Jy blaai in die argief vir 2011 April.

by ctb

Paul Simon, Robbie Robertson, Alison Krauss and Union Station

April 20, 2011 in Sonder kategorie

Terwyl ek probeer om King Crimson se hele oeuvre deur te luister, moet mens so nou en dan wegbreek en iets heeltemal anders luister. En soos dit gaan, vind ek toe drie nuwe albums deur ou hande wat baie amper die King Crimson-projek verongeluk.

Daarom vandag net kortliks iets oor die drie:

Paul Simon reken die musiek op So Beautiful or So What is beter as enigiets wat hy op Songs from the Capeman (1997), You’re the One (2000) en Surprise (2006) gespeel het. Wie is ek om met hom te stry? Vir my gevoel sukkel Simon ná Graceland nog al die jare om met sy muse te herkonnekteer. Die Afrika-invloed slaan nog sterk deur, maar gelukkig het hy ook bewustelik probeer om in ‘n bluegrass-rigting uit te wyk en gewis weer sy muse gevind. En geslaag, na die mate wat dit moontlik is om op ouderdom 69 nuut te klink. As mens die eerste (en swakste) snit, “Getting ready for Christmas Day” ignoreer, is hierdie ‘n album wat sy betowering mettertyd oor jou uitsprinkel en uiteindelik sorg dat jy ronddwaal met die ritmes en frases wat oor en oor in jou gedagtes herhaal.

Robbie Robertson se How to become clairvoyant het gegroei uit ‘n paar weke wat Robertson en Eric Clapton saam deurgebring het en hul kitare met mekaar laat praat het. Uiteindelik was Robertson se bydrae groter en meer rigtinggewend, en Clapton het aangedring om net gelys te word as ondersteunende musikus. Met Pino Palladino (baskitaar) en Ian Thomas (tromme) permanent aan sy sy, maak Robertson musiek saam met ‘n groep besoekende musiekhelde: Clapton, Steve Winwood, Trent Reznor, Robert Randolph en Rocco Deluca. Die album se beste oomblik is “He don’t live here no more”, wat die verhaal vertel van die paar jaar wat Robertson ‘n huis gedeel het met Martin Scorsese, en die twee amper daarin geslaag het om huself met dwelms om die lewe te bring. Die musiek, soos altyd met Robertson, is uitnemend.

Paper Airplane is Alison Krauss and Union Station se eerste album sedert Lonely Runs Both Ways (204), en haar eerste groot album sedert sy Raising Sand in 2007 saam met Robert Plant gemaak het. Waar Raising Sand se uniekheid gelê het in die kombinasie van haar engelstem en Plant se dekadente deurleefde sangstem, het mens hier weer die onverdunde mezzo stem van Krauss op die voorgrond. Die lede van Union Statin is vir meeste van die liedjies verantwoordelik, maar dié deur buitestanders slaan die hardste: Richard Thompson se “Dimming of the Day” en Jackson Browne se “Opening Farewell”. Jerry Douglas se dobro-spel op “Dimming of the Day” is ongelooflik emosioneel, as ek een uitstaan-oomblik moet noem. Die res is bluegrass- en country-musiek van die hoogste kaliber.

 

 

by ctb

Sweet Smoke – Just A Poke

April 8, 2011 in Sonder kategorie


‘n Duitse vriend het my laat weet van ‘n Amerikaanse groep met die naam Sweet Smoke wat in die laat jare sestig en vroeë jare sewentig in Duitsland gewoon het en lewende legendes geword het danksy die uitwerking van dit waarna hul naam verwys op hul konserte.

Die bietjie inligting wat ek oor hulle kon opspoor, dui daarop dat die groep gebou was rondom die tromslaner en slagwerker Jay Dorfman. Hy is baie knap bygestaan deur Michael Paris (saxofone en slagwerk), Marvin Kaminovitz (kitaar), Steve Rosenstein (ritmekitaar) en Andrew Dershin (baskitaar).

Hul musiek word beskryf as jazz-rock met ‘n psigedeliese klap weg. Naas Just A Poke (1970) het hulle twee ander albums uitgereik, synde Darkness to Light (1973) en Live (1974). Hul debuutplaat bly egter hul grootste bydrae tot moderne kultuur.

Dit bevat net twee snitte, “Baby Night” en “Sily Sally” – en laasgenoemde is die eintlike ding. Trom-solo’s is lankal nie meer mode nie, maar in die dae toe Sweet Smoke aan die gang was, het alle tromslaners hul oomblik van glorie gehad.

“Silly Sally” het seker in die ateljee begin as ‘n redelik losse jam, en duur uiteindelik 16 minute. In die middel daarvan breek Jay Dorfman los met wat tot vandag toe nog een van die opwindendste tromsolo’s op plaat is.

Die rede daarvoor lê in die gebruik van phasing om ‘n besonder gerookte effek te verkry. As mens ordentlike stereofoniese klankapparaat het, en goeie luidsprekers, gaan die videogreep hieronder vir jou heeltemal nugter in ‘n baie kwaai groef laat beland.

Daar is bewerings dat Sweet Smoke se tweede en derde albums se oorvloed van korter snitte, en geen tromsolo’s die rede was vir hul ondergang. Dit kan ook wees dat tromsolo’s net nie met die wit snuif geakkordeer het nie.

Vandag is hul albums net via die internet nog toeganklik. Bejeën hierdie videogrepe met groot agting! 

 

 

by ctb

Robert Zimmerman, die VSA se eie Bob Dylan

April 8, 2011 in Sonder kategorie


Desmond Painter het vandeesweek in Die Burger ‘n geskarrel in die duiwehok veroorsaak toe hy in ‘n boekresensie vir Abraham H. de Vries die Bob Dylan van die Afrikaanse letterkunde genoem het.

Dis ‘n interessante vergelyking, maar ook een wat my nie heeltemal oortuig nie. Gaan lees gerus sy argument by http://blogs.dieburger.com/boekredaksie25/die-behoue-huis-deur-abraham-h-de-vries

Wat Painter wel reggekry het, was om my te gaan laat soek na videogrepe van Dylan wat sy musiek sing. Ek het bedroë daarvan afgekom. Dit is baie moeilik om enige goeie konsertopnames op te spoor buiten dié wat op www.YouTube/bobdylan te vind is. En dit is werklik nie vir my altyd sinvol om na musiek te luister terwyl ek staar na ‘n foto van ‘n plaatomslag wat ek baie goed ken nie.

Die YouTube/bobdylan-kanaal het wel een verrassing opgelewer, wat ek hieronder vashak. Dit is die “Series of Dreams”-opname wat op die Bootleg-reeks verskyn het, met die orspronklike klankbehandeling deur Daniel Lanois. Die visuele aanbod is maar ‘n bietjie poespasserig, maar roep ten minste baie aangename ou herinneringe op.

 

by ctb

The Smiths (The Queen is Dead) en The Decemberists (The King is Dead)

April 1, 2011 in Sonder kategorie

 

Die indie-plaat wat die afgelope maand die grootste opslae gemaak het in die VSA gemaak het, is die Decemberists se The King is Dead. Met só ‘n titel laat dit mens dadelik dink aan The Smiths se The Queen is Dead, en dit is dan ook interessant om te merk dat daar wel ‘n verband is tussen die twee albums.

Die Decemberists se sanger en liedjieskrywer is Colin Meloy, wat nooit enige geheim gemaak het van sy groot bewondering vir The Smiths nie. Hierdie keer erken hy dit ruiterlik in al wat ‘n onderhoud is.

Meloy is nie so onsubtiel om die Britse groep te kopieer nie, maar hy het duidelik ná die taamlik ingewikkelde dog flouerige The Hazards of Love (2009) besluit om eenvoud sy wagwoord te maak, en wat beter as ‘n plaat wat The Queen is Dead, die Smiths se groot hoogtepunt, eggo in die musiek en die algemene hartseer ondertone?

Meloy se sangstem het taamlike beperkinge – nie baie dinamies of ekspressief nie, en geneig om gedra te word deur die inhoud van dit wat hy sing. Ditto Morrissey. Morrissey is geseën met die kitaarspel en musikale vindingrykheid van Johnny Marr, wat ‘n perfekte teenhanger is vir sy soort sangstyl. Ditto Meloy – behalwe dat hy die Decemberists se kitaarspeler en sanger ook is.

Hou mens in gedagte dat Meloy met die groep se vorige drie albums (Picaresque van 2005, The Crane Wife van 2006 en The Hazards of Love) die stempel gedra het van sy beheptheid met Britse folk-musiek en folk-rock uit dieselfde geweste, dan is die ander ding wat hy met The King is Dead gedoen het om die groep se gevolg weer te laat regop sit, taamlik geniaal.

Meloy het naamlik die ander groot invloed op sy musiek, R.E.M., ook laat weerklink in die musiek. Peter Buck, kitaarspeler van daardie groep, speel op drie van The King is Dead se snitte. Meloy se frasering en infleksie is ‘n baie direkte metode om Michael Stipe se sang op sommige van die liedjies in herinnering te roep.

Die geluk is net dat Meloy en sy groep een van die bestes is waarna mens vandag kan luister. Hulle is briljant. Jy hoor die eggo’s van Morrissey en Stipe, maar die Decemberists druk hul hebridiese musiek net daardie aks verder in die rigting van country as wat mens gedink het moontlik sou wees. En daarmee verlos Meloy sy groep van beskuldigings dat hulle té erg deur die Smiths of R.E.M. beïnvloed is.

Dis moontlik ‘n hutspot van style, maar dit werk. The King is Dead is lig dog dinamies.