You are browsing the archive for Uncategorized.

Aspaai: Die biblioteek aan die einde van die wêreld

November 22, 2019 in Uncategorized

Etienne van Heerden se nuutste, Die biblioteek aan die einde van die wêreld, is op 19 November 2019 op Stellenbosch bekendgestel. Natuurlik wou ek kiekies neem.

LitNet het ‘n fotogalery geplaas. Klik hier om dit te besoek.

Ek deel so ‘n paar van my gunstelingkiekies wat dit nie gemaak het nie – outtakes soos ons Engels sê.

Etienne teken my boek.
Loerbroer is orals, ons bestaan is fragiel.
Só werk dit.
Wie loer jou af?

Cape Town, a place between

November 21, 2019 in Uncategorized

Cape Town: A place between by Henry Trotter is an odd little book, but so worth reading.

I live in Cape Town. It is a place between two oceans, between first and third worlds, between east and west. Many locals think that we are the last outpost of a European dream. Trotter asks: How can we understand a city that is most assuredly in Africa, though not—seemingly—of it?

The majority of its citizens: a people between black and white, native and settler, African and European. Jip. Ou Jan en sy manne het vrou gevat. Afrikaans, my home tongue, started here. A mixed language.

Trotter came to Cape Town twenty years ago and married a local. Now he lives here. He has a child.

Like my own, Henry’s family is not all white. He married a woman that would have been “coloured” under apartheid. Their marriage would have been illegal.

From within his own family, he began exploring Cape Town and her people.

Here is a short extract:

***

Cape people, half-castes, God’s step-children, BastardsHottentots, Eurafricans, half-breeds, racial hybrids, middle minority, buffer group, mixed-bloods, marginal men, in-betweeners, brown Afrikaners, middle children, twilight people, blacks, so-called Coloureds, people of mixed race, CamissakleurlingsbruinmenseBoesmansgam: just a few names given through history to the people now called—and who call themselves—coloureds.

This sprawling (and mostly offensive) nomenclature reveals South Africans’ uncertainty concerning how to understand people whose genetic and cultural diversity resists narrow racial categorization.

In fact, in apartheid law, coloureds were literally deemed those who were not “obviously” African, European or Indian.

They were a reservoir category, a collection of people who did not conform to the purist racial fantasies of white men.

***

This is a short book of just over 100 pages; it allows readers to quickly identify the unique pulse of the city, as well as its throbbing historical, social, cultural and political beat that underlies the transactions between all Capetonians. Anyone, anywhere in the world, should read it.

It is published by Catalyst Press and distributed in South Africa by LAPA. The ISBN is 978-1-946395-25-2.

It is available at Loot.co.za, the Book Lounge, Kalk Bay Books and many branches of Bargain Books and Exclusive Books. Any store will also be able to order it for you.

The Cape Argus published an extract, with photographs of Henry and his family as well. Find it here.

News24 also published an extract. You can read it here.

I took this photograph in Kalk Bay a few years ago. Kalk Bay has fascinating history. It started as a fishing community. Then the rich (white) folks moved in. Apartheid wanted it segregated. Neither the whites nor the “non-whites” were prepared to budge. These flats have a long history of housing people in between rich and poor. This young boy, so smartly dressed for school, gives me hope.

Kalk Bay is like a mini Cape Town. That is why one of the launches will take place in Kalk Bay.

(2 uit) Drie Kleure Paul

November 17, 2019 in Uncategorized

In 1993 en 1994 het Krzysztof Kieślowski drie films uitgebring: BlouWit en Rooi. Die drie films het gou bekend geword as die Drie-Kleure-trilogie en was gewild, deels omdat die helfte van die Westerse wêreld verlief is Juliette Binoche, maar ook omdat hulle gewoon baie slim in mekaar gesteek het.

Kieślowski het naamlik drie verskillende stories vertel, maar het sekere tonele herhaal om so intertekste te skep.

Waarom gebruik ons intertekste?

Enige teks praat met ’n ander. Op ’n basiese vlak kan jy met advertensies van twee kettingwinkels in jou hand staan en die pryse vergelyk sodat jy kan besluit waarheen om te gaan, maar in die letterkunde maak skrywers van intertekste gebruik om poorte oop te maak na ander (verbeelde) wêrelde.

Wanneer ’n skrywer bewustelik ’n ander verhaal oproep, beteken dit dat die ander verhaal betrek word en op ’n metavlak bekyk word vanuit die nuwe teks. Op hierdie manier ontstaan ’n gesprek tussen tekste.

Chanette Paul doen nou presies dieselfde met die drieluik waarmee sy tans besig is.

Twee van die drie, Lira en Mirre, is gepubliseer en die derde, Corali, verskyn in Februarie.

Die boeke fokus op drie vroue wat wegvlug uit gebroke verhoudings en hulle dan kom afsonder op ’n dorpie met die naam Vywerbaai. Daar gebeur die lewe, die hartseer, en die mooi. Uiteindelik is daar hoop vir elkeen.

Paul maak, soos Kieślowski, bewustelik gebruik van intertekste. Sy laat sekere gebeure weer ’n keer “speel” voor die leser se oog. So leer ons meer oor dieselfde gebeurtenis, maar uit ’n verskillende perspektief. Dit is slim. Die leser ken nou al van die karakters en weet dus soms wat gaan gebeur, wat spanning skep.

By ander geleenthede word stiltes in die een teks weer aangevul deur ’n kennis van die ander; een baie mooi voorbeeld is Beulah en haar gesin.

Paul is baie slim. Sy beskryf ’n spierwit dorpie op so ’n manier dat die leser onmiddellik bewus is van die bevoorregte posisie van die inwoners, maar sonder dat sy ooit prekerig raak oor die saak, en sonder dat die storielyn in gedrang kom.

In die eerste boek leer ons Beulah, die huishulp uit die onderdorp, en ander lede van haar gesin ken. In die tweede is Beulah en haar gesin baie minder sigbaar, deels omdat die fokus hier heel anders is. Dan, op bladsy 222 gooi Paul ’n leidraad aan die slim leser. Beulah merk op teenoor Boet: “Ons bruin mense is mos deurskynend vir wit mense. Sien ons nie raak nie. En hulle glo seker ons is doof ook, want hulle praat dinge waar ons kan hoor wat seker nie vir onse ore bedoel was nie.”

Meer gaan ek nie verklap nie. Lees die boek. Die realiteit is dat hierdie opmerking, en die intrige wat hierop volg, baie belangrik is vir dié boek en die reeks. Nie net lewer Paul op ’n metavlak kommentaar op die Suid-Afrikaanse samelewing nie, sy bestuur haar karakters se aan- of afwesigheid om haar stories te maak werk – oor al drie boeke heen.

Dis slim. Beulah se opmerking sou minder suksesvol wees in hierdie boek as ons haar nie reeds elders leer ken het nie.

Die Literaire Thriller

In Nederland is daar ’n hele “genre” van lekkerleesverhale wat verkoop word onder die vaandel van ’n Literaire Thriller. Hierdie boeke probeer nie letterkundige pryse wen nie. Hulle is kommersieel en lees lekker, maar is geskakeerd en die mense is redelik gewoon; hulle is nie superhelde nie.

Ons gebruik nie daardie term in Suid-Afrika nie, maar Chanette Paul sou waarskynlik die beste voorbeeld daarvan wees in ons land. Haar karakters is suksesvol, hier en daar selfs ryk, maar hulle is nie superhelde, of selfs superskurke nie. Soos dikwels in Nederlandse tekste die geval is met die Literaire Thriller, hou Paul haar besig met die posisie van die vrou in ’n komplekse stelsel van waardes.

In Mirre skep sy weer ’n narsistiese vent om Mirre se man te wees (hoor sommer hoe die spanningslyn stywer word!), maar die mense wat Mirre om haar skaar, is gewoon. Ryk, ja. Bevoorreg, ja. Maar ook menslik. Verder: die bevoorregting word reguit in die oë gekyk en aangespreek. (Toilet! Toilet! As jy dít nie verstaan nie, koop Lira en Mirre dadelik.)

LAPA gaan volgende jaar die Nederlandse superskrywer Ester Verhoef na Suid-Afrika bring om op te tree by die US Woordfees. Verhoef is een van die heel beste verkopers in Nederland. Voor jy egter in Maart Liewe Mamma koop, wat die Afrikaanse vertaling van Verhoef se blitsverkoper is, moet jy dalk Chanette Paul se LiraMirre en Corali lees. Kyk ’n bietjie hoe lekker onse Boerethrillers is!

Drie kleure Paul. Lekker. Baie lekker. Kieślowski, eat your heart out!

Natural hair | Natuurlike hare

November 14, 2019 in Uncategorized

“Being a brown person means hair is more than just hair.” So said Bianca Flanders at the launch of her delightful book Pumpkin finds her queen.

 “Girls spend so much time worrying about their hair, instead of thinking how they may become president one day,” Flanders said to a packed Young Blood Gallery in Breë Street, Cape Town.

Kelly Smith interviewed Flanders.

Flanders told Smith she too used to do everything to have straight hair, but then one day, like Pumpkin Pie, she realised that it was possible to embrace her beautiful curls.

Flanders teamed up with her partner Dean Balie for a delightful reading, set to music, of Pumpkin finds her queen.

Balie is an actor in his own right.

Flanders is a well-known and much-respected singer, dancer and actor. She is a voice artist as well.

Pumpkin finds her queen is her first book.

The delightful illustrations in the book are by the award-winning illustrator Zinelda McDonald.

Die boek is ook in Afrikaans beskikbaar as Prinses Pampoenpit. Albei boeke is uitgegee deur LAPA Uitgewers.

Lihle Dunjana provided some lovely jazz.

***

Hair has always been political in this country.

There were the pencil tests.

There were army-style shaves (even in school).

Three years ago some headmasters still took it upon themselves to be the ridiculous gate keepers of an old and defunct order.

Back then I composed this photo essay in protest.

Last night I was totally enamoured by the way natural hair was embraced.

Pumpkin Pie for President!

Die sewentiende veer

November 3, 2019 in Uncategorized

Die karakters in Nanette van Rooyen se nuwe boek voel vir my soos daardie Chinese porseleinbakkies wat gebreek het, en dan weer met goud aanmekaar gelas is. ’n Mens noem die vreemde kunsvorm Kintsugi. Die stukkende kunswerk kry meer waarde deur stukkie vir stukkie weer met liefde en goud gelas te word.

Koop Die sewentiende veer en lees dit voor die resensente met spoilers begin. Die titel verwys na ’n baie belangrike veer, maar ek gaan nie sê hoekom nie.

Ek wil wel noem:

  • Lara woon saam met haar ma en dié se vriend. Hulle is ’n klein, disfunksionele gesin wat tog baie lief is vir mekaar.
  • Lara werk vir ’n tatoe-kunstenaar.
  • Lara weet nie haar pa is nie, en dit grief haar.
  • Alex het in ’n kinderhuis grootgeword. Daar ontmoet hy ’n alleenloper wat na uile en ander voëls omsien. Dié man en sy uile word Alex se enigste familie.
  • Alex werk in ’n bekende koffiewinkel in Kaapstad, die ene steampunk.

Ons ontmoet die karakters wanneer Alex na Lara gaan soek. Lees self hoe en hoekom.

***

Jeugromans, Bildungromans en teikenmarkte?

Van Rooyen se boek is fantasties. Dit is dalk “jeugroman”, maar alle ouderdomme van 13 af op moet dit lees. Die boek is kort en die temas is so geskryf dat ’n onderwyser nie ’n toeval sal kry as ’n leerder dit in die klas wil gebruik nie, maar die karakters is rond genoeg afgewerk om enige ouer leser ook te bekoor.

Jeugboeke is nie mak nie. Dink maar aan Fanie Viljoen se baie bekende Breinbliksem (Tafelberg) of sy uitstekende Pleistersvir die dooies (LAPA). Albei moet, soos Nanette van Rooyen se Die sewentiende veer (LAPA), of Jan Vermeulen se Soen (Tafelberg) en Oopmond (LAPA), ook deur volwassenes gelees word.

As jy nie Sally Partridge se boeke ken nie, dan moet jy hier kliek. Hulle is briljant. Ja, hulle werk as jeugromans, want in Engels lees skooljuffers makliker moeilike onderwerpe, maar nog eens is dit net onnosel groot mense (wat dit ook al mag beteken) wat nie Partridge se boeke sal wil probeer nie. Tafelberg kan baie, baie trots wees op haar.

Dan het jy dikker, meer verwikkelde romans waarin die temas meer gewaagd is, dink maar aan Halley se komeet (Wenkbrou) deur Hannes Barnard. Daardie karakters is jonger as Van Rooyen se karakters, maar die temas word anders aangepak. Dit is hoekom ons dit as ’n Bildungsroman geklassifiseer het.

Dink ook Lucia Prinsloo se Vegters (Wenkbrou) waar die hoofkarakters slegs ’n paar jaar uit die skool uit is. Dit is een van die groot boeke van 2019. Op watter stadium is ’n boek dus vir “ou mense”?

My kontensie is dat alle mense goeie boeke moet koop, lees en geniet.

Die sewentiende veer is dunner en effens minder verwikkeld as van die ander wat ek hier bo noem, maar dis in die eenvoud dat ’n mens die gebreekte karakters teen die lig sien om hulle goue inlaswerk te bewonder. Hulle is nie almal super ryk, super mooi, super arm of super slim nie. Van Rooyen skep MENSE.

Sy betrek ook werklike gebeure, soos die bekendstelling van Flori Schrikker en Koelsoem Kamalie se Soettand by die Rhodes Memorial, om egtheid aan haar karakters te verleen. Ook Dana Snyman word ’n wonderlike kamee geskenk in hierdie boek.

Ek self is nie gek oor ’n eerstepersoonverteller nie, hoewel die meeste jeugboekskrywers dié verteltoon aanneem. Die voordeel van dié verteltrant is egter ’n intieme stem wat ons nie makliker anders sou kry nie. Van Rooyen doen dit baie goed. Jy beleef elke seer, elke oomblik van verwondering en elke enorme selfondersoek baie, baie intens.

***

Van Rooyen verjaar vandag.

In die boek speel vere van baie verskillende soorte voëls ’n baie groot rol. Lees self. Ek gaan nie verklap nie.

Al wat ek gaan sê is: Nanette, op jou verjaarsdag stuur ek vir jou veer uit Kanada. Dit is opgetel deur ’n lid van die inheemse bevolking en ingebind in ’n droomvanger. Dit het met ’n lang ompad by my beland. Ek het geen idee aan watter voël dit behoort het nie. My droom is dat Die sewentiende veer deur baie mense gelees en waardeer sal word.

Beseringstyd

November 3, 2019 in Uncategorized

Suid-Afrika se ekonomie is in beseringstyd, maar vandag is ons almal kampioene.

(A quick summary in English lower down)

Voor die wedstryd verby was, het die woorde South Africa reeds op die William Webb Ellis-trofee gepryk.

Toe die gonser blaas, moes Suid-Afrika net een hengse skop na die kantlyn gee om seker te maak dat Siya Kolisi die beker omhoog sou hou, om seker te maak dat Cyril Ramaphosa in ’n Boktrui vir ’n klompie oomblikke verswelg sou word deur enorme, swetende manne wat ’n passie vir Suid-Afrika deel.

Daar was iets magies aan die wen; en aan Kolisi se toespraak teen die teen die einde. Saam kan ons meer doen.

Vir ’n paar fantastiese oomblikke was die wêreld mooi, was die reënboognasie saamgebind in groen en goud. En vir die eerste keer was die span, wat die beker vir die reënboognasie gewen het, so bont soos die mense wat vir hulle geskree het.

Nou die vraag:

Hoekom is daar so min boeke oor rugby geskryf?

Kerneels Breytenbach het onlangs Hond se gedagte gekry. Lees dit. Kerneels weet hoe om ironie te laat werk; kerk, staat en rugby… niks word ontsien nie. Daar is ook die biografieë. Against all odds is ’n Jonathan Ball-publikasie, terwyl dieselfde outeur se weergawe vir jongmense, wat gewoon Siya Kolisi heet, in Afrikaans by LAPA uitgegee is. (En lees Naomi Meyer se onderhoud met die skryywer op LitNet.)

Maar romans, met ouens wat hulle longe uitspeel in rugby, die demigode wat werklik groter en sterker is as gewone mense, is skaars.

Hoekom? Dalk is die rol van die letterkunde om te ironiseer, om vrae te vra. In wit Suid-Afrika was rugby nogal altyd die grootste godsdiens, so hoe skryf jy oor helde sonder om dweperig te wees? Die letterkunde se rol is nie om biografieë te skryf nie, die skrywer van fiksie se rol is om die voete van klei te ondersoek.

Daar is egter een boek wat ek baie hoog aanslaan. FJ Labuschagne se Beseringstyd is ’n slim roman wat ook baie lekker lees. Dit het reeds in 2014 by Naledi verskyn, so ’n mens sal dalk in tweedehandsewinkels moet gaan soek; doen dit, dié boek verdien aandag.

Chase, die hoofkarakter, is alles wat ’n mens van ’n rugbygod verwag: Hy is ryk, hy is groot, hy is so sterk soos ’n bees en die vroumense gooi panties. Hy is boonop blerrie goed op die veld.

Dit is ’n letterkundige teks, so daar is ’n maar; hierdie held het ’n swak plek. Dit is waar die boek fassinerend raak; want Chase bly op die heel hoogste vlak meeding, ten alle koste.

Koop dit en lees dit. Jy geniet die vasbyt, die sweet, die kameraderie. Iewers, as jy die hoogste sport in enige iets wil bereik, moet jy deur pyn en selfbevraagtekening kan werk om die oog op die prys te hou. Of jy nou opleiding as soldaat ontvang, of in rugby wil uitblink, of op die pad jou merk wil maak as hardloper, die bomenslike maak van jou ’n wenner.

Elkeen van daardie manne wat Saterdag die Engelse oorrompel het, se storie is op ’n manier soortgelyk aan Chase s’n. Elkeen is ’n godjie in die rugbygodsdiens. Elkeen het met pyn en baie bitter ure daar gekom.

Wat maak van Saterdag se oorwinning so spesiaal?

FJ Labuschagne se Beseringstyd dra ’n motto: In beseringstyd kan jy ’n wedstryd wen of verloor.

Saterdag het die bokke niks meer as 80 minute nodig gehad nie. Ons land se naam was reeds op die beker (letterlik) toe die eindfluitjie blaas.

Dit was egter die kort, effens gesette man wat sy pak se baadjie en hemp gaan ruil het vir ’n groen trui wat weet ons land moet nou wen, anders gaan ons verloor. Cyril staan aan die hoof van ’n regering wat ernstig droog gemaak het. Junk status staan oral op die finansiële state.

Gelukkig kan ’n godsdiens, soos rugby, soms in beseringstyd iets beteken.

Saterdag het dit.

Saterdag het ons weer in Suid-Afrika geglo.

Saterdag het Rassie Erasmus se span vir ons gewys ’n mens kan in beseringstyd die onmoontlike moontlik maak.

Ek sluit af met korrespondensie tussen my ’n baie dierbare vriendin – ’n Ausie. Jip. ’n Ausie.

***

This correspondence between me and a dear friend in Australia summarises yesterday’s events.

My friend wrote:

Well done RSA. I thought the POMS were a shoe-in so even a greater effort as underdogs with a black captain!!!!
I guess there will be much celebration. Enjoy

I answered:

It is wonderful how the nation united yesterday. Jabu and I watched the game with friends. Not one of the people in the room were rugby fans, but we cheered every move.

It was truly wonderful.

Lots of green and gold love.

Sometimes fairy tales are more real than books.

Sometimes we have to embrace the fact that heroes need not have feet of clay, that our team is the best.

Sometimes even a cynic has to write in hashtags: #WeDidIt #ItComesHome #Siya #SiyaKolisi #OhCaptainMyCaptain #GroenEnGoud #DitKomHuisToe

Renosterstropers en Blinde Gode

October 27, 2019 in Uncategorized

Blinde gode is ’n lekkerleesriller gebaseer op baie goeie navorsing oor renosterstropers, ook oor die eenhede wat die stropers jag. Wat meer is, Dibi Breytenbach, die skrywer, is self ’n regsgeleerde, so wanneer sy van binne die regstelsel oor die regstelsel skryf, moet ons weet: Hier kom dinge.

Blinde gode speel oor drie verhaallyne af en dit is eers as die leser, danksy Breytenbach se slim manier om leidrade te los, begin agterkom hoe die drade knoop, dat ons skielik begin insig kry in die komplot. Die polisie moet egter self eers al die drade knoop, so die leser weet so ’n paar bladsye voor die polisie waar die volgende koeël moontlik vandaan kan kom. Dis slim. Baie, baie slim.

Wat meer is, Breytenbach spreek nie bloot stropery aan nie, sy werk ook lekker maniere uit om die land se politieke situasie te verstorie. Soos Sally Andrew gemaak het in Death on the Limpopo, skep Breytenbach ’n fiktiewe, maar herkenbare, president, wat skynbaar daarop uit is om korrupsie uit die weg te ruim. Is al sy kornuite egter ewe betroubaar?

Ek het van Breytenbach se informant al raakgeloop, oor ander nog net gelees. Dit is haar puik navorsing, ook oor polisieprosedures, wat maak dat sy, soos Deon Meyer, Martin Steyn en Irna van Zyl, geloofwaardige, menslike polisielede kan skep wat hulle werk rég doen. Voeg hierby haar vermoë om die regstelsel van binne te beskryf, dan weet jy: Dis hoekom sy wenners skryf.

As jy een van die min mense is wat nog Dibi Breytenbach ontdek het nie, verander dit.

***

Dibi Breytenbach verjaar vandag. Dis hoekom ek besluit het om van my renosterfoto’s met haar te deel.

Dibi, ek stuur vir jou ’n renoster. Sommer ’n klompie van hulle, wat ek oor die jare geneem het. Lekker verjaar.

***

Net om die relevansie van Blinde gode te onderstreep, hier is ’n artikel in die National Geographic oor ’n joernalis, Ami Vitale, se reis met renosterbewaring.

Blinde Gode verskyn by LAPA Uitgewers.

Can Bosasa carry the blame for the DA’s demise?

October 26, 2019 in Uncategorized

On Friday 25 October Sihle Mavuso wrote: “The downfall of former DA leader Mmusi Maimane has been traced back to the time he ruffled some feathers high up in the party on the Bosasa donation.” (The Star, 25 October 2019, p6)

According to the report Prof Sipho Seepe says Maimane’s digging into CR17 triggered the public protector’s investigation into donors to political parties. “This led to the exposure of donors, who had also donated to the DA.” (ibid)

The Bosasa Billions, by James-Brent Styan and Paul Vecchiatto, explains in easy language just how wide the web was that Gavin Watson and his team had created to wiggle their way into the pockets, and influence, of various high-powered politicians and civil servants.

It is an easy read by the same author who had also blown open the Steinhoff saga.

The book is available at Bargain Books, Exclusive Books, The Book Lounge, Graffiti Books, Loot.co.za, Takealot, Uppercase, CNA, PNA and many other book stores.

It reads like a thriller. Had it not been true, one would never be able to believe the vaults full of cash and the handbags stuffed with money.

Read it.

The book is by LAPA publishers.

Zola is ’n storie vir die nuwe Suid-Afrika

October 18, 2019 in Uncategorized

Dis ‘n goeie Zola hierdie, klim maar in.

Johan Jack Smith se debuut is besonder knap; dit is ’n Afrikaanse roman wat trots die nuwe Suid-Afrika omarm.

Zola is ’n baie goeie speurverhaal met ‘n deeglik insig in die polisie se doen en late, maar dit het ook ’n sterk aktuele en politieke diepgang.

Moenie ooit in dié Zola klim nie! (Maar lees die boek!)

Wat my dadelik opgeval het, is verteenwoordigende karakters. Té gereeld gebeur dit nog in Afrikaanse romans dat almal wit is. Jy lees dit en dink: Hel, in watter tyd speel dié storie af? Erger nog: In watter historiese tydgreep leef die outeur? Soms, asof ’n toegewing, is daar darem ’n bediende in die boek. Eish.

Zola is veelrassig en veelkleurig. Daar is selfs ’n moewiese groot brandweerman wat lief is daarvoor om ’n rok te dra.

Dit is beslis nie die enigste Afrikaanse roman met ’n verteenwoordigende karakterverdeling nie, glad nie, maar dit is lekker Johan hiermee geluk te wens.

’n Slim krimi

Zola is in die eerste plek ’n krimi. Soos met Martin Steyn se debuut (Swartval, LAPA Uitgewers), word die eerste deurbraak gemaak wanneer iemand besef die wonde op ’n slagoffer is soortgelyk aan ander gevalle wat al aangemeld is. Dan begin die span lêers trek en gevalle vergelyk. Dit neem nie lank om die modus operandi te identifiseer nie, maar die polisie sukkel om ’n vastrapplek te kry.

Die uiteinde gaan ek nie weggee nie. Lees self.

Dis baie slim.

Wat die boek verdere diepgang gee, is dat die speurders menslik is en dat daar soomloos tussen die stories van die ou en die nuwe Suid-Afrika gespring word. Die boosheid van die ou Suid-Afrika word erken, maar die menslikheid van daardie polisiemanne wat kon martel, word nooit ontken nie. Dit is geen spoiler nie om te sê dat een van die ouens wat vroeg-vroeg ingeroep word om te help met die saak, in ’n ander lewe en tyd ’n berugte martelaar was.

Smith maak die eertydse monster menslik, maar hy gee ook vir die hedendaagse helde voete van klei.

In Zola is daar geen resepmatige goeie en slegte ouens nie. Ek het dit baie waardeer.

Die enigste waarskuwing kom uit my swak maag: Die goed wat aan die vroumense gedoen word, is nie mooi nie. Ek is oud en lelik, maar hel, selfs ek het soms geril. Wanneer die ware moordenaar ontbloot word (woordspeling opsetlik), dan word die geweld duidelik en storiematig geregverdig. Mense met swak mae moet egter weet: Die boek kan ontstel.

Ek beveel Zola sonder enige ander voorbehoud aan. Dit is ’n besonder knap debuut en Penguin se span mag trots wees.

Zola verdien om gekoop en gelees te word. Hier is ‘n uittreksel wat op die ATKV se webruimte gelaai is.

’n Engelse vertaling is ook beskikbaar. Ek het die Afrikaanse boek gelees.

Die Engelse en Afrikaanse boeke is beskikbaar by Bargain Books, Exclusives Books, Graffiti, Loot, Takealot, Uppercase en baie ander goeie boekwinkels.

Karre en kinders | Cars and Kids

October 12, 2019 in Uncategorized

This not a post about cars really, it is much more a post about being taught by my son how wonderful it is to have him. It may even be a book review.

Kinders maak jou weerloos. | Kids make you vulnerable.

Karre laat jou dink. | Cars make you think.

Vir baie meer foto’s, klik hier. | For many more photographs, click here.

***

Vir die Afrikaanse teks, rol asseblief af. Hier praat ek eers gou oor Máire Fisher se The Enumerations – ‘n wonderlike boek.

***

I am busy reading Máire Fisher’s achingly beautiful novel The Enumerations. It is a tour de force and says so much about parenting.

Somehow, in the midst of this, my son dragged me out of bed on a cold, windy morning to go and see fast cars. I wrote about it and posted many more pictures in LitNet, click here for the post.

Then a friend, Elra Diedericks, made a small comment that meant so much to me. She is a devoted mother and understands the sacrifices of parenting. Yet, she also embraces the joys coming with it.

Off late my son has become a friend, a teacher even. Yes, he has lots to learn, but even so, he teaches me how much I have to learn. Erla has a similar friendship with her son, which is so beautiful to see and to learn from.

A book like The Enumerations, on the other hand, teaches me just how much there is to be thankful for.

I do not want to say too much about the story in The Enumerations, except that is a wonderfully crafted work about the challenges parents face, about love, about a sister’s love for her brother, and essentially about two teenagers who has to break down walls that their parents have created to protect themselves from the world, and hence to their children at a safe distance.

The Enumerations, by Máire Fisher, is published by Umuzi. All good stores like, Bargain Books, Exclusive Books, Loot, Takealot, Graffiti and many more will help you get it.

This not a post about cars really, it is much more a post about being taught by my son how wonderful it is to have him.

It is also a post about two authors who, each in their own way, have made me see parenting and the joys it brings in a new light, without ever taking away the heartache and vulnerability that children inadvertently place in one’s path.

Thank you to the Zen masters of the world!

By the way: Many, many years ago my son and I went to see Cars in the cinema. I never saw the end, because he had to go and poo.

Never mind. We did buy the DVD. Then I saw the entire movie fifteen times, if not more.

***

Verlede Sondag het die knaap my gevra om op ’n koue Sondagoggend net ná sewe in ’n winderige parkeerplek na karre te gaan kyk. Ek het. As julle die foto’s wil sien, LitNet het hulle geplaas. Klik hier.

Kinders is die groot avontuur het Etienne van Heerden by geleentheid gesê.

Kinders is Zenmeesters het iemand anders ’n slag gesê.

Nou het Erla Diedericks ’n opmerking gemaak oor hierdie karre wat my weer laat dink het. Kinders maak ’n mens weerloos. Hulle leer jou so baie. Hulle werk so hard daaraan om hulle ouers op te voed.

Erla weet. Sy is lank reeds ’n enkelma en skryf, opsetlik, nie veel oor haar seun nie. Maar as jy haar effens ken, sal jy weet hoe kosbaar daardie vriendskap tussen hulle is. Ek is bevoorreg om hulle albei te ken. Tydens die bemarking van Erla se rou, eerlike, snaakse en baie slim boek Seks leuens en die internet was dit baie goed om hom van nader te leer ken. Ek kan nie te veel oor hom praat nie, want dis my plek nie. Dit is egter nie ’n geheim dat hy en my knaap ongeveer ewe oud is nie. En dat Erla ’n wonderlike ma is vir hom.

So, kom ons praat liewer oor my seun. Hy is nou op die ouderdom waar ons kan begin vriende raak. Dit is fantasties. Die gesprekke is deesdae filosofies. Die uitdagings is anders. Die opofferings steeds groot. En tog, ’n mens leer so baie.

Ek sou nooit op ’n Sondagoggend die bed verlaat het om te gaan karre kyk nie. As ek dit nie gedoen het nie, sou ek iets minder van ’n ander wêreld geleer het.

In die verlede was daar al koue oggende en warm middae langs ’n sokkerveld, ’n swembad, by kinderpartytjies.

Nou raak die uitdagings anders, maar ek leer elke keer meer. En dan is daar Zenmeesters soos Erla wat haar wysheid nou en dan in my rigting kaats; dan verstaan ek nog beter hoeveel my knaap het om my te leer.

Seks leuens en die internet is ’n Wenkbrou-boek. Wenkbrou is ’n druknaam van LAPA Uitgewers. Bargain Books, Exclusive Books, Loot, Takealot, Graffiti en baie ander winkels het dit.