Jy blaai in die argief vir 2014 Februarie.

Weerberig (2)

Februarie 24, 2014 in Uncategorized

Die warm lug van Afrika is maklik om in te asem – sag en vogtig. Die son skyn warm op my arms, ek kan eintlik voel hoe die Vitamine D versprei.

Toe ons terugkom van New York af, was die sneeu so dik dat dit weke lank die landskap bedek het. Die sneeubloeisels in die bome het in yskristalle verander; een helder sonskynmiddag was daar orals ligprismas in die kaal boomtakke.

220

Ys-stalagtiete drup orals.

216

Waar ons die sneeu omgedolwe het om Sneeuman nr. 4 te bou, lyk dit soos die punte van ‘n hoogs suksesvolle meringue net voordat dit oond toe gaan.

Daisy-hond staan tot by haar elmboë in die sneeu en as sy ‘n bal terugbring sodat my dogter dit weer kan gooi, moet sy deur die sneeu huppel soos wat ‘n dolfyn deur golwe spring om enigsins te kan vorder. Sy speel te heerlik: jaag agter die bal aan, verloor dit kammakastig, bespring dit dan en begin die energieke terugtog.

My eie terugtog word met drie uur vertraag: twee uur in Washington en een uur in Dakar. Die doeanebeampte se Afrikaans op OR Tambo: “Welkom terug!” is lafenis vir my siel.

In die pos wag daar ‘n simpatiekaartjie van die dierehospitaal af en ek is opnuut hartseer oor my ou Skoonlief…my liefste kat, wat my dogter destyds vir my gegee het.

In ‘n laai kry ek ‘n ou foto’tjie van my dogter. Die kamera het haar mooi glimlag vasgevang, die toegeneentheid in haar oë.

Eenuur in die nag sit ek hier: vlugvoos, helder wakker en sonder my viervoetige troostertjie. Die wit kat is nêrens te siene nie – volgens Laatlam het sy basies vir my gesê: “Ef jou,” toe ek haar met groot bohaai wou groet.

Tog is die warm Afrikalug soet in my longe.

 

 

St Paul’s Chapel in New York

Februarie 19, 2014 in Uncategorized

100_1295

Oorkant die straat van waar die Twin Towers gestaan het, is daar ‘n kerk, ‘n ruim dog eenvoudige reghoekige gebou wat reeds in 1766 ingewy is, met antieke glasvensters – nie gekleurde glas nie, net met ‘n effense liggroenigheid hier en daar in die klein panele. Voor is daar ‘n reling, waar New Yorkers haastig kom kniel, vinnig bid, weer verdwyn. Eenkant staan ‘n hoë, witgeverfde preekstoel met goue afwerking en ’n trappie en in die middel, op die kaal plankvloer, is rye stoele in ‘n reghoekvorm gerangskik. Agter teen die muur staan twee geverfde houtkerkbanke, maar die verf van die rugleunings is erg beskadig. Skrape en kolle getuig van die onrustige slaap van uitgeputte reddingswerkers wat net so in hulle  klere en stewels op ‘n kerkbank gaan lê het in die eerste dae na 11 September 2001.

In 1776 het die kerk die groot brand in New York oorleef danksy ‘n brigade wat die kerk met emmers water beskerm het; in 2001 word dit “the little chapel that stood”. Buite in die kerkhof het die geweld ‘n boom ontwortel, wat skuins oor die geskiedkundige grafstene geval en hulle beskerm het. St Paul’s word die hart van ‘n merkwaardige bediening, waar altesaam meer as 14 000 vrywilligers dag en nag tot in Meimaand 2002 ondersteuning bied aan die honderde reddingswerkers, met kos, mediese sorg, berading, gebede en ‘n plek om te rus: “Medical personnel, massage therapists, chiropractors, podiatrists, and even musicians, transformed the chapel into a sanctuary of hope and healing.”

‘n Aangrypende uitstalling in die kerk, “Unwavering Spirit: Hope and Healing at Ground Zero”, vertel van die bediening aan brandweermanne, konstruksiewerkers en polisie. Blyke van meelewing het vanoor die hele wêreld ingestroom. ‘n Kind het byvoorbeeld ‘n teddiebeer gestuur, ten spyte van die teenstand van haar grootmense. Dit was die begin van ‘n vloedgolf, sodat die vrywilligers later op elke nuut-opgemaakte kampbedjie ‘n sagte speelding kon neersit; troos wat die uitgemergelde werkers onbeskaamd verwelkom het.

Elke dag om 12:30 is daar ‘n diens: “Prayers for Peace”. Die klok word in vier stelle van vyf slae gelui, die New Yorkse Brandweer se huldeblyk aan ‘n gevalle kameraad. Die predikant lees ‘n Bybelvers en gaan dan voor in verskeie gebede. Hier is die slotgebed:

Final Thanksgiving Prayer

O God, who created all peoples in your image,

we thank you for the wonderful diversity of races and cultures in this world.

Enrich our lives by ever-widening circles of fellowship,

and show us your presence in those who differ most from us,

until our knowledge of your love is made perfect in our love for all your children;

and give us the heart of Jesus. Amen.

New York, New York

Februarie 18, 2014 in Uncategorized

In plaas van Maandagoggend rustig die pad te vat, trek ons Sondagnag halfdrie weg New York toe, om die dreigende sneeu te probeer voorspring. Ten spyte daarvan, ry ons nog steeds die laaste ent pad in warrelende sneeu – my skoonseun skakel die motor se ligte vol aan en sê: “Look! It’s Star Wars!” Ja waarlik, die triljoene warrelende vlokkies maak lang ligstrepe, kompleet soos die laserstrale van wetenskapsfiksie.

Net na ses die oggend parkeer ons die motor in ‘n beknopte kelder en gaan soek lafenis by die kafeetjie langs ons hotel. Die Turkse eienaar en sy vrou laat ons genadiglik binne, al is hulle nog nie heeltemal gereed vir klante nie. Warm tee was nog nooit so lekker nie… Ons kan nog nie inboek nie en besluit om die subway na Central Park te haal.

G’n museum is dié tyd oop nie, dus loop ons die park binne, beland by die Reservoir en bou ‘n sneeumannetjie op ‘n muurtjie, stap dan dieper die park in.

100_1267

Knoetsige ou boomstamme maak donker patrone onder hulle vragte sneeu.

100_1270

Dis bitterlik koud, maar ons is goed gepantser. Die sneeu maak kolle op my bril, maar dit gaan niks help om dit te probeer afvee nie. Ons word wonderlik beloon vir ons dappere ontbering:

100_1271

Stylvolle “uptown” NewYorkers is besig om hulle honde in die sneeu te laat baljaar. Terwyl hulle base mekaar op die naam groet en gesels, hardloop en speel die honde, heeltemal uit hulle velle uit van opwinding. ‘n Goue en ‘n swart Labrador rol om en om in die sneeu, kry mekaar (sagkens) aan die keel beet, spring dan weer weg en hol soos maniakke. ‘n Pug draf stywerig, haar pootjies in kousies gehul, ‘n elegante jassie oor die rug. Nelly, ‘n “Samoyed”, maak beleefd met ons kennis en haar eienaar vertel dat sy floreer in temperature onder vriespunt. Sy is die mooiste hond, omtrent so groot soos ‘n bokser, met ‘n spits snoet, punt-ore, donker oë en digte wit wolpels. ‘n Kenmerk van dié Siberiese honde is hulle swart lippies, wat dit laat lyk asof hulle glimlag – Google noem dit die “Sammy smile”. Nou en dan kry ‘n hond ‘n gier en hardloop sommer ‘n koers in, tot konsternasie van sy baas of nooi. My dogter gee later ‘n raak beskrywing: “Ons het ‘n hele gemeenskap ontdek!”

So ontdek ek, na ver stap in die koue, ligamente waarvan ek nog nooit voorheen geweet het nie. In my hart dartel ek langs Broadway, maar in werklikheid kan ek daardie aand skaars myself tot by die Majestic Theatre voortgesleep kry om die vervoering van Phantom of the Opera te gaan beleef.

100_1287

Laatnag koop ons vars-gesnyde vrugte by Walgreens. Die sappige tropiese geure was nog nooit so lekker soos in die stad wat nooit slaap nie.