Jy blaai in die argief vir 2013 September.

by elizac

AS MENS TIEN WORD…

September 14, 2013 in Uncategorized

… moet jy ‘n partytjie hê. Aanvanklik het ons sewe kinders genooi. Saam met die verjaardagmeisie was dit ag. Toe het daar nog niggies en nefies bygekom en op die ou-end was daar tien. Die meeste van hulle tien jaar oud. Weet julle hoe voel dit om tien tienjariges te probeer beheer by ‘n mini-golf speelplek? Dit is amper soos om katte in ‘n kraal te probeer kry. Toe val een boonop en breek haar voorste tand. Omdat sy soos ‘n bok op ‘n plek gaan klim het waar daar duidelik staan “geen ingang”. En omdat sy aanhou speel, al sit en wag die oom al vir haar in die bakkie. Baie bekkig. Ek moes haar aanspreek, omdat sy oor ‘n hoë heining klim. “No, I can”, seg sy vir my en foeter oor die heining. En later word daar ewe vir my gesê: “I do speak English”, omdat ek vir hulle “Yizani!” skree. Toe sê ek maar mooi, ja, en ek praat ‘n bietjie Xhosa en ek gaan dit gebruik wanneer julle nie vir my op Engels luister nie!

Hier is ‘n foto van die verjaardagkoek.

Sesona moes self bak en self die versierings maak. Ek het botterversiersel gebruik, want ek hou niks van fondantversiering nie. Wat is ‘n koek nou in elk geval sonder ‘n lekker stuk versiersuiker?

Hier is nog ‘n foto:

Ek is baie bly ek het die dag oorleef. Teen half 3 het ek die oorblywendes in die kar geboender en by hulle se ouers gaan aflaai!

by elizac

SO LYK MY WERKPLEK

September 13, 2013 in Uncategorized

En ek moet sê: op die foto’s lyk alles mooi skoon en groot! Tot jy nader kyk.

Hier is my kantoor. Ek het intussen die lessenaar geskuif, aangesien my rekenaar deur die venster van my lessenaar af gesteel is. Die kantoor is omtrent 3m X 2,5m.

Soos julle kan sien, is daar nie baie pakplek nie. Ek sal nogal hou van so ‘n muur met boekrakke. My liasseersisteem is op die vloer…

Hier is nog ‘n foto. My lessenaar staan nou in die hoekie en ek moet met my rug na die deur toe sit. Ek het ook ‘n stel “pigeon holes” in die kantoor gehad vir pakplek, maar die het ek nou in die gangetjie voor die deur staangemaak.

En dit is wat ek elke oggend sien wanneer ek by die werk aankom. As daar nie ‘n klomp studente in die pad staan nie. Soos julle kan sien, gebruik almal van ons die vloer as liasseersisteem.

Die gang op pad na my kantoor. Die arme dosente op links het nie eens ‘n venster om by uit te kyk nie. Ek weet regtig nie hoe ‘n mens so kan werk nie. Ook geen privaatheid nie – die studente kan na jou staar deur die glasvensters. Baie dosente plak plakkate op die vensters vir privaatheid. Hierdie kantore is ook oop bo. Daar is geen manier waarop jy met ‘n student privaat kan konsulteer nie. Jy kan ook nie in vrede sit en werk nie, want jy moet na al jou kollegas se gepraat en/of gospel luister.

Ons het wel ‘n pragtige kampus. Dit is 35km buite Oos-Londen – wat natuurlik sy nadele het – maar dit bly mooi. En lekker koud in die winter! Die studentekafeteria is onder links en die koshuis is in die verte.

Hier onder is ‘n foto van die rolstoel oprit na die boonste vloer. Moenie opgewonde raak oor die lugversorging nie – dit is vir die rekenaarlokale op die onderste vloer. Die oorspronklike ontwerp van die kampus was vir ‘n hoërskool. Die destydse Ciskei-regering het besluit om dit sommer te gebruik vir die technikongeboue. As die wind waai, sing daardie reëlings behoorlik!

En nou kom ons by die detail. Waarskuwing: nie geskik vir sensitiewe siele nie!

Hier is ‘n foto van die seepbak in die toilette wat ek moet gebruik. Om seep te kry, moet jy jou hand onder die deksel insteek en uitskep. En ek is baie dankbaar, want ten minste is daar seep. Op ‘n stadium het ek gaan kla, want daar was nie seep nie en die skoonmaaksters het net skouers opgetrek. Volgens hulle was die bakkie “broken” en daarom het hulle nie nodig gehad om seep in te sit nie.

Hierdie is ‘n klein krakie in die muur agter die toilet.

Vra my nou wat hierdie is. Ek wil nie weet nie, maar ek vermoed dit is oorblyfsels van toe die duif een naweek sowat drie jaar terug in die toilette oornag het. Kyk ook hoe mooi skoon is die lysies…

Aan die moontlikhede vir hierdie vlek wil ek nie eens dink nie. Dit sit seker al vyf jaar teen die muur. Maar kyk hoe mooi blink die vloere – alles word gepolitoer en die vullis word na die hoekies geskuif.

En ek het maar net Dinsdag so in my omgewing ‘n paar fototjies geneem. Hoop julle het die vertoning geniet!

by elizac

DIT MOET VRYDAG DIE DERTIENDE WEES

September 13, 2013 in Uncategorized

My lewe by die werk grens dikwels aan die belaglik. Maar vandag oortref weer ander dae in terme van waansin.

Vir absoluut jare het ons ‘n oulike teekamer gehad waar ons tee kon gaan drink vanaf kwart oor tien tot half elf. Ons kon ook middagetes daar kry teen ‘n gesubsidieerde prys vanaf so kwart voor 1 tot 2h elke dag. En ons is bedien deur ‘n kelner. As ek hard dink, sal ek waarskynlik nog sy naam onthou. Na ‘n klompie jare het die universiteit (daardie tyd technikon) se klasse so uitgebrei, dat ons ook oor middagetes begin klas gee het. Dit het veroorsaak dat ‘n mens nie altyd op die voorgeskrewe tye vir jou middagete kon gaan nie. Ook het ‘n ander spysenier oorgeneem en hulle manier van kos maak het nou nie altyd met die Westerse smake ooreengestem nie. Plus ek hou daarvan as my kos goed lyk en soms lyk dit eienaardig, al smaak dit lekker – baie vol fiemies!

Nietemin, die idee was daar. Ek kon gaan tee drink het as ek wou en ek kon gaan eet het as ek wou. Meestal kon ek net op ‘n Woensdag gaan tee drink het, aangesien my klasse grotendeels deur teetyd plaasvind.

So ‘n maand of drie gelede het ons gehoor dat ons van nou af vir ons eie tee sal moet betaal, aangesien die spysenieringsmaatskappy ‘n massiewe bedrag vra om vir die vyf of ses mense wat wel tee of koffie drink te voorsien. Dit op sigself is nie vir my ‘n probleem nie. Ek is heeltemal bereid om vir ‘n koppie tee of twee een keer ‘n week te betaal. Maar toe hoor ons, ons sal R10 moet betaal vir ‘n tee/koffie wat ons self moet maak. Dit is ek nie bereid om te doen nie. R5, ja, maar nie R10 nie. Dit betaal ek hier by ons in ‘n restaurant en dan word ek bedien met ‘n pot tee. Plus suiker en regte melk.

Vandag stap ek toe af om te gaan kyk of ek kan tee kry en watter van die stories waar is. Ek word begroet met ‘n leë teetafel. Geen koppies. Geen pierings. Geen lepels. Om nie eens te praat van tee en suiker nie. Of melk. ‘n Vriendelike, onbekende man begroet my. Hy sal gaan uitvind of ek kan tee kry. Kom hy terug: “Ja, jy kan ‘n teesakkie kry teen R1,90 en ‘n pakkie suiker vir 50c.” Hy weet nie of ek sal kan water kry nie. Eers terug kombuis toe om te vra. Die water is glo verniet. En melk? Ja, hulle het Cremora. Ek soek nie Cremora in my tee nie. As ek wil sleg tee drink, hoef ek nie daarvoor te betaal nie. Hy sal gaan vra. Terug kombuis toe. Hy kom terug. Nee, ek mag nie melk kry nie. Teen die tyd het ek al amper trane in my oë. Hy belowe hy sal met die persoon in beheer praat en as hy nie met haar enige vreugde verkry nie, sal hy met iemand hoër op praat.

En nou? Waar moet ek nou ‘n koppie tee kry? Ek het al voorheen my eie teesakkies en suiker saamgekarring – selfs my eie teeketel in die kantoor gehad. Die probleem is dat ons kantoortjie klein is en daar is nie veel plek vir ekstras nie. (Ek sluit ‘n foto van my kantoor in dat iemand my moet jammer kry – en ek het ‘n “goeie” kantoor!) En is die idee van ‘n teetyd dan nie dat jy met jou kollegas moet interact nie? Net so ‘n bietjie van ‘n breuk vat voordat jy jou weer hart en siel in jou werk werp nie?

Ek sal ‘n plan moet maak. Mens het mos darem so af en toe lus vir ‘n teetjie. En teen dié tyd is ek al meer as gewoond daaraan om planne by die werk te maak.

NS. Ons is terug by die werk. Na sewe weke se staking. Vra my hoekom dit so lank geduur het. Dalk skryf ek daaroor in ‘n ander blog?