Jy blaai in die argief vir 2012 Desember.

Oor Tyd, Verganklikheid, en Totosiens

Desember 16, 2012 in Uncategorized

“Life is not about the amount of breaths you take, but the amount of moments that takes your breath away.”  – dankie dokter Hitch. Jou fliek was vermaaklik en jou lewenslesse waar.

 

Ek dink gereeld aan hierdie woorde waneer my lewe begin verval in rotines en gewoonstes wat nie werklik waarde tot my lewe toevoeg nie. Dan wonder ek by myself of dit werklik sin maak om my tyd hierop te mors. Lewe behoort asemrowend te wees, nie bloot ‘n gewoonte nie. Lewe elke dag en fokus daarop om elke sekonde in te drink. Jy sal nooit weer dieselfde eenkanoor hê nie. Every moment only come once in a lifetime, so embrace it!

 

Ek en my suster het ‘n paar dae, weke en maande terug ‘n lang gesprek gehad oor verganglikheid. Ons gooi menings heen en weer en sy vertel my toe die volgende:  “God het ons almal op die aarde geplaas met die ongelooflike voorreg dat ons met ons tydkanmaak nes ons goed dink. Jou tyd, jou keuse. Die enigste trick is dat ons almal se tyd tot ‘n einde sal kom en dat ons aardse bestaan net tydelik is, so don’t get attached…tog, wat doen ons??” Ek dink baie oor wat sy daardie dag vir my gesê het. Ons almal is sterwend van die oomblik wat ons gebore word.  Ons elkeen het ‘n dag minder oor tot ons doodsdag elke aand waneer die son gaan sak.  “ek is een dag armer, in watter opsig het ek ryker geword?” is die vraag wat ons ons self behoort af te vra. Doen ons dit?

 

Tyd is min en en totsiense is onvermeidelik. Ek het dit hierdie week weer beleef.

 

Laas Saterdag is dit tyd gewees vir ons afskeids partydjie vir my chreche in die plakkerskamp. Ek leen my vriendin se vito en voor die skool word die kinders op geline sodat tannie Elsabe hul een vir een, baie versigtig, soos tetris blokkies in die veto kan pas.  Sy skree na elke kind neer gessit is oor haar shouers : “kleienrige kind!” ek gee aan: “een met groot boude!” sy word voorentoe gestoor. “lang bene!” hy word na vore gestuur. So gaan dit aan tot ons uiteindelik die 4 jufrouens en 25 kinders tussen die twee voertuie verdeel het. Ons gaan na Bugz Playpark.

 

Dit was ‘n ongelooflike dag en te danke aan almal wat gehelp het, ry ek laat die midag met ‘n kar vol moeë tetris kinders terug plakkerskamp toe. My juffrouens wat saam met my in die vito is sing vir my al my gunsteling gesange in Xhosa. Hulle klink soos engele, regtig!! By die skool gee ons die laaste lekkergoed pakkies uit en die kinders druk my vir ou laas. Hulle weet nie ek is oppad nie. Ek groet my Jufrouens en maak seker hulle weet hoe baie ek hul gaan mis. Hardseer ry ek toe die middag terug na my huis. Dit was ‘n jaar van baie swaarkry, moedeloosheid, en drama, maar dit was ook ‘n jaar van hard werk, onthou, en gevul met dinge om te leer. Ek is dankbaar daarvoor, en ek weet ek gaan nog baie terug verlang na my kinders wat vol drukkies is en my naam al juigend skree as die golf voor die skool stop. I felt needed and THAT felt good.

 

Die res van die week kom ek ook by ‘n paar mense uit wat ek weet ek nou vir lang tye nie gaan sien nie. Almal wens my voorspoed en sukses toe. My lewe is gevul met wonderlike mense. EK is so dankbaar daarvoor!

 

Donderdag is dan natuurlik my laaste dag by die werk. My hart is seer oor ek my amper-kinders moet groet en ek weet nie mooi hoe om dit te doen nie. Tog, ek is deeglik bewus dat alles tot ‘n einde moet kom een of ander tyd. Niks is vir ewig nie, en dis oukei. Ek sit en werk myself nog so op toe die foon lui en ek tannie Elsabe se stem aan die ander kant van die lyn hoor. Rienie is vanoggend dood. Sy het moeg geraak by die werk, ‘n tydjie gaan lê en net nooit weer op gestaan nie.

 

Rienie. James se Rienie. James wat my containers dag na dag versorg het sonder dat ek ooit gevra het of ‘n sent hoef te gebetaal het. Rienie. Rienie wie ek vroer die jaar gevat het om te gaan shop vir haar dogter se troue.  Rienie wie se dogter ek leer kar ry het in die stof strate vfan die plakkerskamp. Rienie by wie se huis ek my photoshoot gehou het vir my finale Mode-projek. Rienie wat nog laasweek vir my koffie gemaak het…Dood. Weg. Totsiens vir altyd.

 

Ek gaan met ‘n seer hart werk toe en ek besluit doel bewus om Rienie by die huis te los. Hierie totsiens verdien al my aandag.  Mieke is klaar vreemd toe ek by die huis ingeloop kom en Ludic spring my onderstebo. Ek tel hom op, deeglik bewus van hoe groot hy geraak het, en gly my vingers deur sy pragtige blonde lokke. Dan gaan swem ons met ‘n roomys. “ek is lief vir jou Ludic.” “ek vir jou ook Mimi.” Ek glimlag en weet dat alhoewel ek my kids nooit salkanvergeet nie, daar ‘nkansis dat ek oor ‘n paar maande van nou nie enigsins meer as ‘n naam vir hom gaan wees nie.

 

Miekie is afsydig en ek dink ons altwee sien ewe veel op na die totsiens wat soos ‘n berg voor ons staan. ‘n paar wek terug was dit dan nog vêr op die horizon. Hoe het dit so naby gekom? Ek gaan laai haar af by ‘n maatjie en belowe om haar oor twee ure weer te kom optel as ek en Luds klaar by die winkels was. Op pad terug van die winkels bel my baas my. Mikie gaan sommer oorslaap, ek hoef haar nie te gaan optel nie. Dalk beter so. Vir ons altwee. Hierdie meisie kind het hopeloos te veel soos my eie iets geword. Sy was lankal nie meer net werk nie, maar in my hart my kind.

 

Na donderdag op die rug is is ek al behoorlik gespanne. Ek is besonders sleg met afskeid neem en hierdie week raak nou net te intens. Ek vermy van my mense aspris net sodat ek nie nog ‘n keer daardie ongemaklike lang drukkies hoef te gee nie, en nie nog ‘n keer my oë met my mou hoef droog te vee nie. Ek wil nie meer groet nie en ek wens ekkannou op die vliegtuig klim en weg wees, sodat ekkansien dit is nie so erg nie.

 

Van Vrydag oggend is ek op vakansie maar ek voel meer gespanne as voor dit. Ek gaan eet ontbyt saam met my vriende, maar sukkel deesdae om enige aktiwiteit te geniet want ek staan met ‘n uurglas in my hand. By die huis  moet ek ernstig begin pak en vanand neem my soortvan liefde my uit vir ete. Ek dink hy sukkel die meeste want al my spanning waaraan ek klou weerspieël direk in my tyd saam met hom. Dis seker die nadeeel daarvan as iemand te gemaklik raak om jou. Jy is die persoon wat moet deal met al die crap wat hul nie op ander mense wil uithaal nie. Arme man. Hy verdien dit nie, en ek weet dit. Ek voel NOG meer tense.

 

Saterdag is die afsluitings partydjie vir ons groep bejaardes. Vroeg oggend maak ons al die piekniek plek reg langs blouberg strand terwyl die Taxi wat ons gehuur het die bejaardes gaan optel in Greenpark. 20 Baie ogewonde tata’s en mama’s skoffel skoffel by die taxi uit en die kliek geluide loop oor. Dis ‘n heerlike dag en die een tata vertel my hoe dit die eerste keer in 53 jaar is wat hy die see sien. Die nedersetting waar hul woon is langs Kaapstad lughawe geleë. 53 Jaar.

My vel is weer stukkend gebrand maar aan die einde van die dag ry ek en tannie Elsabe weer tevrede terug Greenpark toe al agter die Taxi aan. Terug in Greenpark deel ons vir die mense kos hampers uit, ‘n sak vol lekker goedjies, en ‘n sakkie vol basiese toiletware. Die mense sing vir ons, druk ons, en wens my ‘n mooi toekoms toe. Tevrede loop die mense terug huis toe. Die laaste tata, Tatat Mlilo, kom gee vir my ‘n groot druk en vertel my hoe baie ek gemis gaan word. Sy kleinkinders sien elke oggend uit om chreche toe te gaan en Ayolatjie praat heeldag van Sonnet. Ek moet asb ‘n foto vir hom van my bring soda thy en Mama Mlilo dit bo hul bedkanplak en hul vir mykanbid waneer ek weg is. Ek druk my Tata vas en sukkel om te laat gaan. Ons waai veroulaas, skree seënwense vir mekaar en dan verdwyn hy om die hoek. Ek knyp my oë vir so paar sekondes toe, en toe ek dit oopmaak sien ek James om die draai kom op sy kruke. Die krane is oop. Ek hardloop hom tegemoed en val hom om die nek en huil onbedaardelik. Assof dit my vrou is wat nooit van die werk af terug gekom het nie.

 

Ek James, Tannie Elsabe, en Tata Thembi gaan sit in die Container. James vertel ons die hele storie en wil weet of ons dalk vir hom ‘n tafel of tweekanleen vir Saterdag se begrafnis. Natuurlik. Ek kyk net af na my vuil voete terwyl daar steeds riviere oor my wange loop.

 

Terug by die die huis is my hart nog nie weer heel nie. Ek staan in die stort en huis sodat die trane saam met die water in die dreinkanverdwyn. Ek voel so alleen en verlate date k my arms om myself vou en styf vashou. Myself sale k darm altyd hê.

 

“Life is not about the amount of breaths you take, but the amount of moments that takes your breath away.”

 

Geen van hierdie totsiense sou vir my so erg gewees het as dit nie memories was wat die moeite werd was om aan vas te hou nie. Dit sou nie vir my so swaar gewees het om my kids, my vriende, my oumense, of my soortvan liefde te moes groet  as my tye saam met hulle nie my asem weg geslaan het nie.  It’s gonna be hard, but it’s gonna be worth it. Want liewer hierdie ongelooflike tye saam met hul, as ‘n lewe sonder totsiens, sonder dit.

tyd om van my kinders afskeid te neem

Desember 12, 2012 in Uncategorized

Ek wil vanand my moerigheid uitvee met letters. My hardseer  wil ek met woorde vervang en sinne maak sodat ek onslae kan raak van die angs. More is dit tyd om my amper kinders te groet en my laaste dag by die werk. HOE gaan ek dit doen?

 

Soos julle al seker teen hierdie tyd weet is ek die laaste twee jaar al ‘n Au Pair. Ek help skaaf aan twee pragtige kinders terwyl ek kyk hoe hul voor my oe mense word. Regte mense.

 

Dis anders as enige ander werk. Vir twee jaar al luister ek na hul stories, raak saam met hul opgewonde oor nuwe ontdekkings, troos hulle waneer hulle ontroosbaar is, gee raad as hul moedeloos voel, en is lief vir hulle assof hul my eie is.

 

Nou moet ek groet. HOE?? Dit is wat ek jou vra. Hulle is al so deel van my lewe dat ek nie weet hoe om nie oor hul bekommerd te wees nie.

 

Ek het vanmidag voor ek huis toe is vir my miekie kind belowe ek gaan nie more huil nie. “ek is mos al mooi groot.” het ek ewe laggend geterg. Nou sit ek hier soos ‘n regte tjank balie en huil my oe uit op my soortvan nuwe liefde se bank terwyl hy aan sy werksgoed peuter.

 

My hart is gebreek en dit voel of ek more ‘n groot hap uit my siel moet agterlaat. Hopelik kan hul optel, DIT wat ek voel ek verloor het. Miskien kan hulle vashou aan iets wat ek hul geleer het. Dalk eendag sal hul onthou van die meisie met die blou oe en die rooi lippe en hoe sy by gedra het tot hul lewens, want dit wat ek by hulle geleer het sal ek nooit vergeet nie.

 

36 dae

Desember 4, 2012 in Uncategorized

Ek het uit eindelik begin pak. Bokse by mekaar gemaak, duck-tape gaan koop, en een vir een my besittings begin toe draai in blaaie uit die huisgenoot. (Ek moet tog onthou om vir my ma te se die Huisgenoot is tog goed vir iets.) Daarna het ek afskeid geneem en al hierdie stukkies van versamel diep weg gebere en die bokse toe geplak. My liewe broer het my aandag soveel moontlik af getrek en die proses darm ligter gemaak, maar met elke stukkie besitting wat nou vir ‘n onbepaalde tyd in bokse gaan woon was dit assof ek ‘n persoon of herhindering toe draai en weg bere met die hoop dat dit vir my sal wag. Met die hoop dat my verhouding met ‘n persoon of plek nie sal verander nie, maar net so sal wees waneer ek dalk terug kom.

Ek het hierdie week besef, alhoewel ek die mense in my lewe so baie gaan mis is dit nie wat vir my die moeilikste gaan wees nie. Daar is deesdae soveel maniere om in kontak te bly dat dit ‘n skande is as ‘n verhouding versleg as gevolg van Afstand. Wat ek wel gaan mis is my siels plekke. My Plakkerskamp en die mammas en kinders wat ek daar lief gekry het. Ek gaan verlang na die naaldwerk winkel oorkant die pad sonder wie ek in die eerste plek nooit my kwalifikasie sou kry nie. Ek gaan verlang na my Pick a Pay, na die tannies wat in die Quick Shop by die engin werk, my goeie verhoudinge met die sukiriteitswagte by my werk en na die liggies teen tafelberg se heup. Daar is vir my soveel sekuriteit in KFM, die sushi winkel om die draai, en in die automatiese draaie wat die pad maak werk toe.

Dis nog 36 dae voor die vliegtuig opstyg en ek van vooraf moet begin soek na gemakzones. Ek is opgewonde, maar eintlik ook vrek bang. Wat as ek NIE regtig groot geword het die laaste paar jaar nie. Wat as ek WEL verveeld raak na ‘n maand of twee. Wat IS my 5 jaar plan. Hierdie trek is ‘n stepping stone na WAT?

Ek het al twee bokse in gepak. En die twee bly ook net so in my gang staan. Ek is nog nie braaf genoeg om hul weg te ry nie, want dan sal ek weereens moet besef dit is regtig. Maar herhinder ek myself: “‘n skip in die hawe is veilig, Maar skepe is nie gebou om in die Hawe te bly nie.”

 

Dis tyd vir my om my vlerke te sprei en te toets wat ek al soveel jare in teorie preek.