Profile photo of ou-sus

by ou-sus

Martie du Plessis

November 9, 2012 in gedagtes

Verlede Donderdag is dit Hartskind se skoolkonsert, die Woensdag gaan hulle nie skool nie want die saal moet reggemaak word, Woendagaand gaan slaap sy vroeg, want Juffrou het gese sy moet “RUS”. Donderdagoggend jaag sy my later aan, want ons moet by die skool kom, die konsert begin 09:00 en hulle moet nog “make-up” kry. Ekself het geen grimering aan nie, want met Bloem se hitte, die menopous se gloede en dit emosies wat “rollercoaster” ry, bly geen grimering in alle geval waar dit moet wees nie.

Daar sit ons toe Donderdagoggend in die saal en wag, Manlief, Ma, Ouma en ek. Om ons is nog Mammas, Pappas, Oumas en Oupas. Hier en daar ‘n kleinboet of sus. ‘n doodgewone groepie mense, maar die sterretjies op die verhoog, nie een van hulle is gewoon nie. Hulle is ons Hemelse Vader se uitsonderlike kindertjies.

Met die bedankings begin ek al snuif, Driewieldraai se Juffrouens, die klas hulptannies en die terapie tannies, elkeen so baie spesiaal en kosbaar vir ons kinders, maar toe die eerste klassie met hulle opvoering begin, toe loop die trane. Elkeen van hierdie kindertjies is so trots om daar te wees, elkeen probeer sy bes. Party word op die verhoog gedra, sommige word in hulle klein rolstoele opgestoot, ander word deur ‘n hulptannie regop gehou, maar hulle straal, wikkel die lyfies, bekkies wat wyd oop lag en saamsing. Ek soek tissues en sluk aan die hengse knop in my keel. Die volgende klassie, steel die klein rooikop die hele show met sy dansery, niemand gee om dat die een maatjie so bietjie stadiger is nie, want sy hoor nie so goed nie en as sy harder sing as wat die ander doen, dan klap ons net nog harder hande vir hulle mannewales, teen die tyd is ek al uit tissues en gee ma al uit haar handsak aan. Dan is dit die Pikkewyne se beurt, ek soek Hartskind en besef sy speel die horlosie wat almal wys hoe om te tikke tikke tak. Daarna is dit die tannies met die rooi, die geel, die pienk, die wit en die pers rokkies. My kind met haar rooi rokkie dartel op die verhoog en elkeen kry ‘n beurt, Unathi in haar wit rokkie kan net haar koppie swaai en Lee-anne in pers kan net die rolstoel laat draai, maar hulle dans. Dieselfde met die dae van die week, my Vrydag spring wanneer dit haar beurt is en elkeen gee hul beste. Dan is dit die Kersspel, en die hele Driewieldraai trek saam op die verhoog. My meisiekind is ‘n waardige Maria met Josef aan haar sy, elkeen speel ‘n rolletjie en toe Lee-anne se rolstoel vashaak wag almal geduldig dat die Ster wat die wyse manne moet volg, losgemaak word. Ons almal lag toe baba Jesus kliphard giggel en afhaak met “I love you mommy, tickle me mommy”, maar Maria druk hom net bietjie dieper die wiegie in en hulle gaan voort. Teen die tyd loop die trane  vrylik, ek kyk verlee om my rond. Voor my sit ‘n lang, bree man in weermagklere, sy seun is die Keiser, sy trane maak donker kolle op sy kamoefleerdrag, regs van my sit die skoolhoof, sy bril is in sy hande en hy vee woes oor sy oe. Ek dink nie daar is ‘n droe oog in die gehoor nie, en toe die Juffrou die rolstoel vorentoe stoot met die ster wat helder skitter, snik sommiges hoorbaar.

Dis egter nie van hartseer oor wat kon gewees het nie, die oor suiwer trots en dankbaarheid vir wie en wat ons kinders is.

Na die konsert vra die Juffrou of ek iets vir die nuusbrief sal skryf oor die konsert en sommer so ‘n oorsig oor die jaar, ek stem in, maar tuis sukkel ek om die woorde vas te pen. Hoe skryf jy oor die pad wat hierdie uitsonderlike skool en sy personeel met elkeen van ons gestap het. Hoe vertel jy van die vreugde toe jou kind vir die eerste keer haar naam reg geskryf het, hoe ons hande geklap het vir die eerste bollemakisie, van hoe kinders gekroon word as hulle ‘n groter puzzle bemeester, van ‘n hele span mense wat met jou kind werk. Die Juffrouens, die hulpe, die Suster wat sorg dat almal hul medikasie kry, die terapeute, Spraak, Arbeids en Fisio, die Neuroloog en die Psigiater, elkeen dra jou kind se belange op die hart en saam maak ons ‘n span. Jy dra nie meer hierdie las alleen nie.

Volgende jaar gaan Hartskind grootskool toe, steeds by Martie du Plessis en ek dank die Vader vir hierdie skool, hierdie personeel, hierdie terapeute en mediese mense. Julle gee ons hoop, julle maak ons hande sterk en julle slyp en vorm ons kinders om die beste te kan wees in dit wat hulle kan doen.

Dankie is eenvoudig nie genoeg nie.

 

Profile photo of ou-sus

by ou-sus

Lekker….

Oktober 29, 2012 in gedagtes

Ek was met verlof, amptelik en als. Die eerste week het ons by Sterkfonteindam gekuier, saam met beste Mater, haar Engel en ouma van Harrismith. Hartskind moes maar by ouma kuier want hulle oefen vir die konsert en sy is Maria!!!  Mater se ma het van daai vakansiepunte en sy sou dit verloor as sy dit nie voor ‘n sekere tyd gebruik nie, toe gee sy vir ons haar punte en ons moet net die levy of so iets vir die week betaal.  Dit was heerlik, die weer was goor verby, dit was mistig, koud, reenerig en winderig sommer als in een dag, maar elke dag het die sonnetjie darem so vir ‘n uur of 3 sy gesig gewys en dan het Manlief en Mater se Engel en die kinders gaan swem en spring en speel, dan het ek en ouma en Mater gemuf, groot bekers tee gedrink en gemmerkoekies en soetkoekies geniet. Ouma het dit met baie liefde, moeite en geduld in haar popspeel stofie gebak. (Dis een van daai met die 2 plate bo en die oondjietjie onder. ) Ons het lekker gesels, gelag, so bietjie geskinder, gelees en soms so in die geselsskap ‘n uiltjie geknip. Saans het ons ou bekende en halfvergete speletjies gespeel, Monopoly, Balderdash, Pictionary en domino’s, ons het dit by die oord gehuur en die reels was nie meer daar nie, so, die eintlike spel was die opmaak van reels, maar dit was lekkerrrrr. Ons het die voels gevoer met beskuitkrummels en die ou volstruiswyfie het gereeld ‘n draai kom maak en tot Danica se plesier sommer op die stoep kom klim en haar lang harige nek by die skuifdeur ingedruk, en na sy sommer ewe tuis die tv gepik het, moes ons maar noodgedwonge die deur toehou as sy kom inloer. (Weet nie of die oord so glo dat dit hulle eie volstruis is wat die skerm gebreek het nie!) Time flies when you are having fun en heeltemal gou moes ons die nagmerrie pad aandurf Harrismith toe om ouma huis toe te vat. Goor, goor, goor om haar daar te los en weg te ry, ek en Danica het tot na die tweede ry-stop gesit en tjank.

Terug by Mater se huis was dit die 2de tranedal, maar darem nie my trane die keer nie. Mater en haar Engel het saam met ons Bloem toe gekom, sodat Engel hier werk kan kom soek en in haar 36 lewensjare is dit die eerste keer wat Mater die huis verlaat….Vriendin was volgens haar eie oorvertelling ‘n wilde loot en was nie lank na matriek in ‘n vreeslike lelike ongeluk. 3 Maande in ‘n koma, ma wat weier om masjiene af te sit, Mater wat bo alle verwagtinge wakker word, weer leer loop en praat en eet, wat na vele rekonstruktiewe, brein, heup, pelvis en oog chirurgie en tallose terapies, die lewe weer aanvat. Mater se Moekie het nie gedink sy sou ooit trou nie, of ‘n kind in pleegsorg vat nie, maar sy het. Dit was darem nie te erg nie, want Mater het nog onder die selfde dak gebly, Engel en kind ook, maar hoe beter en gesonder Mater word, hoe moeiliker raak dit vir Moekie, sy wil nie die stukkende kind laat gaan nie en die situasie raak ondraaglik vir almal. Tyd terug kom vra Mater en Engel of hulle rukkie by ons kan kom bly, Engel kry nie werk in die klein plekkie waar hulle bly nie en hulle kan nie meer in Moekie se oge kyk vir oorlewing nie. Engel is van Orania en het nie enige noemswaardige formele opleiding nie, maar hy toor met hout. Hy maak die mooiste goed uit stukkies weggooi hout en ou sleepers en dalk, net dalk is daar hier in die stad van Rose vir hulle ‘n toekoms. (Siestog die arme man het in die begin maar baie swaar gekry met my reenboognasie-kinders, maar hy het darem ook nou al agtergekom die kleur gee nie af nie en geniet veral my Prinsie se geselskap, het tot vir hom ‘n hobbelperd gemaak!)

Laat my nou dink aan ander vriendin se dogtertjie, met die laaste kuiertjie kom groet sy my Prins, maar in plaas van ‘n soentjie, gee sy hom so ‘n laaaaang lek hier van die ken tot by sy oog verby, toe ons hardop wonder hoekom, antwoord sy met haar 2jarige wysheid, dat hy dan soos tjoklits lyk.

Terug by Mater, so is hul karretjie gepak en ten spyte van verwyte, trane en emosionele afpersing, pak hulle die tog Bloem toe aan. Engel kry sommer die Maandag ‘n pos by ‘n plek wat ou meubels restoreer en kom saans vol stof en houtskaafsels by die huis aan, maar as die ore nie daar was nie, was die smile reg rondom, Mater kry wonder bo wonder ‘n aflospossie van iemand wat op kraamverlof is. Ek en manlief verwonder ons aan die verandering in die twee, Mater lag weer dat jy moet saamlag, Engel loop elke dag bietjie regopper en die lyne op sy gesig raak sowaar gladder, hy speel wegkruipertjie met my Prinsie en jaag hom tot in Mater se arms. Sy raak betrokke by Danica se kleuterskool en kom opgespeel saans by die huis aan. Ons gaan koop R10.00 lipstiffies by die Chinees, want sy het die fout gemaak om vir Danica by die skool lippies aan te sit en toe sy opkyk staan die hele pak Liquerice Allsorts daar, bekkies getuit, wil ook lippies he. Einde van die maand kom haar koekoekeier ook en sy is klaar by die ander skool ingeskryf en nog ‘n bed is ingedra by Hartskind se kamer. So tussendeur begin ons uitkyk vir ‘n eie nessie vir hulle, maar in alle eerlikheid is dit nog lekker om hulle daar te he. Dis lekker om iemand te he om mee te gesels terwyl ek kook, wat die kinders bad terwyl ek skottelgoed was, wat die bottels maak terwyl ek en Prinsie deur die bad sleep. Dis lekker om so 5minute ekstra vir myself te he, terwyl sy die kroos pap gee, Manlief en Engel gee saam honde kos en maak die heining reg wat die bruin hond al weer ‘n gat in gemaak het, saans doen ons almal saam bybelstudie en sing kinderliedjies tot slaaptyd. Die enigste dinges in die drinkwater is…. die toilet, die is in die badkamer en ek vermoed ons derms is aanmekaar geknoop, want sou een van ons dalk besluit om die badkamerdeur agter jouself toe te trek, het almal skielik ‘n dringende behoefte. Dan maak jy die deur oop en daar sit die res van die huismense soos meerkatte voor ‘n gat!!!

Met Mater se koms, kry ek uiteindelik tyd om so bietjie orde te skrop, ek vat ‘n ekstra week verlof en terwyl sy my Prinsie besig hou, pak ek reg en weg. Ek skrop en skuur en skuif en gooi sakke vol goeters weg. Ek staan weereens verbysterd oor hoeveel gemors ‘n mens kan opgaar, dis uitgeskeurde papiertjies, ou kwitansies, rekeninge, advertensie blaaie. In Hartskind se kas kry ek ou piesangskille, lekkergoedpapiere, chips pakkies, dennebolle, droe blare, pakke skoolprente, ‘n macaroni halsnoer en armband, saam met die skoonmaak van haar nes verstaan ek skielik ook waar die snaakse reuk vandaan kom . Die kos wat sy nie uit haar kosblik klaarmaak nie word netjies onder die skoene in die krat gebere, broodkorsies bymekaar, yoghurt bakkies in mekaar gedruk, skille in ‘n hopie, papiere eenkant, kunsgoed in ‘n ander hoekie en my hart pyn vir hierdie mooi kind met haar baie probleme. Dis die obsessesiewe-kompulsiewe- gedrag wat maak dat sy die goed opgaar en sukkel om ‘n ding weg te gooi.  Wat is my verskoning?. Ek maak skoon en sy loop dae dwalend met die donderwolk bokant haar kop, omdat ek haar goed weggegooi het. Ek beduie weer van kieme en siektes en muise en uiteindelik kalmeer sy, maar na dese onderskep ek die kosblik met die inkomslag.

Dis lekker om weer te weet wat in my kombuiskaste aangaan, waar die bakgoed is, die versiergoed en al my speserye, dat ek sonder moeite my hand kan le op daai lekker skerp groentemessie en my gesin lag, want “as mamma happy is, dan is almal happy”, maar die lekkerste, die heel, heel lekkerste, bere ek vir laaste. Die boekrakke. Die laaste week al pak ek die boekrakke reg. Ek werk stadig, voor ek werk toe moet ry en saans as die ander gaan slaap het. Sondagmiddag toe die ander rus. Dis nie ‘n werk wat ek wil deel nie. Ek werk suinig, bietjies, bietjies, ek gaan haal een van die duiwehok se rakke en skrop dit met jik en ‘n staalborsel tot net die hout wys, en maak hom staan op die sonstoep en pak hom vol ou vriende, so een hokkie op ‘n slag. Dis soos ‘n reunie, maar ‘n lekker een. Ek haal ou vergete genot uit, lees eers weer stukkies, sit en glimlag, pik ‘n traan of raak sommer so bietjie droomverlore. Ek pak soorte bymekaar, ontdek joernale, halfpad geskryf, lees eers weer oor die miskrame se pyn, die egskeiding se verskeur, die swart seer van bitter alleen wees, van gesond word, van heel word, van weer begin, die vreugde oor Zach se koms, die voorskrif vir die Eglanol sodat ek hom sal kan borsvoed, die doodsheid in my toe die aanneming deurval, die koms van die plek-van-veiligheid-kinders. Hul weggaan, Hartskind se koms. Huil en lag en onthou en se dankie, so in die stilte van die nag, terwyl die huis om my slaap. Saterdagoggend pak ek die resepteboeke en die tuintydskrifte, ek pak en blaai en soek onthoude resepte, kry weer nuwe idees vir komende verjaarsdae. Ek dink aan ‘n agterstevoor ete vir my verjaardag, iets soos ‘n yorkshire pudding met gebakte beet en kaassous vir voorgereg en sjokolade en vanielje sop met sjokolade brioche vir nagereg. Enige Idees vir die hoofgereg???

Gistermiddag was dit die kinderboeke, ek raak opgwonde oor die stories wat ek nog vir my kroos wil lees, Prinsie geniet reeds die hardebladboekies wat Hartskind en Danica al voos “gelees” het, Danica is gek oor die lig-die-flappie boeke en Hartskind wil oor en oor die kleuter en kinderrympies hoor. Ons lees nou van Gigi, God se prinses en verlekker ons aan haar mannewales, dan is daar nog die kinderbybels, kleuterbybels, eerste bybels, gebedsboekies, lofkleuterboekie en en en. Hartskind en Danica lees Miesiemuis en Jasper en die Moeminne asof hulle al rerig self kan lees, maar hulle ken ook al die boeke uit hulle koppe, my Prinsie sny letterlik tande op Otto en Manlief kla oor nog ‘n boekwurm in die huis. Sy 5 boeke (ja 5 boeke, verjaardag geskenke van my), het ook ‘n gaatjie gekry, hy het darem, al die 1 soort van gelees.

Ek is vanoggend baie swaar werk toe, daar is nog twee rakke wat ek nie by uitgekom het nie, maar vanaand as almal slaap…..

Lekker, lekker, lekker.

Profile photo of ou-sus

by ou-sus

So maak die mense

Oktober 26, 2012 in gedagtes

Ek kan my verwonder aan mense en hul dinge. Die goed wat ons aanvang laat my baie keer wonder of daar nog iets soos gesonde verstand en logika bestaan. Kyk, ek het in my 42 jaar ook al n paar goed aangevang wat my tot agter my ore laat bloos en wat ek sal verkies dat my ma nooit ooit van moet uitvind nie, maar as ek die wereld so bekyk dan lyk my streke na spookasem. Iemand het my eendag vertel dat die appel wat Eva vir Adam mee verlei het, seks was, nie ‘n regte vrug nie, Hoe waar dit is gaan ek nie nou oor bespiegel nie, maar dat ons ou mensdom steeds ‘n klomp vrugtevreters is, is nie te betwyfel nie.

Netnou stuur ander pleegmamma ‘n sms, soek dringend klere vir ‘n baba, word so Maart se kant gebore. Die seuntjie van so 15 maande wat al vanaf geboorte by haar is, se ma is weer swanger!!!!  en as die een baba by jou is dan raak die res van die familie sommer so outomaties ook jou probleem. Sy weet ook soort van,nie wie die enetjie se pa is nie en dink daaraan om die kleintjie die keer maar af te teken. Dis hier waar ek met my kop in my hande gaan sit. Rerig sussa, rerig, selfs die dorpie waar julle bly, gee GRATIS, VRY EN VERNIET gesinsbeplanning weg, al wat jy moet doen is om op te daag by die kliniek!!! Sou jy die spuit vat hoef jy net elke 3 maande daar te gaan sit, en as jy nie lus is vir sit vir voorbehoedmiddels nie kan jy na enige staatsinstansie gaan, daar staan bokse vol GRATIS kondome rond. Of beter idee, as die enetjie nou kom, dan vra jy die oom Dokter om die fabriek te sluit.

Dit laat my nou dink aan jare gelede, voor die hele Vigs debakel, ons het net elke keer goed hande gewas tussen die pasiente en Hibitane en alkohol aangesmeer, handskoene is net gebruik om wonde te doen en in die teaters en kraamsaal. Ons werk die dag in die kliniek, nog dom verby, maar ons leer manmoedig, die pop kom in want dit jeuk, daar onder waar die son nie skyn nie en as ons neuse reg is, vermoedelik, lanklaas seep en water gekom het. So gaan ons nou onder die dosent se wakende oog deur die vraelys met “Die Pasient” voor ons haar ondersoek. Een van die vrae is “Is u seksueel aktief”, (want as sy nou nog so onskuldig is soos toe haar ma haar gebaar het, dan kan ons nie ‘n papsmeer neem nie) sy antwoord toe ja. Die volgende vraag is, “Hoe lank gelede was u aktief en het u reeds toe ongemak ervaar” (dis nou sodat ons kan weet of haar partner in crime ook met die groot kanonne behandel moet word of is dit net ‘n onskuldige gisinfeksie, wat almal maar een of ander tyd kry) So bietjie gedink, antwoord Pop toe so ewe dat sy nie weet hoe laat dit nou is nie, maar dit was netnou hier agter die kliniek toe ons op lunch was. Dis toe wat ons, onsselwers verskoon om buite die deur ‘n geldjie die lug in te skiet om te bepaal wie die papsmeer moet doen. Gril-le-rig. Nog ‘n gril is toe ek nou die dag in die koerant die artikel lees van die Chinese man wat amper dood is, die dokters het ‘n onbekende voorwerp uit sy ingewande verwyder, na die operasie is die voorwerp ge-identifiseer, ‘n 23cm lange dildo.

Dit help ook nie dat ek in prentjies dink nie, Kerneels het nou die dag ‘n inskrywing gemaak oor hoe hy bang is om te pieps as die weer swaar is en wat die gevolge van so ‘n toilet tragedie kanwees, dis nie ‘n mooi gesig nie! Ek dink ek het al oor die ou pedofiel buurman iets genoem, maar ter verduideliking las ek die by. Jare gelede, toe die wereld nog mak was en niemand oor sulke goed gepraat het nie, het ons oorkant die straat ‘n buuromie gehad. Ma was baie erg oor hom en sy vrou, omdat pa so baie weg van die huis af gewerk het, het die omie altyd kom help met klein krisesse, soos ‘n venster wat breek, of die grassnyer wat nie wil werk nie, of die haardroer se plug wat uitbrand. Ma het hom gesien as ‘n soort vaderfiguur. Toe ons wegtrek het hy vir ma ‘n houtstoel en ‘n skinkbord wat hy eiehandig in sy “little shop of horrors” gemaak het, gegee. Dis daar waar hy ons meisiekinders altyd probeer inlok het met een of ander storietjie, ek sien in my geestesoog sy vrou op die agterstoep staan met haar hande verstrengel in haar voorskoot. Aan die begin kon ek nie verstaan wat ek altyd moet gaan kyk in die oom se werswinkel nie, nie dat ek ooit iets gesien het nie, die tannie was altyd amper dadelik ook daar om ons te kom haal vir koekies en koeldrank, tot die dag wat ma my gestuur het om my tas se handvatsel te laat regmaak en die tannie op die foon was. Ek het nie ‘n veg of vlug reaksie as ek skrik nie, ek het ‘n veg of flou reaksie as ek skrik en ek het baie groot geskrik en baie hard geskop. Ek was by die deur uit nog voor die tannie van die foon af is, maar ek kon vir maande daarna nog sy skurwe hande op my lyf voel en sy twakspoeg agter in my keel proe. Ek het niks vir ma gese nie, net gesorg dat my sussie nooit, ooit alleen saam met hom is nie, en toe ma hom later die dag vra oor die lelike merk aan sy been het hy haar vertel daar het ‘n stuk hout van die werksbank af geval. Ek het al baie gewonder oor sy kleindogters, of hy dit met hulle ook probeer het en wat sou gebeur het as ek nie stilgebly het nie.

Nou die dag sit ek en ma en beskuit pak en ons praat van mense wat ons lanklaas gesien het, ek vra “Wanneer laas het ma van so en so gehoor?” Skud ma haar kop, nee sy het net nou die dag gebel en sy was so ontsteld, haar man is impotent en agv sy bloeddruk en sy drinkery, is hy nie ‘n kandidaat vir Viagra nie, maar dis nie waaroor sy ontsteld is nie. Hy het iewers van die pille in die hande gekry en toe sy nou die aand in die tv kamer kom met sy koffie, toe sit hy poedelkaal en wydsbeen op die bank, handrem opgepluk. Ek sukkel nog om die beeld uit my kop te kry toe sug ma hier langs my oor die ou mans wat tog soms so verspot kan wees, onthou ek oom buurman vra sy, ek ja versigtig, nee vertel ma my, sy het die arme ou tannie altyd so jammer gekry, die ou oom was glo baie hups vir sy jare en die tannie het verseg om hoendernekkies gaar te maak, sy het dit altyd vir die kat gevoer, want sy het gese die oom het haar te veel hoendernekkie laat eet. Ek dink my reaksie was iets soos “Ag nee hel, sies”. Ek het vir dae daarna  so ‘n narigheid gehad, daar is sekere dinge wat ma’s en dogters oor moet praat, maar vergange dae se bure se sekslewe? Dis nie een van daai praat-dinge nie.

Met ouma se trek moet ma plek maak in die kaste en sy dink dit toe goed om vir my die houtskinkbord te gee, Ma Liesbet is baie bly oor haar geskenk…..

Kyk, ek is nie preuts nie, en wat twee volwasse mense in die privaatheid van hulle plek doen pla my nie en solank dit wedersyds is en niemand seer kry nie, is jou sekslewe jou saak, maar wat leer ek my kinders? As enigiemand vat of vroetel daar waar jou kostuum toemaak, dan skop en skree en byt jy so hard as wat jy kan en dan vertel jy dadelik vir juffrou en vir pappa en vir mamma. Want hulle mag nie en dis nie jou skuld nie en jy gaan nie in die moeilikheid kom nie. Wanneer hulle ouer is en meer verstaan sal hierdie mamma hulle vertel van die mooi van die saamwees van twee mense wat vir mekaar lief is, dat daar somtyds meer lus as liefde is, en dat dit ook goed is, en dat as jy dink jy is groot genoeg om seksueel aktief te wees, dan is jy ook groot genoeg om die verantwoordelikheid van pappa of mamma wees aan te vat. Ek sal hulle ook leer om katvoet te loop, want swanger raak is deesdae een van die geringer euwels en Vigs is nie die enigste nare aansteeklike siekte daar buite nie…..

Profile photo of ou-sus

by ou-sus

Vat jou goed en trek

Oktober 22, 2012 in gedagtes

Ouma het alzheimers, en die pille wat al die ander mense drink, werk nie vir haar nie, dit akkodeer nie met die ander medikasie vir Osteo Perose en Osteo Artritis wat sy moet gebruik nie. Sy kies toe minder pyn bo meer onthou. Tot vandag toe het sy nog alleen in haar woonstelletjie gebly, maar die einde van die week trek sy nou na ‘n enkelkamer in die outehuis naby ma-hulle. Tog dink ek die  siekte is erger vir die mense om die persoon met Alzheimers as vir die pasient self. Ouma was ‘n raakvat vrou, jare lank haar eie mans haarsalon bedryf, kinders alleen grootgemaak, geskilder en graag getoer. Nou is daar ‘n spookbeeld van Groot Geluk se boervrou oor, haar gedagtes slaan op jare gelede terug vas, sy praat van mense en plekke wat al lankal weg is, dan skielik is sy helder en ten volle bewus wat om haar aangaan.

Gister kuier ons soos gewoonlik by ma-hulle, ouma is ook daar, nadat sy my 3 keer gegroet het en die kinders gesoen het, weer vertel het hoe vinnig hulle nou grootword, besluit sy ons moet nou dadelik koffie maak, ek stap saam, maar word vinnig vertel dat sy nie n kind of invalide is nie en dat sy darem nog koffie kan maak, ek word gestuur om te kyk waar die kinders is en ek stuur vriendin om te gaan help, maar ouma is klaar. So drink manlief kasaterwater, lou van al die melk met net so effense soet smakie, ek kry ‘n beker gifsterk, pikswart koffie met seker 6 lepes suiker, my oe kyk eintlik oormekaar. Vriendin wat haar koffie wit en bitter drink, sweet met dieselfde brousel as ek, haar man kry ook flou, melk koffie maar met genoeg suiker om die lepel te laat regopstaan, maar ons almal het die met ‘n glimlag gedrink en haar hartlik bedank vir die heerlike koffie en sy het gestraal.  Ma kom in en vra waar is haar drinkgoed, vlieg ouma verergd op, want ma wou dan niks he nie. Ma het toe maar self gaan maak. Dis vir haar bitter swaar om haar ma so te sien agteruitgaan, sy gee goedjies weg en bel dan hoogs ontsteld oor haar goed wat gesteel is. Ouma se oudste suster het dit ook en dis so moeilik om haar so te sien wegraak, sy glo sy is n kind, speel pop en sing kinderkrans liedjies.

Is die ding geneties? Dit maak my bang, dis soos ‘n geliefde gesinswoning, waarvan al die inwoners weg is, en die wind waai stofdwarrels deur lee kamers, waar eens kinderlaggies opgeklink het, waar mense bly was, kwaad was, hartseer was, waar nuwe babas verwelkom is, waar mense vir die laaste maal gegroet is, waar daar saam om ‘n tafel gesit is, vir feesmaaltye, vir bybel lees, vir bid. Nou is die struktuur nog daar, dak, vloere vensters en deure, maar dit wat ‘n huis ‘n familie tuiste gemaak het, is vir altyd weg…

Profile photo of ou-sus

by ou-sus

RIP

Augustus 22, 2012 in Sonder kategorie

 RIP Vlinderkind 30/01/98 – 22/08/08

Profile photo of ou-sus

by ou-sus

Stand van sake

Julie 22, 2012 in Sonder kategorie

Daar is ‘n liedjie wat gaan iets soos “My nooi is in ‘n nartjie, my ouma in kaneel, daar is iemand in anys, daar’s ‘n vrou in elke geur” Behalwe dat die Ouma nou vir haar ‘n ander plek moet gaan soek. Kaneel word glo van die rakke verwyder en sal voortaan by apteke gekoop moet word, so “sorry” ouma, kry vir jou ‘n ander plek.

Die ander dag is ek weereens by een van die nimmereindigende Dept van Dit en Dat se vergaderings en die persoon van belang staan daar voor en vertel dat die “Stand van sake in ‘n land gemeet kan word aan hoe dit met sy kinders en sy oumense gaan” so in my stilligheid raak ek benoud, want my kinders word deur die polisie by my aangebring, hulle is ge-abandoned in hospitale, op ashope agtergelaat vir dood en ons oumense….

Ek is seker dat ek al in ‘n vorige blog genoem het dat ek by oupa en ouma grootgeword het, pa en ma was te jonk en ons eerste  drie is net so ‘n jaar uitmekaar. My oupa en ouma was meer as dit, hulle was pa en ma en op ‘n stadium was dit net ons drie toe die res van die familie weggetrek het en op Vredefort gaan boer het. Hulle was my alles, en toe, na ‘n lang siekbed is oupa weg. Die aand voor sy dood was ons almal by die hospitaal, ek onthou sy groot hande was koud. Ons het gegroet en kar toe gegaan, net voor ons ry kom roep die verpleegster my, oupa wou vir my weer sien. Hy het my gesig gestreel, sy vingers deur my hare getrek, my vertel hoe lief hy vir my en ouma is en my gevra om hom te belowe om altyd na ouma te kyk. Ek is huis toe saam met die ander, en die volgende oggend vroeg het ons die nuus gekry dat oupa weg is. Dertien jaar later trou ouma weer en word ek ‘n oupa Nollie ryker, na my egskeiding kuier ek naweek na naweek op die plaas en word stadig weer heel. Vasgevou in oupa en ouma se liefde. Die naweek voor oupa se dood sit ons die Saterdagaand by die tafel en terg ouma oor ons net brood kry om te eet, terwyl die kommers-en-ganers die vetgemaakte kalwers kry. Oupa draai na my en se sommer so terloops “As oupa iets moet oorkom weet ek darem, jy is daar vir ouma” ek spot nog en vra waar hy dan van plan is om te gaan. Later daardie week kry ek die tyding, oupa is weg.  

Lang storie kort, trek ek Bloem toe, Boeta en skoonsus vra ouma om met hulle kroos te kom help en so sien ons mekaar darem ten minste elke naweek en soms sommer deur die week ook. Ouma wil niks weet van by my bly nie, want Boeta se seun is die naamgenoot wat die stamnaam voort sal dra. Ouma het gehelp  kinders grootmaak, huiswerk gedoen, in die huis gehelp met wasgoed,skoonmaak ens ens. Nou na al hierdie tyd is haar tyd ook uitgewerk en maak skoonsus die wereld vir haar so sleg dat sy weggaan. Sy trek Harrismith toe en niks en niemand kan haar  oortuig om te bly nie. Sy wil nie vir nog kinders ‘n oorlas wees  nie. Sy wil eerder op haar eie wees. Sy is 85 en sy trek na ‘n plek waar sy niemand ken nie, oor die 400 km weg, en niks wat ek pleit en soebat wil haar van plan verander nie. Ek is so kwaad, dat ek nie woorde het om dit te beskryf nie. Ons hele lewe lank was sy daar as ons haar nodig gehad het,  nou laat een mens haar so oorbodig voel dat sy van ons almal wil weggaan. Sy wat haar alles vir haar kinders, kleinkinders en agterkleinkinders opgeoffer het, voel agv een mens, dat ons haar nie meer nodig het nie, dat sy vir ons ‘n oorlas is. Dat sy ‘n gevaar vir haarself en die kinders is….

Ek weet sy is nie ‘n maklike mens nie, sy is ‘n sterk vrou, sy was al die jare die steunpilaar waarop ons as familie gerus het, nou is sy skielik oorbodig….

Ek kan die persoon vertel wat die stand van sake in ons land is, as ek na my kinders kyk, waar hulle vandaan kom en ek kyk na my oumensie, waar sy heen gaan, is die antwoord eenvoudig. Ons is in ons moer in…..


Profile photo of ou-sus

by ou-sus

Eerstes

Julie 18, 2012 in Sonder kategorie

Daar is mos vir alles ‘n eerste keer, sommige dinge onthou jy beter as ander, party gaan verby sonder dat dit rerig opgelet word, ander word gevier, sommiges wil jy liewer nie onthou nie en dan is daar die wat jy wens liewer nooit oor jou pad gekom het nie. 

Na my eerste huwelik en die daaropvolgende egskeiding, het ek myself belowe om nooit, ooit weer vir myself te lieg nie en om nooit, ooit weer my gevoelens weg te steek of te ignoreer nie. So, as ek bly is, dan wys ek dit, so ook as ek hartseer, kwaad of teleurgesteld is. Blykbaar praat my oë harder as my mond, so, ek het die gawe om “in touch” te wees met my gevoelens, maar die Liewe Vader alleen weet, hierdie laaste paar dae was ek omtrent op ‘n emosionele “roller coaster”.

Verlede Augustus, midde al die drama van die “retrenchments” en die vergadering op vergadering met die staat se mense, die poste wat gevul moet word en die nuwe baba, staan ek een helder Woensdagoggend op met so ‘n vae hoofpyn, later is dit nie meer so erg vaag nie, teen Donderdag klop hy hier agter my linkeroog en is my nek styf, die nag lê ek wakker van die pyn wat geen pil wil wegkry nie en teen Vrydagoggend soek ek vrekplek, maar ek is mos ‘n stoere boere dogter, ek kners op my tande en gaan aan met al die werk wat wag, ek moet die pasiente se medikasie gaan oplaai en die nuwe voorskrifte gaan afgee. Op pad na die apteek oorval die vreeslikste naarheid my, die sweet stroom teen my gesig af en tussen deur die ligflitse deur sien ek twee van alles. Dis dan dit, dink ek, moet beroerte wees, ek huil sommer kliphard, want wat van die kinders, daai kleine babaseuntjie, manlief, Ouma Rose wat al langs soveel geliefdes se oop grafte moes staan. Wonder bo wonder maak ek nie ‘n ongeluk nie en kom ek doodsbleek en natgesweet by die Apteek uit. Daar gee hulle my een kyk en vra nommers van die familie. Ek beduie dat ma se huis nie ver is nie en een van hulle bestuur tot daar en die ander een ry agterna om die bestuurder weer werk toe te vat. Teen die tyd pyn alles van die skouers af boontoe, een kloppende, polsende siedende massa pyn, tot die vibrasie van die kar maak seer en naar. Die dokter het nie veel simpatie nie, maak darem die blindings toe sodat ek my oë op skrefies kan oopmaak. Migraine. Na ‘n lang preek van “ek het jou gewaarsku, minder stres ens ens” ‘n inspuiting en ‘n dag se slaap voel ek amper weer mens. Nou ken ek sy wegtrekke, en sodra hy hier agter die linkeroog kom klop dan drink ek maar meer water, vermy die soetgoed, die koffie, die bacon, enigiets wat ryk en lekker is en maak soos Ds Wollie preek “bid maar drink jou pille”.

Terug na die “roller coaster”. Vrydagmore stel die maatskaplike werker my in kennis dat ons dadelik met die aanneming van Tshepo kan begin. Gelukkig is al heelwat van die vorms ingevul en kry ons net nog addisionele dokument by. Met ‘n lied in my hart gaan ek deur die dag. Vrydagaand bel Danica haar Ouma Jous om te hoor wanneer kom sy huis toe, Ouma wil met my praat. Die nuus is nie goed nie, Ouma het besluit om weg te gaan uit Bloemfontein, sy het ‘n woonstel in Harrismith gehuur en trek die 1ste Augustus in. My hart is op die vloer, sy is 85 en nog baie op en gesond, maar sy word nie jonger nie en dis ver weg. Wat as sy siek word, of val, of wat ook al met haar gebeur en sy het iemand nodig. Ons is ure weg van haar af. Ek is kwaad en hartseer en woedend vir die persoon met haar passiewe agressiewe gedrag, wat veroorsaak dat hierdie ou mens voel ons het haar nie meer nodig nie. Ek raas en redeneer, en soebat haar om by ons te kom bly, soos ons haar al male sonder tal gevra het, maar Ouma het klaar besluit, sy wil nie vir nog iemand ‘n las wees nie. Ek huil so dat die kinders stil word en Danica vir my ‘n pleister uit die kas gaan haal, maar niks wil hierdie huil keer nie. Ek drink later ‘n “voel f*kk*l” pilletjie en een van die slaappille wat die dr vir Manlief met sy broer se dood gegee het en gaan trek die komberse oor my kop. Vanaand “cope” manlief alleen want die duiwel begin klop hier agter my linkeroog.

Saterdag hou ek die kinders in die huis, gepantser teen die bittere koue, ons kyk Lollos, Barney en Barbie en ek muf onder die komberse saam met hulle, die duiwel klop sagter.

Sondag maak ek kos by ma se huis, dis Butter Chicken, Basmati Rys en aanvaarding vir middagete gevolg deur Monkey Bread en hoop vir die beste vir nagereg. Ek sluk nog ‘n paar “voel f*kk*l” pilletjies en die duiwel blaas die aftog.

Maandag vroeg gaan ek poskantoor toe om afskrifte van al wat ‘n dokument is te maak en om dit sommer daar te laat sertifiseer ook. Dan tussen al die ander pos en advertensies is daar ‘n gewone wit koevert, geadresseer aan ons altwee.

Dis Danica se finale aannemingsdokumente, 17 maande na ons 10 minute in die hof, staan daar op swart en wit, dat hierdie kind wetiglik ons eie is, “as if born to you”. Ek staan voor die toonbank en tjank so dat ek nie met die posmannetjie kan praat nie. Die deur van die poskantoor gaan oop en twee inspekteur van die Poskantoor kom in, knypborde, lyste en penne gereed. Posmannetjie staan met groot oge, die inspekteurs frons,  Grootoom inspekteur wil weet “Madam, what is wrong, why are you crying, what has this man done”? Ek tjank, gee die brief vir Groottannie inspekteur en snik “I’m so happy”, sy lees die brief, pluk tissues uit die boesem en huil sommer saam, posmannetjie sug verlig. Ek huppel omtrent uit die Poskantoor, bel Manlief, ma en haas my na binnelandse sake.

Maandagaand sluk ek vaal pilletjies en sit koue waslappies op my voorkop. Die duiwel klopdans in my kop, maar ek trek vir Danica stywer teen my vas en glimlag vir die eerste Migraine agv van verligting en blydskap…

Dit sal ook weer verbygaan.


Profile photo of ou-sus

by ou-sus

Alweer …

Julie 12, 2012 in Sonder kategorie

Ek is alweer hier, en nee, Danica se aanneming is nog nie finaal nie. Ek het die 14de Junie ‘n oproep gekry van een of ander amptenaar wat ons adres wou bevestig, net sodat hulle die finale aannemings dokumente kan pos. Toe ek navraag doen oor hoekom ons dan nou nog steeds niks ontvang het nie, hoor ek dis omdat die poskantoorwerkers “strike” . Gisteraand hoor ek oor die nuus dat die staatsamptenare ook dreig om te “strike” vir salarisverhogings, die onderwysers in Limpopo wil meer geld he omdat hulle nou agterstand moet inhaal oor die boeke wat laat is en as dit nie gebeur nie sal dit ook uitloop op ‘n “strike”. Nou die ander dag slaap ek amper in Botshabelo want die smouse “strike” omdat die munisipaliteit hulle neste gaan wegvat het. Toe is dit sommer weer die “foreigners” se skuld, en dit regverdig hulle brand en plunder van besighede en met my wit gesig is ek ook ‘n foreigner. Gelukkig ken ek darem al n paar agterpaadjies en die res van die week werk ek maar van die huis af, gelukkig verskuif die “strikers” toe die week daarop na Thaba Nchu, en kan ons aangaan met ons werk.

Manlief werk so rukkie terug die dag buite die stad, die aand bring hy vir my 2 persente saam, ‘n lekker slap plastiek sjambok en n bottel heuning. Ek dag eers die man het nou neigings, toe verduidelik hy die sjambok is vir die honde en die heuning sal darem baie lekker saam met toast wees as sy ma-hulle kom kuier. Skoonfamilie het heerlik aan die heuning gesmul, die bottel mooi blink uitge-eet en die sjambok vergaar stof op die spaarkamer se hangkas. Nou het ek gewonder wat sal gebeur as ek ook “strike”, elke keer as iemand my swaarbetaalde belastinggeldjies vermors deur te spring soos ‘n kat op n warm plaat, dan gaan stof ek daai sjambokkie af en gaan “strike” saam. Daar sal minder vergaderings wees want hulle gaan nie so lekker sit nie, ons kry dalk dan ons pos, water en ligte rekeninge, aannemings papiere ens betyds, maar alle grappies op die stokkies en al daai dinge. Ons doen dit alweer.

Die afgelope 9 maande is ons die gesin van ‘n kleine babaseuntjie. Iemand anders se “rubbish” is ons “treasure. Hy was ‘n skrale 10 daggies oud, met armpies en beentjies so dun soos hoendernekkies. Prematuur en klein smokkel ons hom onder die media se neuse uit die hospitaal. Sy naam kan ons nie noem nie want dan weet die hele plek van watter baba ons praat. Ma Liesbet huil oor saam met ons oor die kleine mensie, ons vat hande en maak ‘n belofte om ons beste vir hom te doen. Dis net vir 90 dae se die maatskaplike werker, daarna sal hy aangeneem word. Ons pantser ons harte en vou hom toe in die familie en in ons liefde. Ma Liesbet gee hom ‘n ander naam, ons noem hom Tshepo, wat hoop beteken. Die 90 dae kom en gaan en die een na die ander paartjie word afgekeur en met elke dag wat verbygaan kruip hy dieper in ons lewens in.

Ons kom op ‘n punt waar ons nie meer die gedagte van afgee kan aan dink nie. Ons praat met die familie, vriende, die dominee, almal wat vir hierdie klein mensie gebid en lief geword het. Ons kyk hoe hy groei, hoe hy oopbek begin lag as hy ons sien, ons sien hoe die maer ou lyfie vol word, ons koester sy laggie en moedig hom luidkeels aan om self te sit. Manlief leer op die harde manier dat seuntjie se doek vinnig geruil moet word anders word jy natgespuit. Die sussies sit hand by met bad en doeke aandra, dummie soek en bottels aanmaak. Ons pajamadril weer van voor af en glo my, in die Vrystaatse winter is geen grap nie, maar ons geniet dit. Die eerste 3 maande gaan hy saam werk toe en dra ek hom in ‘n kangaroo-sak teen my bors, nou maande later slaap hy net as hy gesus word. Ek het nie meer ‘n plek in die bed nie en dreig al om in die spaarkamer te gaan slaap, want as ek vroeg soggens opstaan om die 2 worse uit te laat gaan, tel Manlief die kleine man by hom in die bed en teen die tyd dat ek klappertand terugkom in die kamer, het die sussies ook ingekruip en le hulle soos sardientjies ingeryg op my plek. Danica begin praat van haar Boeta en die storie dat hy net vir ‘n rukkie by ons kuier en een van die dae na sy altyd Pappa en Mamma toe gaan, word met al hoe minder oortuiging vertel. Ons kan hom nie meer laat gaan nie…

More, op hierdie 13de dag van Julie, op hierdie Vrydag, begin ons weereens met die proses. Die vorms is ingevul, die dokter se deel, die dominee se deel, die finansies is gerapporteer en al die vrae oor elke aspek van ons lewe is beantwoord. Ons is nie op die lys vir seksoortreders nie en ons is meer as bereid en gewillig. More spreek ons die maatskaplike werker en dan begin die wag, die stres en die hoop en bid vir die beste.

Hier gaan ons alweer…

Profile photo of ou-sus

by ou-sus

These are the days of my life….

November 18, 2011 in Sonder kategorie

Is ek die enigste mens wat soms voel asof my lewe ‘n sepie is, en nie eers ‘n besonderse goeie ene nie?  Ander mense gaan sien terapeute, ek blog. Omdat dit anoniem is, wel feitlik, Kerneels weet wie ek is, maar ek hoop hy laat nie die familie lees nie. Hier kan ek se wat ek rerig voel. Nie wat die res van die samelewing van ‘n vet, vroom tannie verwag om te se nie. Nie dat ek nou juis uithak nie, maar dit help om te kan praat, sommer net af te pak as die las so bietjie na die kniegknak kant toe trek.

 

Vat nou maar die jaar. Januarie trek weg met ‘n spoed, ons word ingelig dat ons bevondsing gestaak word einde Mei. 900 mense moet oorgeplaas word na die staat toe.

Februarie begin die onderhandelinge met die Departement Gesondheid, Danica se aanneming word soort van gefinaliseer.

Maart gaan dit dol, vertroulike inligting word uitgelek en die pasiente en staf wil staak,

April is die een vergadering na die ander en die persoon wat die inligting uitgelek het, storm uit die vergadering, beskuldig my dat ek haar soos ‘n hond laat voel en dreig om te bedank.

Mei besluit die Dept dat hulle die medikasie en die bloedtoetse sal oorneem as die kerk die operasionele kostes sal bly dek.

Junie moet ek 13 mense afdank en ons begroting word met amper die helfte gesny. Geen salarisverhoging, maar dank die Heer, ons het nog werk.Intussen begin ons die medikasie van die staat ontvang…. 

Julie besluit die bestuurder om vir twee maande Ierland toe te gaan. 

Augustus begin ek soek na ‘n nuwe Geregistreerde Verpleegkundige, die aansoeke sluit in, ‘n ambulans drywer, ‘n werker in die staatslykshuis, iemand wat ‘n pre-nursing kursus gedoen het, ‘n tradisionele healer (krale en blaas op die kop en al), ‘n psigiatriese pasient wat haar eie “Hospice” begin het (I kid you not!!) en omtrent 5 stok ou, afgetrede susters. Vir die Aptekers assistent se pos kry ek net 3 aansoeke, ‘n vroulike apteker met haar eie apteek, wat ook by die Staatshospitaal locum en nou kyk na ‘n derde pos (getroud met kindertjies onder die ouderdom van 5), ‘n beginner Post Basic assistent wat nie sy kursus voltooi het nie, maar wat wel die geskenk toedraai en oorbel inskiet kursus geslaag het en een volwaardige Gerigestreerde Gekwalifiseerde Post Basic Pharmacy Assistant (Hoor hulle ook die hallelujas?).  So tussen deur is Pa se derms darem weer gelas en dinges hy nou nie meer in die sakkie nie, ma het ‘n rugoperasie ondergaan en le vir 8 weke tone boontoe. Die huis het darem nie afgebrand nie, Pa was gou genoeg op die toneel en dit het ons net 2 dae gevat om die mure, kaste, matter en gordyne te was. Die plafon is buite ons beheer beskadig. Hartkind se koppie hak uit en sy boelie groot en klein, maande se spelterapie gaan dit beter maar uiteindelik word sy met “ADHD” gediagnoseer. Sy is ook nie skoolgereed nie en nou begin ons met die terapie trein van voor af. Die eerste afspraak vir die neuroloog is eers in Februarie 2012, maar ons moet haar nou al laat asseseer! Dan was daar ook die slag, ja, letterlik en figuurlik, toe manlief by die laaste klient van die dag se trap af duiwel en sy arm seermaak. ‘n dag later oortuig ek hom uiteindelik om mediese hulp op te soek, hy kom tuis in gips. Hy het sy (*&%%^#$(*&* – beentjie gebreek. 6 weke later is die gips eers verwyder.

September begin ons met die aansoeke, en besluit om die pos weer te adverteer, behalwe die Pharmacy Assistant…

Oktober doen ons onderhoude en die nuwe Suster begin in Januarie 2012, en kry ek weer een van daai oproepe van die maatskaplik werker. Babaseuntjie op ashoop opgetel, vir dood gelaat, prem. Net vir 3 maande in plek van veiligheid. Ek en manlief gaan haal hom by die hospitaal en moet vir die Media wegkruip. Klein, klein stukkiekie menswees, skaars groter as my hand, weeg maar 2.7 kg. Snags sit ek weer en luister of hy aanhou asemhaal.

November breek aan, die geyser bars, die plafon val in, die kar breek af PE toe, ek val van die trappe af in skoonma se huis, darem net blou boude, die wind waai so dat ons die kinders die see deur die venster wys, die kar breek weer op pad terug Bloem toe. Die versekering vra ‘n maatskappy in Louis Trichardt om die skade te kom herstel. Sondag lyk ek soos ‘n koperkapel, my nek en keel is geswel en ek sit onder ‘n kombers en bewe tydens ‘n somer hittegloed in Bloem. Maandag lag die dokter vir my en boek my vir die week af met akute maksilere sinusitis, middeloor-ontsteking, boonste en onderste lugweg infeksie. ‘n Ander maatskappy bel uit Bloem, hulle kom die plafonne regmaak, verwyder asb alles uit die betrokke vertrekke. Dinsdag trek ek in my eie huis rond, Woensdag, Donderdag, Vandag bou en breek en verf hulle. Ek beplan om later vanaand bietjie rustig te raak Dokter, ek sal foto’s neem as jy evidence wil he. Vanoggend huil ek en Ma Liesbet oor ‘n ronde swart lyfie, wat nou 4.15kg weeg en oopbek vir ons lag. Januarie moet hy na sy altyd mamma en pappa toe gaan.

 

As my lewe rerig ‘n sepie is, was ek nou die beeldskone blond met die perfekte grimering wat soppas in die luukse kliniek opgeneem is, wat met ‘n veraf kyk in my blou oe by die venster uitstaar, waar ‘n sproeier diamantdruppels water oor’n smarag groen grasperk sprinkel, terwyl die asemrowende nuwe dokter met verlange na my staar.

 

Desember le nog voor……..

Profile photo of ou-sus

by ou-sus

10 Minute

Maart 17, 2011 in Sonder kategorie

 

Ek het my voorgeneem om nie te blog voor die aanneming nie afgehandel is nie, nou is dit. So te se afgehandel anyway….

 

Die dertig dae was toe negentig dae, en met elk dag wat verbysleep is my senuwees nog so ‘n bietjie verder gerafel. November moet ons hof toe, maar…

 

Die derde maatskaplike werkster wil nog eers weer ‘n tuisbesoek doen (sy moes dalk eerder teologie geswot het, maar dan doen die meeste predikante ook mos nie meer tuisbesoeke nie), 3 afsprake later neem ek toe maar verlof en sit en wag vir die vrou om op te daag. Laat maar darem daag sy toe vir die 4de afspraak op, sy het die huis deurgekyk, in die kaste geloer, gekyk waar ons slaap, eet , bad, koeldrank gedrink en is met bottel of so van my ingelegde produkte hier weg. November se datum het gekom, en November se datum het gegaan.

 

Desember, die verslag na die tuisbesoek moet geskryf word, gaan geskryf word, sal nog geskryf word. Intussen trek ons in die Hospitaal in want Pa wil by die Poorte in (maar dis anderdag se storie). Vriendin Jackie en haar gevolg kom trek by my in sodat die kinders nie so ontwrig moet word nie, maar tussen deur bel ek oor die verslag wat sekerlik nou al geskryf kan gewees is??? Januarie breek aan, Pa leef nog (ok maar net, maar darem). Die verslag gaan binnekort geskryf word. Uiteindelik gebeur dit, die verslag is geskryf en weggestuur, ‘n nuwe hofdatum word gekry vir Februarie. Die datum het gekom en gegaan. Intussen moes Piepklein Baba wat nou al Wilde Peuter is, eers op een of ander register van “Abandoned Children” kom, ons moes uitgecheck word om te sien of ons nie ook op een of ander register is nie, soos die een waar hulle pedofiele en pedofaras se name op sit.

 

Teen die tyd het ek nie meer ‘n senuwees nie, dis net rafels, ek en manlief kweek sakke onder die oe en die selgroep en familie het al eelte op die kniee van bid.

 

Donderdagmiddag 24/02/2011, laat,  lui my foon. Dis die maatskaplike werkster, die toestemmingsbrief het gekom. Sal ons more in die Hof kan wees? So 9 uur?.

Sal ons daar kan wees? Na al die maande van wag, van bid, van spanning, van nog wag en nog bid en nog spanning? Sal ons daar kan wees??? YOU BET YOUR BLOODY BOOTY ons sal daar wees.!!!!

 

Ek bel die werk, vriende, familie, Manlief kanselleer afsprake, almal juig en jubel. Ons slaap niks, wonder die hele nag oor die dag van more? Wat gaan gebeur? Ek pak ‘n tassie vir lank wag. Doeke en boeke, vrugte en sappies, ‘n speelding, haar gunsteling kombersie (net ingeval sy dalk moeg raak van die lang wag), die dik swart leer met al die belangrike dokumente.

08:45 sit ons op die harde houtbankie.

09:00 maatskaplike werkster kom uit die Klerk se kantoor, bly om te sien ons is daar.

09:15 Klerk kom uit en vra ons om haar te volg. Ons gryp kind, sak, boeke, leer met al die belangrike dokumente en sit haar agterna.

09:20 word ons aan die vroulike regter voorgstel, Peuter wil nerens anders wees as bo-op haar lesenaar nie. Sy glimlag, “Los haar, sy is pragtig, hoe lank is sy al by julle”? “Twee jaar” kwaak ek. Die knop in my keel is groter as my keel, my oe brand en my hart is nog net binne in my omdat die knop in my keel te groot is om by verby te kom. Manlief is doodsbleek en hou die armleuning so styf vas dat ek bang is hy breek die ding af.

09:25 die regter het al die dokumente voor haar deurgegaan, sy kyk op oor haar bril. “Het u regsverteenwoordiging nodig” (Huh, ons kyk vir mekaar, kyk vir haar, kyk vir die maatskaplike werkster, sy skud haar kop, nee) Ons kwaak “Nee”. Die regter vra “Verklaar julle dat julle bereid is om hierdie kind as julle eie aan te neem”?  Ons kwaak “Ja”. Sy glimlag, teken iets, gee die dokument vir die Klerk, steek haar hand uit, skud blad. “Baie geluk Pappa  en Mamma”.

09:30 Ons staan in die gang, dis verby, sy is amptelik ons dogter. Die Klerk sal ons laat weet wanneer ons die dokumente kan kom kry om haar te herregistreer. Dis verby.

 

Welkom in die familie ons kleinste meisiekindjie. Jy sal genoem word Danica (more ster, begin van ‘n nuwe dag), Anuli (die dogter wat vreugde bring).

 

Welkom Danica Anuli, ons het jare lank net vir jou gebid.