02:02:2020

Februarie 1, 2020 in Uncategorized

Vir die somervakansie van 2020 het Sabiepark sy beste voet voorgesit: ‘n sprankelende lushof van milde groen; temperature van selde oor die vroeë 30’s; lekker, harde reën; perfekte braai-aande; Piet-my-vrou wat die hele maand bly roep soos nooit tevore.  Eers hier teen die einde het die veld smiddae begin vaal raak. Nog reën sal van harte welkom wees.

By Tarlehoet is die nuwe blink elektriese yskas ingewy – ons eie “Taj Mahal” – aanvanklik nie so vlot nie, later seepglad.  Bonus: alles wat moet koud wees, is koud.  Niks – nie eens die bederfbaarste suiwel – gaan meer verlore nie. Die sonkrag-stelsel bult nou sy spiere met vier batterye en ses panele. Sal graag Jacob se kommentaar hoor. Ook nuut: op die vloer van die woonkamer is dit net wildebeesvelle danksy Brent, die jagter.  Lyk spiekeries.

Die ou krom knoppiesdoring by die kombuisvenster het uiteindelik gesneuwel.  Iets van ‘n ikoon gewees, maar sy tyd was regtig verby. ‘n Klomp hout is herwin, asook hope bas.  Ons gaan GROOT vure maak. Vraag is net: wie gaan daai stompe opkap? Wonder of Christopher kans sal sien.

Die maroela langs die huis het die eerste keer gedra. Effentjies maar darem. Jy hoor die vrugte op die dak val en sien hulle op die grond. Hoop nie dit raak ‘n verpesting nie.

Cas en Nella Jacobs het vyf dae uit Centurion kom kuier. Hul spore lê wyd op hierdie stukkie aarde sedert 1998 al. Goed gewees om weer saam met die twee beskaafde fynproewers saans by ‘n vuurtjie te sit en ‘n pimpeltjie pienk jenewer met ‘n skyfie komkommer en suurlemoenskil te geniet.

Aan die dierefront is die “geur van die maand” steeds die swartwitpense. Ongetwyfeld. Ons was gelukkig om die nuwe statussimbole van naby te sien.  Deur die heining van die pad af, maar nietemin. Kyk my foto’s.   Vyf najala-ooitjies loop saam. Was ook hier rond.  Het een oggend wakker geword met kameelperde net waar jy kyk: as ‘t ware deur langnekke omsingel. Amper weer soos daardie ander oggend lank-lank gelede. ‘n Stewige trop rooibokkies het agter die huis kom slaap. Nagapies was egter skaars.

Die gebruiklike slangepisodes het nie uitgebly nie. Tokkie – weer sy – het enetjie teen die muur in die stoorkamer gewaar en hom uitgeboender.  Koebaai Meraai.  Die tweede enetjie het ons by die wegpak ontdek. Klaar kaduks. Houtgerus (dié is vir Johan en Mariza) het ta hom op ‘n stoepstoel onder die kussing tuisgemaak.  Toe kom een van die huisbewoners, onwetend,  met volle gewig op hom neer. Te oordeel na die addertjie se graad van platheid kon dit die vader des huises gewees het. Baie waarskynlik.

Op ‘n vet skerpioen teen ‘n muur in die gastebadkamer het dieselfde lot gewag as die slang in die stoorkamer.  Komplimente van Tokkie se kookwater-nagflits.

Amper was daar nog ‘n koebaai toe ‘n rooikophoutkapper teen die slaapkamervenster vasvlieg.  Dood soos die spreekwoordelike mossie. So het dit altans daar op die trappies langs die swembad gelyk. Arme ding. Skielik kom voël se kind egter orent en skud sy vere reg. Daar vlieg hy as ‘t ware uit die dood op. Hoër en hoër. Sou dit nie geglo het as ek dit nie met my eie oë aanskou het nie.

Nes die Piet-my-vrou was die Bosveldvisvanger op sy gewone somerbesoek.   Altyd besonders om te hoor as hy die reën so roep: “Tjip-trrrr.” Bloukuifloeries was, soos gewoonlik, gedurig hier. Die geroep van die vleiloerie en die vis-arend het saam met die heerlike gedruis van die Sabierivier hier aangesweef gekom en die hartsnare geroer.

Die swembadjie was weer sy gewig in goud werd, soggens, smiddae en saans. Gee hom summa cum laude. Wat sou Tarlehoet tog gewees het sonder sy swembad?

In die wildtuin was ons minnerig.  Raak lui om te ry. Niks vreeslik buitengewoon in ons “buurman”  gesien nie.  Darem ‘n uitgestrekte luiperd op ‘n klip en ‘n leeu in die pad. Ons het vier van die Vyf Grotes op ons telkaart; mis net die renoster (hierdie ter wille van Thomas!). Tokkie was ingenome met die sterkbos wat so briljant  blom.  Ons het Andrew en Christine Murray van Bloemfontein by hul hut in Skukuza gaan oplaai en by die gholfklub ietsie gaan geniet.  Lekker oudag-herinneringe opgediep. Dan was daardie doop darem ook baie spesiaal. Lees die vorige blog.

Kan nie die versoeking weerstaan nie om more se datum as opskrif te kies:  02-02-2020. Tokkie was so wakker om die besonderse syfer-konfigurasie dae gelede al raak te sien.

Naskrif: In die wassery is ook ‘n nuwerwetsigheid: twee moderne wasmasjiene.  Al die knoppies en liggies laat dit vir Tokkie lyk soos ‘n Boeing se kajuit. Sy hou van eenvoudiger dinge.

Januarie 25, 2020 in Uncategorized

“MAAR EEN VAN DAARDIE DINGE”

Jan 25, 2020

Aan die vooraand van ‘n langnaweek is by die Vrystaatse Universiteit ‘n sogenaamde ope dag gehou om matrieks op die kampus rond te wys en touwys te maak. In die groep van die Sentrale Hoërskool was ‘n seun van 18 wat al van ses maande oud ‘n diabeet was. Almal was bewus van sy probleem.

Die middag het hy nie op die gewone tyd by die huis opgedaag nie. Namate die ure rek, het sy ma, Tokkie,  al hoe bekommerder geword. Later het sy vriende van hom begin bel. Nee, hulle het hom nie op die bus terug gewaar nie. Sy het die skool probeer. Daar was geen teken van lewe nie. Die hekke was gesluit en die langnaweek in volle gang.

Radeloos, probeer sy toe die universiteit. Die skakelbord was nog oop en skakel haar deur na ‘n vriend by die openbare skakelafdeling wie se pa ook ‘n diabeet was. Hy het dadelik die erns van die situasie besef en alarm gemaak. ‘n Veiligheidwag op sy laaste rondes om lokale te sluit, ontdek toe die bewustelose seun uitgestrek op die vloer van ‘n lesingsaal.

‘n Ambulans is ontbied. Dié jaag met hom  na die Universitas-hospitaal langs die kampus .

Toe sy ma by die hospitaal kom, loop sy haar vas in ‘n uitgebreide mediese span onder aanvoering van die hoogs ontstelde professor wat die seun gewoonlik behandel.  Die pasiënt was steeds bewusteloos en aan ‘n klomp pype gekoppel.    Voorbereidings is getref om hom ‘n hartskok toe te dien as sy hart sou gaan staan.

Die binne-aarse toediening van glukose was gelukkig betyds en voldoende. ‘n Hartskok is net-net afgeweer. Ure later het  hy dronkerig sy bewussyn herwin.  “Waar is ek? Wat maak ek hier” wou hy by sy ouers langs sy bed weet.

Einde van die storie – buiten vir die medies rekenings natuurlik!

By die skool het geen haan weer daaroor gekraai nie. Die skoolhoof het in salige onkunde voortgeleef.  Die “verantwoordelike” onderwyser – onverskillige bliksem! – is nooit voor stok gekry nie. Dalk het hy selfs later ‘n senior pos beklee danksy ‘n “skoon rekord”.   Hopelik darem nie. Want ek haas my om by te voeg: in die onderwys was ook baie voortreflikes wie se toewyding niemand kon bevraagteken nie.

In die kultuur van die tyd was wat gebeur het,  maar “een van daardie dinge” – ‘n ongelukkige glipsie wat ter wille van die vrede en  verhoudinge stilletjies onder die mat ingevee is. Onthou, dit was  30 jaar gelede: toe niemand nog van Facebook en ander sosiale media gehoor het nie.

Die dood van  Enock Mpianzi (13) ruk die deksel af.   Ons seun, Johan, nou 49, kon ook dood gewees het, besef ons opnuut. Trouens, hy sou ongetwyfeld dood gewees het as daardie veiligheidwag hom nie die Vrydagmiddag bewusteloos op die vloer gekry het nie. Iemand sou die Dinsdagoggend op die lyk afgekom het. Dalk sou die onderwyser dan moes verduidelik waarom op die bus terug een minder kind was as op die bus die oggend.

Die ontsteltenis oor die argelose pligsversuim in die geval van Enock vind sterk aanklank in ons gesin.  ‘n  Lastige skuldgevoel knaag terselfdertyd. Om koppe te tel, is tog ‘n basiese vorm van kontrole. Hoekom het ons die saak dan maar gelos? As ons en andere oor soveel jare nie skuldiges laat skotvry kom het nie, was daardie basiese, noodsaaklike, feitlik vanselfsprekende  dissipline dalk teen hierdie tyd beter ingedril by elke onderwyser wat oor die heil van groepe moet waak.

Ons oorversigtigheid om “nie op tone te trap nie”, was ‘n fout.   Kom ons erken dit maar eerlik. Hopelik is dit nooit te laat om ekskuus te vra aan almal wat in die 30 jaar na die amperse treurspel op die kampus van die Vrystaatse Universiteit die lydende partye van gruwelike agtelosigheid was nie.

SOPHIA EN DIE SKEPE

Januarie 21, 2020 in Uncategorized

Het jy geweet:


* Sophia Loren (foto) het al 15 skepe “gedoop” – loshande die meeste van alle koninginne, prinsesse en ander glansmense;

* Cunard se Queen Mary 2 kan drie Titanics insluk?

* Seerowers het die MSC Melody in 2009 aan die kus van Oos-Afrika aangeval en is o.m. deur pasassasiers met dekstoele verdryf?

Skeepvaartbrokkies soos bogenoemde kom voor in my boteboek “Na verre hawens” waaroor op Dinsdag 4 Februarie met Elsje van Jaarsveld op Pretroria FM ‘n regstreekse radio-onderhoud gevoer word.

Die tyd: Dinsdag 4 Februarie om 10:30. Die stasie: PretoriaFM.

MET STORM GEGROET

Januarie 9, 2020 in Uncategorized

So ‘n stormagtige verwelkoming het ons in twee dekades nie in die Laeveld beleef nie: die donker hemel wat as’ t ware soos ‘n stuk lap oopskeur en die water in emmers laat neerstort.

Dit gebeur toe ons Sondag van OR Tambo af per bus in Nelspruit opdaag.  Johan moet ons daar kom haal met die Honda.  Min weet ons watter stryd hy voer om die taak te kom verrig. Hy ontdek iets aan die Honda waarvan ek nog nooit in my 79 jaar gehoor het nie. Weens ‘n fout in die bedrading – skynbaar – stroom die warm lug oral in sodra jy die ligte aanskakel.  Ja, Gevolg?  Die ruite wasem terstond toe.  Gelukkig kry Johan ‘n handdoek in die kar, maar maklik was dit nie: om met die een hand die kar in die pad en die ander die voorruit darem effens deursigtig te hou.

Hoe lank die storm aangehou het, weet ek nie. Nelspruit se strate was omtrent riviere. Ek was in die gietende reën skoon verdwaal – het in ’n stadium geglo ons is op pad terug Witbank toe! In, elk geval, ek en Tokkie het plekke geruil. Sy is tot  beheer van die handdoek gepromoveer –‘n deksels uitdagende taak. By Tarlehoet het ‘n ongeduldige Migael gewag. Hy soek Oupa en Ouma dadelik – maar dadelik in die swembad! Die aand het die ribbetjie op die kole gesis.  Geen teken van reën nie.

Die tipiese Laevelde donderstorm volg op ‘n taamlik onstuimige ontwrigting van die Van Deventers (juniors) se Kersmaal op Tarlehoet se stoep. Johan, Mariza, Migael en Kenny (M se onderwyser/versorger) was onthuts toe ‘n meneer met onheilspellende geel strepe skielik uit die stoep se grasdak plons terwyl hulle vir middagete aansit. ‘n Takslang (ook bekend as voelslang) – ‘n dodelike slang waarvoor geen teengif nog ontdek is nie, was my langafstand-identifikasie.

Slang se kind het later tussen die houte in die braaiplek verdwyn. Toe Sabiepark se slangvangers sy avontuurtjie kom kortknip, ontdek hulle ‘n maat. Twee slange aan ‘n Kerstafel. Laat ‘n mens nogal ril. Nie elke dag se ding nie. Nog ‘n ongenooide besoeker was ‘n veldlikkewaan op die motorafdak.

Vir wat dit werd is, was my identifikasie heel uit die kol. “Oom Hennie, dis ‘n skadelose westelike geelpenssandslang,“ het Lorinda  Steenkamp   van hoër op in Wildevy laat weet. Sy is ‘n kenner. Ekskuus oor my ‘ligte mistykie’

Pluspunte so op die Kersdag was die span VanD se eerste sien van die park se nuwe swartwitpense. Op hyl lysie is o.m ook .’n luiperd in die wildtuin,  olifante, buffels en seekoeie by die piekniekplek, wildebeeste, bloukuifloeries by Tarlehoet en  nagapies. Minder aangenaam was dit om ‘n wildebesie met ‘n gebreekte been raak te loop.  Hy moes uitgesit word, soos een met ‘n gebreekte nek ‘n paar dae tevore. Waarskynlik hiëna se werk.  Laasgenoemde is egter net gehoor. Nooit gesien nie

Ek en Tokkie soek die swartwitpense – nuwe statussimbool van Sabiepark – nog vergeefs. Wat ons aangenaam verras het. is die vordering met rasseskrede van ons troetel-appelblaarboompie agter die huis. Hy het maar lank gesukkel. Ook die aartappelbos wat die uwe in ‘n stadium as dood gesertifiseer het, is in groen getooi. Om nie te praat van al die rosyntjiebosse wat langs die swembad opgeskiet het nie.

Ons hoor aaneen die Piet-my-vrou. Die bosveldsvisvanger is vreemd stil. Saans is die paddas bra luidrugtig. Die hiena bly roep maar kruip weg.

‘n Onafgehandelde taak wat soos ‘n aflosstokkie van die een span VanD aan die ander span VanD aangegee is, is die dophou van die kragstelsel se kodeliggies wat die stand van die batterye verraai.  Dié openbaar sedert opgradering om ‘n elektriese yskas (groot aanwins!) te kan aanskaf, nogal ‘n wispelturigheid. Die vrees is gedurig aanwesig dat die spulletjie ‘n Eskom op ons kan trek.  Sal later rapporteer of ons die kwale – soos die Honda se lugversorger s’n – kon uitsorteer.

En die swembadjie? Natuurlik ‘n fees in die Laeveldse somerhitte. Oupa en Ouma het hulle heel gewillig deur Migael laat opkommandeer om saam die water te kom geniet.  Net dankbaar hy is hier weg sonder ‘n paar tande minus.  Soos hy vreesloos van die een muurtjie na die ander spring, het Oupa elke keer laat ys vir ‘n smesj.

Oor Ouma se beroemde  “renostermelk” het ek al vantevore met lof hier geskryf. In die drankkabinet is met komplimnte van die VanD’s nou ‘n professionele weergawe: ‘n Royal Rhino African- roomlikeur. Kom nogal in ‘n houer op ‘n haar soos ‘n renosterhoring.  Ons brand om te proe. Vanaand is dalk die aand!

Brief uit Melkbos

Desember 10, 2019 in Uncategorized

Liewe vriende

Die tradisionele Kers-CD uit Melkbos het gesneuwel in 2016, die jaar toe Tokkie 70 en ek 75 geword het.  Die tradisionele Kers- en Nuwejaarsbrief uit Melkbos met ‘n verslag (en selfs ‘n foto of twee) van die jaar se wel en wee in die Van Deventerkamp het voortgeleef.

Dalk sou dit ‘n netjieser afronding gewees het as ons die brief tot 2021 bly stuur het.  Tokkie bereik dan die geseënde baken van 75 en ek die ouderdom van 80 – die jare van diegene wat “baie sterk is,” aldus Die Bybel (D.V.)   Ons het egter van sulke ambisies afgesien.

Vanjaar dus geen uitvoerige epistel uit die Van Deventerhuis nie.  Ook in daardie opsig het die tyd na ons oordeel aangebreek om, soos op ander terreine,  ‘n streep te trek.

Wel kan ons, ondanks enkele stampe en stote,  dankbaar van vele seëninge in 2019 getuig. Ons gaan met dankbare harte Kersfees tegemoet.

Ons hoop is dat ons almal oorvloedige seën sal geniet en in hierdie uitdagende tyd vir Suid-Afrika tog wel vrede en vreugde sal ervaar.  Mag die nuwe jaar gelukkig, gesond en voorspoedig verloop.

Hennie en Tokkie

REKENAAR-VERSKRIK

Desember 6, 2019 in Uncategorized

Herman Toerien skryf in sy Weeklikse Nuusoorsig vir die TLU op Maroelamedia se webblad  (verkorte weergawe):

“‘n Klompie van ons is in Hennie van Deventer se kantoor saamgetrek. Hennie was destyds, in 1981, redakteur en gaan ons toespreek oor ‘n belangrike verandering aan die koerant – die wegdoen met die loodgietstelsel en oorskakeling tot litografie. Die ou bekende “bloutjies”, ‘n deurslag wat op ou tikmsjiene uitgemoker is, is op pad uit. Rekenaars gaan die ding doen.

“Hennie agter ‘n rekenaar? Hennie agter sy tikmasjien met sy vingers wat oor die toetse vlieg, was immers ‘n baie bekende gesig. So vinnig het sy vingers die toetse bygedam dat ek tot vandag nie seker is of hy al tien vingers ingespan het, of, soos, ek net die twee wysvingers nie.

“ ‘Hier gaan ek rang trek,’” skerts Hennie in ligte luim. “Ek gaan my tikmasjien gebruik. Iemand anders sal dit in die rekenaarstelsel moet intik.’

“Ek is weg by Volksblad nog voordat die rekenaars gekom het, en weet nie hoe lank Hennie toe wel sy verhouding met die tikmasjien voortgesit het nie. Ondanks sy gehegtheid aan die tikmasjien het hy toe tog rekenaars onder die knie gekry. Altesaam 16 boeke nie uit nie, vertel die verhaal.

“Hennie se uitsonderlike geheue het ons jongklomp verstom, veral wanneer jy as groentjie ‘n storie by ‘n voorganger “erf.” Hy kon jou kennisleemte in die skerpste besonderhede toelig – met besonderhede wat dikwels ‘n gans ander lig op die saak kon werp.

“Dat Hennie ‘n besonderse humorsin het, het ek ontdek nadat die redaksielid wat vir die rubriek, Korrelkop verantwoordelik was, ‘n ander pos opgeneem het. Korrelkop was ingestel om met ‘n “kritiese oog” na die nuwigheid, TV, te kyk. Die SAUK- TV was nuut en taamlik baie flaters is begaan. Die flaters het onder die vingers van Korrelkop skreeusnaaks geword. Ek was binne hoorafstand toe ek hoor hoe iemand vir Korrelkop vra wie nou Korrelkop gaan wees. “Die baas gaan dit blykbaar self doen?”antwoord Korrelkop.

“ ‘Wat, Hennie?’”reageer die verslaggewer verbaas. “Jong, Hennie het ‘n skerp humorsin.”

“Hy het toe nie Korrelkop regtig oorgeneem nie. Dis egter of humor ‘n belangrike anker van nie net sy skryfwerk geword het nie, maar sy lewe. Boek ná boek, uit sy huis oorkant die baai van Tafelberg af tot uit sy winter-uitspanplek (en ander tye van die jaar ook) by die Krugerwildtuin.

“Die tyd stap aan. Groot gees op groot gees word weggeneem. Hennie word gespaar om steeds pennevreugde te verskaf – ligjare verwyder van daai Olivetti in die hoek van sy redakteurskantoor waar bloutjie op bloutjie uitgespoeg is.

“Verskeie skeepsreise is aangepak. En skeepsreise so saam met gesinslede of vriende lewer baie onderwerpe vir verhale wat in “vingertaal” opgediep kon word. As daar nie genoeg vriende aan boord was nie … geen probleem nie. Vriende word gou-gou gemaak en deel van opgetekende avontuur op avontuur aan boord. Met Na Verre Hawens kan u deel word van die opgetekende verhale van ‘n meesterverteller wat soos ‘n goeie verslaggewer bedrewe waarneem.

“Na Verre Hawens word op Donderdag 9 April 2020 om 12:00 heel gepas by die Oppiwaterfees bekend gestel. Die fees is van 5 April tot 10 April aan boord van die MSC Orchestra. Die skip vaar uit Kaapstad na Walvisbaai en Luderitz. Die boek is te koop by boekwinkels en aanlyn by www.naledi.online. Die skakelpersoon daar is Tertia Swart by tertiaswart@naledi.online”

HULDE AAN “NANCY O”

November 26, 2019 in Uncategorized

My hulde vandag by die viering van kollega Nancy Oosthuysen se lewe by die Durbanville-gedenkpark:

“Nancy was Jan se vrou Nance, sy was Marina en Elsabe se ma Nancy, sy was Fred se skoonma Nancy, sy was Lexi en Christian se ouma Nancy. Sy was ook die Volksblad-familie se kollega Nancy.  So deel van die koerant, soos ink en papier, soos Nissa Vosloo dit sekuur stel. Opregte waardering dus vir die uitnodiging om haar vandag ook uit hierdie perspektief – die pers-perspektief – met ‘n laaste eresaluut te vereer.

“Hoekom heg ons koerantgarde aan Nancy Oosthuysen soveel waarde? Natuurlik oor ‘n marathon-loopbaan vol onderskeidings.  Sy het net bly inploeg en inploeg, al doer uit die jare 50. Ons eer haar ook vir iets anders: haar magnetiese manier om in almal se harte te kruip. Sy was ons kameraad. ‘n Rotsvaste steunpilaar. ‘n Warm uitreik-mens wat jou altyd sommer net laat voel het: die ondermaanse is darem ‘n gawe plek om te vertoef!

“Nà ‘n skof van meer as 30 jaar se uitblinker-diens onder die Volksblad-sambreel het Nancy in 1996 afgetree. Op 2 Mei 1996 het ek uit die Kaap vir haar in ‘n brief geskryf: “Die Volksblad sal nooit weer dieselfde wees sonder sy sakformaat-generaaltjie in ‘n warm stoel in die subkantoor nie.” Ek het bygevoeg, en ek haal net twee of drie paragrawe aan (want Nancy was nooit lief vir lang gedermtes en lastige oorlope nie!):

“ ‘Mense soos jy is die Pers se sout van die aarde wat hom help bring het tot sy hoogtes vandag. ‘n Mens wens jy kon jou loopbaan statisties in perspektief plaas deur byvoorbeeld te weet hoeveel trefferkoppe (vir die oningewydes: dis opskrifte) oor die jare uit jou vrugbare pen gevloei het; hoeveel voorblaaie met impak uit jou skeppingsvermoë gebore is; hoe gereeld jy realistiese standaarde ver oortref het; by hoeveel kollegas jy  …  (hierdie is belangrik) … ‘n wonderlike werksetiek ingeprent het.

“‘Dit sou ‘n indrukwekkende totaalbeeld van jou diens bied. Ons groet ‘n kollega soos min –  klein van gestalte maar groot van formaat.’

“Amper ‘n kwarteeu het verloop. As ek vandag vir Nancy weer ‘n tot-siens-brief moes skryf, sou ek vrymoedig alles in daardie skrywe van Mei 1996 kon herhaal.   ‘n Sterk naskrif sal egter moet bykom.

“Ja, inderdaad,  Nancy O – my kodenaam vir haar – was knap, dinamies, lojaal, propvol idees, deurgaans hardwerkend, pligsgetrou, kordaat, ferm en verbind tot kwaliteit – “alles wat ‘n mens van ‘n joernalis kan verwag”, soos ek in Media24 aan haar hulde gebring het.  Maar Nancy was meer as net die somtotaal van hierdie lys voortreflikhede.

“Sy was ook ‘n uiters meelewende mens. Al was sy amper al 25 jaar uit die tuig en volgens woordeboek-definisie ‘n veteraan, het haar belangstelling in die koerant en sy mense – háár ander familie  – nooit verflou nie. Die wel en wee van ‘n tros waarderende oud-kollegas – jonk en oud – het sy tot die einde met deernis op die hart gedra. Selfs kinders en kleinkinders van kollegas het sy gekoester.

“n Tydgenoot, die letterkundige Jaap Steyn, ‘n verbete vrygesel, het haar in sy boek “Sonkyker” beskryf as “beeldskoon” en “immergroen”.  Die liewe Jaap kon, terloops,  gerus eienskappe soos “sprankelend”, “stralend”, “pikant” en “sjarmant” bygevoeg het, maar uit die lierwe kollega se mond kom, bygesệ, nie dikwels romantiese vleitaal nie.

“Ek leen by hom die beskrywing “immergroen” Nancy was een van daardie immergroen-mense met soveel energie, lewensdrif en hartlikheid (soms ook ‘n tikkie ondeundheid en parmantigheid!)  dat jy vermoed het sy het die geheim ontrafel om vir altyd jonk en fleurig te bly.  Helaas bly daardie geheim onontrafel en ‘n ewige jeug ‘n onbereikbare droom. Die sware dag het onvermydelik aangebreek. Op ouderdom 84 moet ons ons swaargewig-buks vir oulaas groet.

“Verskeie generasies is by hierdie gelentheid verenig daarin dat die vlag in hul harte uit liefde en respek halfstok hang. Dit sal vir lank nie weer vrolik kan wapper nie”.

“OORLOG” OP MELODY SE DEK

November 25, 2019 in Uncategorized

“Hennie van Deventer volg die spoor van die Melody deur gevaarlike waters  langs die Oos-Afrikaanse kus…” So word vanoggend op Media24 se boekeblaaie berig in ‘n kort bekendstelling van my boek “Na verre hawens”. Ek wonder hoeveel mense onthou die seerower-aanval op die Melody in 2009.

Die huidige gesagvoerder van die Musica, kaptein Ciro Pinto, was destyds in beheer van die Melody. Hy het laataand – toevallig juis oor die onwaarskynlikheid van seerowery in die geweste – met Suid- Afrikaners by ’n kroeg sit en ginnegaap toe twee verskrikte passasiers aangehardloop kom met die skoknuus: “Ons word deur seerowers aangeval!”

Die ongeloof was groot. Die verrassingsaanval was ’n verbluffende 1 000 seemyl (sowat 1 850 kilometers) van die Somalilandse kus af. Die twee het voet by stuk gehou. Hulle het hortend vertel van ’n snelboot by die boeg, en van dapper passasiers se stryd om die vasberade aanvallers af te weer.

Kaptein Pinto het toe alarm gemaak. Hyself het na die brug gehardloop waar hy die kluis oopgesluit en pistole aan die Israelse veiligheidsmanne aan boord oorhandig het. Die seerowers het blindelings met hul handgranate en AK 47’s op die skip losgebrand. Die Israelse veiligheidsmanne het teruggeskiet.

Dit het soos “oorlog gevoel”, vertel kaptein Pinto. ’n “Honderd koeëls” het om die koppe van die veiligheidsmanne gefluit. ’n Veiligheidsman het ’n ligte kopwond opgedoen en ’n passasier is in die been getref. ’n Reddingsboot asook talle patryspoorte is stukkend geskiet. Die kort, hewige skermutseling is deur die veiligheidsmanne en passasiers gewen. Die aanvallers is verdryf en later aangekeer.

Een van die passasiers op die MSC Melody tydens die aanval was mev. Ria Schutte van Danabaai, by Mosselbaai. Haar vertelling laat jou hare rys. Die tumult het losgebars terwyl die meeste passasiers op ’n binnedek na operasangers sit en luister het, vertel sy. Eensklaps het geweerskote met die applous gemeng. Die gehoor het net vuurvonke gesien soos die aanvallers met handgranate en AK 47’s op die skip lostrek.

Haar man, Koos, het dadelik gesnap wat aan die gang is. Hy skree toe vir die gehoor: “Val plat, down, down.”

Passasiers moes dringend na hul kajuite terugkeer en is beveel om geen ligte aan te sit nie. Hulle trek toe maar sweetpakke en hul oranje reddingsbaadjies aan en wag … Sy gryp net haar pêrels, ID-boekie, ’n bottel water en jamaikagemmer vir naarheid as vlug in die reddingsbote hul voorland sou wees.

Die nag het verder rustig verloop. Die oggend loer Koos versigtig by die deur uit. “Meneer kan maar gaan ontbyt eet,” stel een van die kajuitpersoneel hom toe gerus. Die volgende middag het ’n Spaanse oorlogskip en ’n helikopter hulle verder tot by die Suez kom begelei. Daarna is saam met ’n vliegdekskip gevaar. Die ervaring was nogal “skrikwekkend”. Sy sal nietemin graag weer daarheen gaan. Dit verstaan ek maar te goed. Dis ‘n opwindende vaart.

Dat die bedreiging aan die bemannning van die Musica vat en vir hulle spanning inhou, kon ’n mens egter agterkom, veral aan die senior offisiere. My eie direkte ervaring was as lid van die sogenaamde “MSC Voyagers Club” (passasiers wat voorheen al op ’n MSC-skip gevaar het). Ons is deur kaptein Ponti genooi vir ’n formele welkom-terug-skemerkelkpartytjie op Donderdag 9 Mei in die deftige Crystal Lounge.

Ons gasheer daag toe nie op nie, omdat ons in ’n “sensitiewe area” is en “belangrike sake” op die brug sy aandag vereis. So is ons meegedeel. Die waarheid is natuurlik dat hy op waak was oor moontlike verdagte bewegings in die gevaarlike waters.

ONS GROET ONS GENERAALTJIE

November 20, 2019 in Uncategorized

Ons sakformaat-generaaltjie het ons ontval en in die harte van Volksbladmense van verskeie generasies hang die vlag uit liefde en respek vandag halfstok. Nancy Oosthuysen (84) was  fyntjies en kleintjies van postuur. Haar bydrae daarteenoor was enorm. Sy was knap, kordaat, lojaal, hardwerkend, propvol idees  – alles wat ‘n mens van ‘n joernalis kan verwag.

‘n Mens wens jy kon haar loopbaan statisties in perspektief plaas: deur byvoorbeeld hoeveel voorblaaie met impak uit haar skeppingsvermoë gebore is; hoe gereeld sy realistiese standaarde ver oortref het; by hoeveel jonger kollegas sy ‘n wonderlike werksetiek ingeprent het. Dit sou ‘n indrukwekkende totaalbeeld bied van haar diens aan Volksblad.  Terwyl van sulke dinge nie boekgehou word nie, moet jy egter maar op aanvoeling staatmaak. Myne sê vir my ons groet ‘n kollega soos min, klein van gestalte maar groot van statuur.

Van Nancy – wat  vandag  op 84 oorlede is  – het oud-kollega Jaap Steyn in sy biografiese werk “Sonkyker” geskryf dat die koerant-cliches van “immergroen” en “beeldskoon” haar tot aan die einde van haar loopbaan sou pas.  Jaap was nie verkeerd nie. Hy het net die tydsduur onderskat.

Al was sy amper al 25 jaar uit die tuig en volgens woordeboek-definisie ‘n veteraan, was sy een van daardie immergroen-mense met soveel energie, lewensdrif en hartlikheid dat jy vermoed het sy het die geheim ontrafel om jonk te bly. Haar belangstelling in die koerant en sy mense – haar mense –  het nooit verflou nie. Die wel en wee van ‘n tros waarderende oud-kollegas – selfs enkeles wat nou nog in diens is – het sy tot die einde met deernis op die hart gedra.

Dit was vir die Van Deventers ‘n vreugde om die laaste klompie jare hier in die Kaap die Bloemfonteinse konneksie voort te sit. Ons het altyd in ‘n gees van kollegialiteit lekker saam met die Oosthuysens gekuier en herinneringe oor die goeie ou dae opgediep. Die leemte sal lank ‘n diep seer wees.

WERKLIKE JAAGDUIWELS

November 13, 2019 in Uncategorized

Oor jaagduiwels in die Krugerwildruin het ek nog ‘n woord op die hart.

Dit is opvallend waar die snelstrikke opgestel word. Meesal laatmiddag op pad uit naby die groot hekke. Lekker inkomstetjie uit toeriste wat aanstoot om betyds by die hek te wees. Ek praat hul vinniger ry nie goed nie, maar hierdie mense is nie die primere jaagduiwels wat kameelperde, jagluiperds, hienas, koedoes, impalas en ‘n rits kleiner diertjies doodry nie.

Stel ondersoek in waar word die meeste gejaag, wie jaag die meeste, hoe vinnig jaag hulle werklik, en waar kom die meeste diere-ongevalle voor. Dan hoort die snelstrikke op ander tye op ander plekke as op diie oomblik om by die wortel van die kwaad te kom.