Jy blaai in die argief vir tarlehoet.

OP DIEREPAAIE

Julie 18, 2016 in Uncategorized

Kinders se leeus.

Kinders se leeus.

Luiperd by die piekniekplek. Die nuus trek soos ‘n veldbrand deur Sabiepark. Skielik wemel dit van eienaars en gaste met kameras en verkykers.

Tot op datum het ons hierdie vakansie drie keer luiperds in die omgewing van ons eie “Leopard Rock” by die piekniekplek gesien. Opwinding nommer een aan die dierefront in die kinders se vakansie was (moontlik) die verskyning van sommere twee luiperds op een slag daar langs die Sabierivier.

Die twee het ‘n ver ent grasieus voor ons verbygestap. Rooibokkies wat op pad was rivier toe, het haastig laat spaander. Soos ‘n rooi gordyn, aldus Tokkie. Die foto van die groot mannetjie op my kamera is danksy Jacob se fermer hand en skerper oog as sy oupa s’n. Die wyfie het deurgaans op die agtergrond gebly. Ons het haar egter ook mooi gesien. Die seuns was in vervoering.

Die eerste een het die dag van die algemene jaarvergadering in die tradisionele markiestent van die oorkant van die rivier in die yl sonnetjie die petalje lê en dophou. Dalk het die reuk van die tradisionele braaivleis, pap en sjeba die ou se aptyt aangewakker.

By piekniekplek.

By piekniekplek.

Die woord “moontlik” tussen hakies voor die nommer-een-etiket is omdat daardie eer dalk in die seuns se boekie aan hul 20 leeus by die N’waswitshaka-watergat behoort. Pragtige foto’s opgelewer: leeus wat in ‘n ry hul dors les.

Dit was die eerste naweek van hul vakansie met hul pa, Brent, hier op ‘n verrassingsbesoek. Oupa en ouma is die oggend nie saam wildtuin toe nie. Toe mis ons ‘n leeu-waarneming van die eerste water. Later, nadat die Claassense reeds weg was, was daar glo ‘n dosyn of wat leeus by en naby die piekniekplek. Die Van Deventers was weer nie op die regte tyd op die regte plek nie.

In die bittere-bittere droogte ry ‘n mens ver ente sonder om veel te sien. Oor olifante, renosters en buffels kan ons egter nie kla nie. Die ou grotes was volop. Naby Afsaal het ons ‘n keer nege renosters by ‘n watergat raakgeloop – die meeste in al die jare. Op pad na die Phabeni was die veld een oggend skielik swart van die buffels – ‘n trop van honderde der honderde.

Renosters bondel by die water.

Renosters bondel by die water.

Die lelikste gesig van die droogte is ongetwyfeld aasvoëls wat mekaar verdring op ‘n kaal karkas. Sulke neerdrukkende toneeltjies is ongelukkig taamlik algemeen op ‘n reis deur die sentrale Krugerwildtuin. Di wit skelette van diere wat dit nie gemaak het nie, le versprei tussen die yl bossies op die kaalgevrete veld.

Veral die arme seekoeie leef swaar. ‘n Mens se hart gaan uit na die ou grotes as julle hang-skouer ver van hul waterwoning sien ronddwaal op soek na ‘n grassie.

Ook vir voëls is die kos minnerig. Ons het ‘n familiegroepie bromvoëls raakgeloop wat met buitengewone verbetenheid ‘n boomstam takel. Iets het klaarblyklik daarin geskuil wat ‘n lekker middaghappie kon word: ‘n sappige slangetjie of ander reptiel, vingerlek-lekker kuikens of voëleietjies, ‘n kolonie goggas of selfs ‘n klein soogdiertjie. Hulle wou daardie begeerlikheid met alle geweld uitkry – eers deur hul snawels diep in die gat af te boor, en toe dit nie werk nie die stam met hul snawels aan te val dat jy net been teen hout hoor klap so tussen die luidrugtige ge-oemf, -oemf deur.

Laat dit maar hoe droog wees – en ek oordryf nie hoe erg dit is nie – maar ‘n wandeling in Sabiepark is nog altyd sielsverkwikkend, al is dit net vir daardie sierlike patrone wat die takke van die bome aan weerskante teen die blou-blou hemel afets. Die piekniekplek is ondanks alles steeds ‘n lushof. Dit word deur Organ voortreflik versorg. Al is die rivier ver van bruisend bly elke besoek ‘n plesier.

Ek is spyt ons het nie meer kere met die kinders daarheen gestap nie. Vasberade om dit vorentoe gereelder te doen!

Tarlehoet se watergatjie het tot op datum, vreemd genoeg, nie veel aftrek gekry nie. Die sebras en wildebeeste – gewoonlik gretige besoekers – slof verby na die voerplekke toe. Hulle drink seker elders. Bobbejane en gebande muishondjies kom wel Tarlehoet se water geniet.
Die nagapies het nie teleur gestel nie. Hoe kon hulle as die seuns soveel moeite doen om die piesang so netjies in kreatiewe patrone vir hulle uit te pak?

‘n Geheiminnige besoeker is die kalant wat Saterdag sy vel van sowat een meter tussen die klinkerbakstene van Tarlehoet se buitemuur by die woonkamer gelaat het – stertjie wapperende in die ligte windjie. Seuns sou sekerlik opgewonde gereageer het.

Bo skryf ek van die seuns se boekie. Thomas het werklik ‘n boekie waarin hy waarnemings getrou opteken. Hy spog al met jare se statistieke en kan in ‘n japtrap vir jou vertel hoeveel diere jy op watter dag op watter roete gesien het.

Christopher het hom ontpop as geesdriftige fotograaf. Boetie Jacob se kamera is na hom aangegee. Hy neem BAIE foto’s en is gedurig besig mt kyk weers. Sy grootste probleem was batterye. Wens ek het statistieke gehou van hoeveel keer op sy kamera se skerm die boodskap geflits is: Change the batteries.

SKIELIK, NET OLIFANTE!

Junie 22, 2015 in Uncategorized

Oortog van die olifante

Oortog van die olifante

Sit  vanoggend, ons tiende dag hier, skuins voor 09:00 by die piekniekplek, omring deur die formidabele rooi-essenhoute, ens. Luister na die rivier op sy melodieuse kronkelgang na Mosambiek.

Skielik roep Tokkie: Daar’s die olifante. Vyftien grootvoete kom uit die bos, stap doelgerig deur die riete en waad die rivier in Sabiepark se kant toe. Indrukwekkend.

Op pad piekniekplek toe is ons in Wildevy by rooibokkies, koedoes en kameelperde verby. Toe ons ontwaak, was wildebeeste en rooibokkies rondom ons huis. Alles tussen 07:00 en 09:00. Dis wat ek saligheid noem.

Tien dae is verby, maar nee, die luiperd was, na ons wete, nog nie weer op Tarlehoet se stoep nie. Tony Park het hom wel gister om 12:36 by die piekniekplek afgeneem.

Op die stoep was wel al ‘n bobbejaan of twee. Een het trouens by die voordeur ingeglip toe dit in ‘n onbewaakte oomblik oopstaan. Gelukkig was Tokkie op pad ondertoe met die trappies. Die ontmoeting van aangesig tot aangesig het ta ontsenu. Hy het het vinnig laat spat. Gelukkig nie ook op die ander manier laat spat nie!

Rondom die stoep(e) was daar kameelperde, sebras, wildebeeste, rooibokkies, bosbokke en duikers. Nagapies kom gereeld. Vrugtevlermuise duik en swoep. Die bosnagaap het al ‘n paar keer kom piesang soek. Hiënas se spore meng met die van die muskeljaatkatjie in die sagte sand by ons ingang. Jy hoor hul geweeklaag elke aand.1-IMG_2336

Bloukuifloeries (foto) sorg vir groot plesier. Vertoef lank in die reuse-rosyntjie by die drinkgat, roep hul hees kok-kok-kok-roepe en wys hul reënboogkleure vir die son. Hulle drink gereeld uit die watergat in die geselskap van die sebras, vlakvarke en ‘n peloton gebande muishondjies – opgewonde soos altyd – wat ook al by die watergat gesien is.

TvD is feitlik seker die yslike voël wat sy vlugtig by die watergat opgemerk het, is ‘n breëkoparend – dalk op soek na een van die vet tarentale at daar ronddwaal.

Wat nie onvermeld kan bly nie, is vir eers die stormloop van dagbesoekers aan die wildtuin verlede Sondag in die Jeugdagnaweek. Tokkie was ‘n uur in die ellelange tou by die hek – die langste wag nog. Ek moes omtrent voet in die hoek sit om betyds te wees vir kerk.

1-IMG_2322Ten tweede is die bakkievrag hout wat by Tarlehoet laat aflaai is vir die amper drie maande se kuiertjie. Kos my ‘n pakkie. Kan darem spog dat in 18 jaar nie by Tarlehoet soveel hout was nie (foto). Die kinders sal hul lippe aflek.

(hvd)

 

 

‘N KAT AS WAGHOND

Maart 25, 2015 in Uncategorized

Vi 'n potjie bestem?

Vir ‘n potjie bestem?

Die doen en late van ‘n oorlamse luiperdwyfie op die stoep van Tarlehoet, die Van Deventers se boshuis in Sabiepark, het in e-posse en fb-inskrywings vele verbeeldingryke, pittige of waarskuwende kommentare ontlok.

Vrae wat ontstaan het: Wat het sy daar gaan soek (buiten om die lastige likkewaan ‘n dalk noodlottige bytwond in die onderlyf toe te dien)? Wat doen ‘n mens met so ‘n buientgewone kuiergas?

Die luiperd word in kommentare enigiets genoem van ‘n plakker tot ‘n troeteldier tot ‘n waghond. Voorspooksels word gemaak oor moontlike botsings van belange as mens en dier mekaar op die nimlike stoep raakloop. Die moontlikheid word geopper om ‘n uitsettingsbevel aan te vra.

Wie loer kry niks. (Datum op nagkamera is verkeerd).

Wie loer kry niks. (Datum op nagkamera is verkeerd).

Iemand meen die luiperd wou ‘n likkewaanpotjie gaan maak – daarom die lastige likkewaan op die stoep ‘n potensieel noodlottige hap aan die onderlyf gegee. Iemand anders meen daar sou ‘n ongemaklike glipsie in die broek kon ontstaan as dit jou sou te beurt val om die luiperd van aangesig tot aangesig daar raak te loop.

Ek herhaal graag hier ‘n klompie van die raad, advies en wyshede:

Sy speel met julle kat en muis.

Weet sy daarvan dat julle soms ook ‘n blybeurt moet kry?

Wat nou as sy midde-in ‘n familie-reünie-op-die-stoep is juis wanneer julle opdaag vir n kuier?

Waghond duisend… wat eet sy ? Dogmore?

Pragdier… kan maar daar bly

Beste waghond (?) wat julle kan hê!

Hou die ongediertes uit met daai huiskat

Kat lyk kwaai en honger

Ons het ‘n paar van die katte op Melkbos nodig….ons misdaad gaan 0 wees!

Onthou net: plakkers skuif moeilik.

Moet tog net nie nou by julle huis gaan kuier nie.

Effe onrusbarend. As die oorlamse nooi so tuis voel, moet ‘n mens wonder hoe lank sy al julle vleisbraai en ander aktiwiteite met haar nagvisie dophou.


Wat sou sy daar gaan soek het?

As ek reg verstaan, wou die luiperd likkewaanpotjie by jou braaiplek gaan maak.

‘n Voorreg om so ’n gas op die voorstoep te hệ. So ontspanne, sy’t seker reeds verneem van Tarlehoet se gasvryheid!

Die luiperd pas seker maar die plek op

Ek dink sy soek ‘n plekkie om te baar.

Daar lê seker nog ‘n koteletbeen of twee?
Die kat het julle gemis.

Wat doen ‘n mens in so ‘n scenario?

Ek sal vir jou ‘n uitsettingsbevel kry maar ek weet nie wie die uitvoer van die bevel gaan hanteer nie- hy sal baie braaf en waaghalsig moet wees.

Bind haar vas aan ‘n boom wanneer sy nie te honger is nie.

Bied vir haar ‘n dop aan.

Hou haar net daar – geen ander sekutiteit is nodig nie.

Luiperd op die stoep – bruinkol in my broek.

MOEDERLIEFDE VAN ‘N LEEU

Januarie 24, 2015 in Uncategorized

1-aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaOp ons eerste oggend in die wildtuin kom ‘n leeumamma na die Honda aangestap met ‘n welpie in haar bek. Agter haar drentel twee kleintjies op waggelbene.  Hulle lyk nie juis borrelend gelukkig nie.  Ek kon sweer hulle kerm omdat hulle moet loop terwyl boetie/sussie die luukse van ‘n “ma-taxi” het. Dalk was dit is dit sommer romantisering van ‘n gryse ou natuurliefhebber.
Dis die kleinste klein welpies wat ek in al die jare in die wildtuin gesien het.  Selfs iemand wat al 19 jaar  in Skukuza woon, Lida Pressly, het nog nie sulke klein welpies gesien nie. Hoe oud sou hulle wees?
Op ons laaste rit soek ons met ‘n seer hart ‘n luiperd. Luiperd se kind bly egter weg. Maar net verby die Orpendam sien ons aasvoëls en ‘n aktiwiteit op die grond wat aanvanklik vir Tokkie soos die swaai van ‘n leeu se stert lyk –  dis toe vier jagluiperds onder ‘n boom.   Ek sit aan die verkeerde kant, verwyder van die opwinding. Gelukkig is kleinseun Jacob (10) ‘n bedrewe fotograaf.  Ek prop na ‘n rukkie se gesukkel die nuwe klein Canon in sy hand en hy laat waai.  Besonderse foto’s, reken oupa.
Wat ek nie waardeer het nie, is die klein rakker se opmerking dat oupa alles rondom die jagluiperds afgeneem het – net nie vir hulle nie!
IMG_0357LINKS: Een van Jacob se jagluiperdfoto’s
Een hoogtepunt op die eerste dag – nog een op die laaste.  Al hoogtepunte was dit nie.  Ons het weer ‘n keer leeus gesien, troppe olifante, mooi buffels en naby Onder-Sabie vier renosters in ‘n groep.  Die olifant wat ons die langste sal onthou, het teen sonsondergang by Granokoppie rondgeloop en vir ‘n besoeker luidrugtig ore geflap.
Ons was op Granokoppie nie om dowe neute nie – wel vir ‘n uitsonderlike piekniek saam met die Presslys van Skukuza. Om van daar bo af die son in die weste te sien sak, was ‘n skouspel van kleur.  Wonderlike voorreg.  Jimmy en Lida het hulle onderskei met ‘n piekniektafel soos min.  Die Van Deventers en die Claassens-seuns kon smul – en het hulle nie! – aan o.m.  skaapwors (nogal uit Bultfontein), frikkadelle, gerookte hoender, salamiwors, spanspek, waatlemoen, lietsjies, ‘n eiervrug-pate, agurkies, olywe en tamaties.  Jimmy het gesorg vir die heerlike eiervrug gereg en ons verder getrakteer met geurige broodvingers wat met allerlei soute en olyfolie besprinkel is.
Te drinke was daar gemmerbier (met baie rosyntjies, soos Thomas daarvan hou), vrugtesap en wyn met ‘n historiese kinkel. Die naam is Boer and Brit. Die produsente is glo afstammelinge van Paul Kruger en Lord Kitchener.  Hoe ook al, om agteroor op Granokoppie met ‘n glasie wyn die sonsondergang te geniet, was ‘n yslike bederf. Dankie, Jimmy en Lida.
Somer 20151
LINKS Spesiale oomblik met ‘n spesiale houtjie.   
By Sabiepark was die treffertafels van Jacob se  tweelingboet Thomas  telkens ‘n hoogtepunt, soos ek in die vorige blog vertel.  Die seuns het om die beurt vuur gemaak, met Christopher (vandag ‘n ronde 6) altyd op die voorpunt.  ‘n Spesiale oomblik was toe Jacob die houtjie in die vuur steek wat hy twee jaar gelede versigtig in kleefplastiek vir oupa en ouma se toekomstige gebruik toegedraai het.   Ons het dit gerade geag om dit tvir die regte oomblik te hou. ‘n Beter oomblik kon daar nie wees nie.
Jacob, die fotograaf, het ook verskeie spanfoto’s geneem danksy sy vernuf met tydopnames en dinge waarvan oupa min snap: in die swembad, by die naambord (Tarlehoet) en ingeryg op ons dubbelbed.
Ongetwyfeld die bedrywigste kolletjie in die ganse Sabiepark daardie twee weke was Tarlehoet se bos-swembadjie.  Daar was elke aand  tot  laataand omtrent verkeersknope soos entoesiasties en masse afgekoel is.  Die eerste dag toe ons die seil afhaal, kom ons ‘n fris skerpioen tee wat blykbaar ook kom lafenis soek het.  Ongelukkig vir hom was sy ontsnaproete versper.  Die swembad het sy watergraf geword.  Elke seun het ‘n beurt gekry om met “vreesloos” met die dooie skerpioen in die hand afgeneem te word.
Die watergat was vreemd stil, maar het darem ‘n enorme liefdesnessie van ‘n romantiese  paartjie skuimpaddas opgelewer.  Lyk mos nes ‘n bol skeerskuim – en is altyd bokant water sodat vir die paddavissie-kroos by geboorte darem  ‘n sagte landing wag.  By die piekniekplek het ons ‘n groterige stokinsek lomp sien aansukkel.
Maar waar was die nagapies?  Die eerste keer in al die jare het die piesang-aanbod by Tarlehoet se pendoringboompie nie aftrek gekry nie.  Wel, die bos was ook so geil en lowergroen dat die veld seker genoeg van sy eie lekkernye vir elke dier of diertjie opgelewer het.
In Junie./Julie maak ons weer so. Te vroeg om slapies te begin tel. Maar die Kululakaartjies bos toe is klaar gekoop.

BOS KOM TAFEL TOE

Januarie 22, 2015 in Uncategorized

IMG_0425

 

 

 

 

 

 

Die bos in al sy heerlike fasette danksy die kreatiwiteit van ‘n kleinseun saans in tafeltemas weerspieël.  Dit was ‘n nuwe dimensie van ons somervakansie in Sabiepark saam met die drie Claassens-kleinseuns, Jacob en Thomas (10) en Christopher (5).

Thomas het hom onderskei met sy oorspronklikheid en vindingrykheid terwyl sy tweelingbroer, Jacob, en die jonger Christopher hulle meer op die vuurmakery toegespits het. Maar vele hande maak ligte werk.   “Team work” – een van Christopher se handelsmerk-begrippe – was party aande aan die orde van die dag: veral toe die tema die aand “liggies” was, en al wat ‘n lantern, kers of fakkel was, moes brand (foto bo). .

Ouma Tokkie het op die agtergrond gebly, maar deurslaggewende  voorstelle het ook uit daardie oord gekom.  Net Oupa Hennie was aan die tafelfront ‘n nul op ‘n kontrak.

Temas het gewissel van diere tot voëls tot veld tot bos.  Die sebrabreekgoed het hulle goed geleen tot ‘n “sebra-aand”.

IMG_0388

 

 

 

 

 

 

Christopher, Thomas en Jacob by hul “bostafel””.

IMG_0385

 

 

 

 

 

 

 

 

Lantern en kerse, driepootpotjie, blaker en blikbekers sorg vir ‘n bosatmosfeer.   

IMG_0340

 

 

 

 

 

 

 Ons eet op die agterstoep en die tema is voëls.

IMG_0306

 

 

 

 

 

 

 

 

‘n Koedoe, ‘n sebra, ‘n seekoei en ‘n klein renostertjie sorg vir ‘n dieretema.  

IMG_0256

 

 

 

 

 

 

‘n Mens ruik sommer die veld.

IMG_0255

 

 

 

 

 

 

Die hele span by hul “veldtafel”.

IMG_0234

 

 

 

 

 

 

Thomas by sy “sebratafel”.

IMG_0183

 

 

 

 

 

 

Snuifkalbassies en ander goeters uit die veld.

IMG_0206

 

 

 

 

 

 

Op elke servet het Thomas geskryf: Lekker eet. Ek is lief vir jou. 

Ons is lief vir jou ook, Thomas.

 

 

 

LEEUVANGS X 2

Augustus 20, 2014 in Uncategorized

Die leeuwyfie en sebra nommer twee.

Die leeuwyfie en sebra nommer twee.

Twee-sebras-met-een-vangs-bokveld-toe-laagte. Met die naam sal ek voortaan ‘n leegtetjie naby die skilderagtige Marheya-drinkplek tussen Tshokwane en Satara onthou.

Op pad na Balule het ons Vrydag op die H1-3 ‘n troppie leeus raakgeloop wat sommer twee sebras op een slag platgetrek het. Een karkas was sowat 100 meter van die ander. Ons het op die toneel aangekom sowat 45 minute ná die vangs, is ons deur ‘n toeskouer meegedeel. Die eerste blik was op drie leeus wat in die koelte aan ‘n sebrakarkas lê en vreet. ‘n Paar ander het ‘n entjie agter toe sonnetjie gaan soek.

Gelukkig was die vangs ewe bedagsaam in ‘n leegte sodat die insittendes van die fris klomp motors wat vinnig opgedam het, goed kon sien en foto’s neem.

In dieselfde gees van bedagsaamheid gee ek my goeie plek later aan ‘n laatkommer prys. Toe ek wegtrek, bemerk ek ‘n leeuwyfie in die veld langs my draf. ‘n Entjie kruie ek so saam met haar aan. Toe swenk sy oor die pad en mik vir ‘n bossie teenaan die teer, vlakvoor die Honda verby. Dis daar waar ons toe die tweede sebra gewaar, maag nog nie eens oopgeskeur nie. Dalk nog op die teer platgetrek en soontoe gesleep. Die leeus se oë was seker maar groter as hul mae.

Soos ‘n moeder so opreg het Mevrou Leeu eers ophou eet om eers te gaan seker maak alles is nog in orde by die koskas. So onverwags was haar verskyning op die teer dat ek total onverhoeds betrap was. Tyd om lense om te ruil, was daar nie. Met die lang lens was sy so naby dat sy te groot was vir die skermpie. Die uwe het vinnig die Honda se elektriese ruitknoppie gedruk toe hy daardie spoegbek en slagtande deur die lens sien.

Sebra nommer een - 'n feesmaal.

Sebra nommer een – ‘n feesmaal.

Twee uur later is ‘n vriend by dieselfde leeuvangs kwadraat verby. Wat hy gesien het, was ‘n presiese herhaling van die oggend se gebeure. Ook hy het ‘n ruk die feesmaal dopgehou en toe gesien hoe die wyfie oor die pad draf om sake by sebra nommer twee te gaan monitor. Klaarblyklik het sy die taak ernstig opgeneem!

‘n Kilometer of twee verder het ons ‘n jong leeutjie gekry wat bra verwese tussen twee bome senuweeagtig die wêreld om hom bespied het. Ons glo hy is alleen daar agtergelaat terwyl die volwassenes op die jag uit was. Hoop hy het ‘n lekker karmenaadjie gekry.

Met die terugkomslag Sabiepark toe Maandagoggend het ons agt leeus teenaan die water by Marheya gekry. Jy kon sommer sien hulle is behaaglik trommeldik gevreet. Klaarblyklik dieselfde troppie van Vrydag. Sebra nommer twee was nie meer onder die bos langs die pad nie. Maar toe staan ‘n wyfie gedoriewaar op en begin oor die pad aanslenter die bosse in. Koshuis was waarskynlik intussen tot ‘n meer private eetplek verskuif, en sy het net gou weer gaan seker maak.

Altyd lekker om Olifants se kant toe te ry. Ons het ‘n entjie voor die Nhlanguleni-afdraai die seldsame voorreg beleef om swartwitpense by die water te sien bondel. Digte takke het dit, helaas, onmoontlik genaak om te tel of om foto’s te neem. By een van on sander Balulegangers verneem daar was 20. Wees maar ekstra waaksaam, mense, as julle in daardie kontrei rond ry. Ons het hierdie trotse spogdiere al voorheen naby Tshokwane gekry.

Die tog het onder meer ook drie groot troppe buffels, hope olifante en kameelperde en digte plate sebras en blouwildebeeste opgelewer. Die S1 was, soos altyd, ‘n vreugde. Nie verniet nie, bly dit een van my gunstelingpaaie in die ganse Wildtuin. En Balule? Balule bly bobaas, al is die laagwaterbrug oor die Olifants STEEDS vir verkeer gesluit.

PYN OOR ‘N PROOI

Augustus 11, 2014 in Uncategorized

Julie2014 004

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Slagoffertjie by sy mamma

 

 

Verskoon tog maar as hierdie Sabieparkse kroniekskrywer vandag ietwat mistroostig klink. Hy verwerk maar swaar die jongste roofdier-ongeval in ons eie paradysie hier aan die soom van die Sabierivier: ‘n kameelperdjie van ‘n maand en iets.

Net ‘n stukkie vel is gevind. Die outjie het waarskynlik luiperdkos geword. Later sou hongerige hiënas wel vinnig kom “opruim” het. Luiperds is die laaste ruk buitengewoon aktief hier rond. Hiënas is onheilspellend volop.

Dat die uwe hom die dood van die diertjie so aantrek, kan vir sommige oordrewe klink. Die meeste wilde diere kom tog wel vroeër of later gewelddadig om, sou hulle kon redeneer. As jy ‘n dier is wat in die veld moet probeer oorleef, word jy die een of ander tyd deur roofdiere gevang, verskeur of opgevreet. Dis mos die wet van die natuur. Of wrede stropers kom jou by …

Twee dinge maak die kameelperdjie-ongeval vir my taamlik emosioneel. Vir eers het hierdie enetjie pas ‘n week of twee tevore uit leeukake ontsnap. Sy ma het haar stert verloor in haar onverskrokke verdediging van haar knopknie-kleinding teen vyf indringers uit die Wildtuin, ons oostelike buurman. Wie kon dink ‘n ander aanvaller of aanvallers sou so gou kom slaag waar die leeus misluk het?

Ten tweede is nou net drie skamele kameelperde in Sabiepark oor. Toe ons in 1998 ingetrek het, was die langnekbevolking 36. Jy kon skaars iewers in die park beweeg sonder om ‘n tros aristokratiese nekke bo die bome te sien uittroon.

Uitdunning weens ekologiese redes het wel wee keer voorgekom, maar sommer baie vangste het plaasgevind. Allerlei ander teenspoede het getref. Een het in ‘n rioolput getrap en in daardie onwelriekende grafkelder vasgekerker bly sit totdat die krokodille uit die Sabie opgedaag het. Een patriarg, ook nie meer so rats nie, het op ‘n rots gegly en sy nek gebreek. ‘n Ongelukkige is deur kragdrade doodgeskok.

Jong kameelperdjies is deur die jare as ‘n maklike maaltyd geteiken. In 1999 het vyf vorige leeubesoekers ‘n outjie platgetrek wat Tokkie pas afgeneem het. Die oulike diertjie poseer soos wafferse modelletjie, met die naelstringetjie wat nog onder die pensie hang. Die foto pryk in ons woonkamer. Daarop het ek net een word geskryf: Leeukos.

Daardie eersgeborene in ons Sabiepark-era was seker nie die eerste klein kameelperdjie wat al in Sabiepark gevang is nie en die jongste slagoffertjie sal seker ook nie die laaste wees nie. Ons weet onder meer van twee wat deur ‘n vorige parkhoof, Gerrie van Niekerk, name gegee is, Lulu en Spikes. Nog ‘n baba wat roofdiere (waarskynlik hiënas) ten prooi geval het, is een waarvan ons Kaapse kinders en kleinkinders die hele skouspelagtige geboorte in 2011 dopgehou het: vandat die voete te voorskyn gekom het totdat die hele lyfie drie meter na benede gestort het.

In die agteruitboerdery aan die kameelperdfront staan nog een faktor uit. Dit is die raaisel van die 12 vermiste kameelperde – iets waaroor van ons ouer eienaars steeds hope onbeantwoorde vrae het. Dit het in 1998 gebeur. Terwyl die helikopters besig was om in die eerste uitdunning 12 na die vanghokke aan te keer, het ‘n bykomende 12 geheimsinnig verdwyn. Spoorloos. Soos wanneer ‘n kulkunstenaar sy towerstaffie swaai. Poef ….

Die destydse parkhoof, David Zeller, kon nie lig werp nie, buiten waag dat hulle dalk oor die rivier kon gestap het Kruger toe – wat werklik uiters vreemde gedrag sou wees.

Hoe ook al, van 36 het ons kameelperde oornag gekrimp tot 12. In ‘n stadium het daardie 12 nege geword. Toe stoot drie geboortes die getal darem terug op tot 12.

In Augustus 2014 loop, helaas, net drie in Sabiepark rond. Jy is skaars van hul teenwoordigheid bewus. Twee van die bittereinders het ‘n rukkie gelede met lang hale oor my werf kom stap. Ek het hulle so agterna gekyk toe hulle die bos in verdwyn. Dis toe dat die mistroostigheid oor die gevalle kleintjie my van nuuts af pak – en ‘n lawwe hersenskim my te binne skiet. Ek sien in my geestesoog hoe 12 kameelperde meteens in formasie deur die Sabie aangewaad  kom Sabiepark toe …

VYF GROTES

Augustus 5, 2014 in Uncategorized

IMG_2900-001Sondagmiddag langs die Sabie

Op my bedkassie in Tarlehoet is Jeff Gordon se 101 Kruger Tales waartoe die uwe ook ‘n uiters beskeie bydrae gelewer het. Ysingwekkende, hartroerende en humoristiese wildtuinverhale in daardie boek. Kry hom – en bekoor almal langs die kampvuur met jou stories.

Op bladsy 327 word amper terloops genoem van ene Sharmeli Ramchander wat in die eerste drie uur van haar eerste besoek die Vyf Grotes raakgeloop het. Nie sommerso nie. Luiperd bekruip wildebees; leeus vreet aan ‘n karkas; dertig olifante storm deur die bos; renoster merk sy gebied reg langs die pad; net die buffels was onaktief – het lui in die gras lê en herkou.

Sharmeli is blykbaar sommer met twee (vyf?) goue lepels in die mond gebore. Maar nou-ja, die gelukgsdodin glimlag op sommige meer as op ander (ook partykeer meer as ander kere). Ekself het darem al op stil dae drie uur gery en kwalik ‘n rooibokkie in die verte gewaar.

 

Sondag op pad kerk toe op die S3

Sondag op pad kerk toe op die S3

Sondag was weer een van daardie gawe uitsonderings. Amper laat gewees vir kerk met vertragingsfaktore soos die twee leeumannetjies op die S3, ‘n renoster op die Doispanepad, asook twee troppe olifante, ‘n luiperd en ‘n trop kameelperde op die Skukuzapad. Waar was die buffels tog, het ek myself afgevra.

Laatmiddag stap ons na ons geliefde piekniekplek toe. Rustiger kan ‘n Sondagmiddag kwalik as daar langs die Sabierivier – boonop, soos Sondag, met twee troppe olifante 100 meter uit mekaar, en grootvoete voor, langs, agter en om die uitkykplekke oor die rivier en die oorkantste oewer.

Bewonder nog die betowerende olifanttonele so, toe: Voila! Hier stap twee “dagghaboys” (ou modderbekoekte bulle wat merendeels in rivierlope woon) uit die bos, en later sommer vir ‘n toegif in die sakkende son verby ‘n klompie olifante op die rivier se oewer. Toe haal die Van D’s darem ‘n Groot-Vyf-dag – ons eerste in ’n taamlike rukkie.

Moet my nie verkeerd verstaan nie, asseblief. Die wildtuin bestaan uit veel-veel meer as die Vyf Grotes, en die algemene gejaag na veral leeus met behulp van krakende tweerigtingradio’s staan hierdie wildtuinliefhebber nie juis aan nie. ‘n Trop swartwitpense sal elke keer vir my ‘n groter prys wees as selfs daardie indrukwekkende kraagmannetjies wat ons oop en bloot op die rivierpad gesien het.

En die tienstuks kameelperde langs die Skukuzapad – een fier kleintjie onder hulle – was, eerlik gesproke, eintlik ‘n mooier toneel as die luiperd wat tussen ‘n dosyn of meer versamelde safarivoertuie en motors soos blits oor die pad geseil het.

Tog – die Vyf Grotes is die Vyf Grotes. Om almal die een na die ander af te tik, bly tog maar ‘n heimlike lekkerte. Ook vir hierdie ou gryse veteraan met hope wildtuinbesoeke agter die blad.

(My storie in Jeff Gordon se boek heet An Astonishing Confluence of Killers en vertel van ‘n episode langs die Salitjepad lank-lank gelede met leeus, ‘n luiperd en ‘n krokodil as hooffigure.)

BUFFEL-SKOUSPEL

Augustus 1, 2014 in Uncategorized

Dag van die buffelsWas dit 400 buffels? Dalk ‘n raps minder? Dalk meer? Daaroor kan ‘n mens
redeneer. Dat dit die grootste buffelskouspel in ons nou al amper 2 000 dae
in die bos was, staan vas. Selfs die ervare Solly Sibuyi by die piekniekplek twyfel nie: dit was die grootste trop wat hy nog daar gesien het.

Die buffels het in ‘n lang tou uit die weste aangedrentel. Hulle het geruime tyd in die riete en op die oorkantste oewer van die Sabie gewei. Toe begin die eerstes die rivier oorsteek. ‘n Swart bondel lywe. Ander volg, maar skrik en storm terug. Toe kom die eerstes agterna. Die waters druis en die skuim spat. Hulle vertrap mekaar feitlik om op vaste aarde te kom.

Serengeti – die migrasie van die wildebeeste, se ek en Tokkie gelyk vir mekaar. Albei het spontaan by die vergelyking uitgekom.

Uiteindelik het die buffels iets soos 20 uur by die piekniekplek deurgebring – nie net die grootste trop tot dusver nie, maar boonop die trop wat die langste vertoef het.

Die datum 30 Julie 2014 sal vir altyd in ons boekies as die Dag van die Buffels verewig wees. Die buffels se geleidelike aantog, saambondelende oortog en stormagtige terugtog was die anker van seker een van die vrugbaarste 24-uur-tydperke wat ons nog in Sabiepark beleef het.

Dit het begin met 17 olifante, groot en klein, by die brug voor die Krugerhek. Ons het hulle vroegoggend by die piekniekplek sien verbytou, en toe in die rivier aangetref toe ons gaan kyk na die laaste voorbereidsels vir die volgende dag se inwyding van die gedenkteken vir veldwagters neffens Oom Paul se granietbeeld.

Die middag by die piekniekplek was nie net buffels nie. ‘n Swerm aasvoëls het in die helderblou lug gesirkel. Bokkies het in ‘n eindelose stroom uit die bos gekom om te drink. ‘n Renoster was in die verte op die horison sigbaar.

Die skemeraand se nagapie-plesier op die voorstoep was, soos altyd, ‘n hoogtepunt van die dag. Des te groter was die plesier toe ons later ontdek die ratse klein akrobaatjies het na ‘n lang afwesigheid weer die neste betrek wat Johan meer as tien jaar gelede, ondanks hoogtevrees, teen die nok van die stoepdak vasgewikkel het.

Douvoordag op die 31ste kry ons ‘n buitengewone besoek op die stoep. ‘n Hiëna. Moet erken: een wat vir jou grynslag op jou nugtermaag laat ‘n man se pajamabroek ietwat bewe. Ta het nonchalant die trappies van Wildevy 154 bestyg nadat Tokkie die eerste boeretroos van 31 Julie aangedra het. Hy het aan die swembadseiltjie gelek. Toe draai hy om en loer vir ons met geprikkelde belangstelling deur die ruitglas. ‘n Jaar of ses gelede het vier hiënas my begluur terwyl ek in die agterste lapa my Post Toasties geniet. Die sparretjieheining tussen ons het my destyds veiliger laat voel as die brose gaasdeur.

Daarna skuur die sebras teen Tarlehoet se agterste lapa verby om rustig in ons watergat te kom drink. Die groot vlakvark met die weglêtande meld hom op die werf aan vir ‘n skuur-sessie teen een van die paaltjies by die parkeerplek. Ons wil ry om na die gedoente by die Krugerhek te gaan kyk, maar eers moet Tokkie met dreigemente en klippe die bobbejane verjaag.

By die Krugerhek word ons begroet deur ‘n vreemde toneel. Waar ons al leeus, olifante, wildehonde en ‘n renoster sien loop het, was ‘n miernes van mense. Volop beskerming was darem vir die 400 gaste by die inwyding van die gedenkteken teenwoordig: polisie, militere polisie, gewapende veldwagters en wat nog . Hope noodvoertuie was op die toneel: ‘n ratel, ambulans. ens. Die polisiehelikopter was in die lug. Voertuie was geparkeer in die bosse, tot taamlik diep op die S3-rivierpad. Erger as by die vreeslikste leeutoneel.

‘n Mens moet wonder wat dink eerste besoekers, veral buitelandse besoekers, as hulle die Krugerhek vol verwagting binnery en pleks van diere net wemelende mense sien wat van oral aantou waar hulle langs die paaie en doringbome hul motors, safarivoertuie en busse parkeer het.

Terwyl die makietie koers kry, gaan loer ons by Lake Panic in. Baie seekoeie, baie bosbokkies, baie reiers – ook drie krokodille, ‘n njalabul, ‘n skaars watertrapper, bont visvangertjies wat hul vissies op ‘n tak vlakvoor ons kom afsluk en groot langtone op die lelieblare.

Dan was daar die “verassing na die verassing”. Enkele jare gelede het iemand op die houtblad van die gewilde voëlskuiling by Skukuza uitgekerf: What I saw here you could not even imagine. In daardie selfde hoekie het ons self ‘n verrassing op die lyf geloop. ‘n Familie (drie geslagte) het Oupa se assies op die waters kom strooi. Aandoenlike toneeltjie, al was die kindertjies allermins bedeesd by die gewyde plegtigheid. Darem  ook ongemaklik intiem vir onvrywillige teenwoordiges! Later het ek gaan loer. Die riete se blare was wit van die as.

As jy die 24 uur tot 36 uur sou rek, kan ek ons eerste luiperd van die vakansie byvoeg. Na ‘n luiperdlose eerste 30 dae was sommer twee laatmiddag by die piekniekplek. Ons het egter net die een gesien wat op “Leopard’s RocK” oorkant die rivier ‘n uiltjie knip. Sy maat het hom/haar net voor ons verskyning in die skuiling agter ‘n bossie ingewurm. (hvd)

Julie 28, 2014 in Uncategorized

 

Dikgevrete lummel.

Dikgevrete lummel.

Leeus in die park. Hierdie opskrif by ‘n kennisgewing wat jou by die hek in die hand gestop word, is genoeg om leeukoors in Sabiepark hoog te laat opvlam.
Inkommers word meegedeel dat dit “verkieslik” is en “voorgestel word” dat hulle in die lig van die leeu-aanwesigheid dit liefs nie in die strate sal waag vir ‘n staptog nie.

Toe ons Donderdag van Balule terugkeer ná die derde salige saamtrek van ons groepie veteraan-Kollegemanne kry ons ook die waarskuwing by die hek. Ons was toe al per SMS ingelig. Leeus het weer van die Wildtuin as kant af deur die grens gekom soos hulle periodiek doen.

Hierdie keer was dit vyf: ‘n jong mannetjie en vier wyfies. Eintlik was dit nie totaal onverwags nie. Die vorige aande is rondom Sabiepark gebrul vir ‘n vale en van Awie en Sunet Greeff se stoep kon ‘n maanhaar een oggend die vorige week lank dopgehou word.

Die vyf het ongelukkig nie met vreedsame bedoelinge gekom nie. Sommer dadelik is ‘n jong sebra platgetrek en verslind. Die vangs was naby die hoek van Wildevy en Apiesdoring, ‘n klipgooi van Tarlehoet. Ons sou sweerlik toeskouers van die feesmaal kon wees as ons nie Maandagoggend na Balule vertrek het nie. Dalk het hulle nog in ons watergatjie hul dors kom les!

In die 90’s het ses leeus Sabiepark ‘n keer vyf weke lank beset – die langste in die bestaan van die park, na my wete. Hulle het ‘n pad deur Sabiepark se wild gevreet. Een van die eerste slagoffers was ‘n klein kortgat-kameelperdjie, skaars ‘n maand oud.

Ek en Tokkie het hart vasgehou. Vir so ‘n slagting soos laas had ons geen aptyt nie. Boonop is in die park op die oomblik weer ‘n klein kameelperdjie, wat sweerlik een van die eerste teikens sou wees.

Gelukkig het die bestuur nie gras onder sy voete laat groei nie. Twee wyfies is vinnig-vinnig verdoof en na ander oorde verwyder. Twee ander het op hul eie gekom en gegaan. Net die moedswillige mannetjie het hardnekkig vasgeskop.

Woensdagaand slaan hy toe weer toe: die keer ‘n blouwildebees naby erf 270 aan die rivieroewer – nie ver van die toneel van die eerste vangs nie. Die jongste prooi sou ingespan kon word om hom vas te trek, is geoordeel.

Die gevalle wildebees is aan ‘n boom vasgewoel, en die gewag het begin. Vroeg Saterdagoggend is ta op die toneel betrap, verdoof en ook verwyder. Sabiepark was weer veilig om te stap – tensy jy jou bekommer oor die twee waarvan nie rekenskap gegee kon word nie, natuurlik!

Saterdagmiddag ry ons en ons gaste, Herman en Rina le Roux van Randburg, in Wildevy af piekniekplek se kant toe. By erf 231, Thula Thula, kry ons ‘n dikgevrete hiena heerlik aan’t dut as’t ware op die stoep. Ons flitsende kameras laat die ou ‘n slag half orent kom en ‘n tweede keer heeltemal. Toe laat sak hy weer sy groot kop op sy uitgestrekte pote soos ‘n tevrede hond.

Dit is ongelukkig al fotomateriaal wat hierdie ywerige Canon-entoesias van die leeusage van Julie 2014 kan aanbied. Foto’s bo.

Facebook, 25 Julie
Hennie Van Deventer

Hoe klink dit vir ‘n spyskaart vir Balule?
Aand een: Filet op die kole
Aand twee: Beesstertpotjie
Aand drie: Skaapboud in die Weber
Elke aan boonop ‘n ander kleurkombinasie vir die eenstafel. Ons Kollegemanne is nie van hier nie, hoor!