Jy blaai in die argief vir Blackberry.

‘N DONDER-DAG

Februarie 22, 2019 in Uncategorized

Oor ‘n dag soos gister – nogal ‘n Donder-dag – sou ‘n mens jou maklik aan selfbejammering kon oorgee, deur jou tande sis van woede of ongereserveerd aan die swets gaan. Dalk bied ‘n suurderige glimlag van gelatenheid die beste invalshoek om die storie oor te vertel. Ek doen dit chronologies.

Ons vertrek omstreeks 12:00 per motor op Melkbos in die hoop om teen 12:30 by Table View ‘n MyCiti-bus stad toe te haal. Ons moet ons Griekse visums gaan haal vir ‘n vaart wat by Katakolon (naby Olympia, geboorteplek van die Olimpiese Spele) die Schengen-gebiedswaters betree.

Net by Blaauwberg Netcare verby staan die verkeer op die R27 botstil. Vir senutergend lank. Later sien ons die rede. Tenks op reuse-vragmotors, ratels, bosvarke, rooikatte en watter weermag-hardeware nog stroom van Blouberg se kant in. Hoe op dees aarde kon ons vergeet het van die Gewapendemagtedag in die Kaap!

Ons druk egter dapper deur, vertraag maar volhardend. Eindelik is ons op die bus – ‘n boordensvol ene. Gelukkig bestaan iets soos “voorkeursitplekke”. Vir brose oumense met kieries moet jy reels en regulasies opstaan as jy daar sit. Dit doen ‘n bedagsame jong man sonder dat ek hom hoor brom.

By die burgersentrum lol dinge weer. Die 105 na Seepunt via Strandstraat (wat ons bestemming is) ontbreek geheel op die skerm van die volgende 30 minute se verkeer, maar hy kom, hy kom, word ons verseker. Ná ‘n halfuur kom ‘n 105 wel. Die deure skuif oop. Ons wil opklim, maar nee, nee. Sien, die bus word aan diens onttrek weens die gebrek aan ‘n drywer. Ons wag maar geduldig nog ‘n kwartier op daardie onverklaarbaar ontwerpte bankies met die sitplekke skuins na voor asof ‘n mens gom aan jou boude het. Woerts ry hier ‘n 105 verby sonder om te stop.

Gelukkig is ons darem betyds by die visumkantoor.

Gedagtig aan die gevaar van onbetroubare skedules besluit ons om – besigheid afgehandel – liewer Adderleystraat toe aan te stryk waar ‘n lewendiger busverkeer as in Strandstraat te wagte kan wees. In Adderley, onder die neus van Oom Jan van Riebeeck se standbeeld, voel ek ‘n harde stamp van agter.

Feitlik by die bushalte kom ‘n man van agter en lig my in: “You dropped your cellphone on the corner.” Wat nou? Terugstap is nie ‘n haalbare opsie binne my fisieke vermoëns nie. Tokkie wil maar ek keer haar. Klink vir my bra verdag. Dus maar selfoonloos verder. Die afskeid is swaar want ek was geheg aan my ou Blackberry sonder fieterjasies soos ‘n skerm wat jy met jou vinger boontoe en ondertoe rondskuiwe, internet en indringerige “toeps” (wat ‘n nare woord) soos whatsapp.

By die halte wag nuwe onheil. ‘n Man gebou soos ‘n Stormer-slot vermoed ons het verneuk en met een kaartjie deur die voudeur geglip. Ek protesteer dat ons twee kaarte het maar die man is onverbiddelik. Iemand vat ons kaartjies en laat vat iewers heen. Hy moet gaan vasstel of ons sluipryers is – wat ‘n “penalty” meebring, hoor ek. Wonder hoeveel nogal. Gelukkig kom die uitspraak: onskuldig op die aanklag.

By Table View wil ek, soos aangeraai, ‘n simkaartomruiling doen. Al gehoor van fica? Hier byt die besigheid my weer. Nee, waar is my bewys van adres. Kos my en Tokkie eers bank toe ry om by ‘n ATM ‘n staat te trek. Nou weet ons darem ook hoe dit werk. Daarna terug MTN toe. Die keer werk die prosedure seepglad.

Ek sien die Engelsman skryf my naam Hendrick met ‘n oorbodige “c”. Vir een middag het ek egter genoeg gely. Ek hou dus my bek, betaal my R3,50 en swaai my voertuig se neus weswaarts.

Op my kroegrak staan ‘n botteltjie “Black Label” wat ek by ‘n welwillende vriend present gekry het. Hy (die whiskey, nie die vriend nie!) is daar net vir spesiale okkasies. Ek skink vir my ‘n stywe dop (dalk ‘n dubbel?), kies ‘n CD en ontspan. Die snit wat ek speel is “The end of a perfect day” – ‘n gunsteling uit my skooldae in die 50’s.

Op die nostalgiese wysie neurie ek my eie woorde terwyl ek filosofies nadink oor al die pynlike lotgevalle van die laaste paar ure. Die Van Deventer-weergawe lui so: “When you come to the end of a dreadful day and you sit all alone with your sore.”

SUG VAN ‘N SELFOON

September 17, 2015 in Uncategorized

MOET dalk ‘n ouderdomsperk op hierdie stukkie plaas. Die gevaar bestaan dat byderwetse jong mense van meer resente generasies hulle uit lit uit gaan lag as hulle dit per ongeluk raaklees. Maar die waarheid moet uit. Kom wat wil.

Wat volg, is ‘n selfoonstorie met ‘n verskil. Die tema: twee van daardie noodsaaklike euwels wat saam wegraak. Skoonveld. Nogal toe ons van Bybelstudie terugkom die ontdekking gedoen.

Tokkie wat goed is met soek, het kaste deurgesnuffel, kussings opgelig en onder beddens geloer. Sonder vrug.

Toe kom ek vorendag met ‘n taamlik vanselfsprekende voorstel. Ons bel net my nommer op die selfoon. So gesê, so gedaan. Prr-prr-prr … “Van Deventer hier. Ek is ongelukkig nie op die oomblik beskikbaar nie.”

Plan B: Bel Tokkie s’n. Maar wat is die nommer? Sy ken dit nie. In haar adresboekie is nommers van ‘n duisend bekendes en onbekendes. Haar eie ontbreek. Dié goed bewaarde geheim word net op twee plekke verklap. Die een is agterop haar foontjie waar sy dit met kleeflint vasgeplak het. Die ander is op my lys kontakte, wat in die omstandighede natuurlik onbereikbaar is.

Kom ons bel Mariza. Dis ons skoondogter op George. Goed sy skakel dadelik ma se nommer. Maar .. stilte. Later wil ek my verbeel ek hoor ‘n bedremmelde geluidjie wat klink soos ‘n selfoon wat ver-ver om hulp roep. Maar waar is daardie ver? Dis waar die knoop lê.

Bel weer vir Mariza: Gee daardie nommer dat ek dit sommer met ons eie landlyn kan skakel. Skakel dit, skakel dit weer en skakel dit weer en weer. Dieselfde dowwe klankie bereik my ore. Soos ‘n fluisterende noodkreet of ‘n beswaarde wat diep sug. Maar dit bereik ook net my ore. Tokkie rapporteer sy hoor absoluut niks.

Die “missed calls” stapel op. Tot nommer 22 vorder ons nie juis nie. Net een leidraad kom mettertyd na vore. Die geluidjie hou op sodra ek die studeerkamer verlaat.

Probeer dan maar weer. Oproep nommer 23 lewer eers eenderse resultate as al die voriges. Maar tog. Klink – onwaarskynlik soos dit is – of die geluid uit die boekrak se omgewing kom. Dalk uit die onderste laai waar ek my kameras hou?

Ruk hom oop. Ja werklik. Daar lê die Blackberrytjie dapper en fluister. Net blerrie-blerrie saggies.

Het die ding klaarblyklik per ongeluk in die laai gesit saam met die kamera se battery wat pas klaar gelaai was.

Myne? Dié kry my vasbytervrou toe sy die derde keer die BMW gaan deursoek. Onder die bestuurder se sitplek. Hoe op deeske aarde dit daar gekom het, is onverklaarbaar.

Maar hie’rs ons toe, ‘n halfuur later, dankbaar en verheug met ons vermiste fone verenig.

Net so effens ongemaklik en verleë dat ons midde-in die soektog soms so lelik gepraat het – en dit ná Bybelstudie nogal.

Ook met mekaar nie oorvriendelik gewees nie – nadat ons juis pas uit Spreuke so mooi geleer het om die huwelik te koester.