Besoek aan Windhoek – deel 3

Die seremonie

Saterdagaand is die eintlike doel van ons besoek aan Windhoek. 

Ons woon die Namibian Children’s Book Forum se prystoekennings in die Goethe sentrum in Fidel Castro rylaan by.  Vroulief se kinderboek, “Wat is jy Kartoffel?” is genomineer vir die prys in die kategorie van geillustreerde kinderboeke.

Sandy Rudd, die seremoniemeester, hou die atmosfeer lig en vinnig.  ‘n TV span van (vermoedelik) Nam TV is daar, en ‘n klompie fotograwe.  Hierdie kontingent maak dit soms moeilik om uit die gehoor uit foto’s te neem.  Hulle is so half in ‘n mens se pad.   Die spannetjie van die Greenwell Matongo Library Dance Group doen hulle ding.  Energiek, lewendig, luidkeëls.  Die gesiggies léwe.  Dis ‘n plesier om hulle dop te hou.  Gcina Mhlope is ‘n besonderse vrou.  Sy doen twee storievertellings.  Haar hele wese het ‘n ritme.  Sy betrek haar gehoor maklik, en amper ongemerk maak sy ‘n ritmiese liedjie waarby sy almal betrokke maak.

Mevrou Kovambo Nujoma, gade van die oud-president, is al vir baie jare die beskermheer van die Forum.  Sy doen die oorhandigings.  Sy is ‘n waardige tannie.

Daar is ooglopende toegeneentheid by die aanwesiges.  Ek weet dis baie irriterend hierdie ouens wie drie weke in Suid-Afrika kuier en dan reken hulle kan al ons probleme oplos.  So, op risiko om soos ‘n wysneus te klink, was dit nog telkens my waarneming dat die rasseverhoudinge in Namibië voorkom om baie meer gesond te wees as Suid van die Oranjerivier.   Hierdie aand is geen uitsondering nie.  OK, tannie Nujoma se lyfwag was nie onnodig vriendelik nie, maar dit kom waarskynlik saam met die posbeskrywing.

Van al die toekennings van die aand is my belangstelling natuurlik eintlik primêr vroulief se ontvang van haar toekenning.  Ek is baie trots op my vrou toe sy opgeroep word om haar prys van mevrou Nujoma af te ontvang. 

Nou ken ek ook iemand wie al ‘n gewese Namibiese president se vrou se hand geskud het.  Wat my natuurlik self nou bietje van ‘n celebrity maak.

Laaste kuier

Ná die verrigtinge word daar gesellig verkeer oor ‘n vingerete en ‘n glasie wyn.  Toe almal huis toe is, neem ons gasvrouens ons vir ‘n koffie-uitstappie na die Thule restaurant.

Mokerstok!  Die restaurant sit seker op dié prime spot in Windhoek.  Jy kyk uit oor die Noordelike deel van die stad (ek aanvaar dit moet Eros wees), alhoewel ons natuurlik niks anders as liggies sien nie.  Dit is hierdie warm aand, met ‘n luggie wat nét genoeg stoot om die hitte te breek.

Ons ga hystoe

Sesuur Sondagoggend word ons opgelaai om terug lughawe toe te gaan.  Dis ‘n heerlike rit uit Ooswaarts lughawe toe.  Die son begin net oor die Namibiese vlaktes skyn.  OK, ek lieg bietjie van die vlaktes, dis meer soortvan poëtiese lisensie.  Daar is juis nié vlaktes hier nie.  Dis hoeka die rede hoekom die lughawe 40km buite die dorp is, want dis waar hulle eers ‘n groot genoeg vlakte kon kry om die aanloopbaan te bou.

By die inweegtoonbank kyk die man agter die toonbank ‘n paar keer op van ons paspoorte na die rekenaar voor hom en na ons.  Dan neem hy my elektroniese kaartjie en vergelyk dit met die rekenaar voor hom.  Die frons tussen sy oë verdiep.

“I will be with you shortly,” sê hy. 

Hy neem ons paspoorte en die rekenaaruitdruk van my aanlynbespreking, en verdwyn by ‘n deur uit.  In die agtergrond verbeel ek my ek hoor die 007-temaliedjie speel.   Later begin ons (nog meer) bekommerd raak.  Nog later sien ek die man ‘n ent weg verbystap, nog steeds met al ons goed in sy hande.  Ek draf agterna en volg hom in ‘n kantoor in waar ‘n vroulike veiligheidswag my onvriendelik aankyk. 

Ek beduie vir haar dis my pampiere daai, ek wonder maar net wat die probleem is.

“No, there is no problem,” sê die beampte.  Ek stap saam met hom terug na die inweegtoonbank.  Blykbaar is daar net ‘n klein probleempie, waarop hy nie uitgebrei het nie, wat maak dat hy ons instapkaarte met die hand sal moet invul, in plaas van om dit elektronies te doen.  Dit doen hy toe ook, en ‘n paar minute later kan ons rustig neersak vir ‘n laaste koffie voor ons vertrek. 

Ek sit lekker terug met die koffie, en kyk na die handgeskrewe kaartjies.  En stik in my koffie.  Ek gryp my vrou se kaartjie en die rekenaaruitdruk van my elektroniese bespreking en stap (nee, sorrie, hardloop) terug na die inweegtoonbank toe.

Die beampte kyk gesteurd op toe ek plaasneem langs die persoon wie hy besig is om te help.

“You booked us to Johannesburg, and we want to go to Cape Town,” verduidelik ek.  Ek hou die instapkaartjies uit na hom.

“Oh, don’t worry, you are going to Cape Town, the flight number is correct.  You can just change JHB to CPT,” reken hy.

Teen daardie tyd is die eerste oproepinstruksie al vir die passassiers wat afreis na Kaapstad om deur te stap na doene toe, en ek het nie tyd om hom anders te oortuig nie.  Ek haas my terug na waar my koffie staan en koud word, drink so staan-staan twee groot slukke van die koffie, en verander ons bestemming met pen op die instapkaaratjie. 

There, I fixed it

By die paspoortbeheer vul ons die vormpies in.  Die vormpie vra weer vir my na watter adres in Namibië ek op pad is.  Ons besluit die vorms is nie nodig nie, en vul dit nie verder in nie.  Ek verduidelik vir die dame wat die paspoorte moet stempel dat ons nie die vorms klaar ingevul het nie, want sien, ons dink dis onnodig, verstaan, want hulle wil weet waar in Windhoek ons gaan bly en eintlik is ons mos nou juis op pad wég van Windhoek af en nie ná Windhoek toe nie, so verstaan …. 

Sy glimlag vir my soos my een sub-A juffrou altyd vir my geglimlag het (sy’t my baie gelike – ek het mos toe later met haar dogter getrou.  Die sub-A juffrou nou, nie die paspoort-beampte nie) en sê daai is oraait so.

Ons stap deur vliegtuig toe.  Net vir veiligheid hou ek die instapkaartjie só vas dat my duim die deel toehou wat ek intussen verander is van JHB na CPT toe.  Net vir ingeval, verstaan.

En toe gaan ons huis toe.  

PG JONKER

Oktober 2012

2 thoughts on “Besoek aan Windhoek – deel 3

  1. GELUK met vroulief se boek….ek is sooooo beindruk!
    Ek glo mos vas dat Namibie ons uitkoms is as die bollie die fan hier strike.
    Dis net mooi te ver om te loop en amper te naby om te ry.
    Wens ek kon vir jou sterre gee, maar dit lyk nie of daar so ‘n opsie hier is nie.

Los ’n antwoord.

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Vereiste velde word aangedui as *.