Jy blaai in die argief vir 2008 Februarie.

Internet dating

Februarie 27, 2008 in Sonder kategorie

Het gisteraand (uiteindelik!) die fliek Must Love Dogs op DVD gekyk. Nogal lekker gelag. Herinner my toe aan my skrale een maand op die internet-dating-circuit net na my egskeiding.

Wonder toe of dinge al verander het, en gaan blaai vandag deur ‘n paar van hulle. (Suiwer navorsing natuurlik!)

Helaas, same old, same old. Dit laat nog steeds bietjie my hare rys. Want hoeveel kan mens bylieg of weglaat op sulke internetprofiele? En hoe ver kan jy wegstaan van die kamera? Of hoe moet mens raai wie op die groepfoto is die wie oor wie se profiel jy nuuskierig is?

In die eeu waarin ons leef, wil ons alles mos blitsig doen. En veilig. En wys my ‘n plek waar enkellopendes mense kan ontmoet. Dis nou as jy nie ‘n clubber is nie en nie heelaand teen ‘n kroegtoonbank wil leun nie. Kerke? ‘n Dans in die stadsaal? Die blommesaal by die plaaslike skou? Die hondevertoning by die plaaslike skou?

Ek weet nie, maar ek het eintlik al opgegee. Nie dat ek “desperate & dateless” is nie. Dalk “dateless”, maar genadiglik nog nie desperaat nie. Daarvoor hou my twee kinders en my werk en my tuin en my 7 honde en 3 katte en my pratende papegaai en my kokketiel en my boeke en my vriende en my kerk my te besig. (En eintlik klink ek gevaarlik baie na ‘n oujongnooi… Behalwe, ek brei g’n steek nie, kan nie naaldwerk doen nie en kyk nie TV nie.)

Maar soms, net soms, wil mens een van twee wees. Wat my terugbring by my oorspronklike vraag: waar ontmoet mens mense? En hoe eerlik is die mense op internet-dating sites? En hoe belangrik is voorkoms regtig vir mense? En al seg ons dit is nie so nie, hoeveel van ons kyk verby die uiterlike en stel hoegenaamd belang om die innerlike te ontmoet.

‘n Kollega by Rooi Rose het wel haar droomman op ‘n dating webwerf ontmoet, en is ook al meer as ‘n jaar gelukkig getroud. En ek ken nog twee ander mense wat hul lewensmaats op dieselfde manier ontmoet het en selfs langer saam is.  Dus, alles kan nie rampspoedig wees nie.

Wie van julle weet hoe mense dit doen? “Ander helftes” soek, bedoel ek. Ek praat nou van mense wat nie met die stad se aspirant-psigopaat/gefrustreerde nimfomaan/hoopvolle reeksmoordenaar te doen wil kry nie. As mens egskeidingstatistieke kan glo, is daar waarskynlik meer geskeides as getroudes in ons ou mooi Suid-Afrika, maar WAAR is hulle?? Ek ontmoet seker 9 enkellopende vroue vir elke een single man, en dis wat my vriendinne (jonk en ouer) ook maar vertel. Enkellopende mans vertel weer ander horror stories (horeur, soos een vername tante altyd geseg het): van vrouens wat net iemand soek om die rekeninge te betaal, of die ander pa se kinders groot te maak.

Ek het ‘n lysie in my kop wat ek nie dink te veel gevra is nie, maar soek wil ek nou nie die knaap gaan soek nie. (Die lysie is eenvoudig: mal oor die Here, mal oor my, mal oor my kinders, moet ambisie he. En must love dogs and cats and books and music. En moet niks he teen ‘n papegaai wat soms vloek nie.)

Eintlik hoop ek dat die Here hom persoonlik sal handpick en by my huis aflewer – sonder grappies. Ek ken regtig iemand wat so ontmoet het: sy het haarself uitgesluit uit die huis, en die locksmith (wat is die Afrikaans nou weer?) wat haar versekering toe stuur, is toe DIE EEN. En hulle is dolgelukkig.

Wie het wonderlike stories oor hierdie onderwerp? Ek is nuuskierig!

A heartwarming story!

Februarie 25, 2008 in Sonder kategorie

 

This is a true story and you can find out more by Googling Herman Rosenblat as he was bar mitzvahed at age 75. This story is being made into a movie called “The Fence.”

Girl with an Apple

August 1942, Piotrkow’s, Poland. The sky was gloomy that morning as we waited anxiously. All the men, women and children of Piotrkow’s Jewish ghetto had been herded into a square.

Word had gotten around that we were being moved. My father had only recently died from typhus, which had run rampant through the crowded ghetto. My greatest fear was that our family would be separated.

‘Whatever you do,’ Isidore, my eldest brother, whispered to me, ‘don’t tell them your age.

Say you’re sixteen’.

I was tall for a boy of 11, so I could pull it off. That way I might be deemed valuable

as a worker. An SS man approached me, boots clicking against the cobblestones. He looked me up and down, then asked my age. ‘Sixteen,’ I said. He directed me to the left, where my three brothers and other healthy young men already stood.

My mother was motioned to the right with the other women, children, sick and elderly people. I whispered to Isidore, ‘Why?’

He didn’t answer. I ran to Mama’s side and said I wanted to stay with her.

‘No,’ she said sternly. ‘Get away. Don’t be a nuisance. Go with your brothers.’ She had never spoken so harshly before. But I understood: She was protecting me. She loved me so much that, just this once, she pretended not to. It was the last I ever saw of her.

My brothers and I were transported in a cattle car to Germany. We arrived at the Buchenwald concentration camp one night weeks later and were led into a crowded barrack. The next day, we were issued uniforms and identification numbers.

‘Don’t call me Herman anymore.’ I said to my brothers. ‘Call me 94983.’

I was put to work in the camp’s crematorium, loading the dead into a hand-cranked elevator.

I, too, felt dead. Hardened, I had become a number. Soon, my brothers and I were sent to Schlieben, one of Buchenwald’s sub-camps near Berlin. One morning I thought I heard my mother’s voice. Son, she said softly but clearly, I am sending you an angel. Then I woke up. Just a dream. A beautiful dream. But in this place there could be no angels. There was only work. And hunger. And fear.

A couple of days later, I was walking around the camp, around the barracks, near the barbed-wire fence where the guards could not easily see. I was alone. On the other side of the fence, I spotted someone a young girl with light, almost luminous curls. She was half-hidden behind a birch tree. I glanced around to make sure no one saw me. I called to her softly in German.

‘Do you have something eat?’ She didn’t understand. I inched closer to the fence and repeated the question in Polish. She stepped forward. I was thin and gaunt, with rags wrapped around my feet, but the girl looked unafraid. In her eyes, I saw life. She pulled an apple from her wool en jacket and threw it over the fence. I grabbed the fruit and, as I started to run away, I heard her say faintly, ‘I’ll see you tomorrow.’

I returned to the same spot by the fence at the same time every day. She was always there with something for me to eat – a hunk of bread or, better yet, an apple. We didn’t dare speak or linger. To be caught would mean death for us both. I didn’t know anything about her just a kind farm girl except that she understood Polish. What was her name? Why was she risking her life for me? Hope was in such short supply and this girl on the other side of the fence gave me some, as nourishing in its way as the bread and apples.

Nearly seven months later, my brothers and I were crammed into a coal car and shipped to Theresienstadt camp in Czechoslovakia.

‘Don’t return,’ I told the girl that day. ‘We’re leaving.’

I turned toward the barracks and didn’t look back, didn’t even say good-bye to the girl whose name I’d never learned, the girl with the apples.

We were in Theresienstadt for three months. The war was winding down and Allied forces were closing in, yet my fate seemed sealed. On May 10, 1945, I was scheduled to die in the gas chamber at10:00 a.m.

In the quiet of dawn, I tried to prepare myself. So many times death seemed ready to claim me, but somehow I’d survived. Now, it was over. I thought of my parents. At least, I thought, we will be reunited.

At 8 a.m. there was a commotion. I heard shouts, and saw people running every which way through camp. I caught up with my brothers. Russian troops had liberated the camp! The gates swung open. Everyone was running, so I did too.

Amazingly, all of my brothers had survived; I’m not sure how. But I knew that the girl with the apples had been the key to my survival. In a place where evil seemed triumphant, one person’s goodness had saved my life, had given me hope in a place where there was none. My mother had promised to send me an angel, and the angel had come.

Eventually I made my way to England where I was sponsored by a Jewish charity, put up in a hostel with other boys who had survived the Holocaust and trained in electronics.

Then I came to America, where my brother Sam had already moved.

I served in the U. S. Army during the Korean War, and returned to New York City after two years. By August 1957, I’d opened my own electronics repair shop. I was starting to settle in.

One day, my friend Sid who I knew from England called me. ‘I’ve got a date. She’s got a Polish friend. Let’s double date.’

A blind date? Nah, that wasn’t for me. But Sid kept pestering me, and a few days later we headed up to the Bronx to pick up h is date and her friend Roma. I had to admit, for a blind date this wasn’t so bad. Roma was a nurse at a Bronx hospital. She was kind and smart. Beautiful, too, with swirling brown curls and green, almond-shaped eyes that sparkled with life.

The four of us drove out to Coney Island. Roma was easy to talk to, easy to be with.

Turned out she was wary of blind dates too! We were both just doing our friends a favor. We took a stroll on the boardwalk, enjoying the salty Atlantic breeze, and then had dinner by the shore. I couldn’t remember having a better time.

We piled back into Sid’s car, Roma and I sharing the backseat. As European Jews who had survived the war, we were aware that much had been left unsaid between us. She broached the subject, ‘Where were you,’ she asked softly, ‘during the war?’

‘The camps,’ I said, the terrible memories still vivid, the irreparable loss, I had tried to forget. But you can never forget. She nodded. ‘My family was hiding on a farm in Germany, not far from Berlin,’ she told me. ‘My father knew a priest, and he got us Aryan papers.’ I imagined how she must have suffered too, fear, a constant companion. And yet here we were both survivors, in a new world.

‘There was a camp next to the farm.’ Roma continued. ‘I saw a boy there and I would throw him apples every day.’

What an amazing coincidence that she had helped some other boy. ‘What did he like? I asked.

He was tall. Skinny. Hungry. I must have seen him every day for six months.’

My heart was racing. I couldn’t believe it. This couldn’t be.

‘Did he tell you one day not to come back because he was leaving Schlieben?’ Roma looked at me in amazement.

‘Yes,’ That was me!’

I was ready to burst with joy and awe, flooded with emotions. I couldn’t believe it. My angel.

‘I’m not letting you go.’ I said to Roma. And in the back of the car on that blind date, I proposed to her. I didn’t want to wait.

You’re crazy!’ she said. But she invited me to meet her parents for Shabbat dinner the following week. There was so much I looked forward to learning about Roma, but the most important things I always knew: her steadfastness, her goodness. For many months, in the worst of circumstances; she had come to the fence and given me hope.

Now that I’d found her again, I could never let her go. That day, she said yes. And I kept my word. After nearly 50 years of marriage, two children and three grandchildren I have never let her go.

(Herman Rosenblat Miami Beach, Florida)

Old joke with new lines, but still funny!

Februarie 9, 2008 in Sonder kategorie

A driver is stuck in a traffic jam on the Ben Schoeman Highway

Nothing is moving.

Suddenly a man knocks on the window. The driver rolls
down his window and asks, : “What’s going on?”

“Terrorists have kidnapped Mbeki, that guy from Eskom, 
Dr Manto and Mugabe . They’re asking for a R310 million ransom, otherwise they’re going to douse them with petrol and set them on fire. We’re going from car to car, taking up a collection.”

The driver asks, : “How much is everyone giving, on average?”

“About a litre,” came the answer.

Gaan koop bietjie ons boek!!

Februarie 7, 2008 in Sonder kategorie

Ek het skoon vergeet om die grootste groot nuus van die afgelope twee weke te deel.

Niks kom daarby om niksvermoedend poskantoor toe te ry om ‘n pakkie te gaan afhaal, en dan skielik met ‘n spiksplinternuwe boek in jou hande te staan waarin jou naampie ook verskyn nie.

Ek praat natuurlik van Ware Liefde, saamgestel deur Corlia Fourie. (Ook in Engels, as Romances to Remember). Dis die storie van onvergeetlike ware Suid-Afrikaanse liefdesverhoudings, hetsy hulle opspraakwekkend, ongewoon, hartseer, vrolik of wat ookal is of was.

Ek het twee hoofstukke geskryf: oor die legendariese Drum-uitgewer Jim Bailey en sy vrou Barbara, en ook oor Amy Kleinhans-Curd, ex-mejuffrou SA, en haar Nieu-Seelandse man Leighton Curd.

Daar is heerlike stories in wat mens sommer weer in die liefde laat glo: soos die verhaal van Albie Sachs en Vanessa September, en Jan en Marjorie Wallace (by wie se huis ek as tiener gekuier het sonder om te besef hulle is eintlik legendaries – toe het ek net gedink hulle is weird!)  Daar is bittersoet-liefde, amper onmoontlike liefde, soos die van Ingrid Jonker en Jack Cope, en Madiba en sy Winnie, wat ongelooflik lief was vir mekaar maar hulle huwelik geoffer het vir die politiek waarin hulle geglo het. Daar is inspirerende liefdes, soos die van Desmond en Leah Tutu, en literere liefdes, soos die van N.P. van Wyk Louw en Truida Pohl. En passievolle balletliefde, soos die van Phillip Boyd en Phyllis Spira – hy was ‘n eerstejaarstudent, sy die dosent toe hulle verlief geraak het.

En nog ‘n klomp ander, 27 verhale altesaam.

Dus, as jy in die liefde glo, of weer daarin WIL glo, gaan lees hier.

En as jy by ‘n boekwinkel kom en ons boeke met die groot rooi hart op in ‘n afgelee, donker hoekie sien wegkruip, skuif dit asb sommer na die plek langs die kasregister. (Beskou dit as welsynwerk aan joernalistieke weduwees en wese…)

So lyk die boek se voorblad:

Ek’s terug! (Oor Steve, ‘n lekker komedie en insulienweerstandigheid.)

Februarie 5, 2008 in Sonder kategorie

 Net toe julle dog ek het vir altyd verdwyn, maak ek my herverskyning. Nes Die Skim…

Was ongelooflik besig met deadlines, en aangesien een van my Nuwejaarsvoornemens was om minder stresvol te lewe, probeer ek so bietjie nader aan my sperdatums beweeg. Al die verskillende teksredakteurs met wie ek werk is natuurlik ONEINDIG verlig – hulle lewens is ook skielik baie minder stresvol…

En wat het nie intussen in ons ou landjie gebeur nie: beurtkrag, Steve Hofmeyr wat moet bontstaan oor sy affair, en moord en doodslag. Dus, niks buitengewoon nie.

Oor beurtkrag is alles wat die moeite werd is seker al kwytgeraak. Maar persoonlik het ek vir die heel eerste keer in my lewe begin wonder oor emigrasie. Ek sal natuurlik nie so verre plek soos Europa of Australie toe laat vat nie, bloot omdat ek te verknog is aan Afrika. Ek sal Namibie toe trek, terug na my geboorteland. En ek is op ‘n stadium van my lewe waar ek maar my opsies oophou. Daarvoor het Eskom skielik gesorg.

Oor Steve?
Ek het hom lank voor hy regtig so fymis was al gereeld bedien in die koffiewinkel (San Fransisco Roastery in die Boulders in Midrand)  waar hy op ‘n stadium daagliks koffie gedrink het. (So in 1995, omtrent). Toe het hy my beindruk met sy onaanstellerigheid. Aangesien ek op daardie stadium ‘n professionele wagteres (waitress) was, het ek hom ook by die pizzaplek gesien waar ek soms saans bestuurder was. Weer was hy nie wintie nie -ongelukkig kan dieselfde nie gese word van ‘n sekere Springbokrugbykaptein wat op daardie stadium ook in Midrand gebly het nie. Hy het gedink as hy gaan sit, sak die son, en het altyd doodseker gemaak die pizzamakers weet presies wie hy is sodat hulle sy bestelling kan bespoedig. (Ai, ai… min het hy geweet ek gaan nog eendag ‘n joernalis word! Come to think of it, min het ek geweet!)

Terug na Steve: hy kon destyds lekker lag vir grappies oor homself, en was ‘n doodgewone ou wat soms sy kinders (buite-egtelik) vir melkskommels gebring het. Dit was voor hy Natasha ontmoet het, en ek moet bieg daar was nie ‘n string vroue aan sy sy nie. Daar was soms ‘n ander man met ‘n bekenderige gesig saam met hom (ek dink een van sy tegniese ouens, of iemand uit die musiekbedryf).

Dus, hy was ‘n doodgewone, aangename mens.

Ook so die kere wat ek later as joernalis met hom ‘n onderhoud gevoer het. Almal was baie interessante onderhoude oor ‘n wye verskeidenheid onderwerpe, want Steve is geseen met ‘n vlymskerp brein! En ‘n mond wat nie bang is om opinies te waag nie! Hy was werklik nog altyd een van die aangenamer celebrities om mee te werk. Ook altyd hoflik, stiptelik (behalwe verlede jaar, met ‘n onderhoud vir Taalgenoot, maar toe kon ek nooit by hom persoonlik uitkom nie, en moes ek gedurig met iemand van sy bestuur praat – frustrerend as mens nie met die ster self kan praat nie… )

Oor sy affair wil ek nie te veel se nie, behalwe dat ons almal menslik is en foute maak. Wat my wel klein bietjie begin irriteer, is die games wat hy hier rondom speel. Die eerbare ding sou gewees het om dit te erken en om verskoning te vra, en loopbaangewys sou die logiese ding gewees het om dan ‘n bietjie laag te vlieg tot die spreekwoordelike stof gaan le. Vandag se koerant is immers more se vis-en-chips-papier… (En vandag se blogs??)

Maar nou is dit eers ontkenning, dan erkenning, dan blaamverskuiwing, gevolg deur dreigery en dan, noodwendig, weer die terugtrekkery-van-dreigemente. En wat my as joernalis natuurlik vies maak, is opmerkings soos dat hierdie hele ding die media se skuld is. Dis nie die MEDIA wat die affair gehad het nie, Steve. Dis ook nie die MEDIA wat die saak begin rapporteer het nie – dis een joernalis. Ek is seker dit was ook nie die MEDIA wat jou oorreed het om jou vrou so kort voor Kersfees (wanneer die meeste tydskrifte verkoop) om verskoning te vra nie – celebrities het immers nog altyd self besluit wat is toelaatbaar in persoonlike onderhoude met hulle, en wat is verboten. Dis ook nie die MEDIA wat die hele ding as “popsterafleiding” beskryf het en toe op Janine se tone getrap het nie. Dis ook nie die MEDIA wat Janine se storie geskryf het nie.

Onthou ook maar hoe goed die media, en baie van ons individuele joernaliste, vir jou deur die jare was. Moet dus nie die MEDIA kruisig nie – ons rapporteer die nuus wat julle ouens gewild maak, doen al die voorblaaie en artikels wat julle in ‘n goeie lig stel (met sommige sterre verdiend, met ander… nou, ja, sal ons dit sag stel en se minder verdiend??) en doen deur die jare al die gratis PR wat celebrities nodig het om celebrities te word. Kortom, die media hou sterre in die kollig – nie net hulle talent nie.

Dus, fight jou fights met die mense wat dit verdien, erken dat jy hierdie keer jou hand oorspel het en uitgevang is, en laat die stof toe om te gaan le. Die mense SAL jou vergewe – daarvoor is jy gewild genoeg – maar net as jy soos ‘n man optree en die games los. Veral die blame-games.

En al het ek al wonderlike Steve-grappies gehoor en gelees die afgelope tyd, wil ek nie in jou en jou gesin se skoene wees nie. Huwelike is ten beste maar baie fragile goeters, en in tye soos hierdie moet dit voel of julle op glas loop. As jou vrou jou nie wegjaag nie, moet jy wys jy is die tweede kans waardig. En moet jy onthou sy moet regtig besonder lief wees vir jou. Sterkte!

Van affairs gepraat:

‘n Skaterlag nuwe Afrikaanse toneelstuk in die Staatsteater

Ek het Saterdagaand ‘n HEERLIKE Afrikaanse toneelstuk gesien: Knypie op die Kant, ‘n Britse stuk (deur Ray Cooney) briljant vertaal deur Pierre van Pletzen. Tobie Cronje en Hannes Muller aka Grotman speel die hoofrolle. Tobie was, met een woord, skitterend! Sy komiese tydsberekening is absoluut onverbeterlik, en hy doen altyd meer as net die woorde. Alles was perfek: van liggaamshouding tot gesigsuitdrukkings.

Mens lag van die gordyne lig op die eerste toneel tot hy sak na die laaste toneel en al die voorafgaande chaos. Soos dit ‘n klug betaam, is hierdie ‘n comedy-of-errors in die ergste graad. Wat nie alles met die arme Daantjie, alias Dr. Jaap de Bruyn, verkeerdloop nie! Eers word hy gevra om te help reel aan ‘n skelm ontmoeting vir sy baas, dan WORD hy ‘n skelm ontmoeting, dan probeer hy die eintlike skelmpies bymekaar uitkry (en later uitmekaar hou) en dan raak dinge net te erg, danksy die Indiese kelner wat nie Afrikaans of Engels behoorlik kan verstaan nie, Mevrou Dominee Papenfuss (kompleet met ‘n tweestuk wat hoog voor opgetrek is oor haar boepmagie en briljlant vertolk deur Lizz Meiring) en die oorspronklike skelmpie se boyfriend wat skielik sy verskyning maak.

Vir almal wat mor dat daar niks in die Afrikaanse teaterbedryf is waar mens nie diep hoef te dink nie, maar net kan ontspan: hier is jou kans! Gaan ondersteun Packed House Productions by die Staatsteater met Knypie op die Kant. Voorlopig tot einde Februarie, maar hopelik tot middel-Maart, as die kaartjies verkoop!

Net een skreeusnaaksie oomblik wat al voor die show plaasgevind het: my een pel en haar man, wat vir sy onthalwe maar naamloos sal moet bly, het saamgegaan. Hy is gewoonlik redelik ernstig, maar begaan toe ‘n gruwelike leesfout wat ons laat skater het. Dalk was dit die font waarin die naam gedruk was, dalk swak lig, dalk ‘n Freudian slip, maar hy het die a in kant vinnig (verkeerdelik) gelees as ‘n o. En hardop gewonder of dit darem nie ‘n bietjie van ‘n riskante naam is vir ‘n toneelstuk nie… En nee, ek gaan dit nie hier skryf nie – gaan figure maar self uit hoekom het ons so gelag…

Op pad terug stop ons vir koffie en iets om te eet by Emperors Palace (al plek op pad terug Alberton toe waar mens na halftwaalf iets kan drink of eet – selfs die Ultra Cities se eetplekke was toe). Toe eers sien ek die maskara-kringe wat letterlik tot amper op my wangbene gelag was…

Maar minder snaaks vir my was die naglewe van ‘n casino. Al was ons net by die restaurantdeel, het daar oral hordes grys mense rondgehang. Grys soos in van gelaat. Of dit is omdat hulle heeltyd daar binne rondhang in die suurstoflose, kunsmatige lug, of grys van verloor, of grys van mistroostigheid en ‘n uitsiglose bestaan, weet ek nie. Maar nie ‘n goeie gesig om laat aand te sien nie. Veral nie die talle klein kindertjies wat kort voor middernag nog rondgehol het nie. Noem my outyds, maar daar is niks verkeerd met ‘n rustige roetine vir kinders nie. Inteendeel.

Goeie nuus op die insulienweerstandigheidsfront
Vir die wat nog kan onthou dat hierdie blog aanvanklik ontstaan het rondom die make-over wat ek saam met twee joernaliste vir Rooi Rose doen: ek het ongelooflike resultate behaal met Antagolin, die middel wat ek gebruik teen my insulienweerstandigheid.

My bloedtelling (vastende insulien) het van 20,6 na 12,7 gedaal in net drie maande, die mees dramatiese vordering nog in die vyf jaar sedert ek met insulienweerstandigheid gediagnoseer is.

Ek het ‘n paar dinge reggedoen, maar al het ek ook dieselfde goed op Glucophage gedoen, kon ek nooit sulke dramatiese resultate kry nie. (Ek kon ongelukkig nie die laaste 2 maande oefen nie, want my enkel-ligamente het nog ‘n paar knoppe in wat die fisio daagliks uitstryk – hou dus maar in gedagte dat hierdie werklik net medikasie en die regte kos was. Dink net hoeveel dramatieser kon die resultate gewees het as ek wel geoefen het!)

Wat het ek reggedoen? Ek het koffie grootliks uitgeskakel (maar ek drink wel soms ‘n koppie lekker filterkoffie of ‘n regte, egte cuppachino met skuim), drink nie meer as twee koppies tee per dag nie, drink baie water (ek mik daagliks vir 2 liter), eet baie groente en proteiene, ook as ek uiteet by Mike’s Kitchen in Alberton, en het my inname van suiker en stysel (verwerk en andersins) na omtrent ‘n derde van my dieet in die verlede verminder. Let wel: ek het dit nie heeltemal uitgeskakel nie, maar stysel vorm nou minder as ‘n kwart van my daaglikse dieet. Ek weet pasta is vinnig en gerieflik, en ‘n toebroodjie ook, maar mens is nie gebou om stysel jou stapelvoedsel te maak nie. 

As ek wel lus is vir stysel, eet ek ‘n gebakte aartappel met botter saam met my vis of vleis en groente of slaai. En Ryvita of ProVita eerder as brood. Ek eet met elke ete ‘n stewige porsie proteien, want dit hou mens se bloedsuiker langer stabiel, wat beteken jou lyf produseer minder insulien. En nie “kunsmatige” proteien nie – the real thing: vleis, vis, hoender, eier, kaas. Joghurt en koue vleis maak mens nie regtig versadig nie. En daarmee saam natuurlik baie groente en slaai, en vrugte ook. Maar te veel vrugte op ‘n slag is ook nie goed vir die insulien nie, onthou maar.

Nog iets wat regtig goed werk, is daardie ou ding van ontbyt soos ‘n koning, middagete soos ‘n gewone mens en aandete soos ‘n bedelaar. Overgezet synde, moenie saans groot etes eet nie, en probeer om glad nie na 5 in die middag stysel te eet nie.

Maar ek het nie nou skielik in ‘n kos-heilige verander nie. As mens so 80% van die tyd alles reg doen, kan jy soms ‘n stukkie koek eet, of poeding, of ‘n sny vars brood met botter (my persoonlike pot lensiesop… Of oor watter soort kos het Esau en sy boetie nou weer ooreengekom om hulle pa te kroek?) Maar in plaas van ‘n hele sjokolade op my eie, vat ek ‘n happie by my kind. Glo my, een handvol Smarties proe in elk geval beter as ‘n hele boksie vol, want jy is nie naar na die tyd van al die suiker nie.

‘n Normale insulientelling is tussen 2 en 11, en ek mik op aanbeveling van my dokter na 7. Wat heel bereikbaar is in die volgende drie maande. En dan, belowe al die eksperts, sal die vet soos, uhm, wel, vet begin wegsmelt. Tot dusver het ek nog net 6 kg verloor, maar heelwat sentimeters. En ek voel gesonder: geen cravings, moegheid of enige van die ander simptome van onstabiele bloedsuikervlakke nie.

Dus, kliek op www.mnilifestyle.co.za vir meer inligting oor ANTAGOLIN, die medikasie wat ek glo my lewe verander. Daar is ook ‘n gratis, baie volgbare en logiese eetplan. Te kry by jou naaste apteek.

Lees intussen darem ook die rooi rose, toe. Daarin skryf my kollegas Teresa en Salome ook oor hulle vordering. Ons volgende foto’s word op 21 Februarie geneem, en verskyn in die Mei-uitgawe.