Richtersveld toertjie – Hoofstuk 1

Hierdie is ‘n Afrikaanse weergawe van die storie op my ander blog.  So vir ingeval Engels nie heeltemal jou ding is nie kan jy sommer hier verder lees.

 

Voertuig

 

Ná ons Namibië toer het Frikkie besluit ons moet die Richtersveld gaan besoek. Ek het aanvanklik beplan om die toer met my Venture te doen. Maar ek het gou besef ek is ‘n senuweeagtige reisiger as die terrein bietjie rof raak. So dalkies moet ek ‘n voertuig kry wat beter geskik is vir veldry. Frikkie het voorgestel ek leen sy swaer se baie ou Mahindra, hy sal my drie dae voorsprong gee vir reistyd. Dit het nie heeltemal soos ‘n gawe plan geklink nie. Na baie rondsoek kry ek toe ‘n 1998 Colt dubbelkajuit bakkie. Maar eers moet ek my Venture verkoop. Dit neem ‘n paar dae, maar ek kry darem ‘n billike prys. Ek kontak die handelaar om te reël dat die Colt met ‘n trok van Gauteng af Kaap toe gestuur word, net om te verneem die Colt is intussen aan iemand anders verkoop.

 

Dus begin die soektog na ‘n 4×4 van voor af. Uiteindelik kry ek ‘n ex-car rental Mazda Magnum dubbelkajuit. Goed, have 4×4, will drive. Ek is nog steeds ‘n senuweeagtige reisiger, maar ek is darem nou beter toegerus vir die toertjie.

 

Kaap na Port Nolloth

 

So breek Julie 2001. Ons en Frikkie ry uit die Kaap uit, met Pieter en sy gesin wat by De Hoop by ons sal aansluit.

 

 

Ons en Frikkie-hulle daag die namiddag by Port Nolloth op en besluit om sommer daar te oornag. Ons huur ‘n huis in MacDougalsbaai vir die nag met ‘n toesluitmotorhuis. Die rede daarvoor is oor my nuwe tweedehandse bakkie ‘n klep gebrand het. Dié is herstel, maar nou moet die bakkie se top presies 1000km later ge-retorque word. Dis nou net mooi sulke tyd, en Frikkie is die ou wat daai dinge kan doen. En ek kan mos vir hom die spanners aangee.

 

 

Vroeg die volgende oggend is ek en Frikkie op om die enjin te gaan retorque.   Dit werk toe omtrent soos die storie van “in die bos is ‘n huisie, in die huisie is ‘n kamer, in die kamer is ‘n kas, in die kas…..” en so aan, en uiteindelik, as jy alles afgehaal het dan kom jy uit by die boute wat retorque moet word.

 

Ek kyk in bewonderende verstomming wat Frikkie doen. Ek meen, ek ry nie eens met ‘n fiets as ek self aan die fiets se remme gewerk het nie, man. Nou en dan gee ek ‘n spanner aan, wat ek gewoonlik met die derde probeerslag korrek identifiseer as die verlangde ene.

 

Sowat 2-en-‘n-half-uur later is ons klaar. OK, OK, Frikkie was klaar. Alles is weer teruggesit van die pullie en alternator tot die tappet covers. Ek het nie ‘n clue wat dit is nie, maar dit klink so geleerd om dit te vertel, sien. ‘n Paar weke later, egter, met die nagaan van die notas in my dagboek van die instruksies wat ek by die garage gekry het kom ek agter dat ons die retorque op die Voetpond lesing gedoen ipv op Newton meter – dus was die hele oefening nutteloos. Ek is inderhaas af garage toe dat hulle dit weer kon doen. My fout, nie Frikkie s’n nie.

 

Port Nolloth na De Hoop

 

Ons ry deur Alexanderbaai waar ons petrol ingooi. Daarvandaan vort na Sendelingsdrift toe. Kort voor mens by die hek kom is die Wondergat. ‘n Veertig meter diep sinkgat. Dis ‘n senutergende gat om met kinders te besigtig, want daar is niks wat keer dat jy inval nie. Dis nou nie so groot soos Kimberley se gat nie, maar jy sal maar sukkel om daar uit te kom as jy inval en jy oorleef dit.

 

Die son begin bak, en ek kom agter die bakkie se lugversorger werk nie. Dit het later geblyk net ‘n fuse te gewees het, maar eers toe ek by die huis gekom het aan die einde van die toer.

 

Na al die formaliteite by Sendelingsdrift en tap ons petrol teen R4-20 per liter. Toe het ons gedink dit is duur. En uiteindelik, na ‘n jaar van beplan en uitsien, is ons in die Richtersveld Nasionale Park.  My eerste regte 4×4 uitstappie.

 

Dit is hier waar die halfmense groei. Maar van elke keer wag vir ‘n beter foto is ek toe uiteindelik deur die hele Park sonder ‘n foto van een!   Dis nou van spaarsamig probeer wees met film in die pre-digitale era!

 

By De Hoop kampeer heelwat mense, maar gelukkig het jy ‘n hele paar kilometers se rivier om van te kies. Die son sak baie vroeg agter die berge. Alreeds in skaduwee gehul slaan ons kamp op.   Met laaste lig daag Pieter-hulle ook op. Nou is ons toergroep voltallig.

 

***

 

Die volgende dag verken ons bietjie ons omgewing. Die nodige sanitasie-reëlings moet getref word. Ons het nogals gewonder oor die vreemde vierpotige toestel wat Frikkie op sy dakrak gehad het. Dit blyk die metaal vierpoot sitraam van ‘n plastiek stoel te wees, maar sonder die plastiek-gedeelte. Die boonste rante is met ‘n (growwe!) mat bedek is vir ‘n sagte(r) sit. Frikkie se eie-gemaakte porta-pottie.   Van tyd tot tyd sien jy iemand wegraak, porta-pottie in die hand, toiletrol aan die poot vas, graaf oor die skouer.

 

 

By geleentheid het ek self ook die toestel benut. Mettertyd, terwyl ek nou so daar sit minding my own business, kry ek die gevoel ek word dopgehou. En wrintiewaar, ja, ‘n spannetjie apies spring van boom tot boom en gaan sit in ‘n ry en hou my dop. Dis natuurlik die geriefie wat hulle so interesseer. Of dalk amuseer. Man, ek is seker ek het een van die apies hoor sê:  “Hey check daai larnie levvie, ek sê“. Maar ek kon ‘n foutjie gemaak het.

 

***

Daar loop ‘n pad vanaf De Hoop na die Tatasrivier piekniekterrein en Richtersberg langs die rivier af. Rigting Suid.   Dit is 10km se poeierstofpad. Daar is ook ‘n langer ompad van sowat 45km daarnatoe. Ons besluit op die kort sandpad.

 

 

Poeiersand! Dis baie opwindend vir die bestuurders, maar vir die res van die geselskap is dit meer ‘n oefening om stof uit hul oë en neuse te probeer uithou. Nadat ons dus piekniek gehou het by Tatasrivier se kampterrein (‘n abolute lafenis-plek) word met ‘n meerderheidstemming besluit dat ons die langpad van Tatasrivier af gaan terugry De Hoop toe. Een van die oorwegings was die feit dat my vrou toe net mooi 8 weke swanger is, en karsiek bietjie van ‘n lastigheid is in rowwe omstandighede.

 

Dit laat my met ‘n probleem dat ek nog nie die “been there, dunnit” foto van my en my bakkie in die poeiersand het nie. Ek en Pieter ry dus en gaan soek ‘n lekker sanderige kol om die nodige foto vir rekord-doeleindes te neem. Dit kry ons nie te ver van waar ons piekniek hou nie. Pieter neem stelling in langs die pad met my kamera, en ek kom soos ‘n macho viertrek-spesialis aangery deur die stof. Die beste deel van die toneeltjie (vir my) was toe Pieter wegraak in die stofwolk toe ek weer langs hom stilhou.

 

 

Iewers in die middel van die Richtersveld Nasionale Park hou my bakkie se afstandbeheer op werk. Die batterytjies is pap. Maar gelukkig het die bakkie ‘n by-pass sok bedoel vir sulke geleenthede. Maar nee. Dit blyk met die laaste werk wat by die motorhawe gedoen is hierdie sok iewers agter die dashbord geinstalleer is – buite sig en buite bereik. Na ‘n paar benoude oomblikke vis Pieter ‘n stelletjie ou batterytjie uit sy glove-box, en siedaar, ons is weer op pad. Terwyl die benoude sweet my egter uitslaan laat Frikkie na om my in te lig dat hy toe al klaar uitgewerk waar hy ‘n paar drade kan short om die immobiliseerder te pypkan.

 

 

 

 

Kort voor De Hoop hou ons stil by Josef. Hy is ‘n bokwagter, en is op pad na sy kraal toe met twee pasgelamde bokkies in sy rugsak. Josef vertel hy was al op die TV ook gewees. Hy is redelik dorstig. Ons deel water, neem foto’s en is weer op pad.

 

 

Deel 2 volg

 

Namibië toertjie – Hoofstuk 4

 

Van Epupa af terug huis toe

 

Die terugtog van Epupa af is baie meer ontspanne. Ek weet nou wat om van die pad te verwag, en ek het nog geen pap wiel nie. Wat beteken dat ek nog twee spaarwiele beskikbaar het vir sodanige gebeurlikheid.

 

Nadat ons weer op Opuwa petrol ingetap het reis ons verder. Ek gaan lewer Jörgen se spaarwiele vir hom af. My spaarwiel lê reggemaak en wag vir my. Binne ‘n halfuur is ons weer op pad. Khorixas toe.

 

Ons misgis ons bietjie met die afstand. Die donker begin ons vang, met ‘n wesenlike Kudu-gevaar. Ons sien een voor sononder. Die bordjie wat moet sê Khorixas is nog 10 km weg sê egter dis nog 40km. My vrou vererg haar vir die bordjie en dring aan dat ons stop. Sy gaan sit in die middel van die pad om af te koel.

 

So ‘n halfuur na sononder kom ons in Khorixas aan. Colin-hulle is reeds daar, en halfpad met kosmaak. Ons kry die enigste oorblywende stukkie gras in die karavaanpark. Dit was ‘n uitputtende meer as 11 ure se ry aan 580 km.

 

Die karavaanpark is in ‘n uitstekende toestand. Ons bestel wegneem-etes by die restaurant.

 

Weskus

 

Die volgende dag mik ons Langstrand toe, tussen Walvisbaai en Swakopmund.  Frikkie is steeds op sy eie vandat ons hom in Etosha agtergelaat het.  Van Khorixas af is Colin ook in sy eie rigting in, maar die afspraak is om mekaar weer by Langstrand se karavaanpark te ontmoet. 

Ons ry verby die Brandberg waar dié ‘n ent weg na die Weste van die pad lê, maar nou is ons bietjie haastig en besluit om nie daar in te draai nie.

 

Toe ons Hentiesbaai in die oog kry besef ek en en my vrou maar net weer: ons is eintlik see-mense. Nee, dis te koud om in te swem, ons hengel nie, niks nie. Ons wil dit kan sien en hoor, en met ons voete op koue nat sandstrand kan stap.

 

Dis ‘n blye weersiens om die ander manne by Langstrand te kry.  Ons ruil stories uit van pap wiele en stukken coils en al daai.

 

Ek en my vrou gaan doen weer ons gunsteling tydverdryf en gaan drink koffie op die stoep van die Strand Hotel by die promenade. Daarna besoek ons die museum. Dit spaar ‘n klomp moeite, want daar kan ek sommer ‘n foto neem van ‘n afbeelding van die Brandberg se Wit Vrou om by my foto van die Brandberg te liasseer!

 

 

Ons het stukke hardboard by die hardeware winkel in Walvisbaai gekoop, en gaan doen ‘n bietjie duinry. Ons takel sommer die eerste beste duin wat ons kan kry. Dit vat ‘n tydjie voor ons besef die idee is om die kerswas wat jy aansmeer weer af te poets voordat die bord glad word. Maar ons kry die idee.   Dit ry duin dat die byle huil! Groot pret.

 

 

Teen die aand begin ek en my vrou beide besef dat hierdie styl van duinry nie medies aangedui is vir almal nie. Ons sukkel beide met kwaai laer rugpyn. Miskien moes ons gelê het, eerder as gesit het, op die borde.

 

Waarnemings

 

Dis vreeslik irriterend om te luister na ouens wat drie weke in Suid-Afrika besoek afgelê het en hulleself dan beskou as bevoeg om te adviseer hoe Suid-Afrika sy probleme moet oplos. ‘n Besoek aan ‘n land laat jou bloot net met ‘n te oppervlakkige waarnemings.  Baie bewus daarvan maak ek die volgende waarnemings oor Namibië.

 

My persepsie is dat, selfs van nog voor Namibië se onafhanklikwording, rasse-verhoudinge meer gemoedelik is as in Suid-Afrika. Dit mag te doen hê met die feit dat daar reeds vir elf jaar voor onafhanklikheid nie meer apartheid in Namibië was nie. Die sowat 1,8 miljoen mense in Namibië is natuurlik ook ‘n fraksie van die bykans 50 miljoen in Suid-Afrika, met minder druk op hulpbronne.

 

Dis nie asof daar nie misdaad is nie. Die roldraad en hoë heinings in Windhoek is stille getuienis daarvan. Iemand sal waarskynlik heel geneë wees om die klere van jou lyf af te steel in Windhoek as jy lank genoeg wil stilstaan daarvoor. Maar ek kry die indruk dat die kanse minder is dat iemand noodwendig jou keel daarvoor gaan afsny. 

 

  

Die lang pad huis toe

 

Ons keer huiswaarts deur die Namib Naukluft park. Ons probeer petrol tap by Solitaire, maar die pompe is droog.  Ek verstaan daar is nou weer petrol.

Vandaar mik ons na Sesriem. By Sesriem se afdraai kry ons ‘n buitelander wat die land op ‘n fiets deurkruis. Stoksielalleen. Op sy versoek neem ek ‘n foto van hom met sy kamera terwyl hy in die pad afry. So ‘n “into the sunset” tipe van foto, behalwe dat die son nog hoog sit.

By Sesriem kry ons petrol.

 

Sossusvlei het water, verneem ons. ‘n Rare gesig wat gesien móét word. Maar gister se duine ry en die gevolglike rugpyn wat ek en my vrou ervaar laat ons besluit om verby te hou.  Teen die tyd wat ons by Sesriem kom het my vrou haar op die agersitplek gemaklik probeer maak in ‘n poging om ‘n posisie te kry waar haar rug minder seer kan wees. Ek self skuif ook maar rond agter die Venture se stuurwiel op soek na daardie ontwykende posisie waarin my rug dalk minder seer mag wees.  Ons sien bloot nie kans om dalk die Venture deur dik sand te moet stoot op pad Sossusvlei toe nie. Ons hou dus deur Maltehoë toe, terwyl Frikkie en Colin en hul gesinne die pad aandurf Sossusvlei toe. Iets wat ons natuurlik onsself later oor sou skop nadat ons hulle fotos gesien het.

 

Maltehoë

 

Ons doen aan by die Pappot op Maltehoë.

 

Hulle het kampeerplek, en ook ‘n kamer wat baie billik geprys is. Ons wil die kamer bespreek ter wille van ons seer rûe, maar Mannetjies verduidelik dat daar nou pas ‘n buitelander op ‘n fiets 3 dae lank in die kamer gebly het. Daar moes ietsie fout gegaan het met sy kosmakery, met die gevolg dat die geur in die kamer dit vir die oomblik ongeskik maak vir menslike bewoning. Ek vertel vir mannetjies van die buitelander op die fiets, en spreek my kommer uit oor die goeters wat mens kan oorkom so op jou eie op ‘n fiets in die verlatenheid.  Mannetjies stem saam, maar met ‘n stemtoon wat dit meer na ‘n wens laat klink as ‘n besorgdheid.

 

 So slaan ons dus toe maar weer tent op en wag vir Frikkie-hulle om op te daag. Colin is weer sy eie koers in.

 

Motorprobleme

 

Vroeg die volgende môre val ons in die pad terug huis toe. Negentig km van die SA grens af staan Siegfried en sy gesin met ‘n linkerhandstuur Ford Explorer.

 

 

Hulle het so pas ‘n band verloor. Dié is darem met ‘n gelapte spaarwiel vervang, maar die Explorer wil nie start nie. Die Explorer het ‘n veiligheidsmeganisme wat die petrolpomp uitsny as daar ‘n harde slag is, om brand te voorkom. ‘n Nota op die enjin sê die petrolpomp moet net ge-reset word, en dat jy die eienaarshandleiding moet raadpleeg. Geen probleem nie, buiten dat Siegfried nie so ‘n boekie saam met die tweedehandse Explorer gekry het nie. Na sowat ‘n uur gee ons op en besluit om die Explorer verder te sleep. Dis egter ‘n outomatiese voertuig, so eers spring die eienaar se handige seuns onder die voertuig in om die dryfaste te ontkoppel. By Vioolsdrif het ons weer selfoonontvangs en kan Siegried die motorhandelaar bel wie verduidelik waar die reset knoppie druk. En siedaar, die Explorer loop weer.

 

Home, James, home, and don’t spare the horses…

 

Ons vertrek eers na 5 die middag by Vioolsdrif. By Vanrhynsdorp neem ons afskeid van Frikkie en sy gesin. My vrou reël ‘n bottel koffie by die restaurant om ons wakker te hou.   By Olifantsdam hou ons stil, drink koffie en hardloop ‘n paar keer om die kar om wakker te word. By Citrusdal hou ons stil, drink koffie en hardloop om die kar. By Moorreesburg haal ons die Explorer in – met al ons stop, koffie drink en om die kar hol het hulle ons al verbygesteek.

 

Om 00h15 toet en flikker ons afskeid van Siegfried-hulle by die Durbanville afdraai. Om 00h45 is ons tuis. Om 01h00 slaap ons. Vas.

 

TOER STATISTIEKE:

 

Afstand afgelê:             5820 km

Liters gebruik:               611

Brandstofverbruik:         9,5 km / liter (Toyota Venture 2.2 GLE)

Nagte oorgeslaap:         14

Tent opgeslaan:             9 keer

 

 

 

Namibië toertjie – Hoofstuk 3

Epupa valla

 

Frikkie se coil

 

Ons paaie skei van Frikkie en sy familie. Hulle bly nog aan in Etosha terwyl die res van die geselskap die pad aandurf Epupa toe. Sowat 4km nadat ons paaie geskei het, gaan staan Frikkie se bakkie met hom.   Volgens oorlewering geskied sy volgende 2 dae as volg.

 

Iemand sleep hom in Halali toe. ‘n Motorwerktuigkundige sluit aan en help soek na die fout. Hulle identifiseer die coil as die moontlike sondaar. Om te toets word ‘n ander Toyota s’n benodig. Frikkie spoor ‘n kelner op wie ‘n soortgelyke bakkie ry. Leen die man se coil, en siedaar, dit werk. Hy bied aan om die coil by die kelner te koop, maar dié wil niks weet nie.   Sondag betaal hy die kelner R100 om sy coil te huur. Frikkie ry alleen deur Tsumeb toe, op soek na ‘n vervangende coil. By geleentheid ry hy tussen ‘n trop van so 20 olifante deur, maar dit amuseer hom nie. Hy’t belangriker sake op die brein.  

 

By Tsumeb kry hy ‘n plek waar ‘n klomp stock cars staan. Hier behoort hy reg te kom. Helaas nee, die plek se outo-elektrisiën is met verlof, en als is toegesluit. Frikkie oorreed die man om ‘n coil van ‘n stock car af te verkoop aan hom. Met tweedehandse coil is hy spoedig weer op pad terug Halali toe. Blikners gery kom hy in Halali aan. Net om natuurlik sy gesin aan te tref, honger om ‘n entjie te gaan ry…..

 

Epupa toe

 

Die Venture kry ‘n pap wiel in Etosha, wat ons vertrek na Epupa toe vertraag. ‘n Assistant by die petrolpomp maak my band vir my reg, en ons en Colin en sy gesin is weer op pad.  Ons doen by Kamanjab se bakkery aan om proviand aan te vul.

 

 

Dan ry ons verder Noordwaarts waar ons op die gasteplaas Rustig gaan oornag. Kort voor die plaas kry ek ‘n tweede pap wiel.  

 

Ek ruil wiele om – en kom agter sy domkrag is net semi-funksioneel. Dit buig in sy poging om die Venture op te lig. Die spaarwiel lyk verdag. Dis nie dieselfe bandgrootte as die ander bande aan die Venture nie. En daar sit ‘n groot prop aan sy een kant waar hy al reggemaak is.

 

Die son begin sak, en dit lyk asof die rit Epupa in die gedrang is. Dis Saterdagaand net voor sonsonder. Kamanjab lyk nie na die dorp waar ek ‘n band gaan kry nie, en Outjo is meer as 100km weg. En dis Saterdagaand.

 

Jörgen Gotshe van Rustig se plaasbakkie is ‘n Toyota Stallion, wat dieselfde wiel- en bandgrootte as my Venture het. Hy stel voor ek los my stukkende band by hom om reg te maak, en dan neem ek twee van sy bande saam met my. Ons is weer op koers! Maar dit raak donker, en ek moet die Venture oorpak om nou ‘n ekstra spaarwiel saam te neem. Weet jy hoeveel goed jy moet herrangskik om ‘n ekstra spaarwiel in jou bagasieruim in te prop!

 

Daardie nag rol ek slapeloos rond, uitgestres. Ek worry oor my bande en my domkrag en al die ander goed wat in die verlatenheid kan verkeerd gaan. Jörgen het ook niks gedoen om my beter te laat voel nie. Tot die teendeel. Hy vertel my hy ry gereeld met toeriste Epupa toe. Soms, vertel hy, kry hy nie ‘n pap wiel nie, maar gewoonlik kry hy as hy gelukkig is net een pap wiel, maar hy het al ook 3 op een rit gekry. Daarom ry hy allerhande tools saam om bande van wielvellings te kan afhaal om reg te maak. Sy vrou waarsku ook dat ons die kinders moet dophou by die valle. Daar is pofadders en krokodille.

 

Dis ‘n snerpende koue en winderige oggend toe ons van die gasteplaas af wegry op pad Epupa toe. Die grondpad is in ‘n uitstekende toestand. Vir lang dele ry ons langs die Etosha se grensdraad, maar ons sien geen wild nie. Dan kry ons ‘n veeartseny-hek. Dit lyk asof hulle daar die Nguni beeste uit die Noorde weghou van die res van Namibië af. Die polisie-beampte daar laat ons sonder voorval deur. Dis die oorgang van Damaraland na die Kaokoveld toe.

Die eerste 255 km Opuwa toe gaan baie goed. Op Opuwa gooi ons vir oulaas petrol in. Die dorp lyk vir my bietjie stowwerig. Verlate.

 

Opuwa
 

 Ek kyk vir bekende bakens in Opuwa, maar kan niks sien wat bekend lyk nie. Gedurende my dienspligtyd was ek eenmaal hier. Ek sou destyds die oggend invlieg, en die aand terug. Nadat ek die oggend douvoordag by Ondangwa se vliegveld aangemeld het om die vliegtuig te haal wat stiptelik om 09h00 sou vertrek, was ek die namiddag teen omtrent 15h00 uiteindelik in die lug.   Ek was die enigste passassier in die vliegtuig. Die ops Dakota het gevlieg op ‘n hoogte wat gevoel het of dit net-net die bomtoppe mis. Blykbaar om onder radar te bly, en om nie deur rakkers met rocket launchers raakgesien te word nie. So het die vlug verloop oor Owamboland, totdat ons die meer bergagtige dele van Kaokoland bereik het. Daar het die Dakota tussen die koppe deur gevlieg, eerder as bo-oor. Dit was ‘n fassinerende ervaring. 

 

Ek dwaal af.  Terug by my toer.  Die volgende 112 km vanaf Opuwa na Okongwati toe is die pad steeds redelik goed, behalwe vir die oneindige hoeveelheid driwwe. Dié moet jy in 1ste of 2de rat doen as jy nie jou kar wil omgooi nie.

 

Van Okongwati na Epupa ry ons van die langste 75km’s wat ek al gery het. Dis nie regtig so erg nie. Dis net, as jy gedog het jy gaan op ‘n pad ry, en dan beland jy op iets ietwat swakker as ‘n slegte plaaspad dan vang dit jou bietjie onkant. Die Venture stamp woes deur die rivierlope in my pogings om nie vas te sit nie.   As ek op my eie was het ek by die eerste rivierloop omgedraai. Ek was oortuig daarvan hier gaan ek vassit.

 

Dit stamp voort vir die res van die 75 km. Plek-plek ry ons darem so vinnig as 40 km/h. Maar meeste van die tyd is ons in 2de of 3de rat. Op plekke het jy ‘n breë strook van sê maar 50 meter breed waar jy kan kies of jy oor die klipperige terrein links wil ry – of oor die klipperige terrein regs. Maar dit toon min ooreenkomste met ‘n pad in die klassieke sin van die woord nie.

 

 

Goeie humor is later by die venster uit. Deel van die probleem is daai ekstra spaarwiel wat ek by Jörgen geleen het. Jy moet tog probeer om ‘n ekstra spaarwiel sommer so in jou voertuig se bagasie-ruim in te laai saam met twee weke se kampgoed. Nou al daai paar goedjies wat moes plek maak vir die ekstra spaarwiel is nou op my vrou se skoot. Sy doen briljant om onder omstandighede die kinders stemmig te hou.

 

Lonely Planet se boek sê van die Epupa-valle dat “it defies description”.   En al wat ek op die oomblik oor die valle kan dink is: “F**** die valle!”

 

Langs die pad sien ons tradisionele krale wat lyk of dit vir toeriste oopgestel is om foto’s te kan neem. Elke Himba wat jou langs die pad gewaar beduie ongelukkig nou ook dat jy moet stop en betaal vir ‘n foto. Nogals jammer, want die Himbas tref jou eintlik as baie trotse en waardige mense, ten spyte van die feit dat hul stamnaam beteken “hulle wat bedel”.

 

En dan, uiteindelik kom ons oor ‘n bult en kyk af op die hoof val van die reeks valle. “Indeed, it defies description!”

 

 

 

Die valle strek oor 1,5 km. Die eerste daarvan is ‘n 37m val. Asemrowend.

 

Ons kry ‘n wonderlike staanplek, letterlik teenaan die rivier, sowat 60m stroomop van die hoof val. Die dreuning klink soos white noise. Harderige white noise, sal ek nou maar sê. Ons besluit dit was inderdaad die moeite werd om te kom.   Ons kinders swem heerlik. Die weer is wonderlik. Aan Angola se kant van die rivier hang ‘n verdwaalde wolkie rond. Die rivier maak natuurlike jacuzzi’s wat baie vlak is. Mens kan dus duidelik sien daar is nie krokodille nie, en dis darem ver genoeg dat jy nie sommer vanself by die waterval sal afval nie.

 

Buite die hek van die kampplek sit ‘n paar Ova-Himbas. Onder andere ‘n vrou met ‘n baba, wat diens doen as model. Ek is nie goed om besigheid te gesels met bostuklose vrouens nie. My vrou doen die onderhandelinge, en vir R5 mag ek foto’s neem van die dame. Ek neem drie.

 

 

 

Langs ons kampeer ‘n groep wat met die 4×4 roete van Ruacana af gery het. Hulle moes hul Toyota RAV plek-plek met die Gelandewagen by steiltes uitsleep. Die RAV het nie laestrek nie, en kon nie die steiltes uitkom nie. Hulle is baie beindruk met die feit dat ek met ‘n Venture daar uitgekom het.   Wanneer hulle Okongwati om terugry sal hulle wel agterkom dis eintlik geen probleem nie.

PGJ

Namibië toertjie – Hoofstuk 2

Windhoek na Etosha

 

Namibië het ‘n magnetiese bekoring vir baie Suid-Afrikaners. Buiten vir die natuurskoon is die ander voordeel natuurlik dat die taal en kultuur dieselfde is, die winkels lyk dieselfde, en jy kan selfs met Suid-Afrikaanse Rande betaal. Alles dinge wat jou veilig en tuis laat voel. Namibië het vir my ‘n addisionele bekendheid vanweë die feit dat ek die grootste deel van my diensplig in Windhoek gedoen het.

 

‘n Entjie buite Windhoek is ‘n padblokkade net mooi by die ingang na die Luiperdsvallei militêre basis, wat destyds nog as Sektor Vier-Zero bekend was. Ons paspoorte word nagegaan. Alles geskied in gemaklike en gemoedelike stemming. Ons vat die groot Westelike verbypad, waarvandaan ons met die C28 Daan Viljoen toe mik.

 

Daan Viljoen is ‘n oases. Goeie en netjiese geriewe, gras, krag, warm water, wasgeriewe, selfs diere. Ek en my vrou glip gou uit Windhoek toe vir ons gunsteling tydverdryf. Op Gatheman’s se balkon gaan sit ons en koffie drink terwyl ons oor die stad Windhoek uitkyk. Windhoek is mooier, groter, skoner, besiger as die tyd wat ek hier ‘n dienspligtige was. Ek gaan gou op ‘n nostalgie trip verby die Suiderhof basis waar ek as dienspligtige tuisgegaan het. Ek het nie gedink om verder te kyk as net die hek nie. Ek meen nou maar, ek is nie seker of dit ‘n gawe plan sou wees om daar aan te meld en te sê “Howzit, in die tyd van die ou Suid-Afrika was ek hier ‘n dienspligtige” nie.

 

Ons het ‘n besonder slegte nag. Dis vrek koud. Hier by 0 grade rond, want die ys het die volgende oggend op die te tente gesit. En, kom ons agter, daai duwweljties van Hardap dam het mooitjies ons dubbel-opblaasmatras vol gate gesteek. Na ‘n paar keer se gepomp in die nag het ons dit maar opgegee, die prop uitgetrek en onsself en die kinders herrangskik vir ‘n (relatief) gemaklike slaap.

 

Dis nog vriesend koud teen die tyd wat ons die volgende dag in die pad val Waterberg toe, naby Okakarara.

 

Buite Windhoek weer ‘n padblokkade. Geen hassles nie. Die beampte het wel hardop gewonder of ons nie dalk ‘n telefoonkaart het nie. Ons het nie gehad nie, en dit was die einde van die navraag.

 

Die eerste stop is Okahandja. By die ingang van die dorp is ‘n groot padstal waar allerhande houtsneewerke verkoop word. Ek hou my op ‘n afstand. Ek is nie goed om aggressiewe verkoopsvernuf suksesvol te weerstaan nie. Frikkie leer ken een van die locals.

 

‘n Reis van 315km bring ons by die waterberg. Die laaste sowat 25km is grondpad.

 

Waterberg

 

Die geriewe by Waterberg is goed. Warm water en krag. Die kampeerplekke is effens ongeorganiseerd. Dis moeilik om te weet wie het aanspraak op watter braaiplek, indien enige. Kort nadat ons lekker ingerig is, daag ons bure op, en ons hoor die een vrou verontwaardig: “En waar moet ons nou braai”. ‘Skies toggies, maar ons het toe klaar die braaiplek gevat, sien.

 

 

‘n Herero dame wie by die oord werk neem my en my vrou op ‘n begeleide toer deur die ou gebou, vertel bietjie van die geskiedenis, en vertel ook vir ons dat hulle kleredrag uit die Victoriaanse mode oorgeneem is. Dis net, toe die span in Engeland se modes aangepas het, het hulle verkies om te hou by hulle s’n.

 

Ek het nogals gedink hierdie dame is ‘n ongelooflike ambassadeur, nie net vir die plek nie, maar vir die land. Nadat ek so vier sinne in Engels gesukkel het, het sy oorgeslaan Afrikaans toe. ‘n Duitse toeris het sy ewe gemaklik in Duits aangespreek, en met Engelssprekende besoekers was sy ewe gemaklik. Boonop het sy sommer self aangebied om ons op die begeleide toer te neem deur die plek.

 

Waterberg is die toneel van verskeie veldslae. Eers het Hendrik Witbooi (die man wie se gesig op die Nam$ is) en sy Namas in gevegte met die Herero’s betroke gewees. Die Namas het van die Suide af getrek agter weiding en water aan.   Later het die Duitsers ook met die Herero’s oorlog gemaak. Hul kommunikasie was beter (heliograwe en dies meer) en het die Herero’s die onderspit gedelf. Daar is egter heelwat grafte van Duitse soldate wat spruit uit die tyd van hierdie gevegte. Die restaurant is ‘n pragtige ou gebou wat in 1904 nog gedien het as ‘n polisiestasie.

 

 

Binne is verskeie foto’s uit vervloeë dae.

 

 

 

Etosha

  

Die volgende dag reis ons die 330km Etosha toe.

 

 

Binne 5 minute vandat ons die kamp binnegaan stop ons by ‘n watergat waar ons omtrent alle sien. Gemsbok, Springbok, Vlakvark, Kameelperd, Zebra (daar is hier en daar ‘n Zebra en ‘n Springbok, sien) Blouwildebees, Kudu, Swartneus-impala’s, Jakkals. ‘n Trop olifante hang eenkant rond. Later jaag hulle almal uit die watergat en neem dit oor. Een jong bulletjie is heeltemal oorlams en jaag alles weg wat beweeg. Later kom ‘n groot bul wat steeds eenkant gestaan het en jaag weer almal uit die gat uit. Nou is hy alleen in die gat. Mens kom vinnig die orde van die voedingsketting agter.

 

 

Ons gaan meld aan by Okaukujo en ry daarna deur Halali toe om te gaan kamp opslaan. Lonely Planet se boek beskryf die kampeerplek as ‘n “dustheap”. Heeltemal reg, nogals. Hierdie was baie lank terug, ek vermoed dinge kon intussen verander het.

 

Die aand by Halali se watergat is ons gelukkig om verskeie kudu’s en renosters te sien. Daar heers daardie tipiese gewyde stilte. Nou en dan hoor mens ‘n waarderende, gedempte, “aaahh” van iemand. Totdat die stilte onderbreek word deur ‘n vyfjarige seuntjie wat kliphard ‘n wind laat. Nou nie so hard dat die renosters dit kan hoor nie, maar hard genoeg vir almal in die nabyheid om te hoor. Niemand sê iets nie, maar skielik lyk dit asof almal in ‘n bus sit wat op ‘n sinkplaatpad ry soos almal skud van die lag, maar ewe hard probeer om nie hardop te lag nie. Dis amper soos om in die kerk te probeer om nie te lag nie. Later lag almal maar, behalwe die vyfjarige seuntjie en sy ma (name word verswyg ten einde verleentheid te voorkom). Ek sê jou, gewyde oomblikke.

 

Met een van ons uitrye deur die park beland ons per ongeluk reg in die middel van ‘n leeu-jagtog. ‘n Groot maanhaar lê en wag dat 3 wyfies en ‘n mannetjie ‘n trop swartneus impala’s [dis hoe ek die prentjie in die handleiding verstaan] verbyjaag dat hy een kan gryp vir ontbyt. Net toe hy wil storm, egter, ry ek met die Venture tussen hom en die bokkies in. Eers toe dit te laat is sien ons wat aangaan. Ek gewaar die leeu oor my linkerskouer en skrik my melk weg, want dit lyk of die ou op die Venture afstorm. Maar die leeu hardloop agterom die Venture en probeer desperaat ‘n bokkie gryp, maar hy is te lomp oor die ronde klippe, en gee die stryd gewonne. Toe hy wegloop onthou ek eers van my kamera. Ek pluk dit uit, maar al wat oorbly om af te neem van die hele petalje is die leeu se stert. Ek neem toe maar sy stert af. Miskien glo iemand tog ons storie as ek die foto kan wys.

 

 

Mens misgis jou lelik met afstande in Namibië. Die lastigheid is dat jy beplan om net tot by Ai-Ais te gaan. Maar dan reken jy, jy is nou so naby, jy kan nou netsowel Duwiseb kasteel gaan kyk. Maar as jy eers daar is, dan kan jy netsowel deurhou Solitaire toe. Dit sal natuurlik simpel wees om daar om te draai, so jy hou maar deur Walvisbaai toe. En Swakopmund is net ‘n katspoegie verder, so jy kan darem nie nalaat om daar ‘n draai te gaan maak nie. En as jy eers in Swakop is, dan is Henties ‘n klein entjie aan. As jy nou op die kaart kyk, dan sien jy die Brandberg is nie te ver van ……. jy kry die idee. Uiteindelik eindig jou Ai-Ais kuier met ‘n draai in Etosha, terwyl jou mos nou in die omgewing is, verstaan.

 

So op hierdie manier besluit twee van ons gesinne ons wil Epupa valle toe. Daar is sprake van ‘n dam wat daar gebou gaan word wat sal maak dat die waterval daarmee heen sal wees.

 

Ons besluit dis nou of nooit.

 

PGJ

 

 

 

 

 

 

Posted in Sonder kategorie | 1 Reply

Namibië toertjie – Hoofstuk 1

 

Namibië – Julie 2000

 

[Aangepaste weergawe hiervan gepubliseer in Leisure Wheels, November 2010]

  

Grenskruising

Ons maak die strategiese fout om die dag na die skole gesluit het van die Kaap af te vertrek vir ‘n Namibië toertjie. Die hele Kaap dam by Vioolsdrif op. Amper soos ‘n plattelandse kerkbasaar, net nog baie meer karre.

  

Ek moet sê, ons het ook bietjie verkeerd begin. Toe ons konvooi van drie voertuie by Vioolsdrif aankom toe staan daar al ‘n tou van langer as ‘n kilometer. Soos wetsgehoorsame burgers parkeer ons agter in die ry, haal ons toebies uit en begin middagete eet. Mettertyd kom ons agter dat die tou nie beweeg nie. Toe sal ons agterkom dis nie hoe dit werk nie. Jy moet die kilometer vorentoe voetslaan, en daar agter in ‘n voetgangertou gaan inval. En die ouens is nie so vriendelik soos wanneer hulle toustaan vir basaar poeding nie.

  

Die son brand ons vir die meer-as-‘n-uur wat ons daar toustaan. Frikkie reken dit was ‘n simpel plan om sy bakkie te diens vóór die vakansie. As hy geweet het ons gaan so lank in die tou staan dan het hy sy bakkie hier kom diens terwyl hy wag. Frikkie doen sulke dinge. Na ‘n uur is ons darem deur die Vioolsdrif grenspos.

  

  

Aan die Namibiese kant is ons nou bietjie slimmer. Ons het nog nie behoorlik stilgehou nie, toe spring die helfte al uit die voertuie uit om ‘n goeie staanplek in die tou te kry. Maar nee, hier werk dit net mooi anders. Die Namibiese verkeersbeampte wie sake daar reël jaag almal terug – hier moet jy by jou motor wag tot dit jou beurt is. Algaande leert men.

  

Aan die Noordoewer kant is daar nie ‘n rekenaar nie. Die vorms word per hand ingevul, en die hele toestroming word deur 2 beamptes hanteer.   Die uitgaande stroom (nie-bestaande) word ook deur 2 ledige beamptes hanteer. Maar hulle help nie met die in-stroom nie, net met die uit-stroom. Dus wag ons ‘n verdere 2 ure plus in hierdie tou voordat ons uiteindelik op pad is.

  

Uiteindelik is ons op pad.   Ons stel ons horlosies een uur terug in ooreenstemming met Namibië tyd. Met wat lyk na sowat ‘n uur se sonlig oor pak ons die pad aan Ai-ais toe. Ongelukkig word die son nie ook ‘n uur teruggehou nie.   Sowat 30 km voor Ai-ais vang die donker ons.   Ons arriveer in Ai-Ais in die donker en na 850km op die pad. Ons probeer ‘n kampplek kry, maar die plek is tjok-en-blok vol. Al daai ouens wie voor ons in die tou gestaan het by die grenspos het toe voor ons hier ook opgedaag.

 

  

Ai-Ais se geriewe is nog nie heeltemal herstel na ‘n groot vloed wat hulle gehad het nie. Orals staan kabeldromme, grondverskuiwingsapparaat en diese meer.  

 

Daar is nou ook minder kampplekke as gewoonlik.   Dié met daktente staan sommer in die pad gekampeer. Nadat ons die hele plek platgeloop het gate-crash ons daar op ander ouens se persoonlike ruimte en slaan ons 3 tente daar op. Frikkie parkeer sy bakkie so dat niemand anders op ons persoonlike ruimte kan inbreuk maak nie, en ons ook nie kan vas parkeer nie.

  

Die volgende dag begin die kamp leeg te loop. Dit kom voor asof toeriste dit net as ‘n intree-staanplek gebruik het voordat hulle die res van Namibië aanpak. Ons ontmoet die motorwerktuigkundige van Grunau, wie ontbied is om aan ‘n Stellenbosser se nuwe Toyota Land Cruiser te kom werk. Ons gesels oor bande en so. Die man sê hy het ook eers met Dunlop gery.   “Dan lop hy hie, dan lop hy da…” reken hy.

  

  

Na twee nagte by Ai-Ais is ons reg vir die res van ons reis. Ons is douvoordag op (nie moeilik nie, in ag genome dat ons al die vorige aan teen 20h00 gaan slaap het) en ruim die kamp op.   Die motorwerktuigkundige is nog nie daar teen die tyd wat ons vertrek nie, en ons vertrek sonder Frikkie se v-belt.

 

Colin het twee aande gehad waarin hy ure kon spandeer om nuwe planne te bedink waar om sy plastiek tafel agter in sy bakkie te herrangskik om nie so in die pad te wees nie. Hierdie was ‘n oefening wat Colin vir die res van die toer feitlik elke dag sou herhaal. Ek kan rapporteer dat hy toe nooit ‘n bevredigende oplossing vir sy in-die-pad tafel kon kry nie.

 

Eers ry ons na die uitkykpunt van die Visrivier canyon.   Ons neem die nodige ‘been-there-dunnit’ foto’s soos gewoonlik op poskaarte pryk, waarna ons in die pad val vir Hardapdam.

 

 

In ons beplanning het ons gereken dat, ter wille van die kindes, ons nie te lang stuke op ‘n dag wou reis nie. By heroorweging sou dit egter ‘n beter plan gewees het om deur te ry Windhoek toe. Vandag se trip Is net 520km tot by Hardap, eerder as die 770 km Windhoek toe.

Ons volg die gruispad Seeheim toe. Die Visrivier kruis die pad kort voordat ons die Luderitz-Keetmanshoop teerpad kry. Daar is water in die rivier.

Ons parkeer agter die Spar op Keetmanshoop in die koelte. Tyd vir ons middagete-toebies. Skielik daag twee locals op en kom skend ons persoonlike ruimte blatant ernstig. Hulle stap ongepoets binne-in ons kring in, en kyk voorbarig wat ons eet.   Frikkie en Colin staan nader, maar voor hulle tot enige aksie kan oorgaan daag die plaaslike ‘car-watch’ op tot ons redding. Met groot gebaar jaag hulle “die Wambos” weg en onderneem om ons veiligheid te verseker. Ons is nie mooi seker of die hele oefening dalk so beplan is, en of hulle werklik tot ons hulp gekom het nie. Die res van ons ete verloop verder sonder voorval.

Ons arriveer laatmiddag by Hardapdam. Die dam is spieël-glad. Ongelukkig is al die gras-staanplekke reeds geneem, en ons slaag ons tente op in ‘n stofhoop. Duwweltjies vir Afrika. Die krag ‘trip’, en derhalwe is daar nie lig of warm water nie.

Dis koud, en die gerieflikste plek is maar in jou bed. Ons gaan slaap vroeg.

Die volgende oggend vat dit ‘n tydjie om die duwweltjies uit my anchovie-net te kry wat vir ‘n grondseil diens doen.   Op pad Windhoek toe doen ons aan by die Kalahari Bar, die vermaaklikheidsentrum van die Kalkrant Hotel. Ons het moeite om die plaaslike ruitwassers van ons voorruite af te hou.

 

 

PGJ