Jy blaai in die argief vir 2010 Januarie.

Aanmoediging vir Aspirant studente

Januarie 31, 2010 in Sonder kategorie

…unless you are a very singular person, you cannot be

said to have any “thoughts” at all; that you have no materials for

them, in any serious matters; –no right to “think,” but only to

try to learn more of the facts.  Nay, most probably all your life

(unless, as I said, you are a singular person) you will have no

legitimate right to an “opinion” on any business, except that

instantly under your hand.  What must of necessity be done, you can

always find out, beyond question, how to do…


For the rest, respecting religions, governments, sciences,

arts, you will find that, on the whole, you can know NOTHING,–judge

nothing; that the best you can do, even though you may be a well-

educated person, is to be silent, and strive to be wiser every day,

and to understand a little more of the thoughts of others, which so

soon as you try to do honestly, you will discover that the thoughts

even of the wisest are very little more than pertinent questions.


John Ruskin, Sesame and Lillies

Dis nou die tipe goed wat dosente jou gee om te lees en dan verwag hulle van jou om, met gravitas en insig, literêre kritiek te skryf oor die belangrikste werke in die Engelse Kanon – van Chaucer tot nou. 


Lewer jou kritiek, ontleed en analiseer maar onthou jy het geen reg om vir jouself te dink nie en jou opinie is niks werd nie, want eintlik het jy ook nie die reg tot ‘n opinie nie. 


Dank jou die duiwel.


Gelukkig luister ek mos selde na advies waarvan ek nie hou nie! 😉 En selfs al sê Victoriaanse heer Ruskin baie dinge waarmee ek saam stem, veral met betrekking tot krities lees, weier ek om hom toe te laat om my te intimideer of wys te maak dat ek nie geregtig is tot ‘n opinie van my eie nie. Ruskin plaas my immers op dieselfde vlak as Milton wat, volgens hom nie singular genoeg van ‘n persoon was om in dieselfde geledere as Dante en Shakespeare te tel nie. En selfs al is ek nie Milton se grootste fan nie is dit nie slegte geselskap om jouself in te bevind as een van die unsingular persons nie.


Nou moet ek net my eie pep-talk begin glo en my Norton Anthology nader sleep.

A Salute to my own Peter Pan

Januarie 28, 2010 in Sonder kategorie

Scientists have claimed it’s global warming, but tonight I’ve discovered the true reason for the most baffling phenomenon that’s hit earth since the Ice Age. Peter Pan is growing up… well, kind of…

AG, honey, this one is dedicated to you!

I met my Peter Pan at some stage during my first year of varsity. At first I was weary, and then I became scared. It’s not every day that a “good girl from a small town” meets a man, eleven years her senior, who immediately and unabashedly announces to the world at large that his newest aim in life is to corrupt said girl…and then sets out – with determination and panache – to corrupt her thoroughly. In the process of my marginally successful corruption I, of course, had a little crush on the man. Mad, bad and dangerous to know was (and still is) as applicable to Peter Pan as it was to Byron! But once all was said and done, at some time during my second or third year, Peter Pan became one of the greatest friends a naïve small town girl could have in the big city.


It might have been one hell of a crash course, but under his auspicious guidance, I have to admit, I grew up much faster than I (or my poor bewildered family) would ever have expected. Even though, admittedly, it was not necessarily in precisely the manner Peter Pan had envisioned when he and his trusty side-kick initiated Operation Corruption…

Peter Pan, my eternally happy go-with-the-flow anything-goes Peter Pan who refused to grow up, thrived on shock value. Whether it was sex, drugs or Rock ‘n’ Roll… Drinking hard and partying even harder… Or his worldly-wise open-minded anything goes attitude, even an introduction to the Kama Sutra (the book, not the practical stuff, although, knowing Peter Pan, he would have been a willing tutor in that aspect as well!) the man did his utmost to liberate my thoughts even if he could not change my mind.

Eventually that became my greatest challenge – to assimilate the education gained from Operation Corruption without succumbing to it. And, for the most part, I succeeded admirably (even if I have to say so myself in hindsight) and the “good girl from a small town” was enveloped in the chrysalis she would eventually break loose of and become (at least partially) the woman she is now.

 

***

Peter Pan, with his love for adventure, was never one to be shackled to one spot for a very long time. For the past six year or so the child-man-man-child has been flitting across the globe, spending most of his time in the East, and we haven’t seen each other in quite some time.

But thanks to modern technology, we’ve been able to keep up with each other’s comings and goings. And whenever men have totally baffled me Peter Pan has been around to provide some of his sage and jaded advice. The fact that the advice has usually been monotonously predictable – Peter Pan has only one solution for all problems related to relationships – and that I usually ignore it, is completely beside the point. The fact that he is omnisciently present and still capable of causing me to burst out in loud merriment makes him one of the most valued and most beloved people in my life.

Tonight I spoke to Peter Pan for the first time in almost four years. And it seems as if hard living has caught up with Peter Pan (as much as he would allow it to happen!). A weird medical problem has forced Peter Pan to quit drinking, drugs and spicy food. Peter Pan changing (some) of his merry indulgent ways is, of course, my rationalisation of global warming (and nobody will be able to change my mind about that!). Luckily, for the sake of the boy who refuses to grow up as well as those who know and love him, our Peter Pan possesses enough innate exuberance that life is still lived on a natural high. I’d laughed more in the minutes I had spent on the phone with Boy Wonder than I had in many days.

Once I had terminated the call I could not resist reminiscing about the times we had spent together in the past – hoping and wishing that they would be relived in the near future. Because we all need a Peter Pan in our lives (one is usually enough!), especially if you are a “good girl from a small town”, simply for the sake of reminding you that life is for the living, that one should live it to its fullest and enjoy every moment without remorse…

Therefore, my dearest Peter Pan, even though you will not be joining me in this, I drink a toast to you tonight. You remain one of the brightest stars in my galaxy of friends. And I do adore you for it.

PS. I forgot to ask, but I assume it to stand: According to urban legend (and firsthand experience) I am still on the record as being the only “good girl from a small town” – or any girl, as a matter of fact – to be able to sit on the lap of Peter Pan, whisper in his ear and cause the jaded boy-man-man-boy to blush! 😉

 

Anha se lysie

Januarie 27, 2010 in Sonder kategorie

Opening…

Do you get regular massages?  Once every six weeks from the physio

Do you have an answering maching? yes

What cuss word do you use the most? The universally applied three letter one

Are you overweight or underweight? Heathrow injection is still alive and well, but WIP

Can you see your veins?  yes

Favourite…

Soap?  Oh So Heavenly

Fruit? Dates & Kiwi-fruit

Kind of red meat?  Lamb

Fish?  Salmon

Candy bar?  Lindt 70% Dark Chilli slabs

Have you ever…

Eaten a whole bag of chips?  Yes

Eaten lobster?  Oh yeah 😉

Climbed a mountain?  Daily on the treadmill. The real thing, no ways

Been skydiving?  Not yet

Been waterskiing?  No

Do You…

Wish you could change something about your life?  Yes

Like Salt and Vinegar chips?  Yes

Eat salsa?  Prefer guacamole

Own a boat?  Yes, it’s on the side of the tub 😛

What is…

A small thing that people let slide but that actually has dire consequences?  The small bump will go away eventually…

Your most macho trait?  I live alone ergo I change plugs and lights and is quite nifty with a hammer. And I make a mean bonfire

The longest relationship you’ve ever had? That’s way too embarrassing to answer. Trust me.

Your most embarrassing thoughts?  The reaction I have on some people’s facebook updates

Your most shameful moment?   Too many to mention.

This/That…

Bath/Shower?  Bath

Markers/Crayons?  Markers

Pen/Pencils?  Pen

Jelly/Cream cheese?  Cream cheese

Bagel/Toast?  Croissants

Finish…

My great weakness is…  over-analysis

I wish I was…  more financially minded

Three things I wouldn’t do for a million dollars are…  Anything that would compromise my honour, dignity or self-respect

The oddest thing I have ever put in my mouth is…   Shark fin soup

Firsts…

Credit card you had?  Absa

Loan you got was for?  From the parental unit to pay this month’s rent. My salary was paid late

Paycheck was for how much?  R30 as an extra on a TV series’ set

Time you had stitches?  Slamming my finger with a car door

Time you went to hospital for something?  A broken arm

Lasts…

List everything you ate in the last 24 hours?  Bulgarian yoghurt, peaches, apples, Roast chicken, steamed veggies.

Last thing you used a credit card for?  Paying registration fees at Unisa

What was your job previous to this one?  Senior Nephrology PA at Great Ormond Street Hospital, London.

Last thing you celebrated?  Ouboet’s new job

Last time you were at a sports bar? About a year ago

Studies ensovoorts

Januarie 26, 2010 in Sonder kategorie

Dit was Percy Bysshe Shelly wat gesê het The more we study the more we discover our ignorance.  Hy laat dink my altyd aan my gunsteling Engelse Prof op Varsity wat self redelik berug was vir sy uitspraak Ignorance is bliss; it’s knowing that you don’t know that causes most of our problems.

Ek het rede gehad om aan Prof Finn te dink vandag. En heelwat tyd op die koop toe terwyl ek twee ure by Unisa verwyl het vanmiddag. Ten minste was dit ‘n vrugbare middag. DK is nou weer amptelik student…


Study is the bane of childhood, the oil of youth, the indulgence of adulthood and a restorative in old age het ene Walter Savage Landor kwyt geraak. As ek nie skool gegee het nie sou die eerste deel nooit vir my sin gemaak het nie. Soos Willemien dit beskryf het: Ek was mos altyd maar ‘n pliggie gewees. En skool was vir my lekker. Maar ek wonder oor die middelste deel van hierdie aanhaling…


Is ek steeds besig met die oil of youth of is hierdie swottery van my die indulgence of adulthood? Wanneer is youth verby en begin adulthood? Glo my, op die oomblik word daardie vraag meer as ooit vantevore bepeins in my stilligheid. Die jaar se verjaarsdag is mos ‘n waterskeidingsjaar. Of so sê diegene wat reeds daar deur is.

Ek giggel altyd as ek hierdie poskaart uit my souvenir boks haal. Het hom destyds in Oxford gekoop en my verkneukel aan studente filosofie.

Maar die woorde van Henry L. Doherty bly my altyd bemoedig en aanmoedig:
Get over the idea that only children should spend their time in study. Be a student as long as you still have something to learn, and this will mean all your life.

 

(NS: Ek kry skielik glad nie meer kennisgewings van kommentaar wat gelewer is in my epos nie. Is ek die enigste een wat sukkel?)

Weggooi Waterkatedraal Woorde

Januarie 25, 2010 in Sonder kategorie

It was a woman’s voice; but it could have been an adolescent imitating a woman, or a woman imitating an adolescent.
‘What is it?’ he asked. ‘Hello. Hello. Hello.’

Daar’s ‘n plek wat ek van weet
Sonder sorge, sonder pyn, sonder leed
die pad daarheen is ongekaart
die reis daarheen is sonder vaart
en daar is rusplek langs die pad

[Die waterkatedraal se kerse word die derde nag in ‘n ry aangesteek. ‘n Uitsonderlike gebeurtenis. Gewoonlik is ‘n weeklikse sessie genoegsaam om die gees te lawe, die week vol in die oë te kyk, elke dag op meriete aan te pak. Hierdie is nie so ‘n (na)week nie.]

‘I had to talk to someone; I can’t sleep. I had to call someone.’
‘You have something to confess?’ echoed the voice incredulously; this time, the ascending tonalities unmistakably feminine.
‘Don’t you know who I am?’
‘No. I just dialled blindly. I’ve done this before. It is good to hear a voice in the middle of the night, that’s all.’

Die son se geel word jou sambreel
op jou reis tot waar die pad se vurk verdeel

[Soms bereik ‘n mens mos ‘n vurk in die pad. Dis meer frustrerend as ‘n cul de sac. Ten minste weet jy dan dat jy moet omdraai. Met ‘n vurk loop jy die gevaar om net daar vas te steek en te bly staan. In twee geskeur deur die onsekerheid wanneer jy nie weet watter kant toe jy nou moet wik of weeg nie.]

‘Why a stranger? You could call a friend.’
‘A stranger doesn’t ask questions.’
‘But it’s my profession to ask questions.’

Die een se slingerspoor word dof
waar dit wegloop in die stof
maar die ander lei tot hier

[Daar is veiligheid te vind in die mate van anonimiteit wat jy in hierdie plek ervaar. Die Pavlov reaksie geskep deur die aanvanklike vrymoedigheid wat jy gehad het om jou gedagtes en drome en vrese hier te ontbloot waar jy as persoon nie geweeg en te lig bevind kan word nie. Want wat weet ‘n klomp anonieme mense wat agter avatars skuil dan van die regte jy? Maar mettertyd verdwyn hierdie anonimiteit…leer ken jy mense wat eens net woorde was…en leer hulle jou ook ken. En selfs al besef jy dat jy nou eintlik jou woorde moet tel, netnou lees iemand wat jou heeltemal te goed ken tussen die lyne deur wat jy eintlik probeer verdoesel, lei die pad van erkenning op die ou einde weer regstreeks na die plek waar jy eens jou ontvlugting gevind het. Glo en vertrou jy dat diegene wat jou reeds met ‘n gesig in plaas van blote woorde assosieer die diskresie sal hê om jou privaatheid ook hier te respekteer waar jy die vryheid van vingers oor ‘n sleutelbord los laat bars.]

‘Who are you?’
‘A lie detector.’

‘But you do not practise your profession over the telephone!’
‘It’s true. Yet you wouldn’t have called me if you were innocent. Guilt is one burden human beings can’t bear alone. As soon as a crime is committed, there is a telephone call, or a confession to strangers.’

Want hier sal jy vind
dat jy steeds deur die oë van ‘n kind
Die lewenspel speel,
Granate van onskuld kan deel;
om weer vir ‘n oomblik die kennis  van kwaad te ontken
Om weer te kan glo
wat jy het is ‘n gawe van bo

[Die behoefte om soms net eenvoudig los te laat, come hell or high water, is net te sterk. Diskresie en impuls beheer vlieg by die oop venster uit waardeur die donkerte sypel, die ou vertroueling wat jou nog altyd omring het in tye toe jy nie die lig aan die einde van die tonnel kon of wou sien nie. In die donker kan jy immers altyd jou gesig wegdraai van die fel lig van kritiek, oordeel, oorweging wat deur ander oor jou uitgespreek word. En hoef jy nie te wonder wat volgende gaan gebeur nie. Aan die einde van die donker sal die son mos weer skyn. En as dit nie gebeur nie… Die donkerte het immers nog altyd ‘n veilige hawe versinnebeeld.]

‘There was no crime.’
‘There is only one relief: to confess, to be caught, tried, punished. That’s the ideal of every criminal. But it’s not quite so simple. Only half of the self wants to atone, to be freed of the torments of guilt. The other half of man wants to continue to be free. So only half of the self surrenders, calling out “catch me”, while the other half creates obstacles, difficulties; seeks to escape. It’s a flirtation with justice. If justice is nimble, it will take care of his own atonement.’
‘Is that worse?’

Daar’s ‘n winterlose oord
waar ‘n mens nog steeds die ure ongestoord
op die telraam van die tyd
sonder spyt of klein verwyt
soos seisoene af kan tel

[Laat los, gooi oop die deure, grawe in die stowwerige kiste van onthou. Ruk alles uit. Staar jou verlede, hede, toekoms vol in die gesig. Selfs al is dit nie die gesig wat jy altyd gedink het dit sal wees nie. Elke dag, maand, jaar, dra die gesig ‘n nuwe masker. Kyk in die spieël. Herken jy die geveinsde bekendheid wat na jou terug staar? Ek het nie so gedink nie…]

‘I think so. I think we are more severe judges of our own acts than professional judges. We judge our thoughts, our intents, our secret curses, our secret hates, not only our acts.’

Knip jou deur se grendel dig
sluit jou vensters en jou luike teen die lig

Pak jou drome vir die reis
jou hart sal jou die kronkels wys
om ongeskonde hier te kom

[Soms gebeur dit dat jy, per ongeluk of doelbewus, besef dat die weerkaatsing alleen nie meer genoeg is om die antwoorde te voorsien nie. En Ruth se woorde maak skielik sin…
I’d just like to hear…Someone else…Breathing…In…The…Darkness…]

She hung up.


Omkoop geskenke en versoekings uit Johannesburg

Januarie 23, 2010 in Sonder kategorie

PmP22 Jan 2010, 12:09  ek moet donderdagaand die cosmo sexiest man event bywoon en saam met die april finalis – ‘n gimnas – genaamd Dean Ennion in ‘n sportmotor rondcruise – hy is die passasier, ek is agter die stuur, Droom, wil jy plekke met my ruil en bly vir pruim se braai?


Sjoe, dis nogal scary om te dink wat party mense sal doen om hulle sin te kry 😛

Dat hulle selfs sover sal gaan om die hulp van ander bloggers ook in te roep…


PmP, ek moet sê, jou aanbod lyk baie belowend.


Ja, DK besit wel die nuwe Cosmo kalender 😉


1.8m lank, gimnas, single en wonder, bo wonder, straight. Glad nie te onaardig nie.


Maar Poppie, jy het die belangrikste detail vergeet…


 

 

HOE LYK DIE SPORTMOTOR??? 😉


Faceoff: Wanneer Drome en die Werklikheid mekaar in die oë staar

Januarie 22, 2010 in Sonder kategorie


Lank, lank gelede, dit voel soms soos ‘n ewigheid, het ek bright eyed and bushy tailed as eerstejaar op Tuks my studies in uitgewerswese begin. Aan die einde van daardie vyf jaar pad het ‘n wit gebou met twee-en-twintig verdiepings gestaan as die droom eindbestemming.

Die toring van die Naspers gebou het daar op die horison bly wink. En, nes die meeste van my klasmaats, het ek ook geglo dat my loopbaanpad eendag daar sou eindig.

Dit was immers al wat ek my lewe lank wou doen…om met boeke te werk. Maar soms loop die pad ‘n onverwagse draai met jou en voor jy die droomstof uit jou oë kan vee bevind jy jouself in ‘n realiteit waarin die boeke waarmee jy werk die voorgeskrewe soort is of oefeningboeke wat nagesien moet word. En so nou en dan – as jy baie gelukkig is – kry jy die geleentheid om ‘n manuskrip onder hand te kry wat jou ‘n sprankie van die droom kan laat uitleef. Dis nou wel nie die droom van ouds nie, maar iewers langs die pad word drome dikwels vervang deur die praktiese realiteite van leef en oorleef…

En dis nie noodwendig bloot berusting nie; ‘n mens kan wel die alternatief ook geniet. Ek weet, want ek geniet my werk (die meeste van die tyd).

Maar vandag het die droom van ouds en die realiteit van vandag se paaie mekaar kortstondig gekruis toe ek ‘n paar uur in Die Burger se kantore moes deurbring in die hart van die wit gebou waaroor ek vir jare gedroom het. Ek was so gefokus op die taak wat binne rekordtyd verrig moes word dat die droom van destyds nie eens voor die tyd bewustelik herroep is nie. Maar die oomblik toe my voete oor die drumpel trap het ‘n vreemde gewaarwording my getref. ‘n Gevoel van geborgenheid. Die gevoel…jy hoort in hierdie wêreld.

Dis die gevoel wat die vraag indringend by jou laat vassteek: Wat maak jy met jou lewe? Ja, ja, ek weet, daar is ‘n menigde edele, grondige en geldige antwoorde op hierdie vraag. Ek hou van die onderwys en ek nie ‘n slegte onderwyser nie.

But there is a vast difference between excellence and passion.

Selfs wanneer ‘n mens se lewensfilosofie dit van jou vereis dat jy altyd jou alles moet gee, ongeag wat jy doen. En ek doen, lééf dit ook met oorgawe. Maar ek doen dit wetend dat my passie, my hart, nie werklik in die klaskamer is nie. Volle oorgawe ten spyt.


Die feite spreek vanself. Want, die feit van die saak bly dat ek werklik in my element is die dag wanneer ek editor, taalversorger (in Engels natuurlik!), samesteller of kritikus kan speel met ‘n manuskrip wat goedgunstiglik in my sorg geplaas is. Wil jy my nou sielsalig gelukkig sien? Gee dan vir my ‘n stapel dubbel-spasiëring gedrukte bladsye om mee te werk. (‘n Random thought: By die eerste skool waar ek ‘n pos aanvaar het was my bynaam mos Dingaan… die kinders het gesê dit lyk asof die Slag van Bloedrivier oor hulle opstelle geveg is teen die tyd wat ek dit klaar gemerk het. Dit sal niemand hier rond verbaas as ek erken dat ek die meeste van die tyd dié opstelle gemerk het met my editor cap aan en na die tyd ‘juffrou’-punte daaraan toegeken het nie!)

 

Na hierdie gedagtes die heel dag lank in my kop rondgemaal het, kuier ek by ‘n ou Varsity vriendin wat onlangs Kaap toe getrek het. Ek en LMG het mekaar in ons eerste jaar in ‘n ander wit gebou met twee-en-twintig vloere leer ken in die dae toe die drome van ‘n toekoms in die wit gebou in Kaapstad nog helder deur ons almal se are gepols het.

Don’t ask me why, maar daar is ‘n eerlikheid gestroop van enige vorm van pretensie tussen twee mense wat dieselfde drome gehad het en steeds tot ‘n mate hunker na die vervulling van daardie drome, selfs al is julle nie seker hoe julle die punt bereik het waar julle julself nou bevind nie. Die onderliggende vraag kan met meer vrymoedigheid in sulke geselskap bespreek word as elders: Is dit tyd om die droom te laat vaar of moet ons eerder iets daadwerkliks doen om ten minste nog een poging aan te wend om die droom te laat realiseer, selfs al is dit nie in die vorm van die wit gebou waaroor ons eens gedroom het nie?

Terwyl ons gesels het, het ek ‘n paar dinge agtergekom: Die werksgeleenthede wat ons die meeste geniet het tot dusver was die wat ons in ‘n mate toelaat om ons oorspronklike passie uit te leef – self al was/is dit op klein-skaal soos om nuusbriewe of studiegidse te skep. Ons werk laat ons altwee toe om hands-on met taal om te gaan (ironies genoeg het beide van ons Afrikaanse agtergronde, maar leef ons hoofsaaklik in Engelse wêrelde). En ten spyte van alles is nie een van ons gereed om nou al die droom prys te gee nie.

 


Ek weet al lankal dat ek besig is om te werk na ‘n aangepaste weergawe van hierdie oorspronklike droom. Die feit dat ek nou weer begin studeer in ‘n rigting wat my huidige kwalifikasies komplimenteer en aanvul is ‘n duidelike teken dat ek steeds na alternatiewe soek om die droom te kan leef. Selfs al weet ek dat die kanse feitlik nul is dat ek ooit ‘n corner office with a view in daardie wit gebou sal hê.


Drome behels immers verskeie fasette. En soms is dit nodig dat drome so bietjie bewerk moet word om ‘n werkbare alternatief te kan vind.


Maar ek weet ook dat drome en passie heeltemal te kosbaar is om goedsmoeds op te gee. En ek weet dat ek nog glad nie bereid is om moed op te gee met my droom nie. Selfs al moet die droom so bietjie van ‘n gedaante verwisseling ondergaan.

But, mark my words, ek het met die uitstap vandag ‘n voorneme gemaak teenoor myself: As dit van my afhang sal daar nog ‘n dag aanbreek waarop ek nie net as bloot ‘n anonieme besoeker daardie wit gebou sal betreë nie!


Mans, kinders and putting your feet up

Januarie 21, 2010 in Sonder kategorie


Ek het vanaand weer so stukkie van ‘n ou fliek gekyk…maar ook net totdat ek hard en duidelik die boodskap van die Katelaan gekry het dat ek hom eintlik LANKAL moes bel. Daar word hoog en laag gesweer dat ek gesms en ge-email is, maar my inboxe, die hele lot van hulle, het nie ‘n enkele boodskap van ene meneer Fourie in nie.


In elkgeval… voordat ek aan die lag gegaan het oor die blatante skimpe om gebel te word, het ek toe die fliek sit en kyk en gewonder oor die ding met mans en kinders. Daar is net eenvoudig iets aan hierdie kombinasie, don’t ask me why. Selfs vir my wat glad nie kinders wil hê nie.

(Laasgenoemde feit het sy redes, spaar asseblief jouself die moeite om my te vertel dat die biologiese klok nog sal begin beier, dat dit elke vrou se geboortereg is om kinders te baar, dat ek later anders daaroor sal voel of dat ek ‘n wonderlike ma sal wees. I’ve heard it all before. En, glo my, dit maak nie ‘n snars van ‘n verskil nie. Spaar jou asem.)

Maar selfs ek wat onder alle omstandighede babas vermy ervaar ‘n aaw-sweet oomblik wanneer ek ‘n man en kind kombinasie sien. En dit herinner my altyd aan ‘n greep uit my vroeë tiener jare.

Met ‘n laatlam tannie aan moederskant is ek dertien jaar ouer as my jongste niggie. En my oudste neef is ses jaar ouer as ek. Ek onthou een hoogsomer dag, Laatlam se laaste was nog net ‘n paar maande oud, wat dit gebeur het dat ons gelyktydig aan huis by hulle gekuier het. Ek het buite gespeel met die ouer boetie en sussie van baba terwyl neef voor die TV gesit het, binne hoorafstand van baba se cot terwyl Laatlam tannie gou winkel toe is. Toe ek ingaan kombuis toe om koeldrank te gaan haal vir die spelers buite lê neef uitgestrek op sy rug met baba niggie wat sussend vasgehou word op sy bors.

Daardie prentjie bly steeds by my ingeprent. Neef is en was nog altyd een van my heel gunsteling mense in die hele wye wêreld en was op die punt om (vrywilliglik) by die weermag aan te sluit. Teen daardie tyd was hy, vir diegene wat die somme sou wou doen, al oud genoeg om self pa te kon wees van so ‘n klein dingetjie, ten spyte van die inherente onsekerheid wat alle jongmense wat op die grens van volwassenheid staan oorval. En tog was hy instaat daartoe om, sy skugterheid ten spyt, hierdie kleine dingetjie op te tel uit haar cot en haar op sy bors aan die slaap te sus. 

Toegegee, daardie drie laatlam toevoegings tot die familie het al die neefs en niggies vinnig geleer om hand by te sit. Ek het op agt reeds die eerste van die lotjie se doeke leer aansit. En die einste word deesdae gereken as volwassene…

Ek dwaal van die punt af. Mans en kinders and putting your feet up.

Daar is ‘n subtiele sub-teks aan ‘n man wat man genoeg is om hom oor ‘n weerlose lewe te kan ontferm. En dis nie noodwendig so eenvoudig as om die boodskap oor te dra dat hy ‘n goeie pa vir sy eie kinders sal wees nie. Dit lei dikwels tot die herkenning van ‘n alpha-mannetjie wat sterk genoeg is en die selfvertroue het om ook ‘n ander aspek van sy samestelling te openbaar.

Vrouens word nou wel as die versorgers van die samelewing beskou, maar soms het ‘n vrou ook ‘n behoefte daaraan om vertroetel, vertroos en verwen te word. En as ‘n man daartoe instaat is om hierdie vermoë met vaardigheid te bewys teenoor ‘n kind, is dit bitter moeilik om nie te wonder hoe hy teenoor jou as vrou sal optree wanneer jy die dag ook ‘n behoefte het aan dieselfde sorg en vertroeteling nie. Of ‘n vrou dit nou wil erken of nie, daar word onder sulke omstandighede maklik ‘n gelykstellende vergelyking getref. Of dit nou ten goede is of nie.

En as jy dit dan nou nie het nie?

Wel, dan sorg ‘n girl vir haarself. Dis dan wanneer sy haar voete van die grond af lig, wanneer sy haarself indulge met chic-flieks, sjokolade en ‘n boks tissues byderhand omdat sy weet dat dit belangrik is om ook na haar eie behoeftes om te sien.

 

 

Van van veranderinge

Januarie 20, 2010 in Sonder kategorie

Voor ek hierdie blog skryf wil ek eers kategories verklaar dat hierdie blog nie geskryf word omdat ek verlief, verloof of op die punt is om te trou nie.

Die hele storie het begin met die erkennings aan die einde van ‘n televisieprogram.

Met die slapeloosheid wat my ry (daar is heeltemal te veel goed wat gelyk in my kop rondjaag op die oomblik waarvoor daar nie tyd ingeruim kan word gedurende dagligure nie en dan kom eis hulle hul pond vleis gedurende die nag DsP) is daar voorgestel dat ek so bietjie van ‘n time-out moet vat en vir ‘n slag mindless entertainment moet oorweeg. Met die gevolg dat ek vanaand so rukkie voor die TV ge-veg het.

Die program was nie juis besonder fassinerend nie, maar toe die erkennings oor die skerm flits besef ek skielik hoeveel dubbeldoor vanne daar verskyn. En dis toe wat ek begin wonder.

Hoekom doen ‘n mens dit? Hierdie dubbeldoor van storie.

Ek is ten volle bewus van die feit dat hierdie moderne fenomeen die ongemaklike (om nie te noem langdradige) kompromie geword het between a rock and a hard place.

Aan die een kant sit ‘n mens natuurlik met die argaïese tradisionele sienswyse dat ‘n vrou haar simbolies onderwerp aan die gesag van haar man as hoof van die huishouding deur sy van aan te neem. Nogal ironies as ‘n mens dink dat die man mos eintlik die een is wat sy ouerhuis sal verlaat om sy vrou te koester en bewaar. Sou dit in daardie geval dan nie juis gepas gewees het dat hy juis haar van sou aanneem en nie anders om nie?

Jammer meisies, dis ongelukkig nie hoe dit werk in ‘n patriargale wêreld waar vroue vir duisende jare as die ondergeskikte, selfs minderwaardige, geslag beskou is nie. Daar word immers van vroue verwag om die man as die hoof van die huishouding te aanvaar en die norme wat ons samelewing vir jare reeds dikteer te bewaar ter wille van die volgende (manlike) geslag.

En toe begin die bras brand…

Vrouens, sterk vrouens, beweeg uiteindelik om hulle strykplanke, uit die kombuis en babakamer en bewys manne reikhalsend verkeerd ten tye van onder andere wêreld oorloë toe hulle die pot aan die kook moes hou by die huis en die oorlogsekonomie aan die gang moes help hou terwyl manne ter wille van vryheid veg. En bewys dat hulle wel daartoe instaat is.

Met die gevolg dat, toe die vredes uiteindelik gesluit is en die manne terugkeer, hulle nie weer bereid was om eenvoudig terug te keer na ‘n klein huishoudelike lewe na hul die vryheid van self-vervulling ervaar het nie.

As vrouens dan nou nie meer hul vryheid hoef op te gee om te doen net wat hulle wil doen om ook vervullende loopbane en lewens te geniet nie, noudat hulle op (teoreties gesproke, ten minste) gelyke voet die manne kan ontmoet in die samelewing, hoekom dan nou jouself in die huwelik skielik weer deur kunsmatige reëls laat lei om jou deur die verandering van jou van ondergeskik te stel? Het hulle dan nie hul lewenslank juis die boodskap uitgeleef dat hulle gelyke wêreldburgers is en as sulks beskou behoort te word nie?

Waarom dan jou individualiteit prysgee deur jou van te verander bloot omdat jy ‘n commitment maak teenoor jou lewensmaat?

Commitment. Jislaaik, dis so ‘n taai-toffie-woordjie daardie.

Want commitment impliseer mos ook dat dit nie net meer jou eie ek is wat hier in ag geneem word nie. En is verhoudings nie baseer op die beginsel van gee en neem nie? Wat ‘n vrou laat met die netelige vraag: Moet ek nou my individualiteit prysgee sodat ek ook hierdie man kan neem? En vele van hierdie vroue het besluit dat dit nie noodwendig die manier is waarop ‘n vrou die kompromis hoef te tref tussen die twee uiterstes nie. En siedaar, die dubbeldoor van word die nuutste manier waarop vroue hul eie ek binne die raamwerk van ‘n huwelik erkennig gee.

Selfs al is dit net op papier.

Maar die dubbeldoor van veroorsaak eintlik dubbel soveel probleme as wat die twee uiterstes veroorsaak het. Ek kyk veral na my vriendinne wat in die afgelope paar jaar hulself in hierdie situasie bevind het.

Die probleem kan relatief maklik opgelos word wanneer ‘n mens met een lettergrepige vanne geseën is. Crous-Nel kan ‘n mens nog gebruik. Maar wat gemaak as Van den Heever met Van Niekerk trou? Van den Heever Van Niekerk is ‘n helse mond vol, om nie eens te praat van hoe jy dit op jou kredietkaartstrokie geskryf gaan kry nie! Dan begin kyk die kreatiewes mos na verkortings – Heever van Niekerk – of nuutskeppinge – Heeverkerk. (En voor iemand begin lag vir die absurde, glo my ek het werklik deur hierdie oefening gesit saam met ‘n vriendin.)

Waar eindig dit? Hoe kom ‘n mens uiteindelik by ‘n werkbare, lééfbare, oplossing uit waarmee ‘n vrou vir die res van haar lewe of till death/finances do us part 😉 kan saamleef?

Verf my pienk en hang my teen jou muur op as ek weet.

En tog kan ek nie verhelp om te dink aan die wyse woorde van vriend Wikkelspies nie… 

“What’s in a name? That which we call a rose
By any other name would smell as sweet.”

Romeo and Juliet (II, ii, 1-2)


‘n Lysie vir klein Saterdag

Januarie 20, 2010 in Sonder kategorie

 

1. IF YOU COULD BUILD A HOUSE ANYWHERE, WHERE WOULD IT BE?

 In die middel van nêrens…naby ‘n poel met ‘n waterval 

 

2. WHAT’S YOUR FAVOURITE ARTICLE OF CLOTHING?

 Skoenne!

      
3. FAVOURITE PHYSICAL FEATURE OF THE OPPOSITE SEX

Hande 

 

4. WHAT’S THE LAST CD THAT YOU BOUGHT?

Bon Jovi – The Circle 

 

5. WHERE’S YOUR FAVOURITE PLACE TO BE?

Langs die see 

 

6. WHERE’S YOUR LEAST FAVOURITE PLACE TO BE

‘n Vol hysbak

 

7. WHAT’S YOUR FAVOURITE PLACE TO BE MASSAGED?

Ek vrek oor ‘n rug en skouer massering

 

8. WHAT’S MOST IMPORTANT, STRONG IN MIND OR STRONG IN BODY?

Mind over matter any time

 

9. WHAT TIME DO YOU WAKE UP IN THE MORNING?

5:45

 

10. WHAT’S YOUR FAVOURITE KITCHEN APPLIANCE?

 Percolator

 

11. IF YOU COULD PLAY ANY INSTRUMENT, WHAT WOULD IT BE?

Viool

 

12. FAVOURITE COLOUR?

 Blou

 

13. DO YOU BELIEVE IN AFTERLIFE?

 Ja

 

14. FAVOURITE CHILDREN’S BOOK?

Die Maasdorp reeks 

 

15. WHAT IS YOUR FAVOURITE SEASON?

Herfs 

 

16. WHAT’S YOUR LEAST FAVOURITE HOUSEHOLD CHORE?

 Die hele lot. Vloere was bly egter heel bo op die lys.

 

 17. IF YOU COULD HAVE ONE SUPER POWER, WHAT WOULD IT BE?

Mindreading

 

19. THE ONE PERSON FROM YOUR PAST YOU WISH YOU COULD GO BACK AND TALK WITH? 

My Oupas altwee van hulle

20. WHAT’S YOUR FAVOURITE DAY?

Die eerste dag van enige vakansie

 

 21. WHAT’S IN THE BOOT OF YOUR CAR?

Skooltas, laptop, handsak, gymsak, inkopiesak

 

22. WHICH DO YOU PREFER A HAMBURGER OR SUSHI

Hang af waar ek dit moet eet. Sushi net daar waar niemand my kan sien nie.

 

23. FAVOURITE FLOWERS

 Blou irisse, maar hulle is so skaars… St Joseph lelies

 

24. WHO CARES?

Vra die man op die maan.

 

25. WHAT IS YOUR BIGGEST DREAM 

 Genoeg tyd


26. CAN YOU JUGGLE?

 My hele lewe is een groot wiggelspel