by

Martjie Louw…

April 20, 2020 in Uncategorized

Mens is nooit te oud om te leer nie…

Martjie Louw….

Sê ek vanoggend vir my huismaat (heel ingenome met myself) :  “My volgende storie se titel gaan Martjie Louw wees…”  Hy het net vlugtig van sy bacon-en-eier brekfis opgekyk na my en met ‘n vraagteken tussen sy oë gevra :  “Wie is sy?”  Ek was heel geskok dat ‘n boerseun van die ou Transvaal die pad so byster kon wees…veral as dit kom by ‘n mens se roots, glo ek, moet jy jou voorsate baie dankbaar wees waarvoor hulle moes lei en ly om jou hier te kon kry…maar Heritage Day het mos in ‘n nasionale braaikompetisie ontaard…jaarliks.  “Wel, Martjie Louw is die naam wat die ou boeremense Martial Law genoem het tydens die Anglo-Boereoorlog…toe die Engelse ook die boerevolk onder Lockdown gehad het…so 20 jaar voor die Spaanse Griep van 1918…”  My huismaat het hom vinnig uit die voete gemaak hierna…bang dat juffrou hom ‘n hele geskiedenis-les sou gee (hy was nog nooit een vir handboeke en aantekeninge maak nie)

En so sit ons…nes ons voorsate…onder Lockdown…vir wat voel soos ‘n ewigheid…en elke dag voel soos dieselfde dag…wat elke oggend oor begin…

My eerste trippie op dag twee van Lockdown om kos en drinkwater op die dorp te gaan haal was iets vreeslik se-nu-ter-gend…en ek het juis nie senuwees van staal nie.  Ek het my verbeel hoe die dorp afgekordon sou wees van die buite wêreld, hoe manne in weermag uniforms spikes oor die teerstrate gegooi het, hoe brandende tyres voor die bottelstore uit protes swart wolke rook die lug in sou trek…ek was mos ‘n kind tydens die terrible eighties in Suid-Afrika…mens vergeet nie sommer so iets nie…

Ek het sommer onwillekeurig aan (kwaai) groot-ouma Grietjie Badenhorst gedink van die Colesberg-distrik wat (so lui die storie) tydens Lockdown, toe die Engelse al haar perde kom vat het op die plaas, een sonnige oggend (soos ek vanoggend met my rooi karretjie) dorp toe gery het met haar perdekar.  Maar plaas van perde, het sy haar wit diensmeisie en swart arbeider op die plaas ingespan om haar dorp toe te trek tot voor die engelse kommandant wat in beheer was van sake se office om haar karperde terug te eis, want hoe moet sy nou haar groceries op die dorp kry sonder haar vierpotige wiele?  Hy was glo so impressed of embarrased met ouma se trieks, dat hy summier georder het om vir haar ‘n swart en ‘n wit perd te laat haal in die stalle…

As ‘n mens in die oë van daardie (ou swart-en-wit foto’s) se ek-sal-nie-smile-nie boeretannies wat langs hul bebaarde-sittende ou mans kyk…wonder mens hoe swaar het hulle gekry in vergelyking met ons?  Hulle is deur ‘n regte oorlog of twee, het gewoonlik so sewe kinders begrawe, is deur die Groot Griep en daarna die Groot Depressie… 

Ons behoort ons te skaam omdat ons dit so maklik het…ons sit by ons huise en kla…of drink rou eiers…maar miskien is ons maar net bederf?  Ouma het tien teen een haar eie vleis gehad, haar eie hoenders, melk en botter.  Self seep, kerse en brood gemaak…en nou staan ons in rye (met gesigmaskers en ses voet uit mekaar) want baie het ook hul werk verloor…en hoe moet ons en die kinders dan nou eet?  Ek lees noudiedag dat daar kos-treine tydens die Griep- en Depressie jare in Suid-Afrika was om almal (wat ook hul werk verloor het en in afsondering moes bly) te voed…

Wat het dan nou juis verander in ‘n honderd jaar?  Absoluut niks…  Ons dink ons is so cool in ons fênsie huise en rygoed met ons blink selfone sonder data en ons surf op die internet soos tieners… maar een onsigbare virus laat ons bibberend wegkruip agter toe gordyne… Ons is gladnie selfonderhoudend nie…en staan bakhand om elke hoek en draai… Ek slaap sleg…want as juffrou wonder ek…het ek nog ‘n werk hierdie jaar?  Miskien gaan kinders van nou af beter doen on-line as by my in die klas?  Daar is net te veel onsekerhede wat ons daagliks in die gesig staar…

Dit was pas Paasfees en vir die eerste keer in my lewe kon ek nie kerk toe gaan nie…Ons moes “huis-kerk” hou en na die dominee se boodskap op Watsup luister gebluetooth na die naaste speaker…en dit het my laat wonder… wie het almal bloed aan hul deurkosyne geverf sodat die doodsengel slegs verby sal skuif gedurende hierdie pandemie van die 21ste eeu?

Lockdown toiletpapier…

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *