Vrolike oomblikke

Oktober 19, 2011 in Sonder kategorie

Vanoggend het die sonstrale ‘n helder rooi roos langs die hek so mooi van agter af verlig. Toe my oog die kleur ontploffing met die goue ‘halo’ van sonstrale vang, vermoed ek dit gaan ‘n geseënde dag wees.

Oppad werk toe moes ek amper stop vir die beeswagter om sy troppie bontes oor die pad te jaag na die groener weivelde, maar ek het vinnig die gap gevat en was hierdie keer net 5 minute laat.  Hoe salig dat die grootste verkeersknope in hierdie agter-wêreld veroorsaak word deur trekbeeste en geroeste bakkies wat kreun onder die blinkgroen koolkoppe…..

Maar nou is die son weg agter die wolke.

En die enigste man in die kantoor poep al klaar ‘n stofwolk los in sy hoek…..

‘n Potion-tjie hier, ‘n toorwoordjie daar, en Siedaar!

Oktober 12, 2011 in Sonder kategorie

Hell hath no fury like a woman who’s stuff gets stolen….(eie vrye weergawe 🙂 )

My bediende kom een keer ‘n week op ‘n Dinsdag, maar ek vertrou die dame nie veel nie. Sy en haar familie plak in ‘n ou huis hoër op in ons straat en sy en die man drink baie.  Regte drama queen.
Maar ekk kry hulle jammer so ek gee maar werk en kos en klere en goed, want sy praat tog te mooi afrikaans, en dis baie skaars in hierdie zoeloe-wêreld. Sê dan glad eendag vir my toe ek vra hoe dit gaan, dat haar ‘depressie vlakke’ maar hoog is….

Gisteraand toe ek by die huis kom is alles mooi netjies en skoon, maar skielik fluister die duiwel in my oor, en begin ek angstig soek na my versameling half edelgesteentes wat ek jare gelede gekoop het toe ek nog op ‘n skip gewerk het.
Ek kry dit nêrens!  Nie een van die wegsteekplekke lewer enige buit op nie. En natuurlik dink ek die dame het dit gesteel….

Dis nou alles gisteraand elf-uur wat dit gebeur. Krap my huis omtrent om opsoek na die gekleurde klippies, maar kry boggerol. En ek wil moor!

Wil my hande om haar dun nekkie slaan en druk en druk en druk.  Maar dis mos nou bietjie teen die wet.

My vreeslike aktiewe verbeelding maak toe maar ‘n ander plannetjie….ek en my pa besluit om vanoggend vroeg na haar huis toe te wals. Opsie nommer twee is om haar te laat dink dat ek haar getoor het. Sy moenie kan eet of slaap nie, sy moet in vrees en bewing lewe as ek klaar is met haar…..

In die middernagtelike ure maak ek potions aan (by gebrek aan duiwelsdrek was dit toe staaldruppels en maizena….).  Grou my ou verstandtande wat al vir jare in ‘n botteltjie gebêre is uit, saam met allerhande vere en skrikwekkende paraphenalia om haar die skrik op die lyf mee te gaan jaag.  Het tot ‘n rympie in Latyn uitgedink om haar mee te ‘toor’!

En ek het beplan hoe ek elke paar dae ‘n dooie hoender op haar stoep gaan gooi….
En vir haar kinders koekies met brooklax gaan ingee….jajajaja, die arme onskuldige kinders, ek weet…..

Net voor ek toe nou uiteindelik aan die slaap raak, bid ek maar mooi dat die Here my moet maak onthou waar die klippies is as ek dit dalk self op ‘n ander plek gebêre het en net nie kan onthou nie.
En wragtig, net toe my oë toe gaan, toe onthou ek dit is in my pa se kluis! 
Dame se geluk, anders het sy vandag gedink sy is getoor deur die amper-Sangoma van Maritzburra….

Vruggies virrie vlees

Oktober 5, 2011 in Sonder kategorie

Skaterlag nou-net te lekker oor Ultramel se Rooipeper, so terwyl ek terselfdertyd met ‘n ‘dating website’ vrint sit en suggestiewe nonsense praat….

Anders as die Rooipeper pille, het ons gesprek oor dadels gegaan….

Boet sit iewers tussen die sandduine in die Midde Ooste, en kry klaarblyklik elke keer ‘n hengse vrag dadels van die plaaslike sjeik af om te verorber so vyf dae voor hy huistoe kom.

Want, sê die sjeik, dit sit lood in sy potlood.

Nou kyk, ek vrek oor dadels.

En net daar tref die besef my:  dis oor ek so blerrie baie dadels verorber dat ek altyd opeindig om oor suggestiewe goed te praat, al begin die gesprek met iets dood onskuldig soos posseëls!

En die praat lei noodgedwonge een of ander tyd tot doen…

Boet sê hy voer ‘n vrag vol dadels in tuisland toe. Ek sê ek staan beslis voor in die ry met die uitdeel slag.

Met die potlood se uitdeel ook vra hy?

Hmmm, so in my dadelbelustige gedagtes dink ek toe: as jy vir my dadels bring sort ek jou potlood tjop-tjop uit, maar sal dit dan nou nie ‘n aardsonde wees om die vruggies van die vlees uit te deel vir ‘n hand vol woestynvruggies nie….?

Is toe nou nie rêrig lipstiffie nie….

September 13, 2011 in Sonder kategorie

My kar is stukkend, al vir ‘n maand lank. So terwyl ons buurt se plaaslike mechanic rustig sy ding doen om die nuwe enjin in te sit en te laat jubel, leen ek Moeder van Vele se ou wit Nissan bakkie’tjie, Blikkies.

Maar Blikkies jaag my skoon uit my budget uit, want hy sluk petrol by die tenks vol. Ek moun, Moeder van Vele moun, en die Vaderfiguur beloof om ‘n plan te maak.

 

En vanoggend is dit toe nou so. My liewe pappie besluit vyf flippen minute voor ek moet ry dat hy vir Blikkies gaan ‘tune’.

Vyf Flippen minute!  En dit op die een oggend wat ek gou genoeg gemaak het om vir ‘n verandering betyds by die werk te wees…

Nodeloos om te sê, ek strip toe my moer omdat ek laat gaan wees en jaag hom aan. Hy strip sy moer, en so gaan dit aan…..

 

Het klaar my handsak en kosblik in Blikkies gelaai terwyl ek ongeduldig voor die oop bonnet staan en rondtrap het. Maar ek sien Vaderfiguur gaan nog ‘n hele wyle karring.  Ek gryp my handsak met ‘n geswets uit die bakkie en storm op die Sondag-kar af en jaag soos ‘n besetene daar weg.

 

By die werk aangekom besef ek my selfoon is missing…..

Bel huistoe en vra my ma om te kyk of sy dit buite iewers sien lê.

Ja, sê sy, sy het die selfoon, twee penne en ‘n LIPSTIFFIE opgetel……

 

Al ‘lipstiffie’ wat uit die handsak missing is, is die vibratortjie!!!!!!!

‘n Trotse Ma

Augustus 31, 2011 in Sonder kategorie

Ek het hierdie stukkie verlede jaar dié tyd geskryf, vol heimwëe en ‘n betraandheid.

Maar vandag is dit anders, het ek ‘n huppel in my stap, nie net oor dit ‘n pragtige lente dag is nie, maar ook omdat Teenage Queenie die afgelope jaar in so ‘n pragtige amper-grootmens verander het.

En soos sy self sê:  18 ’till I die!

Sweet sixteen

 

                                                                                                            31 Augustus 2010

My kind word môre 17.

 

S e w e n t i e n

 

Vandag is Vlooi se laaste dag om 16 jaar oud te wees.

 

Ek wil nie eens sewentien sê nie, dis so ‘n skerp getal. So vol haakplekke en onafgerond.

Sestien is lekker. Dis rond. Gebalanseerd. Die kleure en vorm wat dit in my gedagtes maak is net reg.

Wens sy kon nog ‘n bietjie langer sestien bly.

 

Die tyd vlieg darem so. Kan dit nog onthou soos gister hoe ek die badkamer van bo tot onder uitgeskrop het die dag voor sy gebore is. Hulle sê mense maak ook soos katte: maak nes skoon vir ‘n vale voor die nuwe kleintjie kom.

….en hoe seer dit was om oor die hobbels in die pad hospitaal toe te ry.

Toe sy nog so klein was en ‘Vlooi’ geword het, het ek so baie drome vir haar gehad. Niks van dit het waar geword nie, maar dis nie skade nie, want wat sy self geword het is baie beter as enigiets wat ek kon opdroom. Sy is ‘n cool kid.

 

Laat my net worry. Want sestien is (veronderstel) om nog so onskuldig te wees. Die laaste van die drempeljare: op die drumpel van grootword, maar nog nie heeltemal nie, nog kind genoeg om te luister as mens raas.

Op die drumpel van probleme en worries wat lê en wag as universiteit, ‘n eie blyplek, rekeninge en verantwoordelikheid kom, maar nog nie heeltemal gepla nie, want bekommer en wakker lê is nog die grootmense se probleem.

 

Sestien is die lekker tussen-in jaar: hoef nie meer aan die kindertafel by troues te sit nie, maar hoef ook nog nie self doktersafsprake te maak nie. Ma sal dit nog doen.

Net genoeg pret, nie te veel verantwoordelikheid.

 

Maar nou is dit klaar vir Vlooi. Dis vanaand haar laaste slapie as sweet sixteen. Hoop sy het die pad hierheen geniet. En dit waardeer.

Want môre as sy haar oë oopmaak, is sy klaar oor die drempel, deur na die grootmens kant. Vannag gaan dinge in haar lewe ‘n klemverskuiwing ondergaan sonder dat sy dit eens weet. As sy haar oë toemaak is sy nog my onskuldige, kostelike, effens emosionele, sorgvrye sestienjarige kind, op die kruin van tiener wees. So vol potensiaal.

As sy môre wakker word is sy onder my uit, oppad om die lewe self aan te vat. En ek kan nie help om te wonder wat sy daarmee gaan doen nie. En te vrees vir dit wat die lewe op sy beurt met haar gaan doen.

 

Al wens ek haar met my hele wese ‘n gelukkige bestaan van haar eie toe, en wag opgewonde om te sien wat sy nog alles gaan vermag, voel ek iewers in my siel so ‘n diep rooi-pers oop-wond soort hartseer om te dink my kind word groot en al hoe verder verwyder van my.

 

Ek wens sy kon nog net een jaar langer sestien bly sodat ék dit meer kon waardeer.

Pietie, die gekookte kuiken

Augustus 25, 2011 in Sonder kategorie

Anderdag ry ek op die N3 oppad huistoe, en op so ‘n slegte draai in die pad sien ek hoe die trokke en bakkies voor my skielik verwoed uitswaai vir iets wat in die middel van die linkerbaan lê. Iets groot.

 

Ek verwag die ergste, want hier is baie lobolla beeste en bokke wat los langs die pad rondloop, maar effe nader aan die ding lyk dit meer soos ‘n groot Alsatian wat uitgestrek die dood ingegaan het. En ek raak yskoud, want my gemoed kan nie die arme dooie diere op die pad hanteer nie. Maar net voor my oë begin opdam van die trane, sien ek dis net ‘n kombers wat van ‘n bakkie ‘n ent vorentoe afgewaai het.

 

‘n Stupid kombers.

 

Dáárvoor sal almal uitswaai en amper in mekaar vasneuk, maar ‘n lewendige onskuldige dier sal hulle vrek trap sonder om eens ‘n oog te knip. Donnerse kombérs……waar is ons nasie se waardes heen?

 

Diere lê my na aan die hart, en ek kan ‘n boek skryf oor ons familie en die diere wat al ons pad gekruis het. Die Sirkus het al iets van alles gehad: van witmuise wat skelm huis toe gedra is en in die nag die yskas se drade afgevreet het, tot by konyne wat ons slaapsakke sopnat gepiepie het as ons buite wou slaap….van ‘n ponie wat klippetie-klop om die huis geloop het en waarvoor die buurt se kroos 50c moes betaal om op te ry, tot by honde, katte, voëls, ‘n steenbok, ‘n boerbok, ‘n gans, ‘n kalf in die kombuis, en verkleurmannetjies op Teenage Queenie se kop toe sy nog klein was.

 

Jare gelede, toe die Sirkus nog sterk in aanwas was daar ver in ‘n ander dorp, het die familie-prosessie op ‘n goeie Sondagmiddag soos volg in die strate verby gewandel: ek, heel voor op my rooi-en-geel driewiel, Ma en Pa agterna met middelsus in die stootkar, Kolliehond agter hulle, twee Toipoms in gelid daarna, en laaste maar nie die minste, die gans. Die bok moes by die huis bly, want hy het die tannies lang die pad se blomkoppe afgevreet.

 

So het ons maar saam met die gediertes grootgeword. En so het al ons diere familie ook tydig en ontydig tot hul einde gekom, en in die diere begraafplaas in die kamp agter die huis ‘n rusplek gevind. Met gebede, gesange, geboë hoofde en al, is hul onder die kluite toegegooi. In die Heilige Akker. Die spokerige akker volgens ou Alfred wat al veertien jaar in die kaya langs die kamp bly….

 

Maar een spokie tjirp nie dáár rond nie – Pietie.

 

Dit was in die jare toe Teenage Queenie nog ‘n kleuter was. My pa glo ‘n plaaswerf is nie ‘n werf sonder ‘n paar hoenders nie, en soos dit maar gaan, is daar ook altyd ‘n paar kuikens wat leer skrop. Partykeer, op onverwagse koue oggende, het ons die kleinste kuikentjies verkluim en half dood in die hok opgetel, en in ‘n skoendoos met watte en ou lappe in die lou oond gesit om te ontdooi. Dan is hul later in die dag weer in die hok by die hen gesit om al tjirpende verder te oorleef.

Nou tipies kleuter, het Queenie hierdie reddingstegniek soos ‘n spons ingeneem. En so gebeur dit dan een middag dat sy en middelsus ‘n verlepte kuiken in die hok optel. Maar dis al middag, en kiep is lankal oorlede. Queenie wil dit egter nie aanvaar nie. Kuiken word in klein sagte handjies rondgedra en terstond ‘Pietie’ gedoop. Pietie word moederlik gevryf en aangepor om tog sy ou ogies oop te maak, maar helaas, niks gebeur.

 

En Queenie maak ‘n plan….’n moderne, VINNIGE plan.

 

Ek sal nooit daardie verslae, benoude gesiggie vergeet toe ek in die kombuis ingestap kom, en juffrou met ‘n poeding bakkie met watte en vol van Piétie voor die oop mikrogolf staan nie…..

 

“Mammie, hier kom sous by sy oë uit!”

 

Ons het maar vir Pietie in ‘n aparte graffie onder die boom begrawe – na al die grootmense ophou skaterlag het om die hoekie.

Badkamer Geloof

Augustus 15, 2011 in Sonder kategorie

Ek hou van badkamers. Die toilet spesifiek. Maar ‘n stort ook. Dis sulke ‘salige’ ruimtes….so asof al die goeie karma, pienk aura’s en wot not’s van sielerus juis dáár bymekaarkom.

 

Neem nou maar die stort: elke oggend wanneer ek skuins beneuk is omdat ek moet opstaan, en ek die deure oopskuif en in klouter, is die stywe, koue krane eers ongenaakbaar koud en hard op my hande en is dit soos ‘n tweede wake-up call, ‘word wakker girl, die dag wag!’ Maar dan volg die salige warm water soos druppels van genade oor my, en ek staan, en staan, hande asof biddend voor die bors saamgedruk, en laat die saligheid oor my vloei. ‘n Vredige verposing. Dis dan wanneer die brein in rat kom, en die wonderlikste gedagtes en oplossings vir knellende probleme skiet my te binne. Skielik weet ek waar die R100 heen is wat ek verloor het, watter skoene ek eerder by die swart broek moet dra om my bene langer te laat lyk, hoe ek die oefening in die gym moet doen om my boudspiere beter te oefen, wat ek vir Teenage Queenie kan koop vir haar verjaarsdag, en hoe ek die konflik by die werk moet oplos. Dis daardie ‘Aha!’ oomblik waarna die ghuru’s dikwels verwys, wanneer alles net sommer skielik sin maak en jy nie kan weet hoekom jy dit nie lankal geweet het nie…

En dit was my aura skoon – maak dit weer skitterwit na die nag se worstel-drome en gister se doringdrade wat laasnag saam in die bed ingerol het. Dis my eie Viagra vir ‘n moeg brein, hierdie klein toegeboude vierkantjie met sy blinkwit teëls.

 

 

Maar my gunsteling bly nog die toilet. Die troon van die huis: dis daar waar ek dikwels die Here ontmoet. Nie aspris nie, want dit voel so half oneerbiedig om in die teenwoordigheid van die Allerhoogste te sit met ‘n kaal agterent, maar dit gebeur sommer net. Seker omdat ek niks anders het om te doen terwyl ek wag vir moeder natuur om haar gang te gaan nie. Nou speel ek maar saam met my gedagtes wat begin dwaal, en dwaal, en dwaal…. Want mens kan net soveel keer die blokke op die vloer tel, of paadjies maak met die teels teen die muur, of die skewe gesig wat die hout se grein agterop die deur maak, probeer mis kyk. Dan raak die berekende gedagtes op, dis soos hipnose. Ek vermoed sterk daar is ‘n bio-psigiese verband tussen die ‘vryheid’ van die anatomiese ‘onderdele’, en die vryheid wat die brein homself toe-eien, so gesetel op die toilet.

Dis die lekkerste om so half vooroorgebuk te sit, skouers wat rustig hang, hande stil in die skoot, en net vorentoe te staar. Sonder gedagtes, sonder om die oë te knip. Dis dan wanneer die Here antwoorde gee, want dis dan dat ek vra sonder om te dink. Wanneer die hart praat, en nie die brein nie. Wanneer ek saggies huil oor my stukkende hart, oor die mooi man wat nie ‘n goeie man was nie, oor die dooie hondjies langs die pad, oor die skoolkinders wat nie boeke en klere en toebroodjies vir hulle kosblikke het nie, oor ek ‘n huis en warm komberse het en ander nie, hoekom ek by die werk moet sit en nie liewers vreemde wêrelde kan verken nie. Dis dan wat die Here langs my kom staan en my troos. Dis dan wanneer hy langs my buig en saggies in my oor fluister om rigting of raad te gee. Dis dan wanneer dit vir my die lekkerste tyd en plek van die hele dag word.

Dikwels hoor ek ek sit en droom op die troon, maar ek maak of ek nie hoor nie. Want hulle is halfpad reg. Dis MY tyd, die een plek waar telefone, werk en ander goed my nie gaan pla nie. Of aanjaag nie. Tot ek moet in- en uitklok vir toiletbreuke, sal ek my agterent met grasie op die wit porselein troontjie neervlei en laat vertoef vir ‘n wyle, want wanneer ek opstaan en broek vasmaak, is ek ‘ligter’, van vlees én gees, is die konstipasie van die siel genees.

 

En dis hoekom ek hóú van badkamers….

Lekkerbekkigheid

Julie 18, 2011 in Sonder kategorie

“Kissing don’t last, good cookin do” was die woorde op die geraamde teëltjie in my ma se kombuis toe ons klein was. Ek kon my vergaap aan die vrolike vet vroutjie in die prentjie. Teëltjie het egter later onverklaarbaar in die wasgoedkamer opgeindig, so min of meer dieselfde tyd toe ons oud genoeg was om agter te kom dat Moeder van Vele se kos altyd half ‘gekarameliseer’ was (‘gebrand’ is ‘n tog so ‘n bittere ou woord….).

Toe reeds het my verwondering oor die effek wat kos op mense se gemoedelikheid gehad het, soos muf in bloukaas deel van my eie ek geword.

So sit ek Saterdagoggend alleen in die Griekse koffieshoppie by die meer en ontbyt eet terwyl ek wag dat hulle klaar kry met die nuwe bande op my kar. Dit voel mos maar altyd asof die gesellige pare vir jou kyk en dink ‘ag shame’ as jy so alleen sit en eet, so eers peuter ek woes met die selfoon om tog besig te lyk, en bekyk toe die ganse op die meer ewe aandagtig asof ek ‘n National Geographic storie moet skryf oor die geveerdes se swempatrone. Gelukkig kom die kos gou, en ek was regtig honger. Verslind ek die spek en eiers dat die tamatiesous so spat. Met die dat ‘n stukkie eier amper op my kennebak beland, begin ek dink aan mense se eetgewoontes. Hier om my, kom ek so tussen die happe deur agter, sit ‘n paar smulpape van formaat. Twee tantes met lang neuse trotseer die koue by die buitenste tafeltjies, en het elkeen ‘n stuk koek en warm drinkgoed met sulke bolle room op bestel. Vir ontbyt… ‘n Ander paar het na my ingekom maar is woerts warts deur hul kos en al klaar weer oppad uit: die etery net nog ‘n dagtaak. Terwyl die ronde ou by die venster weer sy ekstra porsie spek lustig aanval. Die vrou oorkant hom drink rustig aan haar koffie en praat aanmekaar. Meeste mense hierbinne bietjie aan die ronde kant, mesomorfe, maar gesellig.

Toe wonder ek nou:  geniet vet mense hul kos meer? Maak kos hulle vriendeliker?

Het op varsity ‘n vriendin gehad wat alles met oorgawe gedoen het, van kakpraat en dronk word tot eet en vry (en laasgenoemde weet ek, want ons het haar een aand deur ‘n skrefie in die gordyn afgeloer….hiehie).  Sy’t gelééf. Soms bietjie te veel na haar prim-en-proper vriendinne se sin.

Eet vier van ons een aand in die Spur (ja, vir studente was dit cool!) en gooi flikkers vir ‘n vale vir die groepie army manne by die tafel agter ons. Vriendin het so ‘n lae hals rok aan en dit maak ‘n wille cleavage tussen die twee sagte koeksisterdeeg bollendes. Ons eet chocolate mousse uit wynglase, en die langsteel lepel is ‘n aanvalswapen in Vriendin se hand, die mousse die vyand wat terstond uitgewis moet word. Die army manne het uiteindelik reageer en omgedraai vir ‘n geselsie. Maar net toe verloor Vriendin die kosbare vrag oppad mond toe, al tuimelende in die Vallei van Cleavage af. Nie een om so ‘n lekker happie te mors nie, word die langsteel lepel agterna ingejaag om die mousse op awol te gaan uitdiep.

Ons ander het gestik, geproes en gegiggel, en nooit weer van die army manne gehoor nie….

Een van my meer volronde pelle, ou Dikseun, maak die lekkerste kos.  Gooi room, knoffel en hompe kaas in alles. Divine! Kamma vreeslik gesteld op sy eie soort etiket, vat net sulke kleinvoëltjie happies wanneer hy eet. Maar eet alles. Die bord blinkskoon, die eetgerei ook. Druk die mes tot by die hef weg in sy groot pienk mond om elke laaste lekkerte nog af te lek…

Graatjie-maer Middelsus weer se bord het altyd oorskiet op – mes en vurk dra die oorblyfsels van kos wat met dun lippies half afgelek is, en sy doen alles gejaag:  eet vinnig, praat vinnig en leef vinnig.

In die kombuis van die lewe is sy die moderne spierwit yskas met die designer kos in. Dikseun is die geelhout kombuistafel waarby jy wil aansit en vertoef tot jou boude lam gesit is en jou pens knuppeldik geëet is.

My eie wille wulpse Tienerbloedjie is die warm verf op die mure:  nooi jou in en laat jou tuis voel. Om haar dop te hou wanneer sy eet is soos om na ‘n simfonie konsert te luister – meesterlik. Elke hap word delikaat en met ‘n tere benadering mond toe gebring. Sy neem haar tyd. Sy behandel die kos soos ‘n ou vriend wat ingenooi en gekoester moet word. En wanneer sy haar vingers aflek, kry jy lus vir moskonfyt op vars warm plaasbrood. Mens kan behoorlik proé hoe haar smaakkliere juig. Om vir haar te kyk wanneer sy eet maak my altyd honger.

Gaan nou nie op hierdie blou Maandag my kop op ‘n blok sit om te sê ronder mense is nicer mense nie, maar dat hulle geselliger as hul brandmaer ewe knieë voorkom, is nietemin.

En ek is alweer honger….

Die Paaldans petalje

Julie 8, 2011 in Sonder kategorie

In my vorige lewe was ek Mata Hari se understudy. Was eers ‘n fan van Calamity Jane, want ons het so saam met die gewere en skietgoed grootgeword en ek like nogal daardie rybroeke met die fraaings aan wat die cowboys altyd gedra het. Sexy. Maar toe onthou ek nou weer ek weet boggerol van perdry af.

En anyway, Calamity het haarself desmoers gesuie aan vaatjies vol van die Wille Weste se beste whisky, terwyl Mata Hari darem ewe ladylike met wit handskoentjies en al voor die vuurpeleton inmekaargesak het…..

Nou hoekom het ek nou juis ‘n ding vir dié twee? Want hulle was cool!  In die rerige lewe was albei van hulle ewe kleurvolle, indrukwekkende vroue. Albei het wandaderige goed gepleeg ter wille van volk en vaderland. Beide was in ‘n soort geheimsinnigheid gehul met die ou vaaljapies wat aanmekaar geskinder het oor hul doen-en-late. Albei was hul eie tyd ver vooruit wat eksotiese (en erotiese) lewenswyses aanbetref, en voor albei se skoonheid het die manne behoorlik geswymel. Veral die groot kokkedore in uniform….beslis my soort girls. (Ag ok, ek het ‘n ding vir ‘n uniform ook.)

(Synde dit vrotsige maniere is om oor ander se dinge skryf, amper soos skinder, en ek dan nou wel ‘n gewoonte het om my naam self hel geredelik plat te slaan, gaan ek nou maar bietjie oor my eie eskapades verslag doen hier. Jammer vir die wat opvoedkundige leesstof verwag het, hiehie!)

Nou ja, aangesien ek toe nou nie bloots op ‘n perd se rug die niet kon injae nie, en darem so ‘n sweempie van ritme besit, besluit ek toe maar om in Mata Hari se voetspore te volg en die meer eksotiese danse aan te leer as verleidingstegniek.

Begin ek en Kleinsus (wat langer as ek is…) met paaldanse.

Ag wat ‘n gedoente!

Daardie ou paaltjie laat hom nie sommer so ligtelik aanvat nie. Dis glad en glibberig en werk nie verniet af grond se kant toe nie…

Maar ons gym mos altwee al jare lank en spog met bolletjies biseps en stywe dye, so die gepaalswaaiery behoort soos soetkoek af te gaan.

Hmm, ja, afgegaan het dit:  my boude, dye en useless spiere, alles grond toe. Keer op keer.

Ou paaltjie word gedoop Long John Silver, maar tenspyte van dié eerbenoeming het ou langes boggerol gevoel vir my edele pogings om sensueel die ‘fireman’s pose’ te vervolmaak. Ter aarde is ek neerbestel na elke dappere poging. Die aanlope het langer geword, die swetsery meer en die verleidelike nimf is in ‘n blik gedruk.

Daar is tere deeltjies aan my lyf wat nog nooit die son gesien het nie, wat potblou was soos dit keer op keer hardhandig met ou LangJan kennis gemaak het in ‘n poging om die res van my kurwes na bo te loots.

Nie al die blou spirits of die botteltjies vol Mum wat ek op my hande uitgerol het kon my laat vasklou nie….

En dit terwyl Kleinsus soos verlmuis se eie kind ewe sexy rondflenter en sommer kop-onderstebo aan een been hang na die derde les al.

Nog ‘n paar stywe spiere (ja, dis HARDE werk!) en bloukolle later het ek opgegee. Hierdie Mata Hari is beslis nie in die wieg gelê om pale te bestyg nie.

My brose ego en sensuele welbelustigheid gelyktydig moertoe, sit ek toe maar die drome van die Majoor in sy uniform so op ware Mata Hari-styl verlei saam met die seer hande op ys.

Ag wel, daar is darem nog die bellydanse….

Rowe op die siel

Junie 30, 2011 in Sonder kategorie

(vir die perdeman)

 

 

 

Die woede het gebrand soos ‘n bol vuur in my. Dit het my verstand oorgeneem, my siel verteer.

 

Toe kom die pyn, die binne-toe kyk, die verwyt. En uiteindelik die aanvaarding.

 

Liefde.

 

Die woord word so ligtelik gebruik. So sonder aansien, sonder gevoel daarvoor.

“Ek is lief vir jou” sê hy na twee weke en wag vol verwagting dat ek iets moet terug sê. Maar dit kom nie, dit kan nie, dis nog te gou sê my verstand. Pasop! skree my hart.

 

So hou ons aan vir weke, hierdie kat-en-muis spel van twee dansers in ‘n ritme vasgevang waar hul net-net nie aanmekaar raak nie. ‘n Voet vorentoe, ‘n systap, die terugdeins, vorentoe beur, die teenaanval. So vol passie, so alles-seggend leeg.

 

Die weke het verby gevlieg, die spel het verdaag, ek het lief gekry. Maar vir jou het die musiek ophou speel.

 

Die verraad was so groot. So onverstaanbaar groot. Dit was nie jou wegbly, jou leuens of jou trou aan ‘n ander beminde wat gebrand het soos warm staal op my teer vel nie. Dit was die glò in jou wat die grootste verraaier was, die glo in jou goedheid. Die glo in jou binneste, in die klein seuntjie wat daar skuil en die wêreld met blink oë en ‘n breë glimlag aankyk en wag om uitgeroep te word. Nie die verraaier en ontroue leuenaar wat met grootmens geweld my glò verpletter het nie.

 

Ek het verloor, sy het gewen.

 

Dit was ‘n harde pad, die stof nog klewend aan my lyf; ek, uitgemergel deur die skreiende son, lippe gebars, die leed rou in my gemoed.

 

Ek dans weer solo.

 

Ek sal oorleef.