Jy blaai in die argief vir 2009 Oktober.

Catch of the day

Oktober 31, 2009 in Sonder kategorie

Dolfyne, walvisse en robbe is almal erkende bedreigde spesies wat ons kus van tyd tot tyd besoek. Hulle moet liefs net van ‘n afstand af beskou en bewonder word.


Maar dan is daar sekere mitologiese wesens wat soms ‘n draai langs die kus kom maak en hulle is so raar en buitengewoon om raak te sien dat dit wesenlik is om sulke specimens vir veilige bewaring huis toe te neem waar daar mooi na hulle omgesien kan word.

Vandag het daar uit die waters ‘n seun van Poseidon verrys. 

Te raar om te ignoreer. Te mooi om eenvoudig terug te gooi in die koue Weskus waters.

What can a girl do? As versoeking en verleiding dan nou nie net aan jou voordeur klop nie, maar op eie stoom oor jou balkon seil, aanvaar jy die geskenk van die gode sonder voorbehoud…


Geniet die rugby… I’ve got bigger fish to fry…

😉


Grens verskuiwing

Oktober 29, 2009 in Sonder kategorie

Annie was een van my eerste Eerste Taal babas toe ek net begin skool gee het. Ek het haar en haar klasmaats in Graad 9 geërf. En ek moet erken dat dit steeds een van my heel gunsteling klasse ooit was. Ons het saam gaan toer, saam op tafels gedans (in die skool, maar moet eerder nie vra nie) en saam lang trane gehuil net voor ek daar weg is.

Terwyl ek oorsee was het ek gereeld e-posse en FB boodskappe van haar en haar trawante ontvang en sodoende op hoogte gebly van wat aangaan. Deesdae is sy ‘n onderwys student op Stellenbosch (nie my skuld nie!) en ons het mekaar onlangs op skype getref.

Vanaand het ons die grense verskuif.

Want sy was altyd ‘Kiddo’ en ek was altyd ‘Juffrou’, maar nou het sy en die trawante besluit dis hoog tyd dat ons ‘n kuier in Bohemia in pas voor hulle gaan vakansie hou. (Ek is verseker dat ek, ten spyte van my ‘gevorderde jare’ steeds sal inpas, ek is mos so-te-sê weer ‘n student.)

En dis net daar wat die grens verskuiwing plaasvind.

Want, ek kan verseker nie Juffrou genoem word in Bohemia nie.
“Maar wat noem ek juffrou dan nou?”
“Wat van my naam?” stel ek die mees logiese oplossing voor.
“Oky” antwoord sy in MiXit “mar dit gan wrd wees.”

Ja, dit gaan seker, aanvanklik. En dit gaan beslis vir my ook vreemd wees as sy my die eerste keer in die oë kyk en op my naam noem. Maar ons is mos nie meer in die skool nie. En met die afgelope paar jaar se eposse en fb-chats het ons verby daardie fase gevorder. Iewers moes ons ‘n nuwe balans vind…

En net voor sy groet laat Annie weet…

“Maar nou mag jy my ook nie meer Kiddo noem nie!”

Ek’s jammer my skat, maar so stil-stil in the back of my mind sal jy altyd Kiddo bly nes ek, so vermoed ek, eintlik altyd vir jou Juffrou sal bly… ongeag wat ons mekaar noem…

 

Curriebeker koors

Oktober 29, 2009 in Sonder kategorie

As ek so kyk na wat hier rond aan gaan as deel van die aanloop tot Saterdag se rugby is hierdié storie ook nie meer vir my so vergesog as wat dit eens op ‘n tyd sou wees nie…


THE LOVING HUSBAND 

 

A man had two of the best tickets for the Currie Cup Final. As he sits

down, another man comes along and asks if anyone is sitting in the seat next to him.

 

“No”, he says, “the seat is empty.”

 

“This is incredible!” said the man, “who in their right mind would have

a seat like this for the Currie Cup Final, the biggest sporting event of

the year, and not use it?”

 

He says, “Well, actually, the seat belongs to me. My wife was supposed

to come with me, but she passed away. This is the first Currie Cup Final

we haven’t been to together since we got married.”

 

“Oh… I’m sorry to hear that. That’s terrible. I guess you couldn’t

find someone else, a friend or relative or even a neighbour to take the seat?”

 

The man shakes his head…. “No. They’re all at the funeral.”

DK se Dromer

Oktober 27, 2009 in Sonder kategorie

I want this one.

Ek het net na die prentjie gekyk en gewéét dat dit my volgende projek sou wees. Gail wat die winkel besit het, het na my gekyk asof ek pas aangekondig het dat ek die Comarades gaan hardloop na drie maande se draf op ‘n treadmill

You’ve never worked on linen before.

No.

You’ve never done tweeding or beading.

No.

You’re going to hate yourself if you have to put it down and leave it for a few years before you can finish it.

Maar die waarskuwing het op dowe ore geval. Ek wou hierdie prentjie met my naald op lap verewig en het obstinaat geweier om na doemprofete te luister. Twee jaar en 62 400 stekies later – die beentjies almal ewe sedig in dieselfde rigting gekruis – was die groot werk klaar.

Maar dit sou ‘n verdere drie jaar neem voordat ek uiteindelik die 2 000 saadkraletjies een vir een sou vaswerk.

Vanaand is die laaste een vasgewerk. En die geduld, frustrasie en bloedsweet was beslis die moeite werd. Nou moet dié dame geraam word. Die spyker is reeds in die muur geslaan waar sy langs my bed gaan hang en haar soete drome verder sal droom…

 

Sensorskap op skoolvlak

Oktober 27, 2009 in Sonder kategorie


In die hoek van die skool se boekekamer staan ‘n pak boeke, nog steeds toegedraai in plastiek. Spud – learning to fly is een van my gunsteling boeke van die afgelope paar jaar en ek kon nie wag om dit as voorgeskrewe boek voor te stel vir volgende jaar se voorgeskrewelys vir een van die meer senior klasse nie.


Die idee om hierdie klomp stadsjapies aan ‘n kosskool omgewing bekend te stel, die broederbande wat daar gesluit word en die tipe kattekwaad wat daar aangevang is het my tone by voorbaat laat omkrul van die lekker kry. Dis seer sekerlik nie Keurboslaan nie, maar ek het gedink dat die seuns veral hiermee sou kon assosieer. En mens sukkel mos so om hulle aan die lees te kry. ‘n Boek vol lekker seunskarakters was net die ding. En die meisiekinders kon so bietjie inside info kry wat hulle in die toekoms handig te pas sou kon kom.


Tydens vanmiddag se boekevergadering doen ek dit toe ook.  Maar die vlaag van teenkanting wat my tegemoed waai is erger as die winde wat sedert gister in die Kaap rumoer.


Nee, word ek ingelig, daardie boek is een jaar as voorgeskrewe werk gebruik en toe nooit weer nie. Die ouers het kapsie gemaak teen die seks daarin.


Seks?


In Spud?


Wat hét ek misgelees???


Correct me if I’m wrong, maar sover ek kan onthou was daar net ‘n paar tong in die kies verwysings na ‘n veertien/vyftienjarige seun se hormoon belustiginge.  Okay, daar is natuurlik ook die stomende affaire met die koshuisvader se vrou, maar dis nie asof daar ‘n gedetaileerde grafiese seksuele beskrywing iewers verskyn nie.


En, laat ons nou maar eerlik wees met mekaar: Die gemiddelde sestienjarige (die groep vir wie ek die spesifieke boek sou wou gebruik) sien heelwat meer tydens hulle daaglikse dosis televisie en fliek-sessies as wat daar in Spud gebeur. Hulle praat oor hierdie en heelwat meer eksplisiete seksuele gedrag in die LO klas en op die skoolgrond. Hel, party van hulle dóén baie meer as wat daar in die boek beskryf word!


Hoekom maak hulle ouers dan so ‘n geweldige ophef daaroor as ons ‘n Engelse voorgeskrewe boek wil gebruik wat hierdie tipe inhoud bevat?


Dis te laat om hulle teen die feite van die lewe te beskerm. In die tye en wêreld waarin hierdie kinders groot word sou ek juis dink dat dit ‘n goeie ding sou wees om ‘n geleentheid te skep waar hierdie tipe debat kan plaasvind. Maar nee, nou moet die bloedjies ten alle koste van hierdie relevante sake beskerm word.


Of is dit ‘n kwessie van wat die oog nie sien nie…?


Daarna is ‘n ander boek as moontlike opsie voorgestel. Ook ‘n baie lekker lees boek. En ‘n goeie een wat selfs ‘n paar literêre pryse gewen het. Maar o wee, daar word ‘n kragwoord in dié betrokke boek gebruik… net ‘n paar keer, maar sjoe, ons kan dit seker nie doen nie.


Vergeet gerieflikheidshalwe van die feit dat hulle in matriek Herman Charles Bosman gaan lees waarin die K-woord links en regs rondgegooi word. As ek dink aan die herrie wat dit in my klas veroorsaak het vroeër in die jaar wonder ek of dit nie dalk juis wenslik is dat ons hier van graad 10 af begin om ons kinders so effens te kondisioneer ten opsigte van ‘alternatiewe taalgebruik’ in letterkunde nie.


Dalk is ek net heeltemal te liberaal wat hierdie saak betref. Of al lankal self gekondisioneer om hierdie tipe dinge binne konteks te kan sien en te aanvaar.


Maar, dit bly harper dat ‘n sensor-proses soos hierdie een kinders van die voorreg weerhou om goeie en lekker boeke as voorgeskrewe werke in klasse te lees wat kinders dalk, net miskien, ook so bietjie liewer sal maak vir lees.

 

Ma’s en pa’s ek sou baie graag wou weet wat julle dink hieroor.



 

Met die gly van ‘n vinger op ‘n mouse-pad skrap ek ipv redigeer.

Oktober 27, 2009 in Sonder kategorie

 

En natuurlik het ek glad nie die diatribe oor feëprinsesse gesave nie, maar dis seker ook okay…

 

Ten minste is die prentjie nog in die album.

 

 

En ek wil nog steeds hierdie droom biblioteek hê!

 

Lekker dag almal. Ek loer weer later in 🙂

Droeë bloed op teëls

Oktober 25, 2009 in Sonder kategorie

Die bloed op die teëls het haar grootste vrees bevestig.

Droeë bloed spatsels.

Toe sy daardie oggend wakker geword het was daar reeds ‘n beklemming om haar bors gewees. Selfs al kon sy nie onthou wat gebeur het nie, het sy geweet dat iets deur die loop van haar laaste bewustelike oomblik van onthou en hierdie eerste oomblik van heldere nugterheid ‘n wesenlike seismiese verskuiwing in haar lewe plaasgevind het.

As sy maar net toe kon onthou wat dit was.

Fladderinge van herinnering het teruggekeer. Die lag en kuier van die vorige aand. Die dansery. Maar daarna het die aand se gebeure vervaag.

Sy was nie seker hoe sy by die huis gekom het nie. Haar motor skuins voor die slaapkamer se venster het egter stille getuienes gelewer van die feit dat sy wél met haar eie motor by die huis gekom het. Selfs al was sy, ten spyte van die newelrigheid, doodseker van die feit dat sy nie self huis toe bestuur het nie.

Sy het gaan stort. Lank onder die vuurwarm water bly staan. En steeds het die film van herinnering nie ontwikkel nie.  Die grysheid – swart en wit stippel – van seinlose onsekerheid en verwarring het steeds deur haar geheue herhaal.

Identiteitlose vrees het die dagbreek dikteer. Totdat sy en route kombuis toe was.

Sy was nie honger nie. Maar sy het gesmag na ‘n koppie sterk koffie en ‘n sigaret. Dit het in elkgeval die afgelope paar maande die gespanne plaasvervanger vir ‘n normale, gesonde eetpatroon geword. En as dit nie koffie en sigarette vir ontbyt en middagete was nie was dit sigarette en wyn vir aandete.

Die yskas is lank reeds kaal gestroop van enigiets wat selfs as ‘n verskoning vir voedsaamheid gebruik kon word.

Gestroop van die daaglikse masker van versigtig aangewende grimering was die bewyse opsigtelik teenwoordig – die grysheid van haar gelaat, die donker pofferige sakkies onder haar oë. Maar vir vyf dae van die week moes sy voorgee dat alles okay was. Het sy die masker gedra, geglimlag wanneer dit van haar vereis word, grappies in gange gemaak, met ‘n geforseerd opgewekte stem vir almal verseker dat daar regtig niks verkeerd was nie.

En sy het gehoop dat sy later self die leun sou glo.

Gisteraand het die leun egter in skerwe gespat… Sy kon dit voel gebeur na die tweede glas wyn. Dit was asof haar weerstand eenvoudig verkrummel het. Sy wou nie meer die leun leef of probeer glo nie. En in daardie oomblik het sy die balle wat sy so versigtig gemanipuleer en in die lug probeer hou het een vir een uit haar wiggelende hande laat gly.

Nou moes sy die gevolge van daardie ‘laat los’ dra. Ongelukkig was die gevolge baie meer verreikend as wat sy ooit sou kon verwag het.

Die bloed op die teëls bevestig dit. Haar lyf kramp ineen in herkenning. En die sneeu op die skerm van onthou verdwyn.

‘Kom ek vat jou huis toe.’ Die besorgde aanbod van iemand wat sy gedink het sy goed genoeg ken om te kon vertrou terwyl die stukkies van haar lewe op verskillende nommers op die craps tafel versprei lê.

Die tegniese detail van die res van daardie nag is geblur. Maar haar liggaam onthou die gewig téén en oor dit. Onthou die oomblikke van weerstand. Onthou die beweging deur verskillende dele van die huis.

Maar die presiese oomblik van hoe en waar kan sy nie onthou nie. Die bloed op die teëls getuig egter met sekerheid van die waar.

Dis terselfdetyd ‘n aanklag en ‘n tragedie.

En dit, die besef van die onomkeerbare realiteit, ruk die verbande van vergetelheid van die rou wond af. Ruk met soveel geweld dat sy fisies kan voel hoe die gaas wat die bloeding moes stop uitpeul totdat net die rou leegheid in haar oorbly.

Verwese streel haar vingers rondom die bloedspatsels. Sy kan haarself nie so ver kry om aan die droeë verbruinde spatsels te raak nie. Terwyl sy daarna kyk en amper daaraan raak eggo die refrein onverbiddelik deur haar gedagtes: ‘Dis myne. Dis my bloed. Dis my verlies.’

In split sekondes word die moontlike reaksies oorweeg en verwerp. Dis te laat vir trane. Te laat om haar eie gewete te sus, haar verantwoordelikheid teenoor haarself – wat sy skreiend verontagsaam het – te ignoreer.

Haar skuldgevoelens, haar eie verwyte laat net een weg oop.

Stilte. Absolute stilte.

Sy sou hierdie las slegs met een kon deel, slegs aan een kon toevertrou. Niemand anders kon ooit weet nie. Sy sou nooit die skuldige tot verantwoording roep nie. Daarvoor was haar eie skuldgevoelens – haar verontagsaming van haar plig teenoor haarself – eenvoudig net te swaar om te dra. Die vernedering om openlik te erken dat sy fouteer het was nie ‘n opsie nie.

Die trane het ongekeerd oor haar wange geloop, haar skouers het geruk toe sy verwese met die nat kombuispapier oor die bloedspatsels kniel om dit weg te vee. Out damned spot het met galgehumor Lady Macbeth aangehaal.

Daarna het sy haar motorsleutels van die vloer af opgetel. Die huis se sleutels was aan dieselfde sleutelring en van die posisie op die vloer was dit duidelik dat dit deur die oop venster gegooi is na die deur van buite gesluit is.

Ry, ry, ry.

So ver as moontlik van haar eie woonbuurt af. Tot by ‘n noodapteek waar niemand haar sou herken of ooit weer sou sien nie. Dit was moeilik om ‘n apteek te vind wat oop was op ‘n Sondag.

Oppad daarheen het sy haar storie saamgeflans. Die mees algemene verskoning denkbaar gebruik, maar soms is daar veiligheid te vinde in cliches en ‘n hitte-van-die-oomblik verskoning was iets wat duidelik gereeld deur die personeel van hierdié apteek aangehoor word die oggend na die aand vantevore. En sy het haar daarvan weerhou om te vra oor AIDS toetse. Te bang dat dit sou lei tot ongewensde vrae en afleidings wat haar moontlik in ‘n kruisvuur sou plaas. Sy sou die volgende dag elders daardie tipe inligting in die hande kry.

Want één fout was genoeg om vir die res van haar lewe saam met haar te dra. Oor die res kon sy ten minste gemoedsrus vind.

En toe sy na alles by haar voordeur instap kon sy steeds vaagweg die buitelyn van die droeë bloed op die teëls sien, selfs nadat sy dit ‘n tweede en ‘n derde keer met bleikmiddel probeer verwyder het…


‘n Kaapse Draai

Oktober 25, 2009 in Sonder kategorie

Dit het alles begin met ‘n paar oorbelle en twee verdwaalde poskaartseëls…


Die gipsey-rige gevoel van die oorbelle en seëls vir goedbedoelde, maar onversende poskaarte het weer so bietjie gepluk-pluk aan die ou wanderlust

En Laurika Rauch sing: As my wrak nog kan loop en die pad is oop…

Die groot skouersak word uitgehaal. Kamera, sjaal, notaboek en bottel water word saam met die usual suspects ingepak.

‘n Klompie lekker saam-sing cds word ook ingegooi – die klankbane van musiekblyspele wat DK al lankal uit haar kop ken en uit volle bors kan saamsing (daar waar dit net aan my eie oordromme skade kan aanrig) – die kalmerende musiek vir die weeksdag N1 sou eenvoudig nie deug nie.

En ek het géén idee waarheen ek oppad is nie…

Witblits se neus trek Boland se kant toe. Paarl, Franschoek, draai net duskant Wellington weer om… Stellenbosch, Somerset Wes, Strand en toe kronkelend terug stad toe.

Net om so bietjie weg te kan kom. Om vir ‘n slag ander mooi plekke te sien behalwe my geliefde Weskus. Stop en kyk, vergaap aan die mooi van die wêreld waarin ek deesdae woon… om die een of ander rede dink ek deesdae nogal baie oor die tye oorsee, nie dat ek verlang nie, ek onthou net… en dit maak my gelukkig. Omdat dit mooi is en omdat die son skyn en omdat ek geborge voel.

En natuurlik, ook omdat ek kan!

Die naald bly dwaal net so regs van nul en ek maak net soos ek wil!

Die Franschoek vallei van hoog teen die berg.


(En voor Maankind vir Ant Sussa laat weet om met my te kom raas oor roekeloos wees – sy was mos altyd vreeslik begaan oor my veiligheid in die vreemde – dié foto is uit my motor met ‘n luierende enjin geneem.)


‘n GROOT GROOT raaisel

Oktober 25, 2009 in Sonder kategorie

 

Ek lees vanoggend in die Rapport tydskrif voorsmaak: Lament vir ‘n tamatie


Die skrywer se styl lyk nogal bekend.


Die naam laat klokke van Notre Dame-se omvang in my kop rond beier.


Is dié Bigbigjoe dalk onse eie smulpaap Bigbigjoe van Bon Gusto?


As iemand weet kom lap asseblief die geheim uit!


Dankie

Oktober 24, 2009 in Sonder kategorie

Sjoe, ek is effens sprakeloos… Ek dink nie ek het al ooit so ‘n geweldige reaksie op een van my blogs gehad nie.  Om elkeen individueel te antwoord voel effens daunting.

Daarom wil ek nou baie dankie sê vir almal se kommentaar, mooi woorde en goeie wense.


Ook dankie vir Lo-Ammi en Original Cin vir die verwysings.

And thanks to all the new faces who popped in to say hallo!