Jy blaai in die argief vir 2010 November.

Die Groot Ding

November 9, 2010 in Sonder kategorie

 

Die gerugte oor die Groot Ding loop al weke en die volk redekawel en stry oor die meriete en waarheid van die saak. Party van die gemoedeliker geeste soos Zeppie en Plankie is dadelik te vinde vir die saak en probeer die ander ompraat om mee te doen.

 

Van die meer siniese geeste soos Spekbek en Angeliscious dink dis net ‘n gerug met geen waarde nie. Maankind hou haar rede en sit eenkant en wag om meer konkrete bewyse te kry. Sy en Thomas gesels oor hullle eie dinge terwyl hy aan ‘n kameel suig (nogal ‘n oulike truuk as jy ‘n posduif is)

 

Die ander duiwe in die eskader gaan hulle gang, en doen wat duiwe daagliks doen. Geen standbeeld word onaangereek gelos nie. En die stad is hulle oester.

 

Tan Twak wil die ding egter nie laat gaan nie en vlieg daagliks ‘n verkenningsvlug oor die park waar die Groot Ding kwansuis gaan gebeur. Na ‘n week is hy seker van sy feite en nader hy die ouderlinge, Ouboet en DSP, wat met aandag en oorleg na Jan se plan luister. Hulle roep vir Gladdebande nader en hy gee sy maning en dan word die volk van heinde en ver nader gewink.

 

Op die walle van die Mighty Apies vergader hulle om na die plan te luister. Van die mense wat onder die bome verbyloop kan hulle oe nie glo vir al die duiwe wat op een plek vergader nie. Hulle loop ook lekker onder die duiwe se uitskytsels deur want ‘n duif is ‘n duif en ‘n duif moet doen wat ‘n duif moet doen.

 

DSP vertel vir die volk van Jan se bevindinge. Maangodin vra of hulle die saak nie vir Ghaap moet gee sodat hy ‘n steekproef kan doen nie, maar Ghaap is die een duif wat nie opgedaag het nie.

 

Tweeling, Kelly, Roosmaryn en Pink Stilletto’s beplan dadelik ‘n funksie vir na die tyd en Modderkeokie belowe om ‘n ogie oop te hou vir enige vreemde katte.

 

Van die jonger duiwe vlieg daaglikse sorties oor die teikengebied en raporteer terug. Selgroepe word geskep onder leiding van Spekbek en elke groep kry sy spesifieke taak. Katryn sing vir ‘n vale om almal entoesiasties en gemoedelik te behou en dan is die Groot Dag uiteindelik daar.

 

Die duiwe vlieg in wye draaie om die teiken gebied en die opwinding bou voelbaar op. Selfs Papeslaai sluit aan en hy’s nie eers ‘n duif nie. Hulle neem plaas op bome en geboue en telefoondrade rondom die teiken gebied. Die mense op die grond wonder oor die samedromming van die stad se duiwe, maar hulle is ook besig met hulle eie Groot Ding en gee die duiwe maar net ‘n kyk of twee.

 

Een van die tv kameramanne besef egter iets groot is aan die gebeur en hy hou sy instrument op die duiwe gerig terwyl die mense toesprake maak en hande klap. Dan, uiteindelik is die Groot Oomblik daar!

 

Een van die mense trek ‘n toutjie en die swart, geel en groen doek seil majestieus van die standeeld af. Mens trek asems in, klap hande, pink traantjies weg en doen wat mense doen as hulle in vevoering raak.

 

DSP kyk vir Ouboet en Ouboet gee die bevel.

 

Dit is tyd! Dit is tyd om te skyt!”

 

In een groot massa trek die eskader lugwaarts en trek op die standbeeld af. In geordende eskadronne loods hulle, hulle anvalle een na die ander tot die standbeeld amper heeltemaal toegeskyt is. Die mense gil en skree en slaan op vlug en wonder of dit dalk Hitchcock se voels is wat toeslaan. Net die een kameraman soek skuiling en neem die hele morsige aanval af.

 

En dan…

 

Na omtrent tien minute is dit klaar. Die duiwe verdwyn in die niet en die kameraman laat sy tv kamera liefderik oor die gemors wals. Van kop tot tone is die standbeeld bedek met duifskyt. Daar is slegs een oop kolletjie. Aspris? Wonder die kameraman, maar skud dan sy kop in ogeloof. Hy fokus op die oop kol. Dis ‘n naamplaat, en dit se:

 

In honour of our valiant leader Comrade Julius Malema.”

 

Fluit, fluit…

Liefde Inniebos

November 5, 2010 in Sonder kategorie

 

Ek kom laatmiddag by my blyplek aan, pak haastig af, en vat die pad in dorp toe vir ons Inniebos aanbieding. By die lokaal is alles onder beheer en ek staan ‘n bietjie rond om te wys ek stel belang voor ek weer teruggaan na my blyplek toe.

 

Die plek waar ek bly is lieflik. Daar is ‘n spul houthuiseis van verskillende grotes wat op die oewer van die Sterkspruit gebou is, en ‘n dek wat uitkyk oor die seekoeie se speelplek, en hulle baljaar jou elke oggend wakker met hulle diep bas “Hu! Hu! Hu!”

 

Ek gaan maak my tuis op die dek met ‘n yskoue bier in die hand en kyk hoe die son ondergaan oor die Laeveld. Later kom nog gaste aan, met dieselfde idee as ek en ons stel mekaar oor en weer voor. Van die kunstenaars ken ek, maar natuurlik is die feesgangers vir my vreemd.

 

Ons kuier lekker en later kom ‘n groep feesgangers daar aan. Drie paartjies met kinders van verskillende ouderdomme. Die een paartjie se dogter is een of twee en twintig en sy en haar vriendin gaan sit eenkant, ver van ons af soos meisies van daai ouderdom seker maar doen. Deur die loop van die aand kyk ek elke n ou en dan na hulle, en hulle sit koppe bymekaar en gesels.

 

Die volgende dag is besig. Daar is tagtigduisend mense by die fees en ons moet bontstaan. Ek kom laataand weer by die blyplek aan, gaan gooi vir my ‘n drankie en loop soek geselskap op die dek.

 

Ons kuier lekker en gesels land en sand aanmekaar. In ‘n stadium kom die twee jong dames daar aan en gaan sit weer eenkant, weg van die res van ons af. Ek sien hoe hulle wang teen wang soentjies blaas en foto’s neem op hulle selfone. Dis die tipe foto’s wat mens gereeld op Facebook sien van vriendinne wat saam by ‘n funksie, fees of partytjie was.

 

Nog later vang my oog die twee wat mekaar op die mond soen en foto’s neem.

 

Dis uiteindelik tyd vir my om te gaan slaap en ek groet die bittereinders wat nog op die dek rondsit en kies koers na my houthuise toe.

 

Elkeen van die huisies is met ‘n stoepie toegerus wat uitkyk oor die rivier en mens kan van die jou stoep af jou buurman se stoep sien. Ek sit niks ligte aan nie en gaan sit om tot ruste te kom op my stoep, terwyl ek vir oulaas aan my glas suig.

 

Na ‘n ruk word ek bewus van ‘n beweging op die stoep langs my. ‘n Vuurhoutjie gaan aan en ‘n kers word aangesteek. Ek besef dat my bure die twee jong dametjies is wat mekaar vroëer die aand op die dek saam saam afgeneem het. Ek besef ook dat hulle nie klere aan het nie. Hulle het iets aan, maar in die flou kerslig en deur die blare kan ek nie mooi uitmaak of dit onderklere of bikin’s is nie. Ek hoor hoe hulle saggies giggel en vir mekaar fluister, en nes ek begin skaam raak oor ek hulle so sit en afloer, staan die enetjie op en vat haar vriendin se hand. Sy trek haar uit die stoel uit op, omhels haar en soen haar diep en innig. Ek sien hoe sy haar hand onder haar vriendin se broekie indruk en dit stadig heen en weer beweeg. Dan raak dit wragtig te veel vir my en ek vlug geluidloos my hut binne. Ek sukkel om die prentjie uit my kop uit te kry en skakel die tv in my kamer aan.

 

By gebrek aan iets anders lê ek toe maar en rofstoei kyk. Die “Undertaker” gooi “Rey Misterio” in die kryt rond en maak sy lewe hel. Uiteindelik gooi hy hom by die kryt uit en die arme “Rey Misterio” bly in ‘n misrabele hopie op die grond lê. Dan storm ‘n paar van sy makkers die saal binne en die “Undertaker” moet homself verdedig teen ‘n oormag van vyf of ses man. Dit eindig heel voorspelbaar met die “Undertaker” wat goed les opsê vir die manier waarop hy “Rey Misterio” behandel het. Iewers tydens die volgende geveg raak ek aan die slaap.

 

As ek wakker word is daar een of ander aksiefilm op die kassie, met Bruce Willis wat verskeie misdadigers help om die tydelike met die ewige te verwissel. Ek sakel af en trek my klere uit. As ek my slaapbroek aantrek hoor ek ‘n bronstige kat wat buite my hut iewers skree. Ek weet ek sal nie kan slaap met die kat se jagse geskree nie en stap uit om te sien of ek die kat kan kry en verjaag. Op my stoepie steek ek vas. Die geluid kom uit my bure se hut. Nie ‘n kat nie. Dalk ‘n katjie…

 

Ek staan lank en luister en dan raak sy stil.

 

Ek lê in die donker en dink aan die twee meisies en hulle obsessie met mekaar. Ek ken die gevoel; het al deelgeneem aan die liefdespel wat diep in die na-nag op ‘n gil en ‘n kreun eindig. En ek besef dat, aan die einde van die dag, is dit maar altyd wat ons inniebos soek. Net ‘n bietjie liefde…