Hermientjie – Deel die Derde (Graphic)

Junie 28, 2010 in Sonder kategorie

Naand vriende,

 

Ek post maar vanaand bietjie later want ek weet party mense het kinners en huffels en suffels. Die derde deel van Hermientjie se storie is nie so mooi nie, en party mense mag dalk upset raak en such.

 

Dis definitief nie vir kiddies nie.

 

Ek is jammer dit moes so uitloop, maar dis glo wat gebeur het.

 

Groetnis julle,

 

‘n Hartseer Bert.

 

 

 

 

Hermientjie – ‘n Vervolgverhaal

 

Deel 3

 

Dominee Verster het probeer om ten alle tye ‘n regverdige man te wees. ‘n Dienaar van God en medemens in woord en daad. ‘n Kenner van die mens se siel en die kruis van sy sonde. Met die sonde was Dominee Verster dan ook noodwendig baie bekend.

 

Hy was die seun van ‘n polisie sersant op die Rand se goudvelde. ‘n Man wat bedags wet en geregdigheid onderhou het en snags te veel gedrink en dan sy vrou, ‘n sieklike mensie wat jonk oud geword het, rondgeklap en eenmaal selfs in die maag geskop het toe sy swanger was met wat jong Dirkie Verster se kleinsus moes geword het.

 

Toe sy ma gedurende die kraam die lewe verlaat het, en sy pa besluit het om sy eie nuttelose bestaan in die polisiestasie se perdestalle met behulp van ‘n stuk tou te beëindig, het die kerk klein Dirkie ingeneem. In die weeshuis waar hy groot geword het, sou hy alles van God die perfekte Vader leer en sodoende sy lewe aan die kerk wy.

 

Al hierdie feite was algemene kennis in die groter Sannies Herberg distrik, siende dat Dominee Verster gereeld gedurende sy preke terugverwys het na sy eie gebrekkige kindertye. Soms was dit gedoen om die sondaars te laat weet dat hy hulle sonde verstaan, soms om die ryk lidmate te herhinder aan watter goeie werk die kerk doen en soms om aan die ontevrede lidmate uit te wys hoeveel erger hulle bestaan kon gewees het.

 

Dominee Verster was ‘n man vir alle seisoene en ‘n geliefde leraar in die distrik.

 

Daarom was dit ook nie regtig verbasend dat dit juis hy was wat besluit het om Hermientjie weg te stuur na die skool vir meisies in Pretoria nie. Sy edele Meneer Beukes het eers sware protes teen die voorstel gelewer, maar is vinnig deur Dominee Verster stil gemaak.

 

Dit sou beter wees vir almal, het die leraar aan sy burgermeester verduidelik. Die kind sou na ‘n goeie skool sonder seuns en weg van Pieter De Bruyn gaan, Dominee Verster sal nie nodig hê om na Juffrou Cornelius of enigiemand anders se gesanik oor die kind se nuutste wonde te luister nie en haar pa, sy edele Meneer Beukes, sal nie aand Sersant Meyer hoef te verduidelik hoekom sy kind nie kan sit en sukkel om te loop nie.

 

Die laaste punt het Paul Beukes tot nuwe insigte geroep en hy het langsaam ingestem om Hermientjie stad toe te stuur om daar haar laaste jaar van skool te voltooi.

 

Min het die twee egter geweet dat Hermientjie en Piet-Broekies ander planne gehad het vir hulle toekoms.

 

So het dit toe ook gebeur dat Piet weer een nag, skuins na twaalf, skelmpies aan haar kamervenster kom timmer het. Die ruit het oopgeskuif en sonder woorde het Hermientjie twee tasse vir hom aangegee voor sy self met moeite deur die oopte na vryheid gevlug het. Die klim en klouter het die wonde op haar boude weer laat bloei en haar nagrok het vasgeplak teen die klam oppervlakte. Sy het ‘n effense gesig getrek, maar in die maanlig was Piet onbewus van haar ongemak en het haar saggies aangemoedig om gou te maak.

 

Soos twee spoke het die twee die hoofstraat af gestap in die rigting van die treinstasie sowat twee myl buite die dorpie, reg langs Oom Krom-Klaas se meule. Toe die koue te veel begin pla het Piet sy baadjie, gelap soos dit was, oor Hermientjie se skouers gegooi en moedig voort gestap. Sonder enige woorde of onnodige geraas het hulle die dorp met sy erfies en honde agtergelaat en langsaam die stasie se werf betree.

 

Piet-Broekies, wat al een maal van tevore skelm trein gevang het saam met sy oom toe die se vrou siek was, het sy plan vlugtig aan Hermientjie verduidelik.

 

“Die stasiemeester ondersoek nie elke trok nie. Nie hierdie tyd van die aand nie. Veral nie in hierdie koue nie. Ons sal in die derde trok van agter gaan wegkruip onder een van die bokseile. Ek het klaar uitgevind. Hierdie trein word eers op nelspruit se stasie afgelaai, maar hy stop in Waterval Boven, seker om water of kool te laai. Ons sal daar afspring…”

 

Die idee van spring het Hermientjie effens gepla en sy het ‘n onsekere hand oor haar stukkende boud laat gly. Piet het haar hand ander hand liggies in syne geneem en dit styf vasgehou. “Jy weet ek is lief vir jou, Hermientjie” het hy die onnodige belydenis afgelê. Sy het net stil geknik en sy hand ‘n bietjie stywer vasgehou. Vyf minute later het hulle binne-in die treintrok gevind, versteek agter ‘n stapel kratte.

 

Teen die tyd wat sy edele raadslid Paul Beukes oor die wasbak in sy kamer gebuk het om die nag se stoppel van sy gesig te krap was die paartjie al vêr weg van Sannies Herberg en die hartseer wat daar gewoon het.

 

Teen sewe uur die oggend het Piet sy koffer oopgeslaan en met biltong en kaas vorendag gekom. ‘n Meer romantiese ete sou die twee nooit weer deel as daar op die ruwe houtvloer, in die halflig van die treintrok en hulle vryheidsvlug nie. Halfpad om ‘n mondvol kaas en droë vleis het Hermientjie na die dowwe glans wat sy in die hoek van Piet se koffer opgemerk het gewys. “Is dit ‘n geweer?” het sy half verbaas gevra.

 

“Jy kan seker so sê” het Piet-Broekies net gegrinnik. “Dis ‘n rewolwer wat my oorlede oupa vir my gelos het in sy testament. Ek dra sy naam, jy sien…” Hy het die hoek van ‘n hemp oor die skiet-yster getrek en haar liggies op die wang gesoen. “Ons moet seker probeer om ‘n rukkie te slaap. Dit gaan ‘n lang dag wees…” Met die woorde het hy opgestaan en na die vêr kant van die trok beweeg, opsoek na iets sag om mee bed te maak.

 

Hermientjie was nog besig om ‘n stuk biltong te kou toe sy Piet se verbaasde kreet hoor gevolg deur ‘n harde geluid hoor, soos ‘n swaar sak wat op die lanke van die trok land, bo die rammel klank van die wiele op die spoor. In die skemer het sy haar pad probeer vind na waar hy om die stapel kratte verdwyn het om te kyk of hy dalk per ongeluk iets omgestamp het.

 

“Pieta, is alles reg?” In die lig wat deur ‘n kraak in een van die houtmure geskyn het, het sy Piet gesien lê. Daar was ‘n stuk plank langs hom op die vloer en ‘n donker kol het stadig om sy kop begin vorm. “Piet! Liefie!” het sy verskrik uitgeroep net voor die growwe hande om haar middel geval het en haar terug geruk het teen een van die kratte agter haar.

 

Die man wat haar in sy greep gehad het was sterk en sy vingers het in haar vlees ingeboor soos ‘n ystersmit se tange. “Eina! Jy maak my seer! Los my!” Sy het probeer stoei maar het net ‘n vuishou teen die kant van haar gesig gekry vir haar moeite. Stuierend het sy probeer regop bly, maar die skok om Piet-Broekies op die vloer in sy eie bloed te sien lê, saam met die skielike verskyning van die vreemdeling en die hou teen die kop was te veel vir haar. Haar bene het begin wankel en sy het self vloer toe gesteier.

 

Die vreemde man se hand het haar hare beetgekry en haar gesleep na ‘n wye paadjie tussen die vraghouers. Daar het hy haar op die vloer neergegooi en haar bene oopgedruk. “Ja, lekker jonk, nê” het hy gegryns. Sy asem het na suur wyn en vullis geruik en selfs in haar beswyming het sy geproe hoe die bitter gal agter in haar keel begin opstoot. “Ek hou van hulle jonk” het die man saggies gegiggel terwyl hy sy gordel haastig losgemaak het en een hand onder haar dun nagrok, wat sy steeds gedra het, opgestoot.

 

Die bekendheid van die vuur en pyn wat haar sekondes later gevul het, het haar weer gedeeltelik tot haar sinne gebring. Weer het sy probeer stoei om onder haar aanvaller uit te kom. “Lê stil, jou slet!” het die man bo haar gekreun en haar moeite beloon met ‘n plathand teen die wang voor hy die voorkant van haar nagrok oopgeskeur het.

 

Dit het vir Hermientjie gevoel asof haar aanvaller haar van binne af stukkend ruk. Sy hande was skurf teen die gesonde vlees van haar jong borste. “Nee, papp! Asseblief nie weer nie!” Die histerie in haar stem was verlore tussen die geraas van die lopende trein. “Ek is jammer, papa!” het sy gegil. “Ek sal nie weer nie, ek belowe…” Haar rou snikke het die man net lank genoeg laat stop op een vuil hand oor haar mond en neus te druk.

 

“Ek is nie jou pa nie, jou klein teef!”

 

Die stamp teen haar onderlyf, deur haar siel, het weer met erns begin en die man se gekreun het al hoe harder geword. Sonder suurstof en vlou van skok en angs het die wêreld om haar begin swart word. Die laaste ding wat sy sou onthou is Piet-Broekies, sy oupa se rewolwer in die hand, wat uit nêrens langs die man te voorskyn gekom het. Deur die gebreekte lig van die hortjiesdeur kon sy die sny teen sy kop sien waar die plank hom laat val het. Die bloed wat oor sy gesig gesmeer was het haar herhinder aan die prentjie van ‘n demoon wat sy eens in ‘n boek gesien het.

 

“Jou vuil bliksem” het hy in ‘n droë stem gepreuwel. Die man bo haar het verbaas sy kop na hom gedraai. Daar was die plat en amper onbelangrike knal van die skoot, die skielike flits helder lig en die reuk van swael en bloed. Die onmiddelike gewig van die man se lyf bo-op hare. Daarna, net duisternis.

 

Sy het later wakker geword in Piet se arms, die sonrokkie waarmee hy haar aangetrek het besmeer met bloed. “Ek moes dit doen, my engel” het hy eenvoudig gesê. Sy het verby hom gekyk na waar die duiwel se voete van uit die paadjie tussen die kratte gesteek het. Sy een skoen was nie meer aan sy voet nie, en sy het na die voorwerp gestaar asof die antwoord vir wat met haar gebeur het dalk op die deurgeloopte sool geskryf was.

 

“Ek is lief vir jou” het Piet eenvoudig en herhaaldelik gesê terwyl hy haar heen en weer gesus het. Die trane het eers stadig gekom, die snikke stil-stil. Toe die damwal bars het al die jare se pyn en smart uit haar geloop soos uit ‘n abses wat stukkend gemaak was. Sy het Pieter alles vertel, en in die donkerte van die treintrok oppad laeveld toe het sy oë vreeslik geraak.

 

En daarmee was die twee van hulle vort, met ‘n paar tasse, ‘n ou rewolwer, dertien pond se spaargeld en ‘n dooie boemelaar wat die spoorweg polisie later sou vind. Soveel het die koerante ons ook later vertel, en daaroor was hulle ten minste reg.

 

Wat die koerante nie gedeel het nie, is dat Hermientjie weg is uit Sannies Herberg met meer as net ‘n klompie klere en die man wat sy liefgehad het. Sy het ook ‘n vreeslike geheim saam met haar gevat.

 

As ek nou oor die hele storie terug dink, dan wonder ek of dit nie die geheim was wat die twee se doodsteek was nie. Want sien, in ‘n plek waar almal alles van jou weet is daar niks wat iemand nie sal doen om sy geheime vir homself te hou nie. Sy edele, raadslid Paul Beukes, was ook geen uitsondering op die reël nie.

 

 

 

1 antwoord op Hermientjie – Deel die Derde (Graphic)

  1. pasella het gesê op Junie 29, 2010

    Die storie raak nou opgewen…

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie.