Jy blaai in die argief vir Uncategorized.

Profile photo of crito

by crito

Nuwe note

Oktober 15, 2019 in Uncategorized

50 Jaar met Fred – Fred Mouton se beste spotprente, saamgestel deur Bun Booyens. Resensie: Joan Hambidge. (Boeke24)
Joan Hambidge is darem ’n aanwins vir enige koor. Maak nie saak wat gesing word nie, sy sing saam. Hierdie keer oor spotprente. Sy weet van, oor ’n honderd. Ken al die name. Zapiro, Charley Hebdo, TO Honiball, DC Boonzaier, daais. Sy fluister die jongste skinner oor Anton Kannemeyer en Conrad Botes. Sy sit én die groot dreun én die hoë fluite in. Dis genoeg vir ons. Laat hulle wat ore het, luister. Die lees is egter nie altyd so maklik nie.

Vlug van die gees, deur Cas Vos. Resensie: Johan Myburg. (Boeke24)
Dit verg ’n digter van formaat om ’n resensie van formaat, soos hier, te skryf. Myburg benader Cas Vos (elf bundels sterk, na dese) met deernis, begrip en waardering. Sy hele aanpak getuig van waardigheid. Met die herlees van die resensie besef jy bykomend met hoeveel smaak Myburg te werk gaan. ’n Resensent hoef nie alles uit te spel nie. Myburg se sterk punt is die briljante aanknopingspunt in die begin en die pad wat hy volg om by die laaste vier woorde van sy resensie uit te kom – en wat ’n treffende formulering is dit nie.

Robey Leibbrand: ’n Lewe van fanatisme, deur Albert Blake. Resensie: Bill Nasson (Rapport Boeke)
Heerlikheid! Bill Nasson se resensie is só verfrissend anders. Reguit, op die punt af. Sy taalgeruik adem ’n ander era. Boksemdais, prima donna, hondsdol. Soms gebruik hy woorde wat die politiek korrekte Slangevanger van Grabouw so nooit as te nimmer sou gebruik nie, soos “kranksinnig”. Mens geniet die lees só dat jy wens die resensie was langer. Nasson verstaan die medium. Jy kry ook die gevoel dat hy kundig genoeg is om meer oor die onderwerp te weet as Albert Blake self. Dankie ook vir die  Evelyn Waugh-aanhaling. “The fatal flaw of minor fascists.” Nóú verstaan ek vir Blink Stefaans.

Hond se gedagte, deur Kerneels Breytenbach. Resensie: Willie Burger. (Boeke24, Vrouekeur)
Twee vir die prys van een. Elke hond kry sy dag in die DMZ tussen Geestelikheid en Geestigheid, maar niemand tree in die bres vir Rena Pretorius nie, nie eens haar oud-kollega nie. Wat word van ons volk?

Oopmond, deur Jan Vermeulen. Resensent: Jonathan Amid. (Boeke24)
Dit sit nie in elkeen se broek om jeugromans te resenseer nie. Amid kaats sy bespreking teen ’n verwysingsveld van skrywers wat soortgelyke tema’s as Vermeulen aangepak het. Hy prikkel die koerantlesers met net genoeg van die verhaal. Mooi skoot! Vertel jou tiener hiervan, bekommerde ma. Ek kon egter nie uitpluis of daar wel ’n verwysing na Michael J. Fox in die boek is nie.

Sypaadjie, deur Alma Rossouw. Resensent: Maryke Roberts. (LitNet)
Wel ja, jy sien, die resensie gooi my effens van my storie af want ek wil eintlik weet of dit die soort boek is wat ek kan lees terwyl ek my trekker bestuur maar nou weet ek nie so mooi nie want die 115 bladsye het verbygegaan teen 200 kpu sê Maryke Roberts en sy behoort te weet my vriend sy behoort te weet want sy lees sulke boeke wanneer die dokter haar laat wag en wanneer sy haar paspoort hernieu of wanneer sy ’n uur neem om ’n koppie koffie te drink terwyl sy lees. Maar wat weet ek? Ek het gedog resensies gaan oor die dinge in boeke, nie die dinge naas die boeke nie.

Profile photo of crito

by crito

Oktober 1, 2019 in Uncategorized

Seks, leuens en die internet, deur Erla Diedericks. Resensie: Karin Eloff (Rapport Boeke)
Dit sou maklik wees om te sê Karin Eloff klim ’n bietjie diep in Erla Diedericks se karakter in, maar mens  moet soms ook die ou aksioom onthou: As jy jou lyf toffie hou, moet jy weet dat jy gelek gaan word. Eloff reageer baie direk op Diedericks se lewensverhaal. Miskien omdat sy so baie van die dinge self ondervind het, maar uiteindelik sien sy ook die ommekeer en die insig raak. In wese is daar geen hemelsbreë verskil tussen Eloff en Riette Rust se taksering nie; dis net die manier van hul reaksie beskryf wat verskil.

Tronkhond, deur China Mouton. Resensie: Herman Lategan. (Boeke24)
Welkom terug, Herman Lategan! Voetjie-vir-voetjie. Lang opsomming van die inhoud. Sou mens anders kon? Miskien die name van Bosman en Breytenbach laat val het, maar sou dit die aandag beter gehou het? En dan, in die slotparagraaf, die blik op die man se siel, of  “die asem in die gevoelvolle verhaal”, soos Lategan dit stel: Mouton se liefde vir honde. Ja, dieselfde spesie wat Lategan aan die boud gebyt het.

Soekmekaar, deur Dana Snyman. Resensie: Koos Kombuis. (Boeke24)
Koos Kombuis se naam duik nou met groter frekwensie in die koerante op as ’n jaar gelede. Hierdie een is een van sy welkome verskynings; stilisties kenmerkend van sy openhartige, direkte aanslag. Hy is bewus van die kritiek wat in die verlede teen Snyman ingebring is, en sit dan uiteen hoekom hy nie geneig is om Soekmekaar as bewysplaas vir daardie kritiek te laat brandmerk nie. Mnr Kombuis is begeester deur die boek, en dit is wat mens die langste bybly. Ander se geesdrif is aansteeklik.

Noorman, deur S.D. Fourie. Resensie: Juliana Coetzer. (Rapport Boeke)
Alles in hierdie resensie irriteer my. En as ek so voel, is ek seker die skrywer self kan slange vang. Die sleutel vir my reaksie is in die slot, waar Coetzer in die voorlaaste paragraaf sê, onder meer, “Haar woorde vloei sonder inspanning en laat jou met die gevoel dat Noorman ’n lekkerleesboek is wat jy nie hoef te ontleed nie.” En dan stuur sy almal met ’n kluitjie in die riet: “Aanhangers sal beslis nie teleurgesteld wees nie, en nuwe lesers wat ouwêreldse verhale met allerlei intriges op verhoudingsvlak geniet, sal ewe lekker peusel aan die boek. Inwonders en oud-inwoners van die Strandveld sal weer ekstra waardering hê vir die herinnering van hul geliefde streeksuitdrukkings.” Was die kwasi-akademiese inleiding, die verkneukeling oor interessante taalgebruik, en die lang samevatting van die verhaal dan werklik nodig? As ’n resensent só duidelik aandui dat sy die boek as benede ernstige refleksie beskou, het mens geen ander keuse as om te voel dat jy hier taai deeg gekry het terwyl jy poffertjies gesoek het.

Profile photo of crito

by crito

Kortliks

September 23, 2019 in Uncategorized

Sushi en Shosholoza, deur Erns Grundling. Resensie: Marian van Wyk. (Rapport Boeke)
Marian van Wyk se naam duik nie gereeld op as resensent nie. Ook maar goed so. Sy begaan een van die groot sondes van die resensiekunde. Span 1269 woorde in om iets te sê wat in 100 afgehandel kon gewees het. Teen paragraaf vier begin mens wonder hoekom sy so heftig reageer, en haar slotopmerking in parentese laat jou besef presies wat makeer aan haar bespreking. Vlieë-afvangery in die gedaante van kritiek. Mens snap dat Van Wyk au fait is met Japan en Japanse kultuur; die doel van die resensie is egter om aan te toon of Sushi en Shoshaloza ’n goeie, leesbare boek is of nie, en nie om te bewys dat die resensent die boek beter sou geskryf het en ook beter toegerus is om ’n projek soos hierdie aan te pak as Grundling nie.

Die wolkversamelaars, deur Nadia de Kock. Resensie: JB Roux. (Boeke24)
Ek laat JB Roux se resensies gewoonlik aan my verbygaan, maar ’n kollega vestig my aandag op hierdie juweeltjie: “Die wolkversamelaars lees so vlot soos ’n populistiese roman …”

Klikbek, deur Sidney Gilroy. Resensie: Francois Bekker. (Boeke24)
Die moderne speurverhaal werp allerhande nuwe dinge op, maar in wese bly die elemente dieselfde. Bekker gee dit toe, maar voel Gilroy verdien aandag danksy die gehalte en aard van sy skryfwerk. ’n Vars oog op Ace se kontrei.

Seks, leuens en die internet, deur Erla Diedericks. Resensie: Riette Rust. (LitNet)
’n Resensie wat my nogal moed gee vir die lewe. Dit is moontlik om intelligent te skryf oor die wasige onderwerp van die seksuele lewe ná 50, en ’n resensent kan sonder gemaakte vroomheid daarop reageer.

Profile photo of crito

by crito

Aanloop

September 12, 2019 in Uncategorized

Vloek, deur Rudi van Rensburg. Resensent: Jonathan Amid (Rapport Boeke)
’n Resensie met ’n lang aanloop oor die krimi-genre en Rudie van Rensburg se plek daarin. Is dit werklik nodig om al die dinge te weet voordat die resensent by die roman self uitkom? Ja, beslis. Mense wat Amid se resensies volg, sal weet dat hy die resensent se rol goed verstaan. Kritikus, kolporteur, mediaman. Resensente som nie ’n boek se verhaal op nie. Aan die kern van alles wat hy hier oor Van Rensburg se skryfkuns sê, en van wat hy oor Vloek oordra, is die aanduiding wat hy vir die Sondagkoerantleser gee of Van Rensburg nog op dreef is. Inderdaad, sê Amid, en steeds ontwikkelend. Hy skets in breë trekke waaroor die boek handel, maar bederf nie die leesplesier vir die Van Rensburg-aanhangers nie. Sy analise van die verskillende verhaallyne gee genoeg aanduiding van die grein van die roman; sy aanhaling van Sir Philip Sidney se woorde oor misdaadfiksie verklap hoekom hy die roman op hierdie wyse geresenseer het. Vernuftig.

Verslag, deur Clinton du Plessis. Resensie: Barend van der Merwe. (LitNet)
Van der Merwe sê in die begin hy is mos nie ’n professor in poësie nie. Hy reageer uit die krop uit, en daarin lê die waarde van hierdie kort en doelgerigte bespreking.

Tussen toeval en willekeur, deur Kobus Lombard. Resensie: Louis Esterhuizen. (LitNet)
Louis Esterhuizen is een van die mees onderskatte Afrikaanse digters van die afgelope dertig jaar. Dis interessant om te sien hoe ’n deurwinterde digter soos hy reageer op ’n opkomende digter soos Lombard. In essensie is sy reaksie op Lombard dieselfde as wat Barend van der Merwe s’n op Clinton du Plessis is. Die verskil lê in die manier waarop hulle hul uitdruk. Esterhuizen is, by wyse van spreke, ’n professor in poësie, en hy vind die juiste woorde vir sy reaksies.

Doodsengel, deur Madelein Rust. Resensie: Org Potgieter (LitNet)
Ek vermoed daar is ’n paar Afrikaanse misdaadskrywers wat ’n appeltjie te skil sal hê met ’n paar van die stellings wat Org Potgieter sommer in die verbygaan maak. Veral: “Daar is – soos te verwagte – ook baie grafiese beskrywings, maar hulle word op ’n diskrete manier aangebied – dit ril, maar dit walg nie; iets waaraan misdaadskrywers hulle soms skuldig maak omdat hulle kortpad vat en nie oor die vaardigheid beskik nie.” So, as mens se walg-gevoeligheid hoog is, takseer jy skrywers se vaardighede anders as mense wat ’n teenoorgestelde walg-drempel het?

Profile photo of crito

by crito

Geheime

September 2, 2019 in Uncategorized

Zola, deur John Jack Smith. Resensent: Deborah Steinmair. (Rapport Boeke)
Hierdie resensie wek ’n ernstige vraag. Die resensent is  een van die heel knapste ontleders – en kenners – van Afrikaanse misdaadfiksie. Deur die jare leer mens haar aanpak ken. Sy het al gloeiende resensies geskryf, en ook negatiewes. By laasgenoemde het sy altyd met begrip vir die skrywer haar kritiek verwoord. Ek herinner my gevalle waar ’n stip lesing van ’n skynbaar positiewe resensie onthul hoe versigtig sy kritiek uitspreek. Sy is self skrywer, en weet hoeveel skade skerp woorde kan aanrig. In hierdie geval is haar oordeel uiters positief, al kwalifiseer sy dit met ’n opmerking, in haar slot, dat die boek vir sommige lesers dalk té erg sal wees. Sy self was geboei, al het sy kon raai wat die oplossing was. Maar is dit dan nie juis die plesier wat lesers van speurverhale soek nie? Om te kan kragte meet met die skrywer? Het die man my uitoorlê of nie …  Buiten hierdie nietighede is dit ’n baie goeie resensie – nie alleen ten opsigte van die boek nie, maar ook oor die manier waarop Steinmair vir lesers wat niks weet van die boek nie stelselmatig die personasies, storielyn en verwikkeling ontbloot. Waar sake kompleks raak, is as mens weet dat Steinmair deesdae verbonde is aan ’n uitgewershuis, en hier ‘n publikasie van een van haar konkurrente bespreek. Dit is nie ’n ideale situasie nie, en iets wat koerante normaalweg behoort te vermy. Dit plaas Steinmair en haar resensie onder ’n vergrootglas – of sy dit nou verdien of nie.

Hond se gedagte, deur Kerneels Breytenbach. Resensie: Jonathan Amid (Rapport Boeke)
Ja, ek het ook eers die boek gaan lees voordat ek Jonathan Amid se resensie wou takseer. Ek is bly ek het, anders sou ek nie besef het hoe ’n besonderse dans Amid moes dans nie. Amid moes werk met die probleem van hoe ’n mens skryf oor ’n roman wat gebou is rondom ’n geheim – sonder om die geheim te verklap. Goed, resensente van misdaad- en speurverhale het altyd daarmee te make, maar in hierdie geval sou Amid nie alleen sy lesers se pret bederf het nie, maar ook sy eie aansien as resensent geknou het. Sy oplossing was om die roman in die groter literêre konteks te plaas, te fokus op die skrywer se styl en vaardighede. Dit werk, uitermate só. Ek vermoed koerantlesers sou wel terdeë besef het dat die resensent die sluier dig hou oor iets, hond se gedagte gekry het as ’t ware. Breytenbach was baie gelukkig om só ’n resensent te kry. In die proses het Amid ook getoon dat hy nou ontwikkel het in een van die voorste resensente van hierdie era.

Dooiegety, deur Bets Smith. Resensie: Clari Niemand (Boeke24)
Ek is nou heeltemal deurmekaar. Die opskrif sê daar is ’n storie binne-in ’n storie. Die resensent skets die primêre verhaal, maar dan spring sy skielik na “’n Jaar of wat gelede verskyn ’n boek deur een van ons voorste misdaadskrywers …” Is dit die storie binne-in die storie? Lyk my nie so nie, maar wat die ander storie is, word ook nie gesê nie. ’n Resensent moet lesers nie verwar nie. As mens dan moet verwys na ’n ander boek, moet jy die titel en skrywer noem, anders raak sake vir sowel resensent as koerantleser net meer trobel. En dit het niks uit te waai met die boek onder bespreking nie. In hierdie geval het Bets Smith aan die kortste end getrek.

Vloek, deur Rudi van Rensburg. Resensent: Francois Bekker (Boeke24)
Miskien begin resensente nou voel dat die ontwikkelingstrajek waarop Rudie van Rensburg is, van só ’n aard is dat dit nie vir hom moontlik is om ’n swak boek te publiseer nie. Daarom is Francois Bekker se resensie vir my so ’n plesier. Enersyds hanteer hy die verhaal- en karakterelemente met gemak en uitvoerig. Andersyds raak hy die soort dinge aan wat vir skrywer en uitgewer en literator van belang is: Komposisie, styl, beplanning, karakterisering, verdieping, hantering van aksie, spanningsbou, en so meer. Bekker is positief daaroor, en sy negatiewe kommentaar handel oor die onderskeid tussen “telling” en “showing”.  Uitstekend.

Profile photo of crito

by crito

Slagveld

Augustus 23, 2019 in Uncategorized

Mans en hul woede, deur Cas van Rensburg. Resensie: Laurie Gaum (LitNet)
Dit is jammer dat Cas van Rensburg oorlede is. Mens wonder wat hy sou gemaak het van die ontgogeling wat Suid-Afrikaners vandag beleef. Wat sou Van Rensburg gedink het van ’n regering wat vroue in top-poste aanstel, maar weens die instutusionele onbeholpenheid van hul polisie-bestel niks doen aan geweld teen vroue op alle vlakke onder die top-poste nie? Soos Laurie Gaum aandui, het Van Rensburg drie belangrike publikasies die lig laat sien waarin hy begrip vir die lewe probeer bring, hand aan hand met Carl Gustav Jung. Gaum sê die jongste daarvan, Mans en hul woede, is nie net vir bejaardes en mans nie, maar ook vir vrouens wat hul mans wil verstaan. Sy resensie is vir my swanger aan implikasies. Ek is dit roerend eens met hom oor wat hy sê, en ek glo saam met hom dat Van Rensburg begrip bring vir dinge wat Afrikaans-lesendes raak. Maar ek weet ook dat die resensent in die bediening van Gods Woord staan, en aan die ontvangkant was van die gemeenheid van die Afrikaanse Outoppie-argetipe, wat “alive and well” is in die slagordes van die kerkgroep wat sulke diep spore in Suid-Afrika se geskiedenis getrap het. Hierdie bespreking is veel meer lering as wat dit resensering is, en ek is daarvoor dankbaar.

Profile photo of crito

by crito

Ontploffing

Augustus 22, 2019 in Uncategorized

Zola, deur Johan Jack Smith. Resensie: Jonathan Amid (Boeke24)
Die probleem metr ’n boek soos hierdie is dat die resensent móét sê waaroor dit handel, maar telkens moet terugdeins voordat hy die vertelling se meganismes verklap. Jonathan Amid het ’n baie breë verwysingsveld, en in plaas van die storie se geheim weg te verklap, gee hy dan verwysings na soortgelyke romans, skrywers en films. Dit werk uitstekend, en in sy slotoordeel plaas hy die leser by ’n presiese evaluering: Zola is goed genoeg om gunstig met die skeppings van Martin Steyn vergelyk te word. Die Afrikaanse krimi-ontploffing deur voort!

Profile photo of crito

by crito

Onwillig

Augustus 21, 2019 in Uncategorized

P.G. du Plessis: Hy was ’n rukkie pagter hier – ’n huldiging, saamgestel deur Heilna du Plooy. Resensie: Francois Smith (Rapport Boeke)
Smith is nie iemand wat doekies omdraai nie. Hoeveel respek hy ook vir P.G. du Plessis het, en hoeveel agting hy het vir die uitstekende huldingingsbundel wat Heilna du Plooy tot stand gebring het, kan hy nie swyg oor die groot ironie wat die bundel omgeef nie. Du Plessis word gehuldig deur die mense wat hy verpes het, literatore. Smith noem nie of daar ook ’n bydrae is deur Deon Opperman, wat Du Plessis buite die literêre sfeer meegemaak het, en ‘n deel van sy lewe kan belig wat min mense geken het. Ek hou van die besadigde trant van die bespreking, en die manier waarop hy die koerantleser laat verstaan dat dit ’n bundel is wat ook gewone lesers se aandag met wetenswaardighede sal beloon, al sou die onderwerp self nie vrede hê met die hele projek nie.

In my vel, deur Azille Coetzee. Resensie: Lindie Koorts (Litnet)
Ek is versot op resensies wat geskryf is nie om ’n opdrag uit te voer nie, maar om die intense reaksie van die resensent op skrif te stel. So iets kan makliker aangepak word in die kuberruim as op koerantpapier – ruimte is geen belemmering nie. Coetzee se ondervindings, soos in haar boek beskryf, word vir Koorts ’n sneller vir die besinning oor haar eie ondervindings. Sy bespreek en beskryf albei, en in haar sintese vind sy dan dat In my vel ’n grondverskuiwende boek is: “Dit bevat die gesprekke wat ons behoort te hê – nie net in kammakastige “woke” kringe nie, maar in ons hoofstroom. Dit open die weg vir ons om ons verlede in die oë te kyk, en dit dui vir ons ’n rigting aan vir die toekoms.” In die kern van die boek identifiseer Coetzee ’n vraagstuk: “Hoe kan ons op ’n aanvaarbare manier Afrikaans wees vandag?” Vir Koorts het Coetzee se antwoord daarop duidelik ’n enorme indruk gemaak; Koorts se bewoording daarvan, in sy volle uitvoerigheid, is ’n baie lofwaardige poging om ’n totaal eerlike resensie te gee.

Koshuis, saamgestel deur Erns Grundling; Hostel, saamgestel deur Hein Willemse. Resensie: Hans Pienaar. (LitNet)
“Dit is natuurlik onhaalbaar en selfs onregverdig om Hostel en Koshuis te nougeset te wil vergelyk.” Tog kry Hans Pienaar dit reg om ’n heel onderhoudende ressensie-essay oor die twee boeke te skep; dit is op ’n veel meer uitdagende intellektuele vlak as wat ’n koerantresensie sou kon dra (gegee die ruimtebeperkings), en Pienaar se argumentering is sterk. Ek sou graag wou sien dat hy sterker fokus geplaas het op ’n gewaarwording wat hy taamlik diep in sy skrywe kry: “Kyk ’n mens na Koshuis, kan ’n mens nie anders as om te wonder of die bydraers, op drie uitsonderings na almal wit, om hierdie rede nie dalk ’n minderwaardige opvoeding ondergaan het nie, en of wit studente ooit in staat sal wees om ’n bydrae tot die politieke groei van die land in terme van Hegel se “Geist” te maak nie.” Is dit nie die kern van die saak vir die wit koshuisgangers van die apartheidsera nie? Pienaar skryf uiteindelik meer oor Hostel as oor Koshuis, en ek vermoed dit is omdat dit makliker skakel met sy Hegeliaanse vertrekpunt (deeglik verwoord in die essay se inleidende deel). Uiteindelik dink ek nie die twee bundels kan vergelyk word nie, omdat hulle verskillende dinge vier. En Pienaar staak sy argumentasie voordat dit interessant kan raak: Suid-Afrikaanse opvoeding van die apartheidsera het niemand voorberei vir die uitdagings van die post-apartheidsera nie. Diegene aan die mag-kant van die ou skeidslyne het wavragte emigrante, Solidariteit en Afriforum tot gevolg gehad; diegene aan die struggle-kant het ’n vernietigde ekonomie, staatskaping, korrupsie, Jacob Zuma en CR17 opgelewer. Dis nie ’n uitgemaakte saak dat die kleurskeidslyn ooit opgehef is nie.

Profile photo of crito

by crito

‘n Gebeurtenis

Augustus 14, 2019 in Uncategorized

Woordeboek van die Afrikaanse Taal Deel XV, onder hoofredakteurskap van Willem Botha. Resensie: Ingrid Winterbach. (Boeke24)
Net een resensie waaroor ek vandeesweek wil skryf. Goue ster teen die voorkop van die boekeredakteur, wat die blinkste van ingewings gekry het om Ingrid Winterbach dié woordeboekband se bespreking te laat doen. Dis nou Augustus, maar dit is reeds vir my die beste resensie van die jaar. Glo jy my nie? Wel, vra jouself liewer self af: Hoe resenseer mens ’n woordeboek? Hè? En dit gaan nie om ’n geklets oor ’n lemma of twee nie. Dit gaan oor die manier waarop al die kritiek van die verlede oor WAT se verlangsaming verwerk is. Waarop nuwe dinge raakgesien word, en die onderwerp van ’n taal onder beleg gesuggereer word, sonder ’n nerveuse gesokkel rondom dinge wat nie genoem is nie – die bla-bla waarmee vorige bande van die WAT begroet is. Winterbach baljaar met die nuwe woorde, stort ’n traan oor woorde wat oud geword het, en spreekwoorde wat verdwyn. Implisiet in haar bespreking is agting vir die monnikewerk van die WAT-span, en respek vir die hoë en vindingryke peil waarop hulle dit doen.Ek wil my verstout om te sê dat hierdie nie n bespreking is nie. Dis ‘n gebeurtenis.

Profile photo of crito

by crito

Resensies met leidrade

Augustus 7, 2019 in Uncategorized

Gedeeltelik bewolk, deur Ruan Kemp. Resensies deur Jonathan Amid (Boeke24) en Fanie Olivier (Rapport Boeke)
Sowat van geesdrif het mens lanklaas by twee resensente oor een boek gekry. Ruan Kemp se aankoms as skrywer word paslik gevier met twee uitstekende resensies. Amid sien dinge raak wat Fanie Olivier nie het nie, maar Olivier reageer dan weer anders as Amid op ander punte. Ek stem nie met Olivier saam dat dit nie die resensent se taak is om die geheimsinnige “In memoriam …” voor in die boek toe te lig nie – as ’n resensent iets weet wat vir die gewone leser meer begrip vir die boek onder hande sal gee, dan móét hy dit openbaar. Amid gee byvoorbeeld ’n leidraad oor ’n verband tussen die hoofkarakter, George Moore, en Griet Swart van Griet skryf ’n sprokie, welke opmerking alleen dadelik gesorg het dat ek Gedeeltelik bewolk bo-aan my leeslys geplaas het.

Vervleg, deur Petro Hansen. Resensie: Clari Niemand. (Boeke24)
Ek is nie ’n tydskrif-leser nie, en kan nie onthou of ek Petro Hansen se rubrieke al iewers in ’n koerant gesien het nie. Waar het die rubrieke verskyn? Wanneer? Die resensent gee ook geen aanhalings van Hansen se formulerings wat mens kan aanmoedig om na die bundel in winkels te gaan soek nie. Die resensie is dus meer funksioneel as halwe kennisgewing.

Die kinders van die spookwerwe, deur Lize Albertyn-du Toit. Resensie: Francois Bekker. (Boeke24)
’n Waarderende, begripvolle bespreking van Albertyn-du Toit se debuutroman. Iets in die toon, in die aanslag laat my vermoed dat Die kinders van die spookwerwe nie die soort roman is wat Bekker saans lees voor hy gaan slaap nie.

Volmaan oor die Marico, deur Herman Charles Bosman. Resensie: Johann Lodewyk Marais. (Boeke24)
’n Resensie vir die leek geskryf. Johann Lodewyk Marais skyn goed ingelig oor Bosman te wees, maar laat na om aan te dui of hierdie vertalings, deur Hendrik Jansen, van die herstelde verhale van Stephen Gray se Anniversary Edition is. Dít is al wat die fynproewer wil weet.