Jy blaai in die argief vir 2009 November.

“It makes my teeth cough” and other wisdom from the little ones

November 24, 2009 in Sonder kategorie

I love kids. Can’t imagine a life without my two. My late mother always said that I should write down the funny things they say. Nah, I thought, I have this brilliant mind and A-1 memory, why would I want to do that? I’ll just remember it like I remember… say… telephone numbers. Now I can’t remember any of the above.

 

But lucky for us some mothers do in fact write down the wisdom from the mouth of babes… Got this from a friend:

 

STEVEN (age 3) hugged and kissed his Mom good night. ‘I love you so much that when you die I’m going to bury you outside my bedroom window.’  
 

BRITTANY (age 4) had an ear ache and wanted a pain killer. She tried in vain to take the lid off the bottle. Seeing her frustration, her Mom explained it was a child-proof cap and she’d have to open it for her. Eyes wide with wonder, the little girl asked: ‘How does it know it’s me?’

 
SUSAN (age 4) was drinking juice when she got the hiccups. ‘Please don’t give me this juice again,’ she said, ‘It makes my teeth cough.’



DJ (age 4) stepped onto the bathroom scale and asked: ‘How much do I cost?’

 
CLINTON (age 5) was in his bedroom looking worried When his Mom asked what was troubling him, he replied, ‘I don’t know what’ll happen with this bed when I get married. How will my wife fit in it?’

 
MARC (age 4) was engrossed in a young couple that were hugging and kissing in a restaurant. Without taking his eyes off them, he asked his dad: ‘Why is he whispering in her mouth?’

 
TAMMY (age 4) was with her mother when they met an elderly, rather wrinkled woman her Mom knew. Tammy looked at her for a while and then asked, ‘Why doesn’t your skin fit your face?’

 
JAMES (age 4) was listening to a Bible story.  His dad read: ‘The man named   Lot was warned to take his wife and flee out of the city but his wife looked back and was turned to salt.’ Concerned, James asked: ‘What happened to the flea?’

   
    The Sermon I think this Mom will never forget ..
   
    This particular Sunday sermon…’Dear Lord,’ the minister began, with arms extended toward heaven and a rapturous look on his upturned face. ‘Without you, we are but dust…’ He would have continued but at that moment my very obedient daughter who was listening leaned over to me and asked quite audibly in her shrill little four year old girl voice, ‘Mom, what is butt dust?’ 

 

JACK (age 3) was watching his Mom breast-feeding his new baby sister. After a while he asked: ‘Mom why have you got two? Is one for hot and one for cold milk?
 

MELANIE (age 5) asked her Granny how old she was. Granny replied she was so old she didn’t remember any more. Melanie said, ‘If you don’t remember you must look in the back of your panties. Mine say five to six.’

 
    
   
 
  

 

 

“Bewaar ons van die dose”

November 23, 2009 in Sonder kategorie

Hierdie is ‘n re-post van iets wat ek op 9 September verlede jaar gepost het. My graad 5-kind skryf more Kuns en Kultuur (slaat my dood oor wat presies dit is!), en iets wat ek vandag daaruit moes aanhoor het my weer aan hierdie post laat dink. Het die onderwysdepartement (of party onderwysers) al ooit gekliek dat die werk ver bo die kinders se vuurmaakplek is, en dat hulle eintlik die ouers se werk beoordeel in vele gevalle?

Ek is vanaand blou van beneuktgeit – die skool gee vir die graad 4’s ‘n marionet om te maak. Die papiere kom laat by my uit (my kind was siek drie weke gelede toe dit blykbaar uitgegee is). Juffrou onthou verlede Vrydag om dit vir die kind te gee. Kind noem dit Vrydag terloops. Herinner my Maandag daaraan.

Maar ek is op verskeie deadlines vir verskeie redakteurs wie se geduld ek nie langer wil beproef nie. Tussendeur is dit nog fisio vir Kind se hand en my nek en skouer (post-ongeluk). En ‘n toets vandag vir die Graad 4’s.

Gaan kry vanmiddag die benodigdhede: twee skuifnaalde (iemand al daarvan gehoor?) by die hardeware winkel. Bedel vier keelstokkies by die dokter toe ek die Ander Kind dokter toe vat vir kroep. Nog steeds op verskeie deadlines. Darem een artikel ingegee vandag. (Moet eintlik more nog drie ingee, maar ek dink na my marionette-taak is daai plan nou na die maan.)

Kom 6 uur by die huis. Vra die eks-man (wat die kids kom groet) om die gaatjies in die keelstokkies te maak. Nie oor ek nie kan nie, maar oor hy min genoeg doen vir die kinders. 

Probeer toe die %#[email protected]! ding aanmekaarsit volgens die juffrou se papiere. Praat in vreeslike tale. Raas met die kinders. Wil die honde verwurg. Want: moes drie skuifnaalde he, en boonop van ‘n heel ander variety as wat die hardeware man vir my gegee het.

Maak toe ‘n plan (‘n vrou het mos gewoonlik een). Sit goed na lang gesukkel en vreeslike woorde op ‘n manier aanmekaar. Wens ek het ‘n man in die huis gehad vir wie ek dit kon los. Dink smartvraatlik aan al die getroude vrouens wat aand na aand met hulle mans baklei en nie daaraan dink dat hy handig te pas sal kom in (onder meer) ‘n marionette-taak nie.

Trek weg en teken (volgens die diagram) ‘n gawe diertjie. Begin wol knip om genoemde gawe diertjie se lyf mee toe te plak. Onthou Kind moet taak doen saam met marionet. Een of ander storie. Kom op (nou eers!) deurmekaar lessenaar, onder hout, karton, draadjies ensovoorts, af op nog ‘n papier wat aankondig genoemde %$#@! marionet moet ‘n kultuurgroep voorstel, en moet boonop saam met ‘n storietjie gedoen word wat genoemde %$#@! marionet se kultuur uitbeeld.

Ander Kind word sommer kamer toe gestuur, want hy irriteer my. (En dit, liewe vriende, het omtrent nog net 4 keer in sy 6 lewensjare gebeur, want ek en hy is ganse van die selfde dam.)

Nou ja, vele vreemde (maar baie bevredigende) woordeen met gom op my vingers later kan ek met trots aankondig dat genoemde marionet onder my vaardige vingers geblom het tot ‘n Herero-vrou. (Gelukkig het ek in Namibie grootgeword, en gelukkig het ek eenkeer op ‘n nostalgiese trip vir die Kind een gekoop. Okay, okay, dis kitsch, maar sy was vier…)

En jip, terwyl ek hier tik, onthou ek dat ons nog nie by die %$#@! storie van die Herero-prinses (of wat ookal) uitgekom het nie. En onthou: dit moet die kultuur uitbeeld… Het Kind intussen ook bed toe gestuur.

Wat my so erg grief, is dat ek NIE een van die ma’s is wat hulle kinders se take doen nie. Het regtig nog nooit nie. My argument is eenvoudig: ek het klaar al daai standerds deurgekom, en niemand het my gehelp nie. Maar hoe op aarde die Onderwysdepartement dink ‘n 9-jarige moet dit al die handwerk op sy of haar eie doen, gaan my verstand te bowe. En ek het nie ‘n dom of onoorspronklike kind nie.

Nou wonder ek hoeveel ek gaan kry…

Het darem die afgelope twee (stresvolle) dae hardop gelag: lees gisteraand in die Huisgenoot (ja toe, moenie maak of jy dit nooit lees nie) hoe ‘n leser (ek lei af hy is nogal ‘n dominee) vertel van sy kinders se ougat-segoed.

En toe die kind by die huis kom van die kleuterskool af en vertel dat hy die Onse Vader kan bid, het Mamma en Pappa natuurlik dadelik geseg “laat ons hoor”.

En, skryf die pa, dit het heel goed gegaan. Tot die kind ‘n letter omgeruil het, en ewe ernstig op sy kniekies langs die dubbelbed gebid het: “en bewaar ons van die dose…”

Is presies hoe ek voel…

The torture of buying a swimsuit (very funny)

November 23, 2009 in Sonder kategorie

It’s that time of the year. Buying a costume for the annual pilgrimage to SA’s beaches. Anybody that has ever set foot in the fitting room of any shop, will know the torture of trying on a swimsuit. Got this very funny e-mail from Stephanie in Seattle. I’m sure almost everybody reading here can identify with this woman’s (hilarious) feelings.

“I have just been through the annual pilgrimage of torture and
humiliation known as buying a bathing suit.

When I was a child in the1950’s, the bathing suit for a woman with a
mature figure was designed for a woman with a mature figure boned, trussed
and reinforced, not so much sewn as engineered. They were built to hold
back and uplift and they did  a good job. Today’s stretch fabrics are designed
for the pre-pubescent  girl with a figure carved from a potato chip.

The mature woman has a choice – she can either front up at the maternity
department and try on a floral suit with a skirt, coming away looking  like
a hippopotamus who escaped from Disney’s Fantasia, or she can wander
around every run-of-the-mill department store trying to make a  sensible
choice from what amounts to a designer range of fluorescent rubber bands.

What choice did I have? I wandered around, made my sensible choice and
entered the chamber of horrors known as the fitting room.
 

The first thing I noticed was the extraordinary tensile strength of
the stretch material.  The Lycra used in bathing costumes was developed, I
believe, by NASA to launch small rockets from a slingshot, which give
the added bonus that if you manage to actually lever yourself into one,
you are protected from shark attacks. The reason for this is that any
shark taking a swipe at your passing midriff would immediately suffer
whiplash.
I fought my way into the bathing suit, but as I twanged the shoulder strap
in place, I gasped in horror – my bosom had disappeared!  Eventually,
I found one bosom cowering under my left armpit. It took a while to find
the other. At last I located it flattened beside my seventh rib. The
problem is that modern bathing suits have no bra cups.
The mature woman is meant to wear her bosom spread across her chest like
a speed hump. I realigned my speed hump and lurched toward the mirror to
take a full view assessment.
The bathing suit fitted all right, but unfortunately, it only fitted
those bits of me willing to stay inside it. The rest
of me oozed out rebelliously from top, bottom, and sides. I
looked like a lump of  play-doh wearing undersized cling wrap. As I tried to
work out where all those extra bits had come from, the pre-pubescent
sales girl popped her head through the curtains, “Oh There you are!” she
said, admiring the bathing suit…I replied that I wasn’t so sure and
asked what else she had to show me.

I tried on a cream crinkled one that made me look like a lump of
masking tape, and a floral two piece which gave the appearance of an

oversized napkin in a serviette ring. I struggled into a pair of leopard skin
bathers with ragged frill and came out looking like Tarzan’s Jane
pregnant with triplets and having a rough day. I tried
on a black number with a midriff and looked like a jellyfish in
mourning. I tried on a bright pink pair with such a high cut leg I thought I
would have to wax my eyebrows to wear them.

Finally, I found a suit that fitted…a two piece affair with shorts
style bottom and a loose blouse-type top. It was cheap, comfortable, and
bulge-friendly, so I bought it. My ridiculous search had a successful
outcome. When I got home, I found a label which said:

 
“Material will become transparent in water.”

It was a meteor, but technically we can’t call it that…

November 23, 2009 in Sonder kategorie

… as it didn’t hit the earth.

It was visible as far as Middelburg and Hartebeespoortdam, and apparently travelled at 20km/h. Everybody who saw it, reports that the light first turned white, and then blue and red. All the sightings were around 23h00 on Saturday night. Apparently it’s not the object that glowed, but the air around it burning up as a result of the high speed.

Here’s the full story from today’s Beeld:

 VVV kleur hemel blou, toe vuurrooi

 

Middelburg. – “Die lug het skielik helderwit geword. Binne ’n paar sekondes het die voorwerp, wat gelyk het soos ’n sokkerbal met ’n stert, die hemel blou gekleur en toe vuurrooi.”

    So vertel mnr. Juan Ferreira (25) van Witbank van die “vreemde vlieënde voorwerp” wat eergister omstreeks 23:00 mense in Mpumalanga, Gauteng en Limpopo se oë laat rek het.

    Die gloeiende voorwerp is blykbaar die duidelikste in die Middelburg/Witbank-omgewing gesien.

    Volgens mnr. Tim Cooper, direkteur van komete en meteoriete van die Sterrekundevereniging van Suidelike Afrika, was die voorwerp ’n “vuurbal”, afkomstig van ruimtemateriaal uit die asteroïedegordel in die buitenste ruim wat die aarde se atmosfeer binnegedring het.

    Heelparty mense het gister die vereniging gebel om te hoor wat presies hulle gesien het.

    Volgens Cooper kan dit nie ’n meteoriet genoem word nie omdat dit, sover bekend, nie die aarde getref het nie.

    Cooper het gesê die voorwerp het in ’n noordwestelike rigting teen sowat 20?km/h beweeg.

    “Dit is nie soseer die voorwerp wat so helder gloei nie, maar die lug wat daaromheen verbrand weens die hoë spoed waarteen die voorwerp beweeg.”

    Net een of twee sulke helder bewegende voorwerpe per jaar kan van Suid-Afrika gesien word hoewel sowat 10?000 ton se voorwerpe jaarliks die aarde se atmos­feer binnedring.

    Cooper skat die voorwerp was waarskynlik so groot soos ’n vuis, dalk ’n rugbybal.

    Ferreira was op buurtwagpatrollie toe hy die voorwerp sien.

    “Dit was iets besonders.

    “Die voorwerp het konstant teen ’n helling van sowat 45 grade beweeg.”

    Mnr. Gido Koegelenberg (22) en sy vriendin, me. Darelle Loots (22), van Middelburg, was op pad huis toe ná ’n werkgeselligheid net buite die dorp toe hulle die vuurbal sien.

    “Ek het eers gedink dit is weerlig, maar die hele hemelruim het so helder soos daglig geword.”

    Soos Ferreira, sê Koegelenberg, die lug het van helderwit na blou en toe na rooi verander.

    Volgens Cooper het die Sterrekundevereniging oproepe gekry van plekke soos Kempton Park, Tzaneen, Polokwane en Hartbeespoortdam.

Die ware verhaal van die Duitse weeskinders wat die Afrikaanse volk moes kom aanvul

November 22, 2009 in Sonder kategorie

Madmom het verlede week iets gepost oor die Australiese weeskind-skema waaroor daar verlede week ‘n amptelike verskoning gevra is deur die Australiese premier (as ek nou reg onthou.)

Min van my generasie weet egter dat daar ‘n soortgelyke weeskind-skema in Suid-Afrika was, hoewel nie op dieselfde groot skaal as dit wat in Australie gedoen is nie.

Tog bly dit ‘n aangrypende verhaal van mooi planne wat (in sommige gevalle, in elk geval) gruwelik misgeloop het. Ek hoop om volgende jaar hierdie mense se individuele verhale in ‘n boek te verewig, maar lees intussen onderstaande artikel wat ek in 2007 geskryf het. Dit het oorspronklik in De Kat verskyn, en het ‘n spesiale vermelding gekry by die Vodacom Joernalis van die Jaar se Gauteng-finale. (Ek noem laasgenoemde bloot om te illustreer hoe hierdie storie beoordelaars se aandag getrek het – as mens in Afrikaans skryf, suig jy dikwels maar aan die spreekwoordelike agtertiet as dit kom by pryse en benoemings waar Afrikaans en Engels teen mekaar meeding. Maar ‘n storie soos hierdie word GELEES – hopelik word geskiedenis weer as volwaardige skoolvak teruggebring noudat die powers-that-be uiteindelik lig gesien het oor UGO. Want daarsonder gaan stories soos hierdie in die niet verdwyn – vir altyd.)

Volgende jaar is dit presies 60 jaar gelede dat 83 Duitse weeskinders na Suid-Afrika gebring is om Afrikaners te word. ‘n Boeiende nuwe boek het dié kinders se geskiedenis weer in die kollig geplaas.

 

 

Burgers van ’48

 

 

Ek blaai met ontsag deur die blaaie en blaaie verklarings en aannemingsertifikate van Aanwins 1732 in die Staatsargief in Pretoria.

 

Want tussen hierdie blaaie lê die lewensverhale van die 83 Duitse weeskinders wat op 8 September 1948 aan wal gestap het in Kaapstad.

 

Hulle het dit nie geweet nie, maar op hulle kinderskouertjies het ‘n reuse taak gerus: “om die Afrikanervolk te kom versterk met ‘n stewige inspuiting Ariese bloed.”

 

Maar eintlik was hulle maar net kinders, en onbewus van die polemiek wat hulle koms na Suid-Afrika veroorsaak het. Hulle weldoeners, die Suid-Afrikaanse organisasie bekend as die Dietse Kinderfonds (DKF) het ook ‘n tweede belangrike oorweging met die kinderimmigrasie gehad: om die Afrikaner se sg. “ere-skuld” aan Duitsland te vereffen. Hierdie vurige nasionaliste het nooit vergeet dat Duitsland die Boerevolk na die Anglo-Boereoorlog bygestaan het nie.

 

Maar die DKF se planne was ook wyd gesien as noodsaaklike humanitêre hulp aan die sowat 750 000 Duitse kinders wat in die Amerikaanse en Britse besettingsones van na-oorlogse Duitsland gewoon het en een of albei ouers verloor het. (Omtrent 250 000 van hulle het albei ouers verloor.) 

 

Hierdie kinders – wisselend in ouderdom van so jonk as twee jaar tot 13 jaar – is ‘n alternatief vir ‘n armoedige bestaan in kinderhuise in die na-oorlogse Duitsland aangebied: hulle kon kom woon in “die land van ewige sonskyn”.

 

Op feitlik al die mediese keuringsverslae staan dit: hartspier verswak weens vitamien B-tekort. Seker te verwagte na ‘n oorlog waarin kos so skaars was dat die gemiddelde daaglikse lewensrantsoen vir die land op ‘n stadium op sowat 800 kalorieë bereken is, en waar 55% van die kinders nooit melk gekry het.

 

Die kinders wat na Suid-Afrika gebring is, moes volgens die DKF aanvanklik aan ‘n paar keuringsvereistes voldoen: fisieke en geestelike gesondheid en tussen 3 en 8 jaar oud. En belangrikste van alles, hulle moes almal Protestants wees, “volwese” wees (dus, sonder oorlewende ouers) en hulle moes suiwer Duits wees.

 

Die DKF se aanvanklike ambisieuse planne om 10 000 kinders na SA te bring, het om meer as een rede skipbreuk gely. Een was hewige regeringsteenkanting van die Smuts-regering, wat in 1945 sy eie kinderimmigrasie-planne aangekondig het. Maar in 1947 het dieselfde regering die groenlig gegee dat 100 kinders as proeflopie na Suid-Afrika gebring kon word. As dit werk, sou die regering verdere kinderimmigrasie oorweeg.

 

Maar om selfs net 100 geskikte kinders bymekaar te kry was byna ‘n onbegonne taak vir die fonds se sekretaris, Schalk Botha, en Dr. Vera Bührmann, wat die kinders se mediese keuring behartig het.

 

In sy boek Vir ‘n ‘Blanke Volk’ (Perskor, 1988) skryf die historikus en een van die Burgers van ’48, Dr. Werner van der Merwe (deesdae Schellack, sy oorspronklike Duitse van), dat Botha omtrent 18 maande te laat in Duitsland aangekom het.

 

“In daardie stadium was die meeste weeskinders reeds in pleegsorg geplaas.”

 

Boonop wou die Duitsers, om verstaanbare redes, hulle kinders eerder vir die Duitse volk behou. Die kanse om 100 kinders na die land te bring ingevolge die oorspronklike keuringsvereistes het al hoe skraler gelyk.

 

Boonop het baie groter kinders en hulle familie of voogde Dr. Bührmann letterlik gesmeek om ‘n kans te kry om Suid-Afrika toe te kom.

 

Sy het aanvanklik die keuringsouderdom van drie jaar na twee jaar verlaag, en daarna die afsny-ouderdom van agt jaar na 12 jaar verhoog. Uiteindelik is daar selfs ses kinders van 13 jaar oud gekeur om die honderdtal te probeer bereik.

 

Teen 4 Augustus is 79 kinders tussen die ouderdomme van 2 en 14 jaar finaal gekeur. Sewe kinders wat familiebetrekkinge in Suid-Afrika of die destydse Suidwes gehad het, sou ook saam met die kinders gebring word om hier by familie in pleegsorg geplaas te word. (Drie kinders het egter voor die vertrek siek geword, en in een geval het ‘n ouer kind kop uitgetrek. Uiteindelik was daar net 83 kinders op die skip.)

 

Volgens Van der Merwe was slegs 28 van die 79 volwese. “Veertien van die kinders het nog een lewende ouer gehad, en in 29 gevalle was die kinders buite-egtelike wese wie se biologiese ouers hulle vir aanneming vrygestel het. Vyf van die kinders, waaronder een tweeling, was uit normale huisgesinne afkomstig, maar die ouers het besluit dat dit vir die kinders beter sou wees om in Suid-Afrika deur pleegouers aangeneem te word.”

 

Vier van die 79 kinders was findelkinder, of sg. optelkinders. In die argief lees ek ‘n amptelike vertaalde verslag waarin beskryf word hoe ‘n kind agtergelaat is in ‘n stasiewagkamer. Die moeder is deur die polisie gesoek “weens die te vondeling lê van haar kind”.

 

Van der Merwe meen byna die helfte van die kinders (48%) was “allesbehalwe verteenwoordigend van die elite van die Duitse samelewing.” My eie soektog in die argief bevestig dit: talle buite-egtelike kinders is deur hulle ma’s afgeteken vir aanneming. (Die vroue erken in verklarings voor magistrate dat hulle wettige mans tydens die kind se verwekking op die oorlogsfront was.)

 

Selfs in na-oorlogse Duitsland het die welsyn ingegryp waar nodig. In ‘n ander verklaring lees ek dat twee kinders van ‘n ma weggeneem is nadat sy  seksuele gunsies teen betaling gelewer het terwyl haar man aan die front was. Een so kliënt, ‘n wag wat krygsgevangenes moes oppas, word genoem as die biologiese pa van die twee kinders wat daarna in ‘n kinderhuis beland het. Sy word deur ‘n hofamptenaar in ‘n verklaring as  “unwirtschaftlich” beskryf – volgens my Duitse woordeboek “onekonomies”. Dit was onwaarskynlik dat sy self vir haar kinders sou kon sorg.

 

Die DKF sou egter nie veel probleme hê om die kinders te plaas nie – teen Februarie van 1948 is reeds meer as 450 aansoeke ontvang van mense wat bereid was om hulle oor ‘n Duitse kindjie te ontferm.

 

Voornemende ouers moes in aansoekvorms hulle finansiële posisie, kerkverband, “volksverband”, ouderdom, “maatskaplike status” en redes vir hulle begeerte om ‘n kind aan te neem, verstrek.

 

Veral kerk- en volksverband is streng toegepas: aansoeke van lidmate van die Ou Apostoliese Geloofsending en alle Engelssprekendes se aansoeke is uitgegooi. Slegs Afrikaanssprekendes wat lid was van die drie susterskerke is oorweeg. Aanvanklik is geen Duitse aansoeke oorweeg nie, maar nadat die ouderdomsgrens verhoog is, is Duitsprekendes ook oorweeg en het sommige kinders uiteindelik in Suid-Afrikaanse Duitsers se huise beland.

 

Uiteindelik was 27 van die 79 gekeurdes ouer as agt jaar, ‘n heel ander scenario as waarmee die fonds afgeskop het.

 

Vir die meeste aansoekers het dit werklik net daaroor gegaan dat hulle ‘n weeskind wou help. So skryf mev. G. Hesse van Koppiesfontein in Oktober 1947 aan die fonds: “Ons wil baie graag een of twee van die kindertjies aanneem. Ja, ons is eintlik haastig dat hulle moet kom geniet van die heerlike vrede en sonlig van die plaas, om nie eens te praat van die melk en soveel meer wat sommige glad nie eers ken nie.”

 

Maar natuurlik was daar ook opportuniste wat dalk op soek was na goedkoop arbeid. ‘n Paar was ook glad nie skaam om te sê hulle soek ouer seuns (tussen 14 en 18) om as plaasvoorman te help, of in die geval van ‘n Duits-Lutherse pastoor en sy vrou, ‘n “Duitse evangeliese meisie wat in die kombuis kon help”.

 

In een geval is dit onduidelik of die aansoekers goedkoop arbeid of eintlik ‘n rugbyspannetjie gesoek het. Die De Hoop Skool, ‘n landbouskool in Delareyville wou graag tien seuns tussen die ouderdom van ses en tien jaar inneem tot aan die einde van hul laerskoolloopbaan, maar daarna moes die DKF hulle weer versorg.

 

Mens lees ook vreemde goed raak in die suksesvolle applikante se aansoekvorms. Een aansoek is ondersteun deur ‘n getuigskrif van die “Sekretaris van Openbare Sedelikheid” van die “Ned.Herv. of. Geref. Kerk van S.A.”, volgens die briefhoof. 

 

In ‘n ander getuigskrif vir ‘n suksesvolle ouerpaar staan dat hulle huis “altoos netjies” was.

 

Die DKF se bedoelings was waarskynlik baie opreg, maar mens kan nie help om kop te skud oor die vreemde riglyne vir die kinders se grootmaak wat aan aanneemouers voorgehou is nie.

 

By monde van Dr. Bührmann is die ouers daarop gewys “dat die kinders in Duitsland hoegenaamd geen vryheid of privaatbesit geken het nie en daarom moes hulle in geen omstandighede met weelde en geskenke oorval word nie. Indien dit wel sou gebeur, kon die kinders hul balans verloor met onvoorsiene en negatiewe gevolge.”

 

Ouers is ook aangeraai om die kinders vir die eerste ruk nie in ‘n eie slaapkamer te laat slaap nie, “aangesien hulle nie so iets geken het nie”.

 

Bührmann skryf oor nog vreemde riglyne, aldus Van der Merwe: “Die kinders was, byvoorbeeld, nie gewoond aan ‘n groot verskeidenheid eetgereedskap nie, en die pleegouers moes voorkom dat die kinders ‘minderwaardig, onnosel en verward voel’.”

 

Volgens haar was die kinders ook so min gewoond dat ouers nie bang moes wees “om die lewe eenvoudig en die geskenke min te maak nie.”

 

Maar ek kan nie glo dat die opgewonde aanneemouers hulle te veel aan die voorskrifte gesteur het nie. Tussen die bladsye dokumente is daar ook swart-en-wit foto’s wat trotse ouers deur die jare aan Onkel Schalk, soos die kinders hom genoem het, gestuur het. Tussen die amptelike dokumente in die verskillende kinders se leêrs is daar ook talle handgeskrewe briefies en Kerskaartjies – party van die aangenome kinders self – wat ‘n eie vreugdevolle verhaal vertaal.

 

Niemand kan die DKF daarvan beskuldig dat hulle ouers nie deeglik bygestaan het nie. Elke ouer het ‘n kort verslaggie oor sy nuwe Duitse kindjie gekry met riglyne oor byvoorbeeld voeding, spesifiek van toepassing op die kind.

 

“Die kind kry baie maklik diaree en daar moet versigtig gewerk word met te veel vet en soetigheid in sy dieet,” staan in een verslag. Daar word ook aanbeveel dat hy “geruime tyd op vitamien B kompleks gehou moet word en indien wenslik behoort daar later miskien weer ‘n x-straal ondersoek (sic) van die hart gedoen te word.”

 

Na die tyd het die DKF ook kontak gehou met die kinders deur onder meer vraelyste en tuisbesoeke deur Dr. Bührman en die kinders se geliefde Oom Schalk. Dit was immers een van Duitsland se voorvereistes dat die DKF na die kinders sou help omsien tot mondigwording.

 

Die vrae wat gevra word, is deeglik en omvattend, en behoort ‘n kenner duidelike insig te gee in hoe ‘n kind aangepas het.

 

“Suig die kind sy duim? Kou hy sy naels? Het hy ander senugewoontes? Is hy waarheids liefend (sic)? Is of was die kind bedelrig?” is van die vrae waarop ouers moes antwoord.

 

Ook oor dissipline word daar deeglik uitgevra. “Met welke metode of metodes het u die meeste sukses gehad?”

 

Waarop een ma geantwoord het. “Met die rapsie.”

 

Ongelukkig het al die kinders dit nie ewe gelukkig getref in hulle nuwe huisgesinne nie. In die argief tref ek minstens een gesin aan waarin sake maar net nie tussen die ouers en hulle drie nuwe aanneemkinders wou vlot nie. Maar die aanneempa slaan die spyker bes moontlik op die kop as hy in ‘n gesprek met Dr. Bührman laat blyk dat sy vrou moontlik te idealisties was en te veel van die kinders verwag. Veel later skryf die vrou self en bieg dat sy bietjie rondgevra het en gevind het dat die dinge wat haar pla van haar aanneemkinders, eintlik net normale kinderdinge is.

 

Van der Merwe skryf ook oor minstens ses ander kinders wie se aannemings op katastrofes uitgeloop het.

 

Maar dit wil voorkom asof die meeste goed aangepas en inderdaad Afrikaners geword het wat in alle opsigte hul deel bygedra het in hul nuwe vaderland. Marietjie Malan (oorspronklik Hermine Sönnichsen) was bes moontlik die heel bekendste Duitse wesie, want sy is deur dr. D.F. Malan en sy tweede vrou Maria aangeneem.

 

Ander het groot hoogtes in hul loopbane bereik – die bekendste is waarskynlik die (deesdae berugte) forensiese kenner Lothar Neethling, die operasanger Werner Nel, en die akademici Werner Schellack (geskiedkundige), S.W. Petrick (veeartsenykunde) en Eike de Lange (Duits). Daar was ook heelwat bekende sakemanne, onder wie Wolfgang Toxopeus, ‘n bekende in blomkwekerkringe.

 

Dis ook interessant dat baie van die kinders later hulle familie in Duitsland gaan opsoek het. Sommige het ma’s, pa’s en ouma’s opgespoor, ander net verlangse familie. Vir party was dit vreugdevolle reunies, vir ander pynlik en ontwrigtend en bloot verdere verwerping.

 

Of dit ‘n fout was om die kinders so te ontwortel? Dit is ‘n vraag wat net die Burgers van ’48 self sal kan antwoord. Maar wat my as ma nog lank na my navorsing bygebly het, was die emosies wat hierdie groep kinders moes beleef het. En hoe die ma’s en familielede wat sommige van hulle afgeteken het vir ‘n beter lewe in ‘n veraf land, al die dekades moes gevoel het…

 

Groot blok:

 

So onthou hulle dit

Peter Michel (sy Afrikaanse van was Venter) is nou 60 en ‘n bestuurskonsultant in Pretoria. Hy was die jongste van die 1948-babas en was ongeveer 18 maande oud toe hy na Suid-Afrika gekom het.

 

“Ek kan uiteraard nie veel onthou nie. Ek onthou wel dat ek altyd vir almal vertel het dat ek met ‘n skip gery het. My Suid-Afrikaanse nefies het ook altyd vertel hoe ek as peutertjie al die kos in my bordjie sou opeet en dan nog letterlik elke ryskorreltjie op die tafeldoek sou oppik met my vingertjies en dit ook eet.”

 

Peter was een van die min “wesies” wie se ouers inderwaarheid albei nog geleef het. Hulle was getroud en het hulle jong baba, wat in ‘n sneeustorm in ‘n verwoeste huis sonder ‘n dak gebore is, opgegee vir aanneming omdat hulle vir hom ‘n beter lewe wou verseker. “Die hartseer ding is dat niemand geweet het Duitsland sou so vinnig weer op die been kom nie,” vertel Peter vandag.

 

Peter, of Peet, se aanneempa was ‘n boer naby Colesberg. “Hy was 49 en my aanneemma 46 toe hulle my gekry het. Ek dink natuurlik vandag die ouderdom van baie van die aanneemouers was werklik te hoog, maar ek moet ook dadelik bysê dat my nuwe ouers eintlik amper té goed was vir my. Ek het sonder enige noemenswaardige hang-ups grootgeword, en het alle moontlike geleenthede gekry, selfs universiteitsopleiding.”

 

Peet was omtrent 30 jaar oud toe hy sy biologiese ouers en enigste broer Karl-Heinz in Duitsland opgespoor het. Hy onthou die eerste ontmoeting asof dit gister was. Sy ma het nooit ophou treur oor die baba wat sy moes weggee nie. “Sy was werklik bang dat ek – en ander mense – haar steeds verkwalik het omdat sy my weggegee het.” Deur die jare het hulle gereeld oor en weer gekuier en baie sterk bande gebou.

 

En wat dink hy van die hele aanneemskema? “Ek dink nie enige land behoort toe te laat dat sy kinders van hom vervreem word nie.”

 

Die 66-jarige Ruth Theron (gebore Raspe) was agt jaar oud toe sy na Suid-Afrika gekom het. “Ek is in Kolberg gebore waar ek ook die eerste byna 5 jaar van my lewe deurgebring het. My pa was ‘n soldaat wat in die oorlog gesterf het. Omtrent met die vredessluiting in 1945 het my ma met my en my broer Kurt, wat omtrent 13 jaar oud was, na Lubeck gevlug. Daar is my ma binne twee weke dood van die honger.”

 

Ruth en Kurt het op straat gewoon en van bedel oorleef. “Ek onthou daar was een oom, Onkel Pauli, wat altyd vir ons ‘n stukkie brood gehou het van sy gesin se rantsoene. Maar my broer kon regtig nie vir my sorg nie, en het my later na ‘n weeshuis geneem. Toe hy van die aannemingskema hoor, het hy sy toestemming gegee dat ek ook aangeneem kon word.”

 

Ruth onthou die skeepsvaart baie goed. “Natuurlik veral die pakkie nuwe klere wat ons gekry het. En dat ons elke middag na ete ‘n kardoessakkie met vrugte of lekkers gekry het. Maar niemand het ooit vir ons vertel wat doen mens met die piesangs nie. Ons het nie geweet hoe skil mens dit nie, en dit uit radeloosheid maar oorboord gegooi.”

 

Wat onthou sy steeds van haar grootwordjare? “Dat ek vir jare nooit ‘n voet wou verkeerd sit nie, want ek was te bang my aanneemouers stuur my weer terug. Ek was later skoon uitgeput van ordentlik wees.”

 

Ruth, ‘n gekwalifiseerde onderwyseres, het deur die jare kontak gehou met oom Schalk Botha en ook met dr. Vera Bührmann. Sy onthou albei met groot deernis en glo hulle het werklik weens humanitêre redes by die weeskinders betrokke geraak. Oom Schalk was ook haar kinders se peetpa.

 

Ruth het haar biologiese broer in omtrent 1970 weer opgespoor. “Hy het verskriklik swaar gekry nadat hy my noodgedwonge moes weeshuis toe neem.”

 

Jare later het Ruth vir Vera Bührmann – wat self een van die seuns grootgemaak het nadat hy deur sy aanneemouers verwerp is – genooi om ‘n leeskring toe te spreek oor die DKF se aannemingsprojek. “Ek het vir haar gevra of sy dit alles weer sou doen as sy kon. Sy het lank stilgebly, en toe geantwoord: ‘Ek sou dit nooit weer aan enige iemand doen nie’.”

 

 

BOEKUITTREKSEL:

Tussen Stasies

Die Durbanse skrywer en joernalis Irma Joubert se aangrypende en deeglik nagevorsde geskiedkundige roman Tussen Stasies volg die wel en wee van die fiktiewe oorlogswesie Gretl wat deur ‘n Poolse soldaat gered word en met ‘n omweg ook as Duitse wesie in Suid-Afrika beland. In Gretl se geval is daar darem ‘n gelukkige einde…

 

Hieronder verskyn enkele uittreksels wat spesifiek verwys na die Duitse wesies en losweg gegrond is op Werner Shelack se navorsing:

 

“Niemand gaan skool toe nie. Almal wag.

Later kom twee mense. Frau Schumann stel hulle voor: Onkel Schalk Botha is die man met die deftige klere en die ronde bril, dokter Vera Bührmann gaan kyk of hulle gesond is. Frau Schumann verduidelik dat Onkel Schalk die sekretaris van die mense is wat al die geld gegee het om die kinders te kom haal, die Dietse Kinderfonds. ’n Mens kan sien hy het baie geld, dink Gretl, sy swart klere is regtig danig deftig.

Toe praat Onkel Schalk met die kinders. Hy praat glad nie goed Duits nie, en die kleiner kinders word gou stout sodat Frau Schumann twee keer kwaai moet praat. Gretl verstaan darem dat hy hulle na ’n baie goeie land wil neem waar ’n baie goeie mammie en pappie vir hulle wag. Hulle sal ’n baie goeie lewe hê – hy sê elke keer “seer goet, seer goet” pleks van “sehr gut”. Maar hulle moet verstaan, dis vir altyd, hulle kom nooit weer terug Duitsland toe nie.

Toe moet hulle almal weer uitgaan. Die oom wil eers na hul lêers kyk, die dokter-tannie begin by die kleinste kinders met die ondersoeke.

Hulle soek net kindertjies van agt jaar en jonger…

 Twee dae later neem Gretl haar besluit. Speeltyd lees sy die berig wat Jakób vir haar gegee het weer en weer deur. Ná skool smeer sy vinnig die stroop op die brood vir die kleintjies en stap kamer toe. Sy gooi ’n bietjie water in die waskom, was haar gesig, maak haar hare effens nat en kam dit plat met haar vingers, spoel haar mond deeglik uit en stap doelgerig af na die kantoor waar die dokter-tannie is…

Gretl klop aan die deur, stoot dit oop en stap binne.

Die dokter-tannie sit by ’n lessenaar en skryf. Sy kyk op en vra: “Ja?”

“Ek moet ondersoek word om na Südafrika te gaan,” sê Gretl.

Die tannie frons effens en neem ’n hoop lêers. “Wat is jou naam?”

“Gretl Schmidt.”

Sy blaai deur die lêers en sê dan: “Jou lêer is nie hier nie. Waar kom jy nou vandaan?”

“Hier van die Rooikruisherberg. Ek is …”

Die tannie skud haar kop. “Hier is nie so ’n lêer nie.” Sy kyk deur haar bril na Gretl. Haar oë lyk vriendelik, net moeg. “Hoe oud is jy?” vra sy.

Gretl lig haar kennetjie en kyk die tannie reguit in haar oë. “Ek is tien, maar ek lyk soos agt. Ek is ’n Protestantse weeskind, ek het ’n doopseël wat sê dat ek op 18 Desember 1937 in die Deutsche Luthersche Kirche deur Pfarrer Helmut Friedrich as Gretl Christina Schmidt gedoop is. Dis in my lêer by Frau Schumann. My pa was Herr Peter Schmidt, hy was ’n gevalle SS-soldaat, hier is sy foto in sy SS-uniform.” Sy haal die foto uit haar sakkie sonder om ’n oomblik weg te kyk of op te hou praat en sit dit op die lessenaar neer. “En ek het ’n amptelike brief wat die regering vir my ma geskryf het om te sê hy was ’n held, maar dis ook by Frau Schumann.”

Die dokter-tannie kyk na haar sonder om ’n woord te sê.

“Ek is ’n volwees, want my ma is in ’n ontploffing dood, my ma en my ouma, ek het dit gehoor en gesien, die rooi,” sê sy. “En my suster is ook dood. Toe word ek ’n Findelkind. En ek is Aries,” vergeet sy amper die belangrikste ding.

“Ek sien,” sê die tannie-dokter stadig.

“Ek lees nou ’n Hollandse boek sodat ek kan verstaan as my nuwe familie met my praat,” sê Gretl. Sy het besluit om dit vir laaste te bêre, want dan sal hulle sien hoe graag sy wil gaan.

Die tannie-dokter staan op en loop om die groot lessenaar. “En jy sê jy is tien?”

“Ja, maar ek lyk soos agt,” hou Gretl vol.

“Jy is werklik ’n verstommende meisietjie,” sê die dokter-tannie. “Kom sit hier dat ek jou kan ondersoek.”…

 

Later, voordat hulle met die boot na Suid-Afrika kan vertrek, moet die kinders eers klere kry.

 

“Op die tafels is hope klere uitgepak: skoene, sokkies, bloese en rokke, truitjies. Selfs broekies. Twee tannies is by die tafels met klere. Die seuntjies moet aan die een kant staan, die meisietjies aan die ander kant.

“Ek is tannie Hildegard Redecker,” sê die tannie aan die meisietjies se kant. “Onkel Schalk het hierdie klere by die winkel Marks & Spencer in Londen gekoop, ek gaan dit nou vir julle uitdeel.”

Toe praat al die kinders gelyk. “Nee, nee, dit gaan nie werk nie,” sê die tannie. “Ons gaan eers die skoene en sokkies uitdeel, dan sal ons kyk watter rokkie pas vir wie.”

Hulle loop heen en weer met hul nuwe skoene om te sien of dit pas. Gretl kry ook twee broekies, ’n rok met geel blommetjies wat ’n  bietjie groot is vir haar en ’n donkerblou romp met ’n rooi bloes wat baie groot is. Nie die romp nie, anders sou hy afgeval het – die bloes. Sy kry nie ’n nuwe truitjie nie, want daar is te min truie. Maar sy het een, het sy vir die oppastannie gesê, so dit maak nie saak nie.

 

En dan, die langverwagte aankoms van die Winchester Castle in Kaapstad-hawe op 8 September 1948.

 

“Almal se hare word gewas en hulle trek skoon klere aan. Die meisietjies kry strikke in hul hare. Nou lyk hulle regtigwaar baie mooi.

Onkel Schalk Botha praat vir oulaas met hulle: “Nou is julle Afrikaners,” sê hy, “nie meer Duitsers nie. Die Afrikaners is ’n trotse volk – wees trots op julle nuwe volk, gedra julle soos ware Afrikaners!”

Hulle kan nie wag om op die dek te gaan staan en kyk hoe lyk hul nuwe land nie.

Maar toe hulle bo kom, is daar geen sonskyn nie, net wolke en by tye selfs sagte reën. Hul nuwe land lyk vaal en koud en nat. Daar is nêrens leeus of olifante nie, net mense met sambrele wat na die skip kyk. Selfs die berg waarvan Onkel Schalk hulle vertel het, het ’n dik wolk op.

Toe kom een van die ouer seuns aangehardloop en skree: “Onkel Botha, ich habe einen Schwarzen gesehen!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meteor or something over Joburg late last night?

November 22, 2009 in Sonder kategorie

Did anybody see the weird ball of white light over Joburg?

We all gathered at a friend’s house for a birthday party for their little boy, and had a braai afterwards. Most people left at about 22h30. Two of them travelled on the N12 from Alberton, direction Bedfordview. Just after the PPC cement factory they turned onto the M1 to go around the bottom end of Joburg to Linden.

I stayed over at the friend’s house, and at about 10 to 11 we got a call from them, telling us about the big ball of white light, almost like a spotlight that lit up the whole world around them just about precisely at the N12/M1 split.

Cecilia says the white ball looked like it had a tail, and disappeared over JHB. Of course they had a huge fright, thinking this was now IT.

And no, she doesn’t drink at all…

Did anybody out there see something? Any amateur astronomers out there that can shed some light on this? (Just not a ball of light, if you don’t mind. I still have some proofreading to do…)

On a different note: WELL DONE to Carla Bezuidenhout from UJ for a HUGELY successful, brilliantly organized and choreographed PROJECT PAY IT FORWARD-concert on Friday. Carla is a student at UJ, and decided three years ago she wants to pay all her blessings forward. The first concert was with Navy Redd and Jak de Priester, and a very nice evening. Unfortunately I didn’t attend last year’s, but concert no. 3, under the talented musical director Johan Heystek, was an experience and a half, and from what I can gather, attended by possibly 2 000 people. (Counting the rows of seats in the Auditorium at UJ where there were only a couple of empty seats.) The money raised will go to a new initiative of the UJ, a preschool on the Soweto Campus of UJ. A very worthy cause, indeed, as the can change quite a few lives.

The line-up included the woman with the angelic voice, Nianell, the very talented Navy Redd, Bobby van Jaarsveld, Jak de Priester and Brandon October. He, by the way, is one of the best musicians in the country, and a very charming, funny MC.

There were three not so well known artists as well, but they all deserved to be on that stage! Lebone: The Band is from the UJ residence Lebone, and the girls won the national serenade competition for varsities. Mari-Louise was another new face (for me at least) with a lot of talent.

The surprise find of the evening was Jeané Beukes. Be sure to watch this girl with her very strong voice and unique style. She is going to go places!

Very funny: Mexican lingo

November 20, 2009 in Sonder kategorie

Just got this from my friend. (And she is a lecturer in the art of translations, so she should know!) 🙂 Okay, so it’s not PC, but it’s funny!

1. *Cheese*
The teacher told Pepito to use the word cheese in a sentence.
Pepito replies: Maria likes me, but cheese ugly.

2. *Mushroom*
When all my family get in the car
There’s not mushroom.

3. *Shoulder*
My fren wants 2 become a citizen,
But che didn’t know how to read,
So I, shoulder.

4. * Texas *
When I’m not home,
My fren always Texas me,
Che wonders where I am!

5. *Herpes*
Me and my fren ordered pizza.
I got mine piece
Then che got herpes.

6. *July*
Ju told me ju were going to tha store
But ju went to see sum guy,
July to me! Julyer!

7. *Rectum*
I had 2 cars
But my wife rectum!

8. *Chicken*
I was going to go to the store with my wife
But che said chicken go herself.

9. *Wheelchair*
We only have one enchilada left
But don’t worry wheelchair

10. *Chicken* *wing*
My wife plays the lottery so chicken wing.

11. *Harassment*
My wife caught me in bed with another women.
I told her, “Honey, harassment nothen to me.

12. *Bishop*
My wife fell down the stair
So I had to pick the bishop.

13. *Body wash*
I want to go to the club
But no body wash my kids.

14. *Budweiser*
That women has a nice body,
Budweiser face so ugly?

Murderer blames media: “I had to murder Leigh Matthews because of media pressure”

November 19, 2009 in Sonder kategorie

So, it’s us bloody journalists fault – again!! And this time it’s not Joost or Steve blaming us, but convicted murderer (and schemer deluxe, it seems) Donovan Moodley. Moodley has appealed against his sentence for life imprisonment, claiming the media forced him to kill Leigh Matthews by writing about her kidnapping. He also claims the media influenced the judge to hand down this sentence. But, as Leigh’s father tells in a letter at the bottom of this post,  he conveniently forgets that the media only got involved on the Sunday while Leigh was murdered on the Friday. (Read the story in Beeld here: http://www.beeld.com/Content/Suid-Afrika/Nuus/1928/090edc1978e14889ae9309318e7fe149/18-11-2009-10-42/Hy_%E2%80%98moes_moor%E2%80%99_weens_al_die_aandag

Yet another creation of modern society who doesn’t want to take responsibility for his wrongdoing. Just for kidnapping somebody and putting her AND her family through hell, he should stay in prison for the rest of his life. For not wanting to work for his money, but stealing from somebody else who gets extorted, blackmailed and manipulated into handing over a ransom, he should get another hefty sentence. Adding the murder, it seems that a lifetime-sentence isn’t NEARLY enough!!

I really wish that we could get the death sentence back in this country for bastards like Moodley. They have absolutely zero respect for the law, and abuses loopholes in the system if they finally get caught. Imagine what hell the Matthews-family is going through – AGAIN! One look at the father’s pic on the front page says everything.

Below is a letter from the parents to e-blockwatch, the network that was instrumental in tracking down Moodley. Please feel free to click on the website and add your name to the petition:

Hi Andre

 

Trust you are well. This is a short update of today’s proceedings in court. Would it be appropriate to send this to the supporter group? If you are OK with it will you do it for me?

 

 

“Sharon, a few close friends and I attended proceedings in court today. Moodley’s defence led arguments as to why Moodley should receive a reduced sentence. It was very technical and seemed to hinge on the meaning of premeditated murder. He also spoke about the impact of the media on Moodley and implied that this had a bearing on his decision to shoot Leigh. He conveniently forgot to tell the Judge that the media only got involved on the Sunday. Leigh was murdered on the Friday. Does he really believe the Judge will fall for such a cheap trick?

 

Moodley in his statement of guilt admitted in writing that he planned to kill Leigh. If this is not premeditated then I don’t know. In the original trial in 2005 he was asked if he understood the impact of his statement. He confirmed his understanding and then signed the document in the presence of the Judge and everyone else in court that day. It is incomprehensible that his defence now claims that the Judge should have made sure that Moodley understood the content of his sworn statement. Moodley is an educated person; in fact he was registered at Bond University for tertiary education.  In addition there is no doubt that his defence team at the trial in 2005 advised him of the content and import of his statement. Why ! I ask, has it taken 4 years for Moodley to work out that he may have been prejudiced?  Now if this isn’t an attempt to manipulate the law I don’t what is!

 

The State, in our opinion, through Zaais van Zyl put up a convincing arguments to reject the claims made by Moodley and requested that the appeal to be rejected 

 

The presiding Judge is experienced and no doubt has seen theses attempts to manipulate the law before. We are hopeful that this application by Moodley fails, we will know next Wednesday. Thank you all for your thoughts and support

 

Sharon Karen and Rob Matthews “

Please will every eblockwatch member click the link on our home page which will link you to The Matthews Family on eblockwatch network. We do not have time,this is urgent. We want to create the biggest every cyber demonstartion South Africa has ever had to make sure that Moodley stays in jail.

Please send this email to every Intelligent South African and ask them to stand by the Matthews family when they need us most. Register on www.eblockwatch.co.za and stand together against murderers,

 

Three very violent crimes against women since Saturday

November 18, 2009 in Sonder kategorie

In three days – Saturday to Monday – three crimes so violent that it made headlines (in Beeld) were committed against women. And this on the eve of the 16 Days of Activism Against Violence on Women. It is horrific, to say the least. What has become of society if this is intensity of violence against women? And this is only the cases that made the newspapers, remember. There are thousands more, taking place every day, every night, even as we speak. What do YOU think is the solution to this problem?

Read more here:

1) BLONDE MEISIE BRAND BY PAD: A passerby on the Vaal-Rand road (somewhere between Alberton and Vereeniging if my guess is correct) came across the burning body of a young blonde woman/girl. According to police the possibility exists that she was set aflame while still alive. And not somewhere deep in the bushes. Right there, next to a busy road. http://www.beeld.com/Content/Suid-Afrika/Nuus/1928/84dab269289b4fb79ae679cc7ce1fcb7/17-11-2009-10-38/Blonde_meisie_brand_by_pad

2) SES KAPERS GOOI VROU BY BRUG AF:  Kavisha Seevnarain (26),  a Durban-teacher, was hijacked on Friday evening in Durban. Her SIX (yes, such men they are to overpower a woman six to one!) drove around with her for hours before throwing her off a bridge over the Umkomaas-river. Despite a broken pelvis and seven rib-fractures, she crawled onto a sandbank. After four hours of calling for help, somebody finally heard her and called an ambulance.

http://www.beeld.com/Content/Suid-Afrika/Nuus/1928/6e636c9bf72a4f179ae8c7f90284d9a2/15-11-2009-10-44/Ses_kapers_gooi_vrou_by_brug_af_

3) VERMISTE VROU SE LYK TEEN HEINING STAANGEMAAK: The body of Daniëlle Lumsdale (25) was found standing against a fence in Muldersdrift. She has been missing since October 19th. This bit is particularly gruesome: “Daniëlle Lumsdale (25) het ’n stuk geskeurde materiaal om haar nek gehad en haar hande was steeds styf in ’n gebalde vuis onder haar nek vasgeklem.”

I’m no expert, but this sounds like it might have been a snuff-murder. And how extremely sick to kill somebody and then go and set the body up in a standing position. When arriving on the scene, Danielle’s sister thought Danielle was still alive and went over to talk to her only to discover the gruesome truth.

http://www.beeld.com/Content/Suid-Afrika/Nuus/1928/6f5f35481d1d4fe18d26f0806c146f58/15-11-2009-10-44/Vermiste_vrou_se_lyk_teen_heining_staangemaak

It’s official: UNFRIEND is the Word of the Year 2009

November 17, 2009 in Sonder kategorie

…at least as far as the New Oxford American Dictionary is concerned. (See full story below from Moneyweb).

Other brilliant words are sexting (sending SMS’s of sexually explicit texts), intexticated (when you are destracted by texting while driving) and funemployed (newly unemployed people using the time to have fun) and choice mom (single mom), deleb (dead celeb) and a tramp stamp (tattoo on the lower back, usually on a woman).

Some of the finalists inlcuded “hashtag”,

“freemium” and “sexting”.

NEW YORK (Reuters Life!) – “Unfriend” has been named the word of the year by the New Oxford American Dictionary, chosen from a list of finalists with a tech-savvy bent.

Unfriend was defined as a verb that means to remove someone as a “friend” on a social networking site such as Facebook.

“It has both currency and potential longevity,” said Christine Lindberg, senior lexicographer for Oxford’s U.S. dictionary program, in a statement.

“In the online social networking context, its meaning is understood, so its adoption as a modern verb form makes this an interesting choice for Word of the Year.”

Other words deemed finalists for 2009 by the dictionary’s publisher, Britain’s Oxford University Press, came from other technological trends, the economy, and political and current affairs.

In technology, there was “hashtag,” which is the hash sign added to a word or phrase that lets Twitter users search for tweets similarly tagged; “intexticated” for when people are distracted by texting while driving, and “sexting,” which is the sending of sexually explicit SMSes and pictures by cellphone.

Finalists from the economy included “freemium,” meaning a business model in which some basic services are provided for free, and “funemployed,” referring to people taking advantage of newly unemployed status to have fun or pursue other interests.

In the political and current affairs section, finalists included “birther,” meaning conspiracy theorists challenging President Barack Obama‘s U.S. birth certificate, and “choice mom,” a person who chooses to be a single mother.

Novelty words making the shortlist were “deleb,” meaning a dead celebrity, and “tramp stamp,” referring to a tattoo on the lower back, usually on a woman.