Profile photo of maraja

by

Die Akwaduk van die Lewe…

July 4, 2017 in Uncategorized

Mens is nooit te oud om te leer nie…

Die Akwaduk van die Lewe…

Het jy al ooit gevoel die Lewe stuur jou in ‘n rigting waarheen jy gladnie wil gaan nie? Ons skop dan so erg vas dat die briekmerke sommer pikgietswart oor die teer le…en as jy baie hardkoppig is…gaan die spoor sommer deur die metal railings langs die pad…en verdwyn in die niet oor ‘n groot afgrond… (soos ek annerdag oppad dorp toe gesien het) en ander wonder dan slegs vir ‘n oomblik : “Het die arme siel dit darem oorleef?”

Ek het al ‘n paar maal in my eie lewe sulke noue ontkomings gehad…en omdat ek soms so oorversigtig en bang kan wees…moes God my selfs by ‘n geleentheid of twee met ‘n bliksemstraal oor die kop moker…Ek (wat self daagliks met kinders werk) weet hoe frustrerend dit is om iets oorenoorenoor te moet herhaal, want jy wil nie graag he die arme kind moet foute maak nie, maar nou ja, ons almal weet hoe min daar na goeie raad geluister word…so kan enigiemand God verkwalik as hy soms gefrustreerd word met sy ongehoorsame kinders?

Ek sal tot die dag wat ek my kop neerle NOOIT erken ek was ‘n GROOT fan van die Oprah en Dr. Phil combo wat seker so vyftien jaar gelede daagliks op die kassie gewys het…Ek was ‘n groupie…maar skelm…en omdat my eie lewe in my laat twintigs maar beroerd daar uitgesien het…glo ek vandag dat hierdie twee baie beroemde (en baie ryk) Amerikaners my die moed gegee het om my lewe handomkeer te verander… “Stop taking a back seat to your own life Cassey…and stop blaming others for the bad place you’re in…Get behind that steering wheel!”…het Dr. Phil gereeld iemand laat skaamkry op die verhoog…en vir ons (die gehoor) laat lekkerkry…

Ek het laasjaar ‘n behoorlike wake up call van bo gehad met die dood van my man…en het sederdien hard gewerk om my geestelike lewe weer op die regte pad te kry…want soms volg mens iemand blindelings op ‘n afdraai voetpaadjie van die Groot Pad van die Lewe…en kom jy ‘n rotvanger van Hamlin tee… wat die mooiste musiek in jou ore laat weerklink…en voor jy jou oe kan uitvee…het al die voels van die Hemele jou broodkrummels opgepik…en is die Huis baie ver…. en die pad terug…. onbekend….

Maar dankie tog vir Vergifnis….en Genade….want hoe anders kan ons lesse leer van die Grootskool van die Lewe?

Ek skaam my dood vir die feit dat ek my lampie onder ‘n groot doek wegsteek…en kry al hoe meer en duidelik die boodskap van Bo dat ek die skilderkwas moet opneem en die talent wat vir my gegee is moet deel met ander…maar dis gladnie ‘n maklike pad om te stap in ‘n wereld waar die meeste leef van payday tot payday nie…Is ek braaf genoeg om my eie liggie te laat skyn? Senoumanet more is my laaste dag op aarde…het ek regtig gedoen wat my gelukkig maak?

Ek het hierdie week ‘n baie interessante biografie gelees van Mark Preston, die man wat Rooi Rose in 1942 begin het….Die titel is “My God en Ek”….en die verhaal begin waar hy sy nek breek op 21 jarige leeftyd. Hy het in die hospitaal by God gepleit om hom net te spaar sodat hy iets positiefs vir sy naaste kon doen…en dit het hy dan ook…vir nog 30 jaar daarna…

Die regte pad is dikwels nie die maklikste pad nie…en die regte besluit …ook meestal die moeilikste besluit…So is dit dan ook met die Akwaduk van die Lewe…want het die Romeinse ingeneurs nie ook duisende jare gelede die Wonder verrig van hul Waters se koers te verander en dit boonop teen ‘n helling uit te stuur nie?

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *