Profile photo of maraja

by

Om te Gee of te Neem…

April 3, 2018 in Uncategorized

Mens is Nooit te oud om te Leer nie…

Om te Gee of te Neem…

‘n Snaakse ding gebeur annerdag met my…my kar was halfpad in die lug opgejack, toe die mechanic onder die enjin vir my uitloer en met ‘n swart ghries-neus beduie daars geen fout met die kar nie, maar met my…Hy (aka my landlord) het genoeg gehad van my en my kroos…en nes op Skipskop was dit alweer tyd vir  “…pak-op…pak-op…en hou tog net invadersnaam…daai kindjie dop….”

My aarde het op sy as gewankel…want in die prentjie-mooi dorp waarin ek woon…is daar ook geen blyplek nie…(alles kom teen ‘n prys) en ek het in my geestesoog gesien hoe ek en die kleintjies slaap in ons motor (my ma het nog altyd gesê ek moes eerder Drama as Kuns gaan swot het, want eks ‘n regte Drama Queen) Ek het die volgende oggend oor die radio gehoor van mense in opstand van Gauteng tot Hermanus wat aandring op ‘n stukkie Grond van hul eie…en het by myself gewonder of ek nie hulle moet gaan join nie? “’n Stukkie lê hier…en ’n stukkie lê daar…die stukkies van my lewe lê so deurmekaar…”

Soos ek rondgerol het die volgende paar donker nagte…het ek my opsies oorweeg. Ek kon al ons aardse besittings êrens gaan stoor (maar daar was geen storage op die dorp beskikbaar nie…)  en dan noodgewonge slaapplek by vriende, familie, vreemdes…of die Salvation Army bedel…maar my ma sê eks heeltemal te trots… Een nag het ek ‘n blink plan gehad…en hardop gedink:  ”Net môreoggend gaan ek ‘n tent koop by die Koöperasie…en hom opslaan op die Kerk se lawn….” Hulle sal mos nie ‘n arme weduwee en haar twee kleintjies wegwys nie? Met die son op…het ek my plan laat vaar toe ek besef ek het nog nooit in my lewe ‘n tent opgeslaan nie…what was I thinking? ‘n Vriend het voorgestel ek gaan slaan ‘n shack op ‘n stukkie oop grond op…en na ‘n paar maande gaan kla ek by die local authorities oor die haglike omstandighede waarin ek en my kleintjies moet oorleef…Hop-Huis asb?  Ons het lekker hieroor gelag…maar ek het al in ‘n sink-shack gebly…lank gelede as arm student…en wens dit vir geeneen toe nie…veral nie vir my twee bloedjies nie…”Seblief meneer…sê tog weer…is dit die pad wat ons môre moet vat?”

Die laaste nag…was die ergste…Ek het my kussing papnat gehuil terwyl ek gesien het hoe ek onsdrie vergas in my rooi motortjie…Sommer op die pavement…voor ons blyplek…want ek het genoeg getrek…en ek is moeg getrek…en waarheen moet ek dan trek?  Almal het ‘n breekpunt…en ek was hoop-verlore…“Pak-op…pak-op….wanneer hou die dinge op?”

Maar weereens het die sons-opkoms my benewelde brein tot helderheid en afgryse oor my donker fantasieë wakker laat skrik…en ek is seker dat ek vir my straf (oor my ver-romantisering oor die dood) ‘n rype ouderdom van 101 gaan word met geen haar op my kop of tand in my mond oor nie…Ek het my Bybel toegeslaan by Psalm 23… en gestort, mooi aangetrek, die kleintjies in die death-mobiel gelaai…en die strate ingery om my lot by die Mens te bepaal…en dis hier waar ek weereens ‘n lewensles geleer het…

Barmhartigheid kry jy nie by diegene wat het… en in Paleise woon nie, maar by die wat die minste het.  Hulle ontferm hulle oor jou…sien die seer van swaarkry wat vlak in jou gemoed lê…en kan identifiseer met al jou pyn…want hulle is ook stukkend…

Ek sit vanaand en skryf  hierdie storie in my nuwe klein huisie…en luister hoe rustig slaap die kleintjies in hul klein pienk bedjies…en al bly ons nie meer in die bo-dorp nie, is dit hemels, want ek bly tussen stukkende mense…nes ek…wat hou van gee…en ek voel so tuis…”Sê maar solong Skipskop…Skipskop sê goodbye…”

Tog bekommer ek my steeds oor die wat neem…want het jy ook al gelees van die storie van die ryk man wat vir Jesus gevra het hoe hy moet maak om in die Hemel te kom?

 

 

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *