Toe ek vir Grietjie moes laat gaan.

Mei 6, 2011 in Sonder kategorie

Ek is een van die bevoorregte mense wat groot gemaak is met honde om my. Kort na my 13de verjaarsdag het my pa vir my ‘n bokser hond gekoop. “Grietjie” het ek besluit. Hierdie hond was my eerste sielsgenoot. My ma wou ‘n oorval kry, maar saans sou my hond by my in die bed kom klim todat my pa haar kom haal het en buiten toe laat gaan het vir die aand. Die volgende oggend nog voor ek behoorlik wakker was het ek haar weer laat inkom om by my te kom lê terwyl ek reg sou maak vir skool. En na skool sou ek en sy gaan stap. Veeeeeer ente waar ek dan by al wat ‘n vriendin is is sou omgaan en orals langs die pad aan alderande dinge sou dink.
Na my matriek agter die rug was is ek koshuis toe op stellenbosch, en ek moes my hond agterlaat. Soos alle ander vriendskappe het ek stadig maar seker my hond al hoe minder begin mis.
Van Grietjie die eerste keer haar vier pote in ons huis gesit het, het sy begin nonsens aanjaag soos geen ander hond nog ooit gedoen het nie. Sy het die boorpomp in die tuin vernietig, die besproeing-stelsel heel in sy glorrie gekou, die karavaan se bedrading uitmekaar gehaal, en elke aand die creepy crollie uit die swembad gaan haar en dit onder die vyeboom agter die huis gaan begrawe.
Toe my ouers aan die einde van my eerste jaar verhuis is die honde ook saam. Met die trek proses het grietjie erens “Rattex” in die hande gekry en by die dood omgedraai. Ek sal nooit vergeet hoe ek en my ma laat die aand na die 24/7 diere hospitaal gejaag het terwyl my hond al hoe stadiger begin asemhaal het nie. Ek het so gehuil en bid alles op die selfde tyd.
‘n Paar maande later het ek vir die eerste keer in ‘n baie lang tyd haar leiband afgestof en die ketting weer om haar nek gehang, soos ek jare van tevore gereeld sou maak. Sy sou bly rond getrippel het, reg om die wereld aan te vat en met haar blaf te vernietig. Of so het sy geglo. Skielik het die herhindering deur my hele lyf gespoel. Hoe ek haar met my skrale arms in toom sou probeer hou terwyl die ketting om haar nek nie sterk genoeg was vir die krag wat deur haar are gepomp het nie.

Maar vandag besef ek dinge het werklik verander. Dit is nie net ek wat ouer geword het nie. In die plek van my skou hond het daar vandag ‘n ou dame haar teen my been kom skaar. Kalm soos ek haar nooit sou beskryf het nie. Haar bultende spiere het plek gemaak vir sagter weefsel en waar haar pels altyd sou rys van aderrenalien, het haar haartjies plat op haar rug bly le. My grietjie het oud geword, en die realiteit het skielik haar gees gedemp. My hond is in haar herfs jare, het ek besef.

Toe ek die garage deur oop maak en ek sien hoe sy met jellie agterbene probeer hardloop, het iets op my gesig klam geword. Net soos sy het ek altyd geglo ek sou verewig ‘n kind bly. Ek sou altyd in beheer wees, my hart sou nooit breek nie, lente sou nooit verby gaan nie, en die jasmyn reuk sou verewig in die lug bly hang. Saam sou ons veraltyd skuiling kon vind in die huis waar ons albei ons eerste herhinderinge gevind het. Ons sou ver kon stap sonder dat die opsie van petrol gebruik ooit by ons sou opkom.

Stadig het ons in die nuwe buurt se strate begin loop terwyl die lug grys was en die rooi wingerd blare deur die wind rond gewaai is. Af teen die heuwel na die perde stalle. Soveel herhinderinge het saam met die wind deur my hare gewaai. Ek het afgekyk op die veldjie waar ek eens op ‘n tyd my hart aan *Bertie gegee het. Ek kon nog die bossies en die muwe houd in die herhinderinge van daardie dag ruik. Soos ‘n film wat voor my afgespeel het, het ek my en my jeugtige minnaar daar sien sit. My hare lank en natuurlik. Soveel anders as die rooi bob waarmee ek nou loop, en waaroor ek in daardie jare gedroom het. Sy hand wat ligiies met my vingers speel, en my hart wat mallemeule draai. Min het ek toe geweet dat ek daardie bokspringe van sy hand se aanraking die laaste sou wees nie. Geen ander man se soenne of aanraking het my ooit weer so onskuldig betower nie.

Onder by die stalle gekom is grietjie doodmoeg, en haar bene laat haar kort kort in die steek. Nooit na ons daaglikse 10km sou ek ooit kon dink dat 500m dit aan my hond sal kan doen nie. Ek gaan sit plat op my boude in die stof en omhels my Grieta. Op ‘n manier het toe geweet dit sal onslaaste stap wees en dat ek haar daar moes groet. So terwyl ek sit en afkyk op die veldjie waar ek soveel jaar terug jonk was. “Wie sou dink dat 3000 dae jou so oud kan maak?” wonder ek. “Griet,ek sal altyd lief bly vir jou jong. Jy was my eerste liefde, en ek sal jou nooit vergeet nie, ek belowe.” Grietjie begin tjank toe daar weer trane op my wange verskyn.Ek staan op, kyk vir oulaas terug op my jonk wees, en draai dan my rug.My volwase jare lê nou voor my. Dit is tyd dat ek ophou terug verlang, en begin lewe vir wat daar nog op my wag.

Stadig begin ek terug stap met Grietjie aan my sy. Net voor die pad ‘n styl opwaartse kurwe beging maak gaan staan ek stil. Grietjie is nie lekker nie, ek kan dit voel, maar saam met my gevoel kom die begeerte om vir die laaste keer vry te hardloop saam met my geliefde hond. Sonder om te worry oor wie kyk, en wat waarheen hop. “Kom Griet- baby”, en ons begin hardloop. Ons hardloop so vinnig soos ons ses bene ons kan dra en skielik is ek weer 15 jaar oud. Ek hardloop verby die dood van *Suzette en Amazing grace. Ek hardloop verby en die deel waar *Bertie my hart verpletter het.Verby *Ludic. Ek hardloop verby die jare van depresie , verby al die swak besluite in my vorige jare, verby *Hennie se dood en daardie aaklige dag in daardie begraafplaas. Ek hardloop verby Matriek naweek, verby die tyd war ek op gekop het, en verby al die kere waar ek sutsuasies verkeerd hanteer het. Ek Hardloop verby al die kere waar my hart in stukkies agter gebly het, en verby al die kere waar ek dit aan mekaar probeer plak het. Ek hardloop verby elke hardseer, elke traan, elke dag wat my ma siek was, en skielik is ek bo, en onder aan God se voete.

 Stadig begin ons weer stap. Ek, Grietjie, en God.
Een ry spore in die sand, en een hond wat agterna draf.

5 antwoorde op Toe ek vir Grietjie moes laat gaan.

  1. elgado het gesê op Mei 6, 2011

    Baie hartseer. Pragtig geskryf.

  2. Modigliani het gesê op Mei 7, 2011

    Dit is ongelooflik mooi geskryf.
    Ek het ‘n knop in my keel en op my wange word iets nat…

  3. HeavyHenry het gesê op Mei 7, 2011

    Nice!

  4. AltieBlog het gesê op Junie 8, 2011

    Dis so sad…Was seker die slegste dag van my lewe toe ek my Boxer laat gaan het.x

  5. Ek weet! sulke special honde!

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Vereiste velde word aangedui as *.