Concerto in D

Oktober 15, 2013 in Twakpraatjies

Konsert in Durbanville.

Hierdie week is weer Durbanville Voorbereidingskool se jaarlikse konsert.  Een van die hoogtepunte op hul en ons sosiale kalender.  En watter hoogtepunt is dit nie!

Little Mermaid is die storie wat hierdie jaar opgevoer word.  Ek moet nou bieg, hierdie is een van die Walt Disneys wat ongesiens by my verbygeglip.  Ek het dus nie die voordeel van vooraf kennis van die storie gehad nie.    Plaas ek IMDB vooraf geraadpleeg het.

Ons kry ons sit redelik naby aan voor.  Die décor wat buite die gordyn waarneembaar is, is klaar indrukwekkend.

“Jy’s onder die water,” lig my vrou my in terwyl sy na die décor wys.

“Ek kan voel ja – duidelik die Middeterreense see, eerder as die Atlantiese oseaan,” reken ek, gegewe die temperatuur.  Dis nogals half snoesig so met die stoele redelik naby aan mekaar gepak.   Teen die tyd wat die gordyne oopgaan het ‘n mamma in die ry voor ons al ‘n geveg gestop tussen haar twee vierjariges en tussen hulle plaasgeneem net om ‘n herhaling daarvan te voorkom.

Dan roffel die tromme, die ligte word gedemp, en die konsert begin met ‘n ontploffing op jou sintuie!  Die klank en die massa deelnemers met hul fluerescent kostuums op die verhoog wat die onderwater toneel uitbeeld is fassinerend.

Alles verloop natuurlik nie altyd volgens plan met so ‘n konsert nie.  Sommer met die openingstoneel sien ek hier gaan ‘n fout kom.   Die mannetjie wat Grimsby speel voel ooglopend nie lekker nie.  Klou sy maag vas.  Gelukkig is daar mos ‘n elektroniese klankbaan, so die karakters hoef net saam te mimiek.  Wat natuurlik maak dat Grimsby darem kan funksioneer.  Dan oorweldig Grimsby se naarheid hom en hy storm sommer daar na die verhoog se voorkant toe.  Met die elektroniese byklanke besef ek gelukkig betyds dis eintlik deel van die play.  Grimsby is veronderstél om seesiek te wees.

Ooglopend word niemand in die skool oorgesien vir ‘n rol nie.  ‘n Hele span nonne storm op die verhoog op.

“Dis seevoëls, nie pikkewyne nie,” fluister my vrou in my oor.  Ek het dit geweet, natuurlik.

Later is daar groot vrolikheid in koning Triton se onderwater koninkryk.  Ek is nie mooi seker wat almal is nie, maar ‘n crowd met sulke bossiekoppe maak hulle verskyning.  My vrou reken hulle is eals.  Seeslange?  Ek twyfel.  Maar hierdie was die onbedoelde hoogtepunt van die aand vir my:

In die tweede ry van voor af is daar twee mannetjies met sulke stoutgatgesiggies.  Hulle kan ‘n tweeling wees.  Ek weet nie of hulle by die script gehou het nie.  My raai is dat hulle met hulle eie konsert besig was.  Hulle dans, trek vir mekaar gesigte, wys zap signs (darem nou nie van daai soort wat jy suksesvol met een vinger kan doen nie) en geniet hulle absoluut gate uit.  Báie snaaks.

Ek bly verstom dat kinders van hierdie ouderdom só kan toneelspeel.  Scuttle, die hoof seemeeu, Sebastian, die rooi kreef wat later moet double up as Mermaid se lyfwag, wie se lyftaal dikwels meer moet sê as wat van die ander akteurs met hul woorde uitdruk.  Wel, ok, nie heeltemal hulle eie woorde nie, maar close.

Flounder, die klein tropiese vissie, doen by uitstek haar rol gestand deur oortuigende gesigsuitdrukkings.  Veral wanneer Ariel verlief raak, en Sebastian die krap erg kratervol is vir dié verwikkeling.  [Ek sien daar heers ‘n debat op Google oor watse tipe vissie Flounder is.  Ek was nie naastenby die eerste een wie dit ge-Google het nie.]

Die tegnologie wat gebruik word is fenomenaal.  Dis lasers en ligte en musiek, blitse, ‘n storm op see, die werke.  Tussen scenes glip twee onderwysers gou in die agtergrond op die verhoog en maak die geverfde agtergrond soos groot blaaiborde oop om ‘n nuwe toneelagtergrond te skep.

Die kindertjies wat in die stuk speel is natuurlik nog grootliks hulle eerlike self.  Sommiges se ogies blink van genot.  Sommige lyk oorweldig.  Ander is ‘n toonbleeld van ernstige konsentrasie.  Sommiges staar na ‘n denkbeeldige punt agter in die saal terwyl hulle hard konsentreer om hulle passies te doen.  Party van hulle kry dit glad nie reg nie.  Of dalk was daai dogtertjie veronderstel om telkens in die teenoorgestelde rigting as die ander te dans, wie weet.

Toneel 11 van 14, sê die program, is “Soen die meisie!”  So jy weet nou die storie moet nou hier tot ‘n punt gedryf word, want dis die laaste dag, en as die prins nou nie voor sononder ‘n meisie soen nie, dan is dit te laat.  Maar dis verbrands of hy die meisie gesoen kry!  Dit ten spyte van Sebastiaan die kreef se advies aan Mermaid om haar ooglede te fladder en haar lippe te tuit.  Miskien is dit oor tye verander het.  Nuwe tegnieke is nou nodig.

Die volgende toneel is die partytjie in die paleis.  Sy laaste kans.  Maar verdomp, hy soen nog stééds nie die meisie nie, en nou is daar nou nog net twee tonele oor.  Die spanning raak nou ondraaglik.

Oeps, ek besef nou net, die konsert se speelvak is nog nie oor nie.  Ek gaan nou eers hier moet stop anders gee ek te veel spoilers weg.

Maar genugtig, wat ‘n fenomenale vertoning van talent, tegnologie, kreatiwiteit en uitnemendheid.

Good show DVS.

Vadersdag

Junie 19, 2013 in Twakpraatjies

Ek het verskeie goed gekry vir Vadersdag.  ‘n Mooi geraamde gesinsfoto wat nou in my kantoor staan.  En ‘n boksie metjies van Klein-Jan wat sy graad 5 juffrou hom mee gehelp het.  En ‘n groot musiekrekening ook van hom af.  En twee baie groot skroewedraaiers.

OK, die skroewedraaiers het ek al vóór Vadersdag gekry. Dié het ons Vrydagoggend in my voortuin opgetel net mooi daar waar die muur op sy laagste is.  Dit het my laat vermoed ek het dalk besoekers gehad wat nie geklop het nie.

Sondagoggend 05h15 gaan my alarm af.  Ek spring op, hol af in die gang om op die alarm se paneel te kyk waar die gevaar is.  Dis my sitkamer.  ‘n Deur (toegesluit) skei die sitkamer van die res van die huis. Ek sit gou die buiteligte aan en draf terug kamer toe om my skoene aan te trek.  Mens kan nie met pantoffels skop en baklei nie, verstaan.  Nataniël sê mens moet jou baklei klere aantrek voordat jy baklei.  So net vir ingeval trek ek my baklei skoene aan.  Die telefoon lui.  Dis die sekuriteitsmaatskappy.  Ek sê hou net vas, en check gou of als reg is.

Dapper muis stap deur die huis, nou braaf genoeg om die binnedeur oop te sluit om te kyk wat anderkant aangaan.  Maar niks gaan anderkant aan nie. Ek lig die sekuriteitsmaatskappy so in.

Daarna doen ek gou ‘n tweede rondte en druk my hand teen elke ruit.  Aha!  Een van die sitkamer se onderste ruite is verwyder.  Mooi netjies.  Die ruit is nog heel, en die houtstrokies wat dit in plek moet hou is ook nog mooi heel.  So iemand was in die huis, maar die alarm het hom afgeskrik.

Nadat die armed response en die SAPD daar was stel ons toe maar weer die alarm en gaan snooze lekker tot nege-uur toe.

Met ‘n ligdag inspeksie merk ek toe dat die manne inderdaad die binnedeur probeer oopforseer het, en tewens baie naby daaraan gekom het.  Gelukkig is dit ‘n soliede deur.  Maar dit beteken hulle het aan daai deur gekarring terwyl my alarm al aan was.  Hierdie manne moet ‘n onbeperkte voorraad skroewedraaiers hê.

Niks maar niks word vermis nie.  My broer het voorgestel ek kyk vir die groot goed, mens kan dit maklik mis, reken hy.  Maar die klavier is nog daar.  My TV is te oud om selfs die skelms te interesseer.  Nie seker of ek goed moet voel daaroor nie.

Sondag oggend help oupa (91) my bietjie met die voorbereiding om die ruit terug te sit.  Hierdie oefening is genoeg om ‘n vyf-bladsy verslag oor te skryf, maar ek sal julle dit spaar  –  my pel Lourens reken ek is enige DIY persoon se nagmerrie, verstaan.  Anyway, net toe ek die ruit wil terugsit, toe skop oupa per ongeluk daarteen.  NOU is die ruit stukkend.

Ek het nou die sekuriteitsouens laat kom om my sisteem op te skerp:

  • Ons gaan slagysters orals in die tuin sit.
  • Hondebolle tussen-in, net vir goeie effek.
  • Beams in die tuin.
  • Dan gaan ons ‘n net span die lengte van die erf, met vier vuurpyle, aan die Noordekant.  Sodra die beams beweging optel gaan die vuurpyle afvuur bo-oor my huis en die skelms onder die net vasvang.
  • Gasmaskers sal outomaties binne die huis ontplooi, waarna laggas in die tuin vrygestel sal word.  Die skelms gaan dan hulle gatte aflag.
  • My hi-fi word vooraf geprogrammeer om, wanneer die vuurpyle afgaan, dan speel dit kliphard DE LA REY DE LA REY.
  • Masjiengewere sal op die dak gemonteer word, maar vanweë die val van die erf na die Oostekant toe sal dit net Noord en Suid kan ontplooi.
  • As enige skelm die net en die masjiengewere mis, dan gaan ons die bulhond wakker maak.

Dit behoort goed te werk, dink ek.

PGJ

Kleinboet skryf ‘n storie: The Game

November 7, 2012 in Kleinboet

Kleinboet is 10 jaar oud.  Geinspireer deur sy pa en ma se skryfpogings het hy ‘n storie geskryf:

The Game

Hi my name is CJ and you would’nt believe where I am.  Well let met tel the story from the beginning.

Well I make games for a living, I wantid to become a game creator because I’m good at it and I get paid a lot of money.

But one day I made a game so amazing it sucked me in, well, I kindof did that myself, but by aksedint.

What I was trying to do was make a fue inprovements but did somting very different I don’t know how but I sucked myself into the game and now I’m fighting for my life.  When I popped in I was with the main character of the game.  His name is Teno Martial Arts Master with super abilatys.

At first I was scared, but then I rememberd if I die I can just reaspon again.  I didn’t now if I could fight until Teno told me to start helping.

I  thaut, what, I cant fight but just then one of the enemies jumped at me.  I wanted to punch him but a ball of energy shot out of my fist.  Shooting him throu the air ant landing on his face.  And I rememberd I programed the game so that evrebody had powers exept villegers. 

We went on fighting til evreyone was down.   It was actully easy.

Then we whent to Teno’s base under ground.  He gave me some armor and a cool coat.  He started asking quistiens like where I came from and why I suddinly just apeard.  I coulint tel much but I told inofe for him to reailize that I was the creator of the game.  He told me that the gornoms (the bad guys) they have gone against their programming and they want to go to the real word and congcour it and that it must have been them who sucked me in the game.

So now you no that story now I’m gonna tel you this story.

Gym

Oktober 25, 2012 in Twakpraatjies

Gister gaan ek en Kleinboet gym toe om te gaan swem.  Ek was lanklaas daar. 

Ek weet die gym se water is verwarm in die winter, maar die ding is, ek moet my klere uittrek voordat ek daar kan inklim.  En as dit koud is dan kan my kop net nie my lyf oortuig dat die water lekker warm gaan wees nie.

Daar is swemmers in al die bane, so ons moet ‘n tydjie wag vir ‘n oop baan om in te swem.  Ek bekyk die ouens rondom my.  Daar is ‘n paar Adonisse wat daar rondhang.  ‘n Paar Adoonse ook, gelukkig.  Dan voel mens darem nie so vormloos nie.

Later kry ons ons beurt.  Inderdaad is die water lekker, soos altyd.  Swem doen hierdie ongelooflike ding aan my.  Ek gaan in hierdie wonderdroomwêreld in.  Dis nogals lastig, want dan verloor ek aanmekaar my telling van hoeveel lengtes ek al geswem het.  Soms besef ek ek het nou al vier keer “24” getel.  Dan skuif ek maar ‘n paar tellings aan en hoop dis nog akkuraat.

Na die tyd stap ons terug kar toe.  Ek het nou genoeg tyd gehad om die ouens in die gym dop te hou.  Daar is ‘n manier van stap wat blykbaar gebiedend is as deel van die hele gym uitstappie.  Ek kan maar netsowel begin oefen om dit baas te raak.

Bors uit, elmboë effens wyer uitswaai.  Ek kom heel goed reg met die uitswaai van die arms.  Toe ek jonk was het ek race walking gedoen.  Ek sukkel bietjie om my bors uit te druk.  Dit help om jou asem diep in te trek.

Dit moet werk, want ek sien die mense begin my nogals aan te kyk.

“Hoekom loop pappa so snaaks?” vra Kleinboet.

“Ek loop nie snaaks nie.”  Wat is dit met die kind.

By die motor vra Kleinboet weer:  “Hoekom is pappa so blou in die gesig?”

Ek blaas my asem uit. 

Nee, dit lyk my nie ek verg nog bietjie oefening om hierdie deel van gym baas te raak.

Inbraak

Oktober 14, 2012 in Sonder kategorie

“Slaap jy uit?” check ek met Ouboet voordat ek die alarm stel en die deure sluit. Hy doen. Hy het ‘n deurnag LAN saam met sy pelle.

Om 04h35 gaan die alarm af.  Dus is dit vanoggend ons beurt om statistiek te raak, dink ek toe ek uit die bed rol, en begin vroetel vir my bril in die donker.

Ek spring op en sit die buiteligte aan. Ek check op die alarm se keypad en sien die skelms het die voordeur oopgebreek. Which is fine.  Hulle word dan beperk tot daardie kant van die huis met ‘n deur tussen ons.  Die alarm laat ek aanhou raas.

Nou wik en weeg ek of ek by ‘n skuifdeur moet uitgaan dat ek van buite af kan sien wat die skelms binne doen. Of dalk moet ek net vinnig die binnedeur oopsluit, inloer en hom weer toepluk. Maar dalk is ek nie vinnig genoeg nie, dan is die skelms saam met my aan my kant van die deur.

Ek hoor die blikskottels praat aan die ander kant van die deur.

Een het die cheek om aan die deur te klop en te sê: “Maak oop!”

“Hoekom?” vra ek.

“Dis ek,” sê Ouboet.

“O, jy meen sò.”

Ouboet het toe besluit om terug te kom nadat hy klaar geLAN het. Die gepraat aan die ander kant van die deur was hy wat toe al die alarm-mense se oproep hanteer en sê daar is niks fout nie.

Nag, ma

September 15, 2012 in Sonder kategorie

Oupa was vandag hier. Soos elke ander Saterdag en Sondag.

 

Hy was stil. Stiller as gewoonlik, wat nogals baie stil is.

 

“Dis vandag vyf jaar,” sê hy toe later. Ek het sleg gevoel, want eintlik het ek bietjie vergeet. Ek sien toe op die muurhorlosie dit is omtrent op die uur ook net mooi vyf jaar gelede.

 

Ek en oupa was in die Baai gewees mos toe vroulief my destyds bel met die nuus. Aan haar stem het ek geweet daar is ‘n krisis. Een van ons kinders het verdrink, het ek gedink. Daardie sekondes wat ek dit gedink het, tot sy gesê het wat gebeur het, was vir my baie erg. En toe ek besef dis jy en nie een van my kinders nie toe… wel, ek was verlig. Maar ek weet jy sal verstaan.

 

Sewe-en-twintig jaar gelede, met jou eerste hartomleiding, was ek met my eindeksamen besig. Ek het nie geweet van die operasie nie. Julle wou my nie ontstel nie, en het my niks gesê nie. Jy het wakker geword na die operasie en kon hoor hoe die dokters praat. Jy kon hoor daar was groot fout, en dat hulle weer moes opereer. Jy’t my agterna vertel jy het aanvaar jy gaan dit nie maak nie, maar hoe jy gehoop het dat dit my nie te veel sal ontstel met my oorblywende vakke nie.

 

Terug na die dag, vyf jaar gelede. Ek moes toe vir oupa gaan sê. Hy was buite in die garage besig. Ek was nie baie goed nie. Ek het min of meer in een sin vir hom uitgeblaker: “Pa, ma het ‘n hartaanval gehad, sy is dood.”

 

Hy het geskrik. Hy’t niks gesê nie, net omgedraai en teen die motor geleun, sy voorkop in sy handpalm. Sy skoonsus het hom ‘n druk gegee.

 

Toe ry ons lughawe toe om te kyk of ek hom op ‘n vlug kan sit terug Kaap toe. Toe ek by die lughawegebou instap toe sien ek deur die venster daar taxi die vliegtuig net mooi na die runway toe. Ons het toe maar met die bakkie teruggery Kaap toe.

 

Dit was ‘n stil nag gewees.

Pinstripe suits

September 1, 2012 in Uncategorized

Gisteraand ‘n draai by Canala Walk gaan maak. Nie eintlik omdat ons spesifiek daar wou wees nie, maar die kinders moes daar naby afgelaai wees vir ‘n ding. Toe doen ek en vroulief maar die koffiedrink en stap deur die winkels ding.

Gewoonlik behels ons drill om Exclusive Books te doen, en dan koffie. Maar dit lyk of Exclusive Books toegemaak het, toe gaan ons maar dadelik vir die koffie. Een van daai plekke waar jy jou koffie by die toonbank bestel en betaal, en dan gaan sit.

“Homielt?” vra die meisie agter die toonbank.

“Sorrie?”

“Homielt?” vra sy weer.

Gelukkig hoor my vrou baie goed. Of dalk het sy net ‘n oor vir die esoteriese. “Yes, hot milk please.”

Mokerstok! Hoe het sy dít uitgewerk? My vrou is goed, ek sê jou. Sodra die ouens mense gevind het op Mars moet sy gaan tolk daar.

Ons het net ons sit gekry, toe daag daar ‘n vriendelike, vrolike kêrel met ‘n ooprits omslag daar aan wat geld insamel vir skole. Dowes, blindes, die skool om die hoek, nog ‘n ene af in die straat en so. Ek is seker dis ‘n wonderlike ding wat hy doen, but seriaas! Ek wil nie in ‘n restaurant sit en koffie drink, en dan moet ek agressiewe verkoopstegnieke weerstaan nie.

Gelukkig is my vrou by. Sy sê toe mooi vir daai ou hy moet loop. Dit het ‘n tydjie gevat voor hy daardie gedeelte verstaan het. Of miskien het hy net só hard aan sy sales pitch gewerk dat hy gevoel het ons moet die voordeel van die hele vertoning hê. Daremte is hy toe later weg, maar sulke ouens bederf altyd my dag.

As ek ‘n bydrae maak voel ek vies oor ek my deur skuldgevoelens ‘n bydrae laat maak vir ‘n cause wat ek nie eens weet of dit bestaan nie. En as ek nié ‘n bydrae maak nie, dan gaan ek op hierdie guilt trip en dink en aan Don Fransisco wat sing van “…. do you make the poor man beg you for a bone….”

Toe ons klaar koffie gedrink het, loop ons nog ‘n paar draaie. Uit die hoek van my oog sien ek ‘n man na ons toe mik. In sy hande het hy iets wat lyk soos iets wat hy aan my vrou gaan wil verkoop.

“Bonjour, Madame,” groet hy in Frans.

“Nee, nee!” keer ek.

Laas wat iemand my in ‘n vreemde aksent beetgepak het, het dit my honderder Rande gekos om van haar ontslae te raak.  Ek gryp my vrou se hand en stuur haar doelgerig weg van die Franse jagter af. Sy behoort trots op my te wees, veral na die episode met die Israeliese girl.

“Kom ons gaan kyk bietjie na Woolworths se onderklere reeks vir dames,” stel ek voor.

My vrou het nie geantwoord nie, maar dit kan wees dat sy my nie gehoor het nie. Dis nogals rasering in daai plek gewees. Ons stap darem toe later in by Woolworths.

“Ek dink die bra’s is daai kant toe,” wys ek na die bordjie wat sê LIFT.

My vrou sê ek moenie vir my simpel hou nie. Miskien voel sy ook nog vies vir daai simpel bemarker wat ons in die koffiewinkel teëgekom het.  Of dalk wou sy weet wat die Fransman verkoop.

Ons kyk na slaapklere. Ek sien die onderklere afdeling is daar naby. Nogals mooi goedjies wat hulle verkoop. Ek bewonder die materiaal en so aan.

Het jy geweet mens kry bum shapers, tummy shapers, body shapers, en secret shapers allester in Woolworths? Ek aanvaar dis die inverse weergawe van om ‘n sokkie voor in jou speedo in te druk in die winter.

Maar uiteindelik vang pinstripe kledingstukke my oog. Nee, nie pakke klere nie. Pinstripe onderklere vir vrouens, en pinstripe nagjurkies.

Ek het nogals nog nooit só oor pinstripes gedink nie.

Kiekies konsert

Augustus 22, 2012 in Sonder kategorie

Rustig.

Tyd is soms sigbaar.

Water, soos moeder natuur gebedoel het.

Die wêreld is ons woning.

Kos vir die nasie.

Mens kan natuurlik ook nie van vis en skyfie alleen leef nie.

Maar die belangrikste hiervan ….

[Foto geneem by Fat Cats Kitchen, Riebeek Kasteel]

Riebeek-Kasteel

Augustus 19, 2012 in Sonder kategorie

Na ons vorige besoek aan Riebeek-Wes is ons terug om Riebeek-Kasteel in ligdag te sien.  Ons begin toe maar weer by die Kasteelberg Bistro.

Vanuit die Kasteelberg Bistro.  Na ete sou het ons in hierdie straat afgestap om die dorp te verken.

‘n Entjie af in die pad is De Jonge’s.

Mens gaan nie sommer uit kos uit raak op Riebeek-Kasteel nie.

Die Fat Cats Kitchen het ‘n buite-lug restaurant gedeelte ook.  Die weer was egter nie so lekker vir buite eet nie, tensy jy dalk ‘n eskimo is.

En binne-in verkoop hulle oudhede en skilderye.

Die Royal Hotel

Die kerk is net langsaan.

Daar is darem huise ook op die dorp.

Hierdie ouens bly reg oorkant die kerk.  Hulle kan nie eintlik kla dat die kerk te ver is vir bywoning nie…

Skouers skuur met bekendes

Augustus 17, 2012 in Sonder kategorie

 

Ons woon op ‘n dag ‘n geselligheid van ‘n uitgewer by. Dalk was dit ‘n book launch, ek kan nie onthou nie.

 

Dis nogals nice. Lekker goetertjies om te eet, interessante mense, mooi venue – kyk uit oor ‘n semi-meer in die skemeraand. En les bes, natuurlik, is daar ‘n paar gerekende skrywers. Heelwat meer wannabe skrywers ook.

 

Ek doen nie eintlik vreemdelinge en celebrities nie, so ek gaan soek nie eintlik ouens om mee te praat nie. Maar deur die loop van die aand kruis mens se paaie by die drinks tafel met sommige van hierdie skrywers. Dan maak jy maar praatjies. Ten minste het jy ‘n aanknopingspunt as jy al iets gelees het wat hulle geskryf het.  Die wat ek wel mee praat vind ek baie plat op die aarde mense. Gewone mense wat cool boeke skryf.

  

Ek en vroulief was saam met een van die gerekende skryfsters op skool. Sy was tóé nice, en sy is nog steeds nice. Toe die ergste gedrang rondom haar bedaar stap ons nader om te gesels.

 

Mid-sentence bars ‘n dame tussen ons deur, gryp die skryfster aan die arm en begin met ‘n: “O, ja, weet jy, ek wou jou tog vertel het……” asof hulle nou pas nog in gesprek was. Sy skaak die hele gesprek, en staan fisies tussen ons en die skryfster, met haar rug na ons toe, asof ons bloot nie daar is nie.

 

Ek was ietwat geamuseerd. Dit was nie die eerste keer die aand wat ek so iets waarneem nie.

Ons gaan soek toe maar koffie by die buitelug restaurant net langsaan.