Jy blaai in die argief vir tweeling.

BOS APPETIT!

Julie 16, 2016 in Uncategorized

"Kers-aand"

“Kers-aand”

Al gehoor van ‘n “kers-aand” in Julie? Wel, kyk na die treffende foto hierbo. Kleinseun Jacob (12) het met ‘n versameling kerse uit Ouma se voorraad die gewone ronde tafeltjie op Tarlehoet se stoep in ‘n feestelikheid omgetower; ‘n eer vir die aand se spyse van die rooster en uit die kombuis – goedkoop papierservetjies ten spyt.

‘n Feestelike verjaardagtafel uit die hart van die bos is op sy beurt deur tweelingbroer, Thomas, vir sy mamma, Marisa, voorberei. Blare van ‘n huilboom, appelblaar, haak en steek en varings; sade van die kierieklapper en sekelbos, rooigras, asook blommetjies van die koraalboom (‘n oulap se rooi), syselbos en die varkoorplakkie is o.m. toegewyd versamel om die regte atmosfeer te skep (Foto 2).

Kyk hoe vrolik brand die feeslanterns op die agtergrond. Die lampolieverbruik – soos die houtverbruik – vir die amper drie weke se boskuier is nie deur oupa bereken nie.

Uit die hart van die bos.

Uit die hart van die bos.

Elke aand se ete was omtrent ‘n ritueel. Met elke aspek het elke seun kranig bygedra – vuurtjie pak, vuurtjie aansteek, tafel dek, slaai maak, vleis braai en ‘n nagereg voortbring. Die mededinging was geweldig. Die selfstandigheid het getref maar het, helaas, ook ‘n negatiewe boodskap uitgedra. Jy het teruggedink aan die eerste vakansies saam in die bos met die seuntjies nog in doeke – en skielik stokoud gevoel.

Veral by die vuurmaak het Christopher (6), die jongste, tot sy reg gekom. Dit was ‘n takie wat hy – tot die irritasie van sy ouer broers – hard probeer het om vir hom af te baken. Rede? “Want.” Vir Christopher spreek daardie een woordjie boekdele. Nie nodig om iets by te voeg nie. Dit is wat hy wil doen en basta.

Agterna is lank gestry oor die verdienste van elke vuur. Hoe hoog die vlamme gelek het, was die deurslaggewende norm vir prestasie!

Vlamme lek hoog.

Vlamme lek hoog.

Die aand van sy ma se verjaardag het Jacob sy slag met sommer drie roosters op ‘n slag op die halwe drom gewys. Die worsie, vark-“rashers” en skaap-“motsjantos” het perfek van die kole gekom. Later het Thomas self ook vleisies op die kole gaargemaak wat niks afsteek nie.

Die drie seuns by Jacob se rooster.

Die drie seuns by Jacob se rooster.

DDie verjaardagmeisie het die trappies na Thomase tafel bestyg deur ‘n erewag van kersies wat hy daar geplaas het. Die drie Claassensboeties het waarlik alle stoppe uitgetrek vir hul ma se verjaardag in die bos

Een aand het Jimmy en Lida Pressly uit Skukuza oorgekom vir ete. Die seuns was die sjefs. ‘n Spsiale slaai met appel, bloukaas en okkerneute (Thomas se spesialiteit) en ‘n peperment-nagereg (Jacob se keuse) is o.m. berei.
Oom Jimmy had vir hul kos op Facebook die hoogste lof: “Gordon Ramsey, Marco-Piere White, Nigella en Jamie Oliver staan terug!”

Met die komplimente van die gasvrye Jimmy en Lida het die Van Deventers en Claassense vervolgens ‘n proeseltjie gehad van die voetslaan-vreugdes wat die Wildtuin bied. Ons is nou vuur en vlam vir nog.
Darem nie self met dapper en stapper op die diere se spore gaan loop nie. Wel ‘n salige nag diep in die hart van die bos deurgebring in die Napikamp vir voetslaners naby Pretoriuskop. Lieflike uitsigte op die Byamitirivier, gerieflike tente, bedrywige wildlewe, sterre so naby dat jy hulle kan vat, opwindende naggeluide en, natuurlik, ‘n kampvuur om oor huis toe te skryf (waarby Thomas sterk betrokke was). Jimmy is ‘n kampioenbraaier.

Lida het ons met die intrap bederf met wortelkoek en Jimmy se melktert. Oorgenoeg het oorgebly vir ‘n ontbyt duisend vir die seuns – soveel sagter op die verhemelte as die gewone muesli en jogurt.
Die kinders was in hul element. Jacob en Thomas voel sommer grootmeneer na hul eerste nag alleen in ‘n eie tent in die bos. Jimmy en Lida Pressly het ons waarlik alte verskriklik bederf met hierdie manjifieke bosbelewenis. Weet nie hoekom ons so bevoorreg is nie..

Praat van grootmeneer voel. By Sabiepark se jaarvergadering vroeër het ‘n snerpende windjie ons met ons pap en wors (en natuurlik Sabiepark se eie voortreflike sjeba-smoor) onder die laat skuiling soek. Die kinders het beurte gemaak in die voorsitter se stoel. Toe stap die regte voorsitter in. Thomas, wat op daardie oomblik in die stoel was, deel mee hy het hom “boeglam geskrik”.

‘n Eete wat veral Christopher ook nie lig sal vergeet nie was ‘n buffet-brekfis by Cattle Barons op Skukuza. Glo nie ek dik aan nie as ek meen hy was sewe keer terug om ‘n plaatkoekie met goue stroop te gaan haal.
Die hele vakansie het die skaal beskuldigend ongebruik in die hoek van die slaapkamer bly staan.

OUPA SKRYF ‘N BOEK

April 27, 2014 in Uncategorized

omslag1-001

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oupas en oumas is berug vir hul onblusbare entoesiasme oor hul kleinkinders. Ek en Tokkie bely dat ons daardie reputasie ywerig in stand help hou.

 Ons oudstes, die tweeling Jacob en Thomas Claassens, was gister, 26 April, tien jaar oud. Om ons entoesiasme as ‘t ware te “boekstaaf”, het Oupa, met Ouma se kranige hulp – veral aan die onthou-kant van datums en dinge – vir die twee ‘n eie boekie geskryf. Hulle was verstom toe hulle gister die geskenkpapier met wildtonele versigtig verwyder en die boekies die eerste keer in die hande hou.

 “Kampvuurtjies, karnallies en k..k..karnivore” is darem nie bedoel as ‘n romantiserende ophemeling nie. Die 143 A4-bladsye is ‘n kroniek van die lief en leed van nege spesiale kuiers saam met ons in Sabiepark. Aan elke kuier – al die soet en die suur – word ‘n hoofstuk gewy, kompleet met ‘n klomp foto’s.

 Die boek handel primêr oor hul inwyding in die bos-kultuur. Dit is sekondêr ‘n kleinkind-storie – Oupa Hennie en Ouma Tokkie se inwyding in die oupa- en ouma-kultuur. 

Die eerste keer toe Jacob en Thomas alleen saam met ons bos toe is, was hulle driejarige pokkeltjies in doeke. Hul kennismaking met Sabiepark saam met Mamma Marisa en Pappa Brent was reeds in 2005. Hulle was toe net 14 maande.

Op 18 Julie 2005 het Marisa namens die twee in die gasteboek geskryf: “Ons eerste vakansie in die bos. Dankie Oupa en Ouma vir al die nuwe ervarings en al die bederf. Die bos is nou in ons bloed. (Jammer oor al die breekgoed – hoop ons is volgende jaar ook welkom.)” Op 10 Januarie 2013 het Thomas in sy eie handskrif in die gasteboek Marisa se woorde ge-eggo: “Die bos is nou in ons bloed.”

“Kampvuurtjies, karnallies en k..k..karnivore” speel hom so plus-minus tussen Marisa en Thomas se inskrywings af, en eindig met Oupa se waarneming: Oupa kan dankbaar rapporteer dat Jacob en Thomas ware bos-seuns geword het – borrelend lief vir die leefwyse, die diere, voëls en die plante (net nie vir die slange, skerpioene en die perdebye op die stoep nie!).”

Hoe geniet die twee nie daardie anderster lewe in die bos nie! Die stadslewe, Eskomkrag, televisie en winkels is lekker ver weg. Die amper 2 000 kilometer teerpad wat Kaapstad en Sabiepark skei, maak jou vry van roetine en ongebonde aan konvensie. Jy sal sommer onder ‘n buitestort rondspring terwyl ‘n sebratjie teenaan jou aan sy mamma drink, van die stoepmuurtjie af met ‘n boog in die veld piepie en met ‘n oop deur in die buitekamer op die troon sit,

Spesiale evarings sluit in om op ‘n snikhete somermiddag ná bobbejaan-moleste ‘n swembadjie skoon te skrop; om ‘n baba-kameelperd pote eerste by sy mamma te sien uitpeuel; om ‘n koedoe te betrap waar sy goedsmoeds pitjies uit die voëls se kosbak kom gaps ….

Die tweeling se genot aan Sabiepark is ook Oupa en Ouma se genot. Ons harte klop warm oor die waarde wat hulle daar tot ons lewens toevoeg. Elke bosvakansie neem die waarde toe. Die driemankap Jacob, Thomas, Sabiepark is ‘n wenkombinasie. Dit laat ons elke keer voel dat die ondermaanse selfs ‘n nog beter plek is om op te vertoef.

Ons het belowe ons vat hulle as verjaardaggeskenk vir minstens tien dae Sabiepark toe. Maar Oupa en Ouma sal geruime tyd geduldig moet wag … skool, rugby, swem, krieket, atletiek en nog wat kom natuurlik nou eerste. Die eerste kans is die eerste twee weke van 2015. Die vliegkaartjies is net hierdie week gekoop en betaal. Hulle het dit ook gister gekry saam met hul eksemplare van hul boek.