by

Procol Harum

Januarie 16, 2012 in Sonder kategorie


 Die besoek aan Suid-Afrika van Procol Harum is iets waarna ek uitsien – meer as dié van die Moody Blues, saam met wie hulle reis. Ek moet beken dat ek meer dikwels as wat heeltemal gesond is na die Moody Blues se musiek terugkeer, net om ou emosies en gewaarwordinge ‘n bietjie te toets. Maar Procol Harum is een van die groepe wat deel is van my lewe – soveel so dat ek ‘n klompie jare gelede met groot plesier deelgeneem het aan ‘n e-pos mailing list se skermutselinge oor watter plaat hul beste is, Shine On Brightly of A Salty Dog. (Die deelnemers kon nooit by ‘n antwoord uitkom nie!) Ek kan nie wag om Gary Brooker in lewende lywe te sien en hoor nie – solank hy daar is, is Procul Harum in wese ongeskend. Jammer dat hy en Matthew Fisher ‘n uitval gehad het – Fisher se orrelspel is onlosmaakbaar deel van die groep se klank, en alle orreliste wat ná hom gekom het, boots sy styl na. Ek het al vantevore oor Grand Hotel (1973) geskryf – die groep se eerste werklike comeback nadat Fisher gevlug het. Iets wat ek eers onlangs ontdek het, is dat die titelsnit van dié plaat vir Douglas Adams geïnspireer het om The Restaurant at the End of the Universe te skryf. Daarom, hopend dat Gary Brooker ‘n paar Suid-Afrikaanse musici sal naderklap om die ordentlike ding te doen, plaas ek hieronder ‘n videogreep van ‘n onlangse uitvoering deur Brooker en Procol Harum van hierdie besonderse liedjie. Die beste Matthew Fisher-liedjie waarby Fisher nie betrokke is nie.

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Vereiste velde word aangedui as *.