Laat ons weer oor die UDF besin

September 5, 2011 in Sonder kategorie

UDF-nostalgie is aan die orde van die dag. Verstaanbaar ook, want voormalige strydrosse teen apartheid is oor die algemeen diep teleurgestel deur die regerende party se rekord sedert sy bewindsoorname in 1994:

– Armoede en werkloosheid het toegeneem;

– landsburgers is weens misdaad onveiliger as ooit tevore;

– die gehalte van onderwys het verswak eerder as verbeter;

– meertaligheid het minder eerder as meer geword;

– belastinggeld word vermors en ondoeltreffend gebruik;

– regeringslui en staatsamptenare leef in uitspattige weelde;

– rassistiese taal en houdings is weer aan die opvlam;

– die regering is openlik teen mediavryheid en ‘n onafhanklike regbank gekant;

– korrupsie het ‘n integrale deel van die nasionale kultuur geword;

– politieke konflikte, ook in die regerende party, is op persoonlikehede eerder as beleidskwessies gebaseer;

– deelnemers aan alle kante van sulke konflikte gebruik intimidasie-tegnieke om hul sin te kry;

– immigrasie word wanbestuur terwyl geweld teen (swart) buitelanders kort-kort uitbreek …

So sou ‘n mens kan aanhou. Dit alles laat mense wat in die jare tagtig by die United Democratic Front betrokke was, wonder hoekom hulle ooit besluit het om te ontbind en die land in die hande van die ANC te plaas. Ek self moet ook hierdie nostalgie bely.

Tog moet die UDF ook nie romantiseer word nie. Ons moet byvoorbeeld nie vergeet van halsnoermoorde nie. Nietemin was daar sterk leiers wat wanpraktyke aan die kaak gestel en beveg het, en was die UDF ‘n gemeenskaplike aksie van ‘n groot verskeidenheid burgerlike groeperings. En dit was nierassig in die ware sin van die woord: die beginsel dat ras geen rol moet speel nie. Terugskouend kan ‘n mens wonder: Wie het nou eintlik die stryd teen apartheid gewen? Het die UDF met sy in beginsel geweldlose stryd nie meer reggekry nie as die ANC met sy sogenaamde gewapende stryd wat nooit kon slaag nie en dikwels die vorm van immorele aanvalle op weerlose burgerlikes behels het? Was die gees van die UDF nie demokratieser as die ANC se verbintenis tot ‘n eenpartystaat nie? Wat van ander politieke bewegings, veral die Swartbewustheidsbeweging, wat byvoorbeeld op die Soweto-opstand uitgeloop het?

Baie van hierdie vrae word aan die orde gestel in ‘n onlangse lesing deur Allan Boesak, ‘n leiersfiguur in die UDF se destydse stryd, wat nou hier op LitNet gelees kan word. Lees dit en kom neem hier deel aan die gesprek.

* Stuur ‘n e-pos met die woord “Ja” in die onderwerpveld na [email protected] om oor nuwe inskrywings op hierdie blog ingelig te word.

Laat 'n Antwoord

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Vereiste velde word aangedui as *.