nie!)

In elk geval, as daar nou iets is waarvoor die tagtigs beroemd, of moet ‘n mens eerder sê berug, is dan is dit die fenomeen van die sogenaamde ‘big hair’. Die webwerf eighty-eighty-nine beskryf dié verskynsel as volg:


Hair styles of the 80s are the most diverse and humorous characteristics of this decade. In early 80s, the New Romantic fashion styles kicked off the decade with great hair experimentation. For a while there seemed to be a competition to see who could build the tallest hair, have the strangest angles, or a favourite of this site – how much plastic, metal and mousse you could fit into your hair and still keep your head upright. In this first part of on ongoing series, eighty-eightynine will look at big hair.

Big hair is not unique to the 80s – the 60s had the beehive and the 70s had the afro. What set the 80s hair styles apart was their diversity. The start of the decade saw the extravagance of strange hair colours and cuts. By 1984 the trends had settled and focused on one simple concept – volume. More hair was better. Bananarama had some of best examples of 80s hair – pretty much reflecting the fashions of the decade (but maybe not the best fashions) from cuts styles to volume and flicks. The ‘Hair Bands’ of the 1980s applied this style which was strongest around 1987-88. Your hair could go up, out and down. It could look like you put your head in a candy floss machine – as long as it wasn’t straight – this was the ultimate sin in the early 80s (often met with the criticism ‘she needs to do something with that hair’).

En dis alles goed en wel, behalwe vir die feit dat dié navorsers hulself beperk het tot die twintigste eeu. En nie eens die girls van Bananarama kan kompeteer met die grootste (verskoon die woordspeling) hare in die geskiedenis nie. Kyk bietjie hierna…

Dié ets, genaamd The Extravaganza or the Mountain Head Dress of 1776 deur ‘n onbekende Britse kunstenaar word bewaar in The Lewis Walpole Library, Yale University en vorm deel van ‘n versameling etse van ‘Big hair’ van die agtien-honderds. En dit is dan ook die tydperk wat die ‘Big Hair’ konsep aan die wêreld bekend gestel het.

 

Die verskynsel het oorspronklik begin aan die hof van Lodewyk XIV, wat toe deur Charles II se hof in Engeland aangeneem en tot nuwe uiterstes geneem het. In haar artikel Big Hair ondersoek Margaret K. Powell & Joseph Roach dié verskynsel, met die klem op die wyse waarop die sosiale verskynsel in die teater van die dag manifesteer het.

 

My eie belangstelling in die onderwerp het sy oorsprong in my huidige navorsingsonderwerp: Alexander Pope se The Rape of the Lock. Dit is eers wanneer ‘n mens besef hoe ‘n belangrike rol hare in die tydperk van die Restoration & 18de eeu gespeel het wat ‘n mens werklik ‘n mate van begrip kan hê vir die hiperboliese (hyperbole) reaksie van beide die dame wat die gedig inspireer het (Arabella Fermor) en die hoofkarakter van Pope se gedig, Belinda, wanneer ‘n amoreuse jong man een van haar haarlokke ongevraagd afknip. Of wat ‘n student werklik waardering kan ontwikkel vir die satire van Pope se ‘mock-heroic epic’ en sy meegaande sosiale kommentaar.

 

Want, vriend Alex was glad nie ‘n voorstaander van die ‘frivolity’ van die tyd nie. En alhoewel die aanvanklike doel van dié gedig was om rekonsiliasie en ‘n moontlike huwelik tussen die twee jongmense te bewerkstellig (na ‘n beroep deur sy vriend Caryll) het Pope dié gedig later uitgebrei om ‘n omvattende sosiale kommentaar van sy tyd te word. Dis nie verniet dat Pope reeds, as sogenaamde voorwoord What mighty Contests arise from trivial Things uitroep nie. Hy was geensins beïndruk deur die trivialiteite waarmee jongmense hulself besig gehou het in daardie dae nie en hy was nog minder ten gunste van die toenemende kommersiële koop kultuur van ingevoerde produkte – danksy Engeland se magtige koloniale ryk wat amper alle luukse na Londen gebring het – waarmee mense hul status probeer bevestig het nie.

 

Die sosiale kommentaar was egter nie beperk tot gedigte soos Pope s’n nie. Die kunstenaar van die ets hierbo het ook sy kommentaar gelewer en boeke (ja, daar is toe reeds boeke geskryf oor hare) soos die van James Stewart en toneelstukke soos John van Brugh se Virtue in danger het almal hul inspirasie van real life events geneem. Die inspirasie vir Van Brugh se toneelstuk het sy oorsprong in die volgende gebeurtenis wat Cibber (via Powell & Roach) in sy biografie beskryf het:

 

In An Apology for the Life of Colley Cibber (1740), the apologist recalls his first meeting with the handsome and fashion-conscious Colonel Henry Brett. Seized with a sudden impulse while watching the actor perform, Brett rushed backstage and offered to buy Cibber’s wig right off his head. This encounter turned on the allure of big hair, which took the form of the most famously enlarged periwig of the Augustan age, the one that the actor-playwright wore to create the role of Sir Novelty Fashion. Possessing what Cibber calls “an uncommon Share of Social Wit,” Brett came down from Oxford on a bee-line to the playhouse, pausing only briefly at “the Temple” under the pretext of preparing for the bar. Brett’s “First View,” Cibber assures us, as it was with many of his age and station who had “just broke loose, from Business,” was “to cut a Figure (as they call it) in the Side-box, at the Play, from whence their next Step is, to the Green Room.” On this backstage errand, he was irresistibly drawn by a “sincere Passion he had conceiv’d for a fair full-bottomed Perriwig, which I then wore in my first Play of the Fool in Fashion.”

 

Dus ‘n duidelike voorbeeld dat mode, poësie, die dramatiese kunste, satire en die ‘diensbedryf’ van haarkappery in die agtiende eeu ‘n verweefde kosmopolitaans geheelbeeld geskep het van die samelewing van die tyd.

 

Antropoloë en sosioloë sou die verskynsel van Big hair later, in die vroeë twintigste eeu, ook ondersoek. En dis seker nie ‘n verassing dat Freud ook oor hierdie sakie hare gekloof het nie (Jammer! Ek kon dit nie weerstaan nie! 🙂 In Powell en Roach word sy waarnemings as volg beskryf:

 

Their paradigms have also been informed, but not wholly deflected, by psychoanalysis, which, following Sigmund Freud’s generative note on “Medusa’s Head,” [Since Medusa and Samson, hair has, in this sense, always been big, whatever its length.] develops the symbolic meaning of hair in unconscious sexuality. …

 

Dit behoort niemand dus te verbaas dat Freud se ‘Medusa’s Head’ beweer dat decapitation equals castration. The terror of Medusa is thus a terror of castration that is linked to the sight of something. Numerous analyses have made us familiar with the occasion for this: it occurs when a boy, who has hitherto been unwilling to believe the threat of castration, catches sight of the female genitals, probably those of an adult, surrounded by hair, and essentially those of his mother.

The hair upon Medusa’s head is frequently represented in works of art in the form of snakes, and these once again are derived form the castration complex. However frightening they may be in themselves, they nevertheless serve actually as a mitigation of the horror, for they replace the penis, the absence of which is the cause of the horror. Freud saw this as a confirmation of the technical rule according to which a multiplication of penis symbols signifies castration.

This sight of Medusa’s head makes the spectator stiff with terror, turns him to stone. Observe that we have here once again the same origin from the castration complex and the same transformation of affect! In the original situation it offers consolation to the spectator: he is still in possession of a penis, and the stiffening reassures him of the fact.

This symbol of horror is worn upon her dress by the virgin goddess Athena. Thus she becomes a woman who is unapproachable and repels all sexual desire – since she displays the terrifying genitals of the Mother. Since the Greeks were in the main strongly homosexual, it was inevitable that we should find among them a representation of woman as a being who frightens and repels because she is castrated.

If Medusa’s head takes the place of a representation of the female genitals, or rather if it isolates their horrifying effects from the pleasure-giving ones, it may be recalled that displaying the genitals is familiar in other connections as an apotropaic act. What arouses horror in oneself will produce that same effect upon the enemy against whom one is seeking to defend oneself. We read in Rabelais of how the Devil took to flight when the woman showed her vulva.

Freud argued the erect male organ also has an apotropaic effect, but thanks to another mechanism. To display the penis (or any of its surrogates) is to say: “I am not afraid of you. I defy you. I have a penis.” Here, then, is another way of intimidating the Evil Spirit.

 

En wat, wil jy my seker nou vra, het dit te doen met die Big Hair verskynsel? Wel, om jou die waarheid te sê, eintlik alles. Want, sou jy waarde heg aan die geldigheid van die Baron se vrese in Pope se gedig – nadat hy deur sy aksie (om die haarlok af te knip) ’n legioen Sylphs en Gnomes uit Bellinda se hare loslaat om hul te wraak en toorn oot sy wandaad uit te stort – en die feit dat ’n vrou se hare nie verniet as haar crowning glory beskryf word nie, sou ’n mens heel moontlik, met so bietjie meer navorsing, my hipotese sou kon bewys…

Big hair was/is ’n wyse waarop vroue wat nog nie daartoe instaat is/was, of verhoed word daarvan, om hul regmatige plek in ’n samelewing in te neem en hul stem te laat hoor bo die sosiaal aanvaarde norm dat die manlike spesie (gewoonlik) die meeste gesag dra nie, ’n punt te laat bewys; aandag op hulle te laat vestig en hul ‘stem’ te laat hoor. As jy nie na hulle gaan luister nie gaan jy hulle verseker raaksien!

En, sou hierdie teorie bewys kon word, sou die ontvanklikheid van ons samelewing ten opsigte van die stemme van vroue en hul pro-aktiewe bydraes en deelname in die samelewing dalk net weerspieel word in die huidige neiging na gladde, steil, lae-volume haarstyle wat sedert die laat negentigs die botoon voer. Want, in die meeste gevalle, het vroue nie meer ‘Big Hair’ nodig om raakgesien of as gerekendes beskou te word nie…

 

Verskriklik se uitdaging. Hier is my playlist. Jammer vir die wat ek gemis het.

Julie 9, 2010 in Sonder kategorie

VerskriklikDallas tema lied
Dit was die voor die hand liggende keuse!


SamuhrTake on me, A-ha
Die potloodsketse, wat anders?

Oom FlentersTo all the girls I’ve loved before, Julio Iglesias ft. Willie Nelson
Omdat hy so lief is vir Mevrou Flenters en sy dogters.

LouCan’t take my eyes off you (aka I love you Baby), my gunsteling weergawe is Heath Ledger s’n.
Want ons weet almal hoe gek mal verlief sy op daardie bondeltjie mens in haar huis is.

TronkiePush the button, Sugababes
Because you know all the right buttons to push… AND when to push them!

Poppie met ‘n PakkieBallad of Lucy Jordan, Marianne Faithfull
Daar is baie redes, Poppie ken hulle almal, maar veral die sportmotor in Parys verdien dié een.

SalparadiseLost in France, Bonnie Tyler
Met so ‘n blog… is daar dan ‘n beter song te vinde?

OuboetI’m your man, Leonard Cohen
Vir die man wat die poppe so waardeer


AnhaDon’t cha, The Pussycat Dolls
Don’t cha wish your girlfriend was hot as me? ‘n Sexy song en video vir jou!


BerwickLucy in the sky with diamonds, The Beatles
Die song klink soos Berwick skryf…


LeonHey now, Prime Circle
Hey now don’t look back, always look forward stay on track…

Therina – Namakwaland, Coenie de Villiers
Daardie mooi gousblomme laat my altyd aan Namakwaland in die lente dink.

KrokodilSisters are doing it for themselves, Aretha Franklin & Annie Lennox weergawe
Double trouble skop gat!


DonkernagToemaar die donkerman, Helena Hetteman weergawe
Sy naam is sjuut, sy naam is slaap… En dis Afrikaans, iets wat Donkernag sal waardeer.


ThomasMoney, Money, Money van Abba
Want Thomas is die enigste ou wat BTW kan verduidelik sodat ek dit ook kan verstaan!

GhaapLet’s talk about sex baby, Salt N Pepa
Hulle het ‘n revolusie in musiek veroorsaak met dié song, nes Ghaap op die blog gedoen het.

AngelisciousHit me baby, one more time, Britney Spears
Ek kon dié een eenvoudig nie weerstaan nie. Veral nie as ‘n mens Angeliscious se buitekurrikulêre aktiwiteite in ag neem nie!

YsprinsEntregate, Luis Miguel
My boet se gunsteling sanger. My gunsteling song deur die man.


GidivetBonnie Portmore, Loreena McKennit
So effe misterieus, nes onse Gidi, met ‘n definitiewe Britse inslag.


Stilekke(myself)Silence is golden, The Tremeloes
Vir die stil man


MaankindDie lied van die lewe van Oom Gé Korsten
Omdat jy alles voluit doen… (En as ek reg onthou het Ant Sussa so effe van ‘n crush op oom Gé gehad!)

‘n Versoek in die gees van die tyd.

Julie 9, 2010 in Sonder kategorie

Ag help my tog GROOT asseblief! Embarassed

 

My gunsteling seun se FB update van gister:

Rafael Nadal

Rafael Nadal Que grande España!!!! El domingo voy a ver la final y a animar al equipo a Sudafrica!!!!! No me lo puedo perder y a animarles en persona!!!
Great Spain! I will be on Sunday in the final in SouthAfrica!!!! Can’t miss that one and want to support them live!!

 

En julle weet natuurlik ek BRAND om daar te wees. Wishful thinking natuurlik…

 

MAAR ek weet van iemand wat wel daar gaan wees.

Nou reken ek… Innocent as al my blogmaatjies ‘n vriendelike beroep op hom gaan doen, sal die man dalk gaaf genoeg wees om vir my ‘n foto te neem indien hy wel my seun raaksien.

Wil julle hom nie ASSEBLIEF gaan vra nie?

Dankie!

DK

MMS

Julie 6, 2010 in Sonder kategorie

Stiltes raak langer
en woorde is te min
om die afwesigheid
van jou daarwees
te vul

 

Afstand raak groter
onoorkombaar wyd
‘n donker canyon
waarin emosie
ontwyk

 

Stuur ‘n beeld
wat jou wêreld
na my bring

 

Selfs net die
sonsondergang
wat jou omring

 

(Foto deur RR)