Jy blaai in die argief vir 2014 Februarie.

See, sand en die mooi meisie

Februarie 24, 2014 in Twakpraatjies

Saterdag sit ek en vroulief in ‘n restaurant in Muizenberg.

Knead

Ons het ‘n paar uur wat ons moet verwyl, en watter beter manier kan daar nou wees as om by die see te sit. Dis ‘n winderige dag. Gelukkig, anders sou dit vrek warm gewees het. Ons sit in Knead restaurant, met net die ruit wat ons skei van die besige sypaadjie in Beach road, met die see net anderkant dit.

Muizenberg

Dis ‘n fassinerende mengelmoes van mense wat voor ons verby beweeg. Alle vorms, groottes, drag, gedrag, kleure, geure, die werke. Vroulief werk bietjie aan ‘n taak op haar iPad. Ek het ‘n boek saamgeneem om te lees, maar ek kom nie daarby uit nie. Die mense is te interessant om dop te hou. Sommige van hulle is nogals mooier as ander. Sommiges se bikinis is heelwat kleiner as die ander s’n.

Laatmiddag raak dit tyd om te gaan. Ek stel voor vroulief wag in die restaurant dat ek liewer die motor gaan haal. Ek is ‘n entjie weg geparkeer op ‘n plek waar ek nie te onnodig veilig voel nie. Selfs nie die motorwag van die Noord-Kaap wat onderneem het om ons motor op te pas laat my rustiger voel nie. Hy moet aan ‘n gemeente behoort wat Saterdae kerk het, want dis duidelik dat hy al die oggend nagmaal gehad het. En mens weet mos nou nie of hy dalk die aanddiens ook gaan bywoon nie.

Dis toe hoeka so. Toe ek by die motor kom is dit verlate. Nie eens die motorwag is daar nie. Ek vind dat die eenrigtings bietjie teen my werk. Ek moet eers ‘n ent weg ry om omdraaiplek te kry. Dié kry ek in ‘n (nou reeds) verlate parkeerarea.

Toe ek daar inry vang ek ‘n dame uit die hoek van my oog wat hard probeer om my aandag te trek. Ek probeer haar vermy, maar dis onmoontlik; ek moet teen haar verby ry op pad uit die parkering uit. Ek draai my ruit ‘n entjie af.

“Halo oom, hoe gaan dit moet oom?!” Sy is baie mooi en baie vriendelik. En dis dydlik dat sy my ken, maar wraggies, ek herken haar glad nie.

“Kan oom nie vir my ‘n lift gee nie?” vra sy.

? OK, ek het ‘n lang verduideliking van nee, ek draai net hier om, dan gaan ek my vrou by die restaurant oplaai, dan gaan ek my dogter in Pelican Park oplaai, dan gaan ek …… So ek dog toe ek hou dit maar kort en sê nee, jammer, ek kan jou nie ‘n lift gee nie.

“Nou maar waarheen gaan oom?”

Mmmm….. dit klink dan nou half bekend. Ek het al voorheen so ‘n tipe gesprek gehad, waarna my vrou my vertel het ek is naief.

Alhoewel ek haar nie eintlik ‘n antwoord skuld nie sê ek nietemin vir die meisie waarheen ek gaan. Wat my laat dink, was sy nie eintlik veronderstel om éérs te vra waarheen ek gaan voordat sy aanvanklik die geleentheid gevra het nie?

Toe ek volstaan daarmee dat ek nie vir haar ‘n lift wil gee nie, vra sy of ek dan nie vir haar ‘n R5 kan gee “om uit hierdie plek uit” te kom nie. Nou, weer eens kan ek vir haar sê ek het nie R5 by my nie – wat toevallig die waarheid sou wees – maar wie gaan dit glo. Ek sê toe maar nee, ek gaan ook nie vir jou R5 gee nie.

In ‘n oogwink verander die vriendelik meisie in ‘n, wel, minder vriendelike meisie. Sy slaan teen my ruit dat ek dog sy breek dit. Sy draai om en stap woedend weg. Met die wegstap sien die halfgedrinkte bierbottel wat agter by haar broek ingedruk is. Wel, dis seker nie ‘n slegte bêreplek nie. Kan jy dink hoe potensieel ontstellend dit kon lyk as sy dit voor in haar broek ingedruk het.

Ek probeer nou nog steeds uitwerk of ek die meisie in die steek gelaat het, en of ek iets vrygespring het wat ongemaklik kon geraak het.