Jy blaai in die argief vir 2012 November.

by elizac

NET IN DIE OOS-KAAP

November 25, 2012 in Uncategorized

Die Oos-Kaap, en dan veral Oos-Londen, is ‘n plek waar ek my nou reeds die helfte van my lewe bevind. Al het ek aanvanklik gedink ek sal net twee jaar bly en dan “huis toe” skuif. Maar selfs al bly ek reeds so lank hier, is daar talle dinge wat my in verstomming laat, en telkemale sê ek vir myself: Nou het jy alles gesien.  En dan is dit nie waar nie.

So is daar ‘n paar eienaardighede waarmee ek nou al leer saamleef het. Soos die swak bestuurders. Veral hierdie tyd van die jaar is dit of almal nou net mooi ordentlik vies is vir mekaar; dus gebeur daar allerhande vreemde goed. Soos mense wat te lui is om om te ry sodat hulle kan regs draai en dus sommer teen die verkeer in op die regterkantste baan deurskiet om regs te draai. Of die skepsel wat op die N2 die afrit mis en dan summier die voertuig in trurat gooi en agteruitry op die snelweg na die afrit toe. Met sy noodligte aan, net sodat jy darem kan sien daar is ‘n probleem. Of die mense wat altyd in die linkerkantste baan parkeer – ook met noodligte aan. ‘n Mens leer baie vinnig om altyd regs te hou. Flikkerligte is ook bloot vir versiering daar, veral met krismistyd.

Dan is daar ook die tipiese Ingelse klubkultuur waarmee ek nog nie kon vrede maak nie. Woensdagaande en Vrydae en dalk Saterdae word daar gemuurbal (of watter sport jy ookal beoefen) en dan direk daarna begin die steak, eggs and chips, asook die bier. Sekere aande van die week sorg jy maar dat jy vroeg op pad terug huis toe is, sodat jy hierdie skare kan vermy.

Maar gister het ek weer ‘n nuwe ding beleef. Peetkind word genooi vir ‘n verjaardagpartytjie. Dis haar beste, beste vriendin, Lindiwe se verjaardag. Peetma gaan koop die Barbie en gooi haar in ‘n sak, tel vir peetkind op en gaan laai haar af. By Lindiwe se huis gaan daar nog nie veel aan nie, ten spyte daarvan dat ons reeds ‘n kwartier laat is. Lindiwe speel in die agterplaas met haar maatjies op ‘n springkasteel, maar toe ek vra waar die birthday girl is, antwoord ‘n dame uit die kombuis dat dit eintlik Lindiwe se antie is wat verjaar. Ekskuus???? Waarom dan ‘n negejarige nooi vir die partytjie? Antie Enita is glo 40 en Lindiwe het haar maatjies genooi om saam te kom vier. Daar is nêrens ‘n teken van koek of koeldrank nie, maar ek los vir Barbie by antie Enita en gaan huis toe.

Net na vyf gaan haal ek weer vir peetkind. Stap by die voordeur van die baie ghrênd huis in, net om ‘n klomp uitgegroeide mans voor die tiewie aan te tref en die kinders voor ‘n ander tiewie. Hulle gaan nou ‘n video kyk. Almal se gesiggies is pragtig geverf en hulle is al uitgespring en uitgeswem. Ek sê vir peetkind sy moet dankie sê dat ons kan gaan. Nee, nou moet hulle eers die koek uitbring. Hier kom ‘n yslike blou en wit koek uit met “Happy 40th birthday Enita” daarop geskryf en – wat ek aanneem – veertig kerse daarop. Ons sing almal lustig “Happy birthday” en ek sit in met “Mnini emnandi kuwe”. Koek gesny en daarna word die sjampanje oopgemaak.

En toe, en ek wens ek het gelieg, maar dis die waarheid, skink die moeder van die huis vir elke kind ‘n halwe glas sjampanje! Ek het peetkind geroep en my kop geskud vir nee. Sy is nege. Haar maatjies is nege. Daar was kindertjies van vyf en van ses teenwoordig. Almal het sjampanje gekry. Ek het op daardie stadium vir peetkind onder my vlerk gesit en gesê sy moet die anties bedank en ons moet ry. Lindiwe se ma het vir haar ballonne gegee en die verpligte “party pack” vir dogtertjies.

Aan geld was daar beslis nie tekort nie. Peetkind het ringe en armbandjies en ‘n sonbril en weet-nie-wat- alles-nie uit daardie party pack gelig.

Maar common sense? Beslis nie.

by elizac

Tannie Bettie (opvolg)

November 20, 2012 in Uncategorized

Ek het tannie Bettie toe Vrydagaand gebel en gevra na watter kerk haar dogter gaan. Antwoord: geen kerk nie. Die godsdiensding is nou glo ‘n nuwe ding. Toe sê ek maar vir haar ek is baie bekommerd, en is eintlik op soek na iemand wat haar kan rondry as sy die behoefte het.

Vanaand bel sy hier: weet jy, sê sy, ek het iemand gekry wat bereid is om my winkels toe te neem en dokter toe as ek dit nodig kry. Dis tannie Marie se dogter.

Ek ken vir tannie Marie. Ek ken nie die dogter nie, maar ek glo hierdie keer is tannie Bettie in goeie hande.

by elizac

DIE ZOMBIES IS MET ONS

November 16, 2012 in Uncategorized

Ja, ek weet ek is ‘n bietjie laat met die Halloweenstories, maar Halloween het vanjaar laat my kant toe gekom. Gewoonlik glo ek nou nie in goed soos zombies nie, maar ek het lank oor hierdie een gedink en dis moontlik die beste verklaring.

Ek dink regtig daar staan “MOER MY” op my voorkop geskryf, want anders kan ek nie verduidelik hoekom ek gereeld in vreemde situasies beland nie. Ek is seker ek lyk vir ‘n sekere tipe mens net soos ‘n baie groot teiken. En gewoonlik beland ek in hierdie situasie uit die goedheid van my hart en is dan stomverbaas oor die ander persoon se reaksie. (Wat sê die Ingelse van die Road to hell en good intentions?)

So word ek verlede Vrydag gebel deur ons plaaslike CANSA-dame. Sy het ‘n oproep gekry van ‘n ouerige Afrikaanse dame. Die het nou kanker en sy sal graag die ondersteuningsgroep se vergadering wil bywoon. Maar ek moet die tannie bel en ‘n afspraak maak en dan moet ek die foon laat lui tot die antwoordmasjien aangaan, en dan moet ek neersit, en dan moet ek weer bel, en dan sal die tannie antwoord, want sy loop met ‘n loopraam en dit vat haar lank om tot by die foon te kom. Sy gee die tannie se naam vir my. Kom ons noem haar Bettie Vermaak.

Nou, Oos-Londen is baie klein, veral wat die Afrikaanse gemeenskap betref en gewoonlik het ‘n mens nogal ‘n idée van wie is wie in die gemeenskap. En ek het al met tannie Bettie Vermaak te doene gekry, seker so goed tien jaar gelede. Op daardie stadium het sy kliphard probeer om die Oos-Londonners ‘n bietjie kultuur aan te leer, maar ek dink haar pogings het op klipgrond geval. Sy is ook bekend in kultuurkringe in die Baai, en klink my sommer ook in die res van Suid-Afrika. Sy gooi die name rond van mense wat sy ken. Ek luister. En so vertel sy my sommer haar hele lewensverhaal: van die twaalf moeilike jare met ‘n psigopaatman, van haar breuk met die kerk, van haar vele ondersteuningsgroepe waarmee sy haarself besig gehou en van haar stryd om vier kinders groot te kry.

Ons maak ‘n afspraak vir hierdie Dinsdag, want soos die noodlot dit nou wil hê, is Dinsdag Reik-na-Herstel se laaste vergadering van die jaar en ek kan vir ‘n slag dit bywoon. Ek sal haar kwart voor 2 optel. Maar, waarsku sy, ek moet versigtig wees vir die afdraend na die huis toe, en die huis het nie ‘n heining voor nie.

Intussen vergeet ek bietjie van my afspraak met Bettie Vermaak, maar onthou Dinsdagoggend weer. Ek is hondsiek van ‘n virus wat my beetgepak het en as ek opstaan, wil ek omval. Maar ‘n belofte is ‘n belofte en ‘n medekankerlyer in nood is ‘n persoon in nood. Dus sweef ek in my supersoniese Amerikaanse karretjie na die adres toe. Ja, dit moet die huis wees: geen heining nie, steil afdraend na die garage toe, maar ek het al erger gesien en trappies sonder reëlings tot by die voordeur. Dinge lyk so ‘n bietjie donker, maar dis nie my tuin nie en het dus niks met my uit te waai nie.

Die deur gaan oop en daar staan Bettie Vermaak: ‘n kromgetrekte tantetjie (sy is nie ‘n tannie nie) staan in die deur en leun oor haar kierie. Agter haar is die dogter met styfgetrekte hare en rooi waterstewels aan. “Og,” maak ek praatjies in my mooiste Afrikaans. “Hoe hanteer jy hierdie trappe?” “Nee,” sê sy, “as mens mos in die pad is, kan jy nie kla nie.” Daai dogter raak al hoe besiger en ek dog, alla, dis mos nou nie iets wat ‘n mens vir ‘n vreemdeling sê nie. Maar ek dink toe miskien is hulle nou net bietjie moeg vir mekaar en is die dogter uitgeput na ‘n moeilike jaar en het sy ‘n bietjie van ‘n ruspose nodig. Dis tog goed dat ek die ma uitvat vir ‘n tydjie. Dogter sê ek moet asseblief maar boontoe parkeer wanneer ek terugkom, die pad is te steil en rol yslike klippe met haar klein lyfie voor my kar in.

Dit neem ons seker goed tien minute om die sowat vyf meter vanaf die voordeur tot by die kar te stap. Intussen ruk die dogter haar ma se loopraam uit haar kar uit en  sukkel dit in my kar in. Sy lyk behoorlik soos ‘n waterstewelkryger. Maar sy help die ma nie en self is ek ietwat swak en vol kieme.

Metterwoon is ons daar weg, ek en Bettie woon die vergadering by, ons drink tee en eet koek en meer as twee ure later is ons weer op pad terug huis toe. Spitsverkeer in Oos-Londen, maar ons het toe net so voor die ergste die pad kon vat. Al waaraan ek kan dink, is dat ek darem nou baie graag by die huis sal wil kom en wil gaan slaap. Ek is pap.

Terug by Bettie se woonplek bel ek die dogter om haar ma te kom haal. Maar die foon lui net. Ek parkeer maar weer die kar teen die afdraend (so steil is dit nou ook nie) en klim uit en haal solank die loopraam uit. Hier kom die dogter aan, maar sy stap so heen-en-weer. Eers stap sy tot by die kar en gaan staan met haar vinger teen my bors: “Sê jy nou net vir my: wat se leuens het my ma nou weer vir jou hierdie hele tyd oor my vertel!” Ek is skoon verstom, maar ek dog toe nou kom ons praat rustig, want hoe gouer ek nou vir Bettie uit die kar het, hoe gouer kan ek huis toe gaan.

“Weet jy,” sê ek, “ons was nou by ‘n vergadering en ons het werklik nie tyd gehad om veel te praat nie.”

“Sy lieg mos vir mense!” sê die dogter. “Vertel allerhande leuens! Sy is ‘n intelligente vrou en dan maak sy stories op en vertel dit vir ander!”

Nou kyk ek haar. In my kop bereken ek allerhande redes vir die vrou se – vir my – onvanpaste optrede. Intussen sit Bettie nog in die kar en kan nie uitkom nie, want die dogter staan aan die ander kant van die deur.

Ek sê vir haar: “Lyk my jy is kwaad.”

“Ja!” sê sy. “Jy sou ook kwaad gewees het! Hier kom mense na jou huis toe en hulle beledig jou!”

Ek sê: “My skat, waarvan praat jy?” want toe wil dit al vir my lyk asof sy vir my beskuldig.

“Moenie vir my skat sê nie!” sê sy. “Jy kom hier na my huis toe en dan beledig jy my trappe!” Die vinger gaan lug toe: “Jy sal met God moet praat! Jy sal moet regmaak met die Here!” Ek maak my mond oop en daai vinger waai weer lug toe. Gelukkig is dit die voorvinger en nie die middelvinger nie: “Nee! Moenie met my praat nie! Praat met die Here! As jy iets te sê het, sê dit vir die Here!” Ek sê vir haar: “Dalk moet jy met die Here praat.” “Ek praat elke dag met die Here! Elke dag! Die hele tyd,” skree sy. En sy stap weer weg na haar voertuig toe. Bettie probeer die saak beredder, maar daar is geen salf aan die dogter te smeer nie. Ek kan sien die tannie sink behoorlik weg in die voorste sitplek van skaamte.

“Weet jy,” sê ek, uiterlik kalm, maar in my siel borrel die onrus, “God het gesê as daar iets verkeerd is tussen ons moet ons dit eers onder mekaar uitsorteer voordat ons na Hom toe gaan.”

Sy kom weer aangestap na my toe (gelukkig is die kar se deur nog tussen haar en my), kruis haar arms oor haar bors en sê: “Nou toe, praat!”

“Ek is vreeslik jammer as ek jou trappe beledig het,” sê ek so kalm as moontlik, maar in my kop woer dit van Wat De Hel? Is ek regtig besig om om verskoning te vra omdat iemand dink ek het haar trappe beledig? “Ek het werklik nie bedoel om aanstoot te gee nie.”

“Stop net daar,” skree sy. Ek kan sien sy is beslis nog nie afgekoel nie, maar dit lyk my nie sy weet wat om verder te sê nie. Toe sien sy die volgende teiken raak: mammie. Met die kom sy om die kardeur en gaan buk so by haar ma met haar vinger teen haar ma se bors: “En nou vra jy hierdie vrou om verskoning vir wat jy gesê het!”

Ek sê vir haar: “Weet jy, ek is regtig baie siek en ek wil graag by die huis kom. Jou ma het nie nodig om my om enigiets verskoning te vra nie.”

“Ja!” sê sy. “Sy’t gesê ‘n mens is in die pad!”

“Ek weet mos jy wil my nie hier hê nie,” sê Bettie. “Dis ek wat in die pad is. Ek weet dit mos.”

Ek val weer in: “Jou ma hoef nie vir my om verskoning te vra nie. Sy het niks gesê waaroor ek aanstoot geneem het nie.”

En so help die dogter darem toe vir ma uit die kar uit.

Ek het huis toe gery en sommer in die kar al aan die huil geraak. Gister by my dokter om hulp gaan vra. Hy sê dit klink vir hom of die vrou een of ander psigose het – al die tekens is daar.

Intussen bly Bettie by die dogter. Klaarblyklik het die dogter nog Dinsdagmiddag die een en ander te sê gehad oor my.

Dis sulke tye dat ek wens ek kon ook soos daai Amerikaanse vroue op die tiewie my lyf so orent trek en my borste ophyg na bo en dan ‘n uitgedraaide “EXCUUUUUUUUUSE MEEEEE!” laat los. Met my borskas in my slagoffer se gesig.

Maar dit sal nou nie werk nie. In elk geval is daar mos nie veel van my borskas oor nie.

Ek probeer al twee dae lank sin maak uit die voorval. En miskien is die antwoord dat daar geen sin is nie. Dr Phil sê mos altyd: Their is no sense in nonsense.

Maar as jy my vra of ek in zombies glo, sal ek jou na ‘n huis hier naby vat. Ene met ‘n donker tuin, ‘n steil afdraend en trappies sonder reëlings.