Jy blaai in die argief vir 2009 September.

Was dag gedagtes

September 30, 2009 in Sonder kategorie


Dis gevaarlik om in die bad in te sluimer…


Veral as jy die heel dag lank ge-spring clean het


Want, terwyl jy nog so rustig in die water dryf
tuimel daar skielik – heel onverwags –
bondels en bondels wasgoed bo op jou in die bad
wat net daar – in jou
bubblebath – gewas moet word


En niemand het die moeite gedoen
om die
brights, whites en darks
te sorteer nie


Die kleur stroom in die water


vermeng


en skielik is jou delicates
almal
a lighter shade of grey


nes die gedagtes wat heeldag lank al
deur jou kop maal

Through the Looking Glass

September 29, 2009 in Sonder kategorie

She has neither looked at nor touched her own body for quite some time now.

Daily routines such as washing and dressing have become mechanical, automated and as swiftly completed as possible. It was easier to cope that way. Easier to hide from the truth…

But tonight her hand had refused to simply slip over her body in the shower, but cupped protectively over slippery naked flesh. Instinctively she raised her arm to go through the monthly motion of fingers carefully sliding in wedged sections over her breast, but fell lifelessly back to her side.

She cried for the first time.

Turning her face into the warm spray the tears fell freely.

Afterwards she sat down in front of the mirror.  The terrycloth of her robe pulled aside she looked at herself.  And touched her breasts deliberately, marvelling at their creamy softness peaking in dusky pink.

My cups runeth over…

She smiled ruefully as she held both breasts in her hands, feeling their weight, lifting their roundness, unable to contain either one in a single clasp.

She had always loved her breasts. The ultimate proclamation of her femininity, she had carried them proudly, subtly showed them off with just a hint of cleavage when the moment called for it.

They still reacted instinctively to touch. She marvelled at the soft peaks that grew under the gentle ministrations of her fingers sliding over soft curves and the puckering aureoles. It’s been so long that she had almost forgotten what that feels like. She always thought of it as a sacred ceremony when her lover worshipped her breasts; he would also pay homage to her femininity.

That will never happen again…

She dropped her hands and took a final look.  Marvelled at the beauty of her body that was capable of hiding the malignant force that had been growing in undetected silence… Her tears were back and through the fog her body turned Impressionist.

One last touch before she drew the lapels of her robe protectively over herself.

The final goodbye before they would be removed was said in the reflection of the looking glass….

(This story is dedicated to DT – who shared her experience with me – and all the other women I know who are bravely fighting breast cancer at the moment.)

PS: October is Breast Cancer Awareness Month.  Test yourself.

Windklaag

September 26, 2009 in Sonder kategorie

Die Kaap storm vanaand verwoed voort…

Haar stem loei en huil om hoeke, deur skrefies en onder deure in,
op soek na die een aan wie haar hart steeds behoort.

Die verhaal word steeds met ontsag vertel,
as jy weet na wie om te gaan luister en as jy wel wil hoor…

‘n Jonkheer van die Mooiste Kaap het die wildernis in gevaar
opsoek na avontuur en skat voor hy sy geliefde sou kom haal.

Terwyl hy nog na sy skat soek, terwyl hy prospekteer
het ‘n ander jagter hom as prooi reeds self voorgekeer.

Nog voor die Jonkheer mooi besef wat met hom gebeur
het ‘n tier hom reeds bespring en sy laaste asem verstrooi.

Toe agterryer na dae se jaag uiteindelik die Kaap bereik
kon hy skaars die boodskap oordra van die grusame lyk.

Die verhaal het gou versprei – van stal na slaafs-kwartier.
Tot in Kasteel en luukste huis, verby die kamerdeur.

In een Kaapse nooi se fyne oor is die verhaal vertel
en die skok van haar geliefde se dood het haar hart laat val.

Sonder ag vir aansien, of verdagte gedrag
Het sy in haar fynste uitset by die deur gaan wag.

Met haar hande in haar hare en trane in haar oë
het sy die Jonkheer aanhou roep; gehoop hy sou haar hoor.

En daar het sy aanhou roep, sy naam teen Berg geskree,
niemand kon haar stop en niemand kon haar keer.

Nie reën of wind of donker nag kon haar stem weer stil.
Na nag donker, vlae reën en winter koud kon haar nie keer.

Onverpoosd het haar stem het steeds verhef gebly,
Haar liefde sonder ophou het sy steeds bely.

Daar het sy, einde laas, in mekaar gestort.
Gebroke hart, verteerde wil, het haar hart laat stop…

Maar selfs in graf en donkerte bly sy nog steeds soek.
Bo storm en bo reën wat val, hoor jy haar steeds roep.

Wanneer ‘n nag soos hierdie nag onverwags weer breek
bly jy binnenshuis en hoor hoe haar liefde haar steeds laat skree.

‘n Weskus Slaaptyd Storie

September 25, 2009 in Sonder kategorie


Die mis lig sy kop lui-lui van die see se rug af en kruip nader.  


Ons loer vir mekaar deur die gordynlose vensters. Dit tik-tik uitnodigend teen die ruit.  Vergeet van die koue, die wind en die donkerte van die nag. Kom dans saam met my op die stoep. 


Kaalvoet.


Sonder baadjie of jas. Rol op jou jeans. Sodat die klammigheid van die teëls tussen jou tone kan insypel, in wit slierte om jou enkels kan ketting en seewater soutstrepies teen jou vel kan teken.


Maak los jou hare.


Gooi dit in ‘n vag oor jou skouer sodat die wind saam kan speel. Sy vingers deur jou hare kan strengel en swiep-swiep teen jou vel kan streel. 


Sluit jou oë.


Sodat die res van jou wese een kan word met die klanke van die nag. Proe die sout in die lug, voel die koelte van die bries en die klamheid van die mis. Hoor die lied van die water wat vir jou ‘n lullaby sing.


Wanneer die lomerigheid jou dan uiteindelik oorval sal die maan die pad na jou deur verlig, jou help om die lakens oor jou lyf reg te pluk.


Vanaand sal jy rustig slaap in die ligbaan van die maan…

Veldbrande update

September 23, 2009 in Sonder kategorie

Die wind het gedraai en daai vuur brand nou homsel in sy eie as vas.

Ons is geweldig dankbaar. Dit lyk of die skade beperk sal wees.

Dankie…

VELDBRANDE

September 23, 2009 in Sonder kategorie

Ek is nie ‘n plaaskind nie. Ten spyte van die feit dat ek heelwat tyd tydens my grootword jare op plase deurgebring het.  My oupa het eerste daar in die Ghaap se wêreld geboer (die berg nou, nie die blogger nie!) En my pa boer die afgelope paar jaar ook daar rond.

Daddy is, diep in sy hart, ‘n verlore boerseun.  Dalk is dit ‘n ding wat nou maar net in Suid-Afrikaanse mans se harte roer – daardie begeerte om ‘n lappie grond van sy eie te kan besit. Ma sê mos altyd scratch an Afrikaner and you’ll find a farmer. Nou dis my pa daai.


Ten spyte van die feit dat ek nou nie die argetipe plaaskind is nie is ek wel baie lief vir die natuur en het my ouers ons groot gemaak om die natuur, die natuurskoon en die mildelike gawes wat ons daarvan ontvang te waardeer, te respekteer en te bewaar.


Ons is geleer om die wêreld om ons op te pas. Jy strooi nie rommel nie, jy maak versigtig vuur en maak nog versigtiger na die tyd daardie vuur mors dood. Jy pas jou lappie grond mooi op en jy is dankbaar dat jy hierdie geskenk mag bewaar vir die geslagte wat na jou die vruggebruik daarvan moet ontvang. En jy doen dieselfde met dit wat ook aan ander geskenk is.


Maar nie almal dink so, voel so, of doen so nie.


Kort voordat ek my Britse avontuur aangepak het, het een persoon se nalatigheid daartoe gelei dat hoogsomer brande in ‘n dorre Noord-Kaap streek uitgebreek het wat binne ‘n oogwink in weghol veldbrande ontaard het. Boere moes magteloos staan en toekyk hoe hierdie brande binne ‘n kwessie van ure die veld – en in vele van hulle se omstandighede hulle oorlewingsbron – verwoes. Daar is nie net aan die veld skade aangerig nie. Oeste, lewende hawe, wilde diere, huise en buitegeboue is ook in die proses vernietig.


Dit het ‘n paar jaar geneem voordat dié area weer op sy voete kon staan.  Wat die veld weer tot sy oorspronklike ruigheid herstel het, vee troppe weer ‘n lewensvatbare aanwas gelewer het en die balans in die ekosisteem weer gelyk geswaai het.


‘n Mens sou dink dat almal ‘n les uit hierdie verwoesting sou leer, maar dit blyk, weereens, nie die geval te wees nie.


Die Noord Kaap het hierdie seisoen nog nie noemenswaardige reën gehad nie. Dit is, om die waarheid te sê, nog winter droog daar.  En almal wat al in hierdie area gewoon het weet dat dit mos maar van nature ‘n droeë gebied is. Daar is niks wat kan weerstand bied teen die eerste paar vonke nie.


En tog, tog was daar vandag mense in daardie omgewing wat besluit het om nie die nodige voorsorgmaatreëls te tref toe ‘n trekker aan die brand slaan wat hulle gebruik het om aan die paaie te werk nie.  Nee, hulle laat die trekker uitbrand sonder enige toesig of sorg. Sonder om te dink wat die moontlike gevolge van so ‘n nalatige aksie kan wees.


Want, dis mos hulle grond of hulle huise of hulle diere wat deur hierdie veldbrand bedreig word wat op die oomblik in die Koopmansfontein omgewing woed nie. Dis nie hulle lewens wat hierdeur bedreig word nie. En dis verseker nie hulle lewens wat op die oomblik in gedrang kom terwyl daar desperaat teen hierdie vuur geveg word nie.


Dis nie hulle wat vandag brande slaan met die hoop dat hulle vanaand in hulle eie beddens sal kan gaan slaap nie – as daar wel vanaand geslaap sal word – of wat wonder of hulle vrouens en kinders en huise nog daar sal wees wanneer hulle wel terug keer nie… as hulle natuurlik terug keer – met die laaste brand was daar mense wat nie so gelukkig was nie.


En dan, natuurlik, wanneer hierdie brand uiteindelik geblus is, moet die skadeberekening gedoen word. Die laaste ding wat enige boer binne die huidige ekonomiese omstandighede sal wil doen.


Daar is niks meer ontstellend as om ‘n verbrande dier uit sy leiding te probeer red nie. Of om na die tyd karkasse te moet optel en verbrand of begrawe nie.


My pa staan op die oomblik tussen daardie mense. Ons bure en ons vriende. Ons plaaswerkers en kennisse en vreemdelinge wat bereid is om hulle lewens te waag… ter wille van behoud…ter wille van oorlewing…ter wille van iets wat groter is as net een of twee…


Skoenlappers

September 22, 2009 in Sonder kategorie

Ek het ‘n bygelowige sagte plekkie vir matriekafskeide wat op die 22ste September plaasvind.

My eie was ook op dieselfde datum gewees en aangesien ek net mooi herinneringe van daardie aand het, sou ek graag wou hê dat almal dieselfde voorreg moet hê. Ek weet dat dit nie noodwendig ‘n werklikheid is nie, maar tog… Ek was vanaand by my derde matriekafskeid op hierdie datum (matriekafskeide is natuurlik ‘n occupational hazard) en ek het al drie ewe veel geniet.

Ek staan altyd verslae as ek sien hoe dié spulletjie wat jou gedurende die jaar hoofsaaklik grys hare gee skielik ontpop in hierdie ongelooflike mooi jong mense. Dat selfs die skaamstes van hulle met trots hulle skoenlapper uitrustings kom afshow en sommiges selfs die selfvertroue het om hulle uitskiet date aan jou voor te stel. 

Waar kry sommige van hulle skielik die selfvertroue vandaan? Is dit omdat ons buite die klaskamer staan of die feit dat hulle (met reg) trots kan wees op die moeite wat hulle gedoen het om die aand spesiaal aandag aan hulle voorkoms te gee? En hoe, net so terloops, is dit moontlik dat party meisies minder grimering na die matriekafskeid toe dra as waarmee hulle daagliks in my klas instap?

En daardie manne wat vanaand met kilts by die matriekafskeid opgedaag het. Ek sou wat wou gee om op hulle ouderdom oor daardie tipe selfvertroue te kon beskik.

Na vanaand se dansery met my boerseun van die Vrystaat kollega het ek van môre af waarskynlik ‘n nuwe boyfriend by die skool… 😉 Dit sal ‘n aangename afwisseling wees van die gedurige ding met die rugby coach en die buurman.

Oppad huis toe ry ek by ‘n ongeluk verby op die N1. Noodvoertuie staan die wêreld vol. En ek voel sommer benoud. Want ek weet dat daar vanaand, lank na die deure van die onthaal gesluit is, nog in Lang straat en Edward straat en vele ander strate in die stad gekuier gaan word. Ek hoop dat hulle almal vanaand veilig sal wees.

En ek hoop dat ten minste een of twee van hulle vanaand sal opkyk en die maan sal raaksien. Die sekel hang soos ‘n skoppie in die donker…oop en gewillig om in groot maat die plesier van hierdie aand te skep…

‘n Drukkie vir Jaco

September 20, 2009 in Sonder kategorie


Vir sy rubriek oor mooi vroue in vandag se Rapport.


En, net vir hierdié laaste paragraaf, sal dit ‘n ekstra lang een wees!


So, luister hier, vroue van die Westerse wêreld: Sexy en maer is nie naastenby dieselfde ding nie. Want sexy kom in allerhande gedaantes. Maer én mollig. Dis nie ’n rokgrootte nie; dis ’n houding. Vra maar die ouens wat skielik in die BBC se kosmaakprogramme begin belangstel het toe hulle agterkom hoe Nigella Lawson die sjokolade van haar vingers aflek.

Grrrr!

 


Die Toyboys* ;)

September 19, 2009 in Sonder kategorie

Dames, ek sien hier word lekker lysies gemaak van VREESLIKE mooi mans.

Hier is my lysie jong mans wat ek graag ‘n paar jaar ouer sou wou hê.

1. My sexiest young royal – Andrea Casiraghi van Monaco

2. My gunsteling tennisspeler – Rafael Nadal

3. My eerste towenaar – Dan Radcliffe

 

4. Eers ‘n towenaar, nou ‘n Vampier…. Robert Pattinson

(Die girls wat nou eers gaga raak oor Twilight, jammer, ek het al tien jaar gelede dié talent raakgesien in die eerste Harry Potter film 😉

Toe…

en nou

5. My nuuste Musiek vonds – Peter Cincotti

(*Iemand het vir my gesê toyboys moet ten minste tien jaar jonger as jy wees, maar dié manne is almal onder 25 en is, na my mening, die minor league 😉

Herfs in Venisië

September 18, 2009 in Sonder kategorie

Nee, ek het toe nie die pad gevat na nêrens soos ek graag wou nie… ‘n Paar deadlines het my effe besig gehou die week! Maar, ek was so amper vanaand in Venisië…


Want, eergister verskyn daar skielik ‘n aardige bedraggie in my spaarrekening wat my na my asem laat snak. Nie net omdat die bedrag groter is as enigiets wat daar in jare gelyktydig in my spaarboekie te siene was nie, maar ook omdat ek dood seker was dat dit verseker nie my geld is nie…

Toe ek dié ontdekking maak het ek pas uit een van daardie sieldodende memo vergaderings gestap waartydens ‘n departementele vraestel weer reggetimmer moes word en 120 nuwe antwoordstelle het deur die loop van die dag hul pad tot in my mandjie gevind wat almal voor dié naweek gemerk moet word (die deadlines waarvan ek gepraat het). En ek is mos nou al die heel week lank lus om weg te loop.

Eers raak ek naar… die gedagte dat waardevolle merk ure die volgende middag in ‘n bank deurgebring sou moes word om die gemors uit te sorteer het my sommer dadelik siek gemaak.  En toe, vir net so paar sekondes, kry ek ‘n what if oomblik… Want, veronderstel ek vertel vir niemand van hierdie aardige bedraggie wat so onverwags in my skoot beland het nie?

En, net daar, vlieg ek Venisië toe.

Ek pak reeds in my gedagtes ‘n karige kleretassie – die res kan ek koop tydens ‘n pit-stop in Milan, bespreek die kaartjie en klim op die eerste beste vlug na Italië. (Tydens dagdrome word daar mos nie voorsienning gemaak vir banale dinge soos visas nie!)

En toe bel ek een van die Finansiëel Verantwoordelikes in my huishouding om uit te vind hoe ek te werk moet gaan om die bank in kennis te stel van hulle blaps…

Finansiëel Verantwoordelike lag net vir my. Want daar is goeie én slegte nuus.  Die goeie nuus is dat my polis uitbetaal het.  Die slegte is dat die Finansiëel Verantwoordelike reeds voorsienning gemaak het vir die feit dat ek weer iets sou doen soos om ‘n vliegtuigkaartjie Parys toe te koop en daar is reeds reëlings getref dat die geld net vir 24 uur in my bankrekening sou wees voordat dit in die DK huisfonds gestort word. (Saam met die res van die geldjies wat daar maandeliks so getrou weggesit word in dieselfde rekeningtjie vir die einste huisie wat ‘eendag’ gekoop sal word.)


*Sug*

Ek weet, ek moet dankbaar wees dat ek sulke betroubare Finansiële bestuurders in my lewe het. Andersins sou ek dalk vir die res van my lewe rondgeflenter het sonder ‘n bate van my eie en, let’s face it, ‘n mens kan seker ook nie vir ewig aanhou reis nie.

Maar ek HAAT dit nog steeds dat hulle my so goed ken! Want herfs in Venisië is op die oomblik baie meer aanloklik as ‘n twee slaapkamer meenthuis… eendag…