Profile photo of rolienv

by rolienv

Lekker dag vir boomklim

Oktober 22, 2011 in Sonder kategorie

Vandag is ’n dwaaldag. Ek het vanoggend wakker geraak in ’n nostalgiese droomwolk wat my diep in my geheue weggevoer het na tye wat al verby is. Daar is voetspoortjies wat my terug lei na baie spesiale oomblike en wonderlike herinneringe na dinge sommer verspot en sommige baie diep en seer. Party oomblike het groot “Geen toegang” bortjies op en by hulle gaan ek gewoonlik verby. Met tye as ek daar verbygaan haal ek baie dapper die bortjie af en gaan daar in en kyk na die oomblike en weet ek het gegroei, ek kan nou maar die bortjies verhang. Dit raak my nie meer nie en die oomblike hoef nie meer ’n versperring in my weg te wees nie. By party oomblikke het ek ’n tuintjie gemaak en ’n plekkie gemaak waarby ek kan rus. Dis hierdie oomblikke wat ek indrink en alles kan onthou en dit my weer verfris in die grootheid van die oomblik. Ek kan dit weer beleef asof dit weer gebeur.Daar is oomblikke waaroor jy skaam is, wees bly hulle is verby. Oomblike waaroor jy spyt is , jy kan dit nie verander nie en dan natuurlik die oomblikke van antwoord. Daardie oomblikke wat jou insig gee en laat verstaan hoekom sekere dinge vir jou anders is as vir ander. Daar is so baie oomblikke en herinneringe in die skatkis van jou geheue en ingedagte raak jy weg in die lekkerte van gister. Jy gee jouself die vryheid van die oomblik…jy gaan op reis in die die gange van jou geheue en gedagtes. Jy gun jouself die oomblik om weer te ontdek en te droom. Jy gun jouself die tyd om net jy te wees. Jy weet dis net ’n oomblik waarin jy jou verdiep en dat jy nie daar kan bly nie, dit is verby maar nie vergete.

Die groot ding is , jy kan niks toemaak en vergeet nie, dit trek die donker na jou toe en dit maak skaduwees oor jou lewe. Jy moet alles oopmaak, party het nog bietjie tyd nodig, vir hulle los jy, maar vir daardie monsters wat jou bang maak, vir hulle moet jy jag soos ’n jagter soek na prooi, hulle is jou vrede diewe. Gooi hulle uit, skiet hulle en sit hulle op die spit of gooi hulle in die see vir die haaie. By elke een van daardie oomblike wat uitstaan in tye waardeur mens reis in die verlede is daar waardevolle lesse wat ek saamgevat het en en dit gehou het en dit bring my altyd weer terug na tye waar ek dit weer nodig het om te onthou, ek was al hier, dis net ’n ander prentjie. Ek sal okay wees. Ek kan dit doen, ek is al hier deur, ek hoef nie bang te wees nie. Ek het ’n baie goeie gedagte jagter geword oor die jare. Elke oomblik is nuut en spesiaal, elke oomblik verdien ’n nuwe kans. Die mooi moet van vooraf mooi wees en die lelik van vooraf lelik, niks moet vas wees aan die verlede nie, elke ervaring is nuut. Elke son kom van vooraf op en elke son sak in ’n unieke oomblik wat onthou kan word. Maar meeste van die sonne kan ons onthou oor die mense wat saam met ons was. Ons kan nie gedagte monsters bymekaar maak en ’n riller in ons geheue skryf en leef elke dag nie. Ons moet ons gedagtes skoon hou en vry van alle vrees om regtig vry te wees. Regtig onsself te wees.

Daar is mense wat net altyd daar is. Hulle gee struktuur aan jou lewe, hulle is altyd daar, al val alles om jou inmekaar is hulle daar. Nie altyd op wyses waarop jy dit wil hê nie, maar getrou daar waar jy hulle nodig het . Staatmakers. Deur dik en dun. Hulle is die ankers van jou menswees. Ek praat nou nie vandag van hulle nie. Ek dink sommer vandag aan al die mense wat al gekom en gegaan het in in my lewe. Mense bly mos maar vir seisoene in jou lewe en dan gaan hulle verby soos mis voor die son, maar jy kan agterna altyd stukkies van hulle uithaal en onthou waarom julle paaie gekruis het. Hierdie storie het so lang inleiding omdat ek lus was om so bietjie te filosofeer oor my gedagtegang . My gedagtes is baie arm aan desiplines maar baie ryk aan beelde soos Hunter Kenedy dit so mooi stel oor sy lerieke. So hier gaan ons nou.

So het daar bure agter ons ingetrek. Die kinders dieselfde ouderdom as ons kinders en dit was nie lank nie of daar word heen en weer oor die muur geklim asof dit ’n hek is. Kort voor lank het Ma en Pa ook oor die muur geklim en hulle self kom voorstel aangesien ons geen poging aangewend het nie vir een of ander rede, seker maar te besig gewees. Ons het ’n groot gemeenskaplike belangstelling gedeel en dit was dan die begin van die vriendskap. Ons kamp. Die manne het logistieke en tegniese vaardighede gedeel en ek en die vrou kon sommer lekker kuier oor ’n bietjie rooiwyn en vir ure gesels en filofiseer oor die lewe. Haar stories het my geweldig geskok en haar manier en uitkyk op die lewe. Sy het nie baie vrese gehad nie en het ’n tipe vryheid in haarself ondek wat ek begeer het. Sy was vry in haarself. Sy het haar uitgeleef in die manier hoe sy gekyk het na dinge, nie altyd volgens my die regte manier nie of moreel reg nie, maar so vry.

Die kinders het begin heen en weer oorslaap en dinge het meer en meer grys begin raak as jy nou sal weet wat ek bedoel. Die twee erwe het soortvan een begin raak en die twee huise se reëls het ook soortvan in mekaar begin vloei tot reg nie meer reg was nie en verkeerd nie meer eintlik verkeerd nie, want ons reg was anders as hulle reg en ons verkeerd anders as hulle verkeerd. So gaan dit toe maar aan en ons verdra maar alles en verduur maar alles om vrede te handhaaf met bure. Die vrou was ’n Kaptein in die Hillbrow polisie en nie eintlik die tipe waarmee jy nou wil vassit nie. Redelik uitgespoke en ’n uitgebreide woordeskat en het die taal van die gevalle engel vlot gepraat .Sy was rof en ombeskof, maar tog was daar iets in haar wat iets in my wakker gemaak het. Iets waarvan ek al lankal vergeet het, maar by haar het dit begin lewe.Dit was iets wat my weer laat lewe het. ’n Ondeuntheid wat my so lekker laat lag het.Sy het so lekker gespot oor die dinge waarmee ek issues gehad het en hoe meer sy dit belaglik gemaak het, hoe kleiner het die probleme geraak. Dinge wat my ondergekry het, het nie verhaar bestaan nie. Sy het net anders daarna gekyk. Sy het ’n stout dogtertjie in haar oë gehad wat so lekker gelag het oor klein goedtjies, sy het sulke stout uitdagende oë gehad en het vir niks teruggestaan nie, maar sy was moeg en stukkend en het weer in my iets gevind wat heelmaak. Iets wat troos en iets wat geweet het sy wil nie ’n preek hê nie, sy wil net ’n oor hê.

Haar man was …sal ons sê bietjie onbetrokke, of oorbetrokke, ek kon nie aflei nie. Bietjie baie in beheer van hulle, maar nie oor homself nie. Hulle moes rekenskap van alles gee en het hulle soos soldate behandel en hy die , ek weet nie wat ’n mens dit noem nie, sommer die hoof soldaat. En hulle het in angs en vrees gedans volgens sy bevele. So vol vrees. Sy het my vertel hoe hulle mense in Hilbrow gearresteer het, sommer groot gangsters, huh uh? Ek kon nooit verstaan hoe kon sy so vreesloos haarself wees en so vreesloos tussen die klomp kriminele en so in vrees lewe vir hom. Ek was beslis nie bang vir hom nie en toe ek nog hoor hy hou homself nog buite die huwelik gelukkig ook het ek finaal besluit, die buurman is ’n uitdaging om lief te kry. “Love your nabour” gaan nie werk vir die een.

Een oggend toe ek so naar was dat ek net wou lê , het sy sommer met haar kamerjas oor die muur geklim om vir my pille te bring en het vir ons gaan koffie maak en dis toe dat sy vir my sommer haar hele lewens verhaal vertel. Ek dink nie sy het ooit haar gedagtes skoongemaak nie. Alles om haar was vasgemaak aan haar verlede en die las wat sy gedra het was baie baie swaar en het haar onder gekry. Sy het nie geweet hoe om vry te kom van haar verlede nie en het dit saamgesleep soos ’n” ball and chain”. Sy was vry van haarself maar nie van haar verlede nie en ek weer anderom. Ek het net geluister en geluister, niks raad gegee nie, net gehoor hoe sy oopmaak en braak . Sy het haar hele verlede uitgebraak dat die trane loop en toe is my naarheid ook sommer weg. Die pil het gehelp vir my en die braak vir haar. Ek stel toe voor ons moet na ’n natuurreservaat toe gaan , om so bietjie uit te kom en tee te gaan drink en ek kon doen met koek.

Sy is weer terug oor die muur en en toe ons al twee klaar was, is ons daar weg. Haar oë bloedrooi en opgeswel en die trane wat vrylik geloop het sonder dat een van ons twee dit probeer keer het. Dit het haar skoon gespoel het ek geglo en ek wat nog bleek om die keuwe was het toe gaan wandel in die bome en bosse onder die pragtige berge met handsakke onder die arms en hoëhak bootse. Die vars lug van die oggend en reuk van varings en dennenaalde was al wat ek nodig gehad het om beter te voel. Sy het niks gepraat nie net diep asemgehaal terwyl die trane nog geloop het. Sy het gaan stop by ’n yslike groot groot boom en in verwondering bly staan. Ek het haar vir ’n rukkie gelos en my verloor in die grootheid van die bos en skoonheid van die natuur en toe ek na ’n rukkie terugkeer en sy staan nog steeds daar wou ek wee twat sien sy. Sy het my toe vertel van hulle kinderjare en hoe lekker hulle in die boom gekim het en altyd gekyk het wie klim die hoogste. Sy het vertel van haar boetie wat oorlede is en hoe hy haar altyd gewen het in boomklim . Sy het na my gedraai en stip na my gekyk en sê sym is regtig daardie kinderdae en hoe lekker dit was om sommer net kind te wees. “Nou kom ons klim ook boom” sê ek toe voor ek myself kon keer.

Sy het my met daardie stout ogies uitgedaag en gese date k nie regtig sal nie en ek het my al van kindertyd nie laat uitdaag nie en daar gaan ek toe. Ek is met daai handsak onder die arm en daai hoëhak boots op in daai boom en hoe meer sy begin lag het hoë meer klim ek. Toe ek eers in is, het dit goed begaan, ek het al vergeet hoe lekker dit was om boom te klim en het daai hakke effe moeilik gevind in die begin maar dit het my nie gestop nie. Die handsak het ek sommerso skuins gegooi oor die arm later en gewonder hoekom ek nie eder ’n rugsak dra nie. Toe ek ’n lekker ent in die boom is, het ek haar uitgedaag om my te beat en daar kom sy. So van bo het dit vreeslik snaaks gelyk en gekink met die gekreun en steun van jare wat nou teen ons tel en ek het begin lag. Onbedaarlik begin giggel wat oorgegaan het in skaterlag en toe hiteriese uitbarsting wat my heeltemal lam gemaak het, behalwe die feit date k teen die tyd die toilette nodig gehad het, het ek nou my greep op die tak verloor en het gesukkel om bo te bly. Die gelag was onbedaarlik en daar begin ek val. Ek val verby haar en val om elke tak en dit het gevoel of ek doodval en daar beland ek op die naat van my rug onder die masiewe boom. Sy het só groot geskrik dat sy behoorlik van bo afgespring het tot onderom te kom tot my redding maar dit was nog snaakser as die opklim en daar is ek weer histeries aan die lag, ek het net gelag en gelag soos ek in jare nooit gelag het nie. Ons het vir lank daar onder die boom gelê en lag en giggel oor wat kon gebeur het en hoe oud ons geraak het en hoe lekker dit was om sommer weer kind te wees, al was dit vir ’n klein rukkie. Ons is toe daar weg en het vir baie lank nog daaroor gespot. Ek het daarna sommer meer spontaan stupid goedgedoen en myself die vryheid gegun om net te wees. Om net op die ingewing van die oomblik impulsief te wees en net so bietjie te let go.

Hulle het nie baie lank daar gebly nie toe moes die Hoofsoldaat maar weer terug na waar hy vandaangekom het, ons paaie het geskei en ons het nie eintlik kontak behou nie, maar ek weet ek het weer die kind in myself ontdek op my pad met haar.Ons kon weer ons eie reg en ons eie verkeerd toepas en dit was hemels om weer ’n bietjie privaatheid en huis terug te kry. Ek loer so nou en dan na daardie muur as ek die skottelgoed was en dink altyd aan die oggend toe sy met haar kamerjas daar oorgeklim het en hoe sy uit daai boom uitgespring het. Miskien het ek haar gehelp op bietjie los te maak en bietjie oop te maak. Miskien is haar bagasie bietjie minder…Ek weet nie, maar vandag wens ek so daar was iemand wat saam met my wou boomklim. Sommer net iets simpel doen wat nie sin maak nie, sommer iets waaroor ’n mens lekker kan lag en sommer iets wat net uit die oomblik gebore word. Oomblike wat kleintjies kry se herinneringe is vrugbaar en kleurvol. So nou wonder julle seker hoekom ek hierdie nuttelose inligting wil deel met julle? Want ek wil!

Profile photo of rolienv

by rolienv

Emmers vol geloof

Oktober 2, 2011 in Sonder kategorie

Hierdie is nie my storie nie, ek ken dit ook nie goed nie, maar wil dit graag vertel .

‘n Chinese man wat eendag by ons geëet het, het die storie vertel omdat my kinders hom uitgevra het oor sy geloof en hardop gewonder het of Buda hemel toe gaan.Die manier waarop hy die gesprek hanteer het, het my so beïndruk dat dit my opinie oor ander gelowe en Budiste verander het. Hy was nie net volwasse genoeg om dit te hanteer nie, maar het genoeg karakter gehad om vir hulle ‘n morele voorbeeld te wees en te min ego om die aanval op sy geloof persoonlik op te neem. Die man het besef dat hulle groot geword het met net een geloof en nie verstaan dat daar baie ander gelowe is nie, hulle het aandagtig geluiser en het daarna beslis beter verstaan.

 ‘n Baie arm Chinese gesin het baie gelukkig gewoon en het elke dag in geloof geleef sonder dat dit ‘n godsdiens was. Die man het elke oggend die huis verlaat om te gaan visvang vir die gesin en die vrou het vas geglo hy gaan met ‘n vis terugkom en het klaar gemaak met die huis en die kinders sodat as hy saans tuis kom alles perfek was. Tafel was reeds gedek en alles was gereed om net daardie vis gaar te maak . Hulle het elke aand ‘n feesmaal gemaak van die vis wat hy huis toe gebring het. Die man het met tye van die vi swat hy gevang het vir die hander mans gegee wat nie gevang het nie, en met tye as hy niks gevang het nie, het hulle vir hom gegee.Hulle het nooit huis toe gegaan sonder kos nie.

 Soos die man ouer raak het die hy begin siek raak en toe hy op sy laaste was het sy vrou bitter gehuil en gesê sy sal nie sonder hom kan oorleef nie, want sy kan die visvang nie nie. Sy was gewoont daar aan om te wag vir voorsiening. Die man het geweet hy is besig om te sterf en kon nie sy vrou so hulpeloos agterlaat nie. Hy het geweet dat sy vrou honderd present geloof het in sy voorsiening en het toe sy vrou in geloof gelaat. Hy wou haar nie afhanklik maak van ander se geloof nie. Hy het vir haar gesê sy moet elke dag ‘n emmer vat en by die water gaan sit, sy moet net wag tot die vis in die emmer spring en dan kan sy maar huis toe kom. Die vrou wat so goedgelowig was het nie vrae gevra of getwyfel nie.

Vir lank daarna het sy en die kinders afgegaan na die water met die emmer en dan het hulle gewag totdat die vis in die emmer spring en dan het hulle huis toe gegaan, want haar man het so gesê. Sy het in volle geloof gaan sit met die verwagting van ‘n vis wat in haar emmer sou spring.

 Eendag het daar ‘n man gesit en gevra wat hulle doen.Sy het toe in volle geloof vetel dat hulle wag vir die vis om in die emmer te spring. Die man het gelag en gespot met hulle en hulle verseker dat ‘n vis nie sommer in die emmer spring nie, jy moet dit vang. Sy is belaglik om so te sit en wag. Die vrou en die kinders het begin twyfel en het nogal onseker en verspot gevoel so voor ‘n leë emmer, en toe hulle om hulle kyk het hulle gesien die ander lag vir hulle. Hulle het visstokke en nette gehad. Die vrou en haar kinders is toe huis toe en het nooit weer ‘n vis in die emmer gevang nie. Sy het met tye weer daar gaan sit voor die emmer as daar niemand anders was nie, maar haar geloof was geknak en haar kinders het geloof in hulle ouers verloor.

 Hulle was van daardie dag af afhanklik van ander se gunstes en gawes. Die storie is bleikbaar ‘n ou volksverhaal onder die Chinese maar het dit nog nooit weer raakgelees nie, sou graag wou, as iemand miskien die oorspronklik storie het, maar die waarde van die storie is min of meer dat ‘n mens ander se geloof moet respekteer. Dit is vir hulle die waarheid, al maak dit nie vir jou sin nie, gun elkeen die Vryheid van geloof.

Profile photo of rolienv

by rolienv

Femenitis en Maskulitis

Junie 18, 2011 in Sonder kategorie

Femenitis en Maskulitis en mediese terms wat so pas deur my geskep is.Dis is ontsteking van die geslagsidentiteit wat die geslag hiperaktiveer en bydra tot abnormale en onnatuurlike gedrag.

Vrouens se stem gaan al hoe hoer met ‘n styftrekking van spiere in haar gesig wat lyk na ‘n glimlag. Baie handgebare word gebruik en pasiente kan hulpeloos voorkom en kan later niks meer vir hulle self doen nie: veral in die teenwoordigheid van mans.

Mans se stem raak al hoe dieper met so min as moonlik spiergebruik in hulle gesig.Min handgebare word gebruik.Hande word in sakke geplaas of op heupe.Hulle probeer soveel as moontlik doen, veral in die teenwoordigheid van vroue.

Nee, regtig julle, hoe op aarde kan ons in tye soos vandag nog steeds so pretensieus wees, en vol aansit.Dogtertjies word van kleinsaf aangeleer hoe om ‘n dame te wees, hulle word geleer om te praat,om te sit, te loop en hoe om hulle emosies te gebruik as hulle grootste bate om in stres te beland dat iemand hulle eendag sal moet kom red, en hulle lank en veraltyd saam sal bly.Mans se emosies word kleintyd al gestroop en geleer om hard en sterk te wees, niemand nodig te kry nie en nooit om hulp te vra nie.

Nou wonder ek sommer vandag…wat op aarde! Is daar miskien iewers ‘n plek waar ‘n man en ‘n vrou mekaar kan ontmoet waar neutrale grond gebou is en hierdie femenitis en maskulitis genees is en mans en vroue net mens kan wees; saam kan lag en saam kan huil hulp te vra en hulp aan bied; waar mens vrymoedig kan erken ons het mekaar nodig en mekaar perfek aan te vul.

‘n Plek waar ons, ons kinders leer om nie op te tree op ‘n sekere manier nie, maar ‘n sekere rol moet speel. ‘n Vrou wat sterk in karakter sal wees en emosie om alle omstandighede sal probeer om daar te wees en nie te verkrummel nie.Om partykeer die hakskoene uit te trek vir tekkies.’n Man wat groot is in respek en klein in ego.’n Man wat mag huil en lag en ‘n man wat maar mag help waar hy kan.’n Vrou wat haar man onvoorwaardelik respekteer en ‘n man wat sy vrou onvoorwaardelik lief het.

Sommer ‘n plek waar almal kan foute kan maak en ‘n plek waar daar nie vooropgestelde idees is van manlikheid en vroulikiheid nie.

Genesing van hierdie aangeleerde sindroom sal ‘n nuwe generasie voortbring en karakter kweek, nie ambisie nie.Ambisie sonder karakter is soos ‘n pyl sonder rigting, soos los dinamiet, onvoorspelbaar,impulsief en onbetroubaar. As ons kinders minder aan hulle egos werk en meer aan karakter, sal ons land identiteit begin kry.Kom laat nie ons kinders oefen vir ‘n konsert nie, ons voed hulle op vir die toekoms. Kom ons hou op om hulle maniere aan te leer en bou aan karakter en eer.

Profile photo of rolienv

by rolienv

Black label

Februarie 5, 2011 in Sonder kategorie

Pa het altyd gesê ons moet op sy graf ‘n blikkie black label sit, sodat wanneer dit roes dit kan afloop na hom toe. Die sadgeid van die begrafnis wens is van is dat Pa se as nog steeds in Kleinboet se kas is. Party van ons het die label probeer afwas en gehoop dit sal die inhoud sal verander en party het die label bewaar , selfs ‘n bietjie vernis daar aan gesit maar die inhoud bly altyd dieselfde. Die blikkie het wel geroes met jare en daardie inhoud het deurgeloop na ons almal. Hoe ook al sy alcohol was ‘n swart monster in ons ons almal se lewens en het happe uit ons verlede en toekoms gevat.

 By party van ons is die monster al dood maar daar is swart gate waarin ‘n mens val en dan sukkel om daar uit toe kom. Party van die gate voel amper soos ‘n blyplek en ‘n mens bly partykeer lank daar, nooi selfs mense en maak ‘n vuurtjie en kamp daar vir ‘n ruk. Dit raak bekend en die wêreld daar buite lyk donkerder as die swartgat .Veral as jy ondersteuning het en jammer belaaide gaste. Met jare tel jy tools op en leer jouself om uit hierdie gate uit te klip en dit raak makliker met tyd. Hoe makliker jy uit hierdie gate uit kom, hoe makliker sien jy die volgende gat. Jý sien hulle later aankom, jy loop later om hulle en met tye as jy omloop haal jy iemand anders uit daardie gat en die lewe raak sinvol, want jy klim nie net uit gate nie, jy help nou ander uit gate ook. Maar jy verloor gou visie as jy op die gate konsentreer, jy verloor ‘n bietjie spoed as jy die heeltyd uit die gate moet klim en jy raak agter …en dan kan jy nie meer onthou waarheen jy ooppad was nie en jy bly daar want dit is veilig.

 Jy probeer niks nie jy bly net tussen die gate want jy is fine daar en dan , met tyd sink die grond om jou in en jy word stelselmatig begrawe in die donker gat sonder dat iemand eers weet, niemand kom eers agter…jy word net nog ‘n lee blik wat in die pad is, en miskien gaan vir recycling. Jou lyf gaan aan, maar jou siel word lewendig begrawe in die donkerte waaruit jy nie kan kom nie. En jy word nog ‘n black label wat deurgeroes het en in die grond ingeloop het…in die spasies van die sand verdwyn het. Jý word net nog ‘n slagoffer van alcohol en jou toekoms een groot black label.

 Ek het genadiglik nie heeltemal deurgeroes nie en kon vra vir ‘n glas…Die ding van ‘n glas is dat jy nie labels het nie, maar almal kan sien wie jy is. Ek dink vandag aan al daardie geroeste blikke wat verdwyn het in die sand. Ek wonder of iemand werklik besef hoe dit voel of te verdwyn en niemand kom agter jy is weg, want jy is nog daar en hulle kan jou nog hoor want soos hulle se ‘n leë blik maak die meeste geraas.

Profile photo of rolienv

by rolienv

Die bos

Januarie 26, 2011 in Sonder kategorie

Het jy al wakker geword met die gekap van ’n houtkapper

 ’n vasgevangde mot se geklap en geflapper

Takke wat breek en ’n olifant se trompetter

’n vroegoggend vuurtjie se vlammetjies wat kletter?

 Jou eerste reuk van die canvas en bos

Die heel beste plek onder die hele kosmos

Die son wat deur die nag probeer breek

 En ’n straaltjie by jou tent gaas insteek

Dan hoor jy die hardloop van hoewe

 En wees bly jy het nie verval in groewe

 Jy staan rustig op agter die koffie walm

 En sug van lekkerte oor alles so kalm

 Oor jou bekertjie koffie en stukkie beskuit

Kruip almal een een by hulle tente uit

En om daardie vuurtjie raak almal stil

 As ons die leeu hoor en sy laaste brul

 Die gepraat oor die gejag in die nag

 En die geluide van die vreeslike geslag

Jakkalsse en haienas ook in die gehoor

 En die bobbejane val toe ook in die koor

Die bos hoendertjies loop mak mak rond

En pik al die oorblyftseltjies op van die grond

 Die visarend wat in die vêrte uit roep

En die seekoeie se geproes en gepoep

 Soos die sonbesies begin om hulle op te warm

 Skrik jy al weer vir die kwê alarm

Vandag moet ons weer huiswaarts keer …

 en jy vee ’n traan af van ’n hart so seer

 

 Maar volgende jaar kom ons weer….

Profile photo of rolienv

by rolienv

‘n Afrika droom

Januarie 26, 2011 in Sonder kategorie

Sommer net weer lus gewees vanoggend vir skryf.

Ons was die vakansie in Botswana vir die derde keer.Hierdie keer was dit nie so maklik om terug te kom nie. My hart is nog daar in die oop vlaktes waar die enigste musiek die natuurgeluide is .En vanoggend wonder ek hoe wonderlik die aarde moes gewees het voor die sondeval. Voor materie deel van ons natuur geraak het, voor ons vlees was. Voor daar mensgemaakte skeppings was en die mens ‘n skepping van die siel gemaak het.

Ek dink aan hoe wondelik dit moes wees om ‘n hoorbare komunikasie met God te deel, en in die natuur te lewe met ‘n skoon gewete, geen verantwoordelikheid nie, net skoon lug en ‘n rein hart. Niks wat jou jaag en niks wat jy begeer.Niemand wat jou seermaak en geen vrese nie.Almal in Gees een met mekaar en aanbid dieselfde God, hierdie gedagte het vir my baie vervelig geklink toe ek jonger was en toe al daaraan gedink het, maar vanoggend klink dit ideaal …idealisties?

Dit het my lank gevat om die natuur natuurlik te ervaar asgevolg van my vrese vir spinnekoppe, die vreemde, verandering,dood, alleenheid, stilte….en honderde ander vrese wat ek oorkom het voor ek in ‘n tentjie wakker geword het en ‘n leeu buite die tent gehoor brul het en verskriklik opgewonde geraak het daaroor,nog skrikkerig, maar nie opgehou asemhaal het en in skok gegaan het nie. 5 jaar het ek my vrese in die gesig gekyk en teen alles in my besluit, ek wil die natuur natuurlik ervaar.Die eerste stadium was om van die die prooi mentaliteit ontsla te raak, die diere sien my nie as kos nie en wil my nie eet nie, die tweede was om vertroue in hierdie nuwe teorie te kry en te sien of dit regtig so is en die derde was om nie onnatuurlik vol vertroue te wees, en prooi te word nie. Daardie lyn te kry waar jy veilig voel en natuur ook. Niemand ‘n bedreiging inhou vir mekaar nie, en nie so gemaklik word dat jy aas word nie.

Dis ‘n proses vir my gewees, waar dit vir ander natuurlik is. Nie almal is bang vir ‘n mot nie. Ons almal het vrese wat ons oorkom met tyd, maar soos ek my vrese oorkom het, wonder ek…..sal ek regtig daar kan bly?

Sal ek ‘n lewe kan maak daar.Daar kan woon en ‘n nuwe lewe daar begin.Betrokke raak by die mense in die Village en miskien van my mediese kennis handig toepas onder die wat siek is, en van my kunstigheid deel met die wat vaardigheid will aanleer en miskien net sit en skryf oor hulle en hulle toe te laat om lewe te deel met ander, of miskien hulle net so los, ontgerep.Natuurlik het hulle behoeftes en begeertes, maar ek dink hier tussen al die materie waar daar ‘n oorvloed is aan alles, is daar meer behoeftes en meer begeertes. In ‘n materialistiese omgewing begeer ons materie en daar begeer hulle om te oorleef.Dit klink amper vir my beter om in hierdie dag vir dag bestaan ‘n lewe te maak as maand vir maand…..

Ek dink op hierdie stadium is dit ‘n droom, ‘n ideale wereld waarin ek kan gaan in my verbeelding en my Afrika droom uitleef, maar tyd sal leer. Die Vader weet wat Hy vir ons beplan. Voorspoed, en nie teespoed, daarom gaan ek nou aan met my dag en ek glo en vertrou die Vader met hierdie Afrika droom van my.Sy Wil sal geskied!

Profile photo of rolienv

by rolienv

Klokkies

Oktober 29, 2010 in Sonder kategorie

Vanoggend is ek opgewonde!Ek voel vrolik en lus vir dans….ek gaan nou langs die see stap en die die dag omhels, want ek het nuwe lewe….

Ma Nita (skoonma) het vir my ‘n klokkie gebring van Switserland,en ek het hom ‘n maand gelede eers aan my sleutels vasgemaak,sommer omdat dit so suiwer klank het.Dis ‘n regte bokklokkie gemaak van koper.Min het ek geweet hoe sal die geluid my gees wakker lui nie….

Eeers het die klokkie my laat dink aan die skaapwagters wat klokkies aan die bokke was maak en dan weet hulle wanneer een afdwaal as die geluide te ver klink…dit het my aan Ps 23 laat dink.

Later het dit my laat dink aan die Hoerpriesterkleed wat klokkies aan hulle some gehad het as hulle in die Allerheiligste ingegaan het, as die klokkies gelui het, het die volk geweet die Hoerpriester is in God se teenwoordigheid en hy tree in vir hulle sondes.

Toe het die klokkie my laat dink aan Jesua wat nou

Ons Hoerpriester is en elke dag by die Vader intree vir ons, en dat ons in Sy teenwoordigheid elke dag kan lewe. Ons het nie meer klossies aan gebeddoeke wat ons aan die wet herinner nie, ons klossies is nou in ons hart…ons het ook nie meer klokkies was lui nie,Ons het Sy Gees as onderpand gekry….ons is nou soos die granaatjies tussen die klokkies.Wat die klokkies gedemp het….wat die Juk sagter maak en ons laste lig, ons is nou toegevou in genade (wit om pitte)en in Sy oe soos robyne(granaatpitte)mooi toegevou in sy hande(die dop)en is deel van die beloftes en erfenis van ons Koning….dit is vir my genoeg.Soo my klokkie lui nog steeds en elke keer onthou ek….ek is in Sy onverdiende guns ingesluit en Hy weet van my!Ek lui my klokkie vir Jesua my Messias.

Profile photo of rolienv

by rolienv

Wie gooi die dices?

Oktober 28, 2010 in Sonder kategorie

Daar was sulke spesiale oomblikke wat in my geheue gegraveer is. Sulke goeie herinneringe wat ek gekies het om te hou; soos poskaarte in my onthou files. Die res het ek weggegooi en as ek dink daaraan hoe Pa ons geslaan het en hoe kwaad hy geraak het, raak ek sommer weer bang.Hy het ons eers badkamer toe gestuur en dan staan ons vier daar in ‘n ry van oud tot jongste. Teen die tyd wat hy opgedaag het met daardie swart slang in sy hand, het die angs jou al opgeëet en dan het daai houe geval… Daardie klapgeluid en geskree het die badkamer volgemaak en die ou badkamer het gou te klein geraak. Daai slang het jou gepik en gepik en gepik tot die brand jou boude en bene so lam getrek het dat dit dood geraak het vir ‘n ruk.

Ek wonder nou nog hoekom Ma nooit kom help het nie; sy sou net die deur toe trek en verder stik met daai naaimasjien en wanneer ons uitgehuil en seer uit ons kamers gekom het, het sy net gevra of ons nie honger is nie. En dan gaan alles net aan asof niks gebeur het nie. Hu uh, daai een verstaan ek nou nog nie. Ons gatte was blou vir dae, maar die seer het vir altyd daar gebly. Kleinboet het eenkeer vir haar gevra; ”Ma jy sê dan altyd ek is jou Paddaboudjies hoekom lat jy dat Pa my so slaan?”

Pa het sulke weird goed met tye gedoen, ma het vir ons elkeen ‘’n tweedehandse chopper, dit was fietse , amper soos BMX’se vandag en dit was vir ons die wonderlikste ding om net te ry waar ons wou wees. Ons moes dan saans die choppers langs die muur in die garage gepark het sodat Pa nog kan park wanneer hy ook al huis toe gekom het, een aand het pa van die dorp af gekom en ons choppers se wiele almal stukkend gesteek met sy mes, omdat hy gevoel het hulle is nie reg parkeer nie, die choppers het vir maande in die garage se dak gehang tot ma weer geld gehad het vir wiele.

Of een keer het hy ons uit die bed uit gehaal, ‘’n helse pak slae gegee en in die bed gaan klim. Ek kan nie eers onthou hoekom nie, ek kan net onthou om so in die middel van die nag pak te kry, is soos ‘’n nagmerrie, behalwe as jy die houe die volgende oggend sien, weet jy dit was nie ‘’n droom nie.

Pa en Ma was soos dices, jy het nooit geweet wat gaan kom nie, maar gehoop jy kry ‘’n ses met een van hulle maar op spesiale dae as hulle op die dieselfde blad was, het ons twee gehad, dan was alles lekker en die lewe was goed. Meeste van die tyd het die een dice van die tafel af geval. Dan tel dit nie. Party keer was al twee daar maar al twee net ’n een. Ek het nooit geweet wie gooi daai dices nie, maar hy het nie baie luck gehad nie.

Ons het later geleer dat dit maar die loop van ons lewe is; moenie wag vir troos nie; gaan speel verder. Ons het later begin brag met wie die mooiste strepe op sy boude het. Ousus se neus het gewoonlik begin bloei en dan tel dit vir versagting. ’n Mens sou sê met so ‘n hardegat attitude soos myne, sou die seer minder wees, maar binne-in het ek elke keer gebreek as my Pa se blink ogies in die van ‘n monster verander het en die kwaad lang tande gekry het was en die ruk en die pluk erger as die houe was. So genadeloos…

Profile photo of rolienv

by rolienv

…Laat my hartseer wees as ek wil!

Oktober 27, 2010 in Sonder kategorie

Ek wil nie verduidelik of redeneer oor hoe ek voel nie, die rede hoekom ek dit verwoord is omdat ‘n mens maar meer sin uit die letterlike gevoel as die figuurlike emosie. Ek gee myself die vryheid om te verwoord hoe ek voel  en gee myself dan tyd om hierdie emosies te verwerk en in beheer te kom daarvan.Dis die doel van die oefening.Ek wil ook nie weet of ek mag of nie mag kwaad wees nie, ek wil nie weet vir wie ek mag lief wees nie en ek wil nie aan enige iemand myself regverdig nie.

Ek glo aan liefde en glo regtig liefde wen altyd, ek glo nie aan onderdrukte emosies om liefde te skep nie, ek glo ons is almal lief as ons ons emosies beheer.Hierdie is nie ek….ma en vrou en werker en christen nie, hierdie is ek wat sukkel om dinge te verwoord en te verstaan.Dis ek, uncut en nie gesensor nie,nie in beheer nie, nie aanvaarbaar vir die samelewing nie, dis ek wat praat met myself ek maak nie eers my spelfoute reg nie….dit loooooop net so uit die rou ek uit, my denke en my emosies…..dis hoekom ek blog.

Ek het al van my blogs gelees en agterna gedink , wat ‘n klomp tjol is dit, en ek het so verby dit beweeg dat ek dit nie eers kan onthou nie.Hierdie is hoe ek vandag voel….dis nie hoe ‘n mens veronderstel is om te voel nie en dit is nie normaal nie….dit is net soos dit is vandag en ek wil dit uit my uit kry en iewers sit.

As ek honderd persent altyd perfek was….hoekom sou ek hier sit voor ‘n simpel rekenaarskerm en blog???

Leef en laat wees…gee mense genoeg spasie om hulle emosies te verwerk,om te dink wat hulle wil, nie almal van ons kom ewe vinnig oor iets nie, en nie almal beleef sekere goed op die selfde manier nie….party mense is baie meer intens as ander…let them be.Gee hulle tyd , hulle het spasie nodig en genoeg insig om te kan se wat hulle wil sonder om geoordeel te word, meeste van die tyd kom hulle dadelik agter  wat hulle probleem is as hulle genoeg tyd gekry het om dit uit te kry….

Lekker aand vir almal en weet julle ….wees eerlik oor hoe jy voel en se wat jy bedoel sodat emosies nie aanpak en klippe in jou hart word nie.pak hulle uit ….onthou niemand wat ek ken lees my blog nie, so ek verwerk hierdie emosies eder op ‘n anonieme blog as voor my kinders en man….maar jy lees uit vrye keuse uit.

Profile photo of rolienv

by rolienv

Emosies

Oktober 27, 2010 in Sonder kategorie

Ek vind uit my liefste rook nog steeds….ja julle het dit seker verwag, maar ek is die goedgelowige moeder wat regtig beluit het om haar te glo toe se gese het sy sal nooit weer, en dit was net ‘n fout.Ek weet sy mag dalk eers oor 50jaar ophou, maar ai het maar net gehoop, mens glo met tye wat jy wil glo!

Ek voel….teleurgesteld , in die verlies in vertroue wat ek ervaar en dit gaan oor in hartseer (grief)

Ek voel …kwaad, dat ek haar weer vertrou het en dat sy vir my gejok het (anger)

Ek voel…. jaloers op ander ouers wat ouerskap so maklik laat lyk en hulle kinders daarvan getuig (jelous)

Ek voel…liefde vir haar en weet hoe moeilik dit is om so graag aanvaar te word dat jy verander, om in te pas (love)

Ek voel …bang dat sy verder sal gaan om meer aanvaar te word en dat ons verhouding deur die nikotien vergiftig sal word lank voor dit ‘n efek op haar longe sal he.(fear)

Ek voel …onbevoeg om haar weer op die regte pad te bring en te verseker van aanvaarding en haar te help om haarself te help en weet nie wat op aarde het gemaak dat sy so onseker is nie en wonder of ek dit nog doen?

Ek voel…vrede soos ek hierdie emosies oorgee aan Jesua en ek kry hoop dat Hy genesing sal bring en ek kry ‘n belofte dat Hy haar nooit sal verlaat nie, selfs al rook sy nie….ek kry liefde dat Hy my aanvaar het, toe ek hom nie aanvaar het nie, en dat Hy haar sal leer om haarself en die om haar sal aanvaar…..en so ook aanvaar word.

Ek voel ….dankbaar vir elke leser van hierdie blog wat nie oordeel nie, maar weet alles wat ons het is genade!