by crito

Onwillig

Augustus 21, 2019 in Uncategorized

P.G. du Plessis: Hy was ’n rukkie pagter hier – ’n huldiging, saamgestel deur Heilna du Plooy. Resensie: Francois Smith (Rapport Boeke)
Smith is nie iemand wat doekies omdraai nie. Hoeveel respek hy ook vir P.G. du Plessis het, en hoeveel agting hy het vir die uitstekende huldingingsbundel wat Heilna du Plooy tot stand gebring het, kan hy nie swyg oor die groot ironie wat die bundel omgeef nie. Du Plessis word gehuldig deur die mense wat hy verpes het, literatore. Smith noem nie of daar ook ’n bydrae is deur Deon Opperman, wat Du Plessis buite die literêre sfeer meegemaak het, en ‘n deel van sy lewe kan belig wat min mense geken het. Ek hou van die besadigde trant van die bespreking, en die manier waarop hy die koerantleser laat verstaan dat dit ’n bundel is wat ook gewone lesers se aandag met wetenswaardighede sal beloon, al sou die onderwerp self nie vrede hê met die hele projek nie.

In my vel, deur Azille Coetzee. Resensie: Lindie Koorts (Litnet)
Ek is versot op resensies wat geskryf is nie om ’n opdrag uit te voer nie, maar om die intense reaksie van die resensent op skrif te stel. So iets kan makliker aangepak word in die kuberruim as op koerantpapier – ruimte is geen belemmering nie. Coetzee se ondervindings, soos in haar boek beskryf, word vir Koorts ’n sneller vir die besinning oor haar eie ondervindings. Sy bespreek en beskryf albei, en in haar sintese vind sy dan dat In my vel ’n grondverskuiwende boek is: “Dit bevat die gesprekke wat ons behoort te hê – nie net in kammakastige “woke” kringe nie, maar in ons hoofstroom. Dit open die weg vir ons om ons verlede in die oë te kyk, en dit dui vir ons ’n rigting aan vir die toekoms.” In die kern van die boek identifiseer Coetzee ’n vraagstuk: “Hoe kan ons op ’n aanvaarbare manier Afrikaans wees vandag?” Vir Koorts het Coetzee se antwoord daarop duidelik ’n enorme indruk gemaak; Koorts se bewoording daarvan, in sy volle uitvoerigheid, is ’n baie lofwaardige poging om ’n totaal eerlike resensie te gee.

Koshuis, saamgestel deur Erns Grundling; Hostel, saamgestel deur Hein Willemse. Resensie: Hans Pienaar. (LitNet)
“Dit is natuurlik onhaalbaar en selfs onregverdig om Hostel en Koshuis te nougeset te wil vergelyk.” Tog kry Hans Pienaar dit reg om ’n heel onderhoudende ressensie-essay oor die twee boeke te skep; dit is op ’n veel meer uitdagende intellektuele vlak as wat ’n koerantresensie sou kon dra (gegee die ruimtebeperkings), en Pienaar se argumentering is sterk. Ek sou graag wou sien dat hy sterker fokus geplaas het op ’n gewaarwording wat hy taamlik diep in sy skrywe kry: “Kyk ’n mens na Koshuis, kan ’n mens nie anders as om te wonder of die bydraers, op drie uitsonderings na almal wit, om hierdie rede nie dalk ’n minderwaardige opvoeding ondergaan het nie, en of wit studente ooit in staat sal wees om ’n bydrae tot die politieke groei van die land in terme van Hegel se “Geist” te maak nie.” Is dit nie die kern van die saak vir die wit koshuisgangers van die apartheidsera nie? Pienaar skryf uiteindelik meer oor Hostel as oor Koshuis, en ek vermoed dit is omdat dit makliker skakel met sy Hegeliaanse vertrekpunt (deeglik verwoord in die essay se inleidende deel). Uiteindelik dink ek nie die twee bundels kan vergelyk word nie, omdat hulle verskillende dinge vier. En Pienaar staak sy argumentasie voordat dit interessant kan raak: Suid-Afrikaanse opvoeding van die apartheidsera het niemand voorberei vir die uitdagings van die post-apartheidsera nie. Diegene aan die mag-kant van die ou skeidslyne het wavragte emigrante, Solidariteit en Afriforum tot gevolg gehad; diegene aan die struggle-kant het ’n vernietigde ekonomie, staatskaping, korrupsie, Jacob Zuma en CR17 opgelewer. Dis nie ’n uitgemaakte saak dat die kleurskeidslyn ooit opgehef is nie.

by crito

‘n Gebeurtenis

Augustus 14, 2019 in Uncategorized

Woordeboek van die Afrikaanse Taal Deel XV, onder hoofredakteurskap van Willem Botha. Resensie: Ingrid Winterbach. (Boeke24)
Net een resensie waaroor ek vandeesweek wil skryf. Goue ster teen die voorkop van die boekeredakteur, wat die blinkste van ingewings gekry het om Ingrid Winterbach dié woordeboekband se bespreking te laat doen. Dis nou Augustus, maar dit is reeds vir my die beste resensie van die jaar. Glo jy my nie? Wel, vra jouself liewer self af: Hoe resenseer mens ’n woordeboek? Hè? En dit gaan nie om ’n geklets oor ’n lemma of twee nie. Dit gaan oor die manier waarop al die kritiek van die verlede oor WAT se verlangsaming verwerk is. Waarop nuwe dinge raakgesien word, en die onderwerp van ’n taal onder beleg gesuggereer word, sonder ’n nerveuse gesokkel rondom dinge wat nie genoem is nie – die bla-bla waarmee vorige bande van die WAT begroet is. Winterbach baljaar met die nuwe woorde, stort ’n traan oor woorde wat oud geword het, en spreekwoorde wat verdwyn. Implisiet in haar bespreking is agting vir die monnikewerk van die WAT-span, en respek vir die hoë en vindingryke peil waarop hulle dit doen.Ek wil my verstout om te sê dat hierdie nie n bespreking is nie. Dis ‘n gebeurtenis.

by crito

Resensies met leidrade

Augustus 7, 2019 in Uncategorized

Gedeeltelik bewolk, deur Ruan Kemp. Resensies deur Jonathan Amid (Boeke24) en Fanie Olivier (Rapport Boeke)
Sowat van geesdrif het mens lanklaas by twee resensente oor een boek gekry. Ruan Kemp se aankoms as skrywer word paslik gevier met twee uitstekende resensies. Amid sien dinge raak wat Fanie Olivier nie het nie, maar Olivier reageer dan weer anders as Amid op ander punte. Ek stem nie met Olivier saam dat dit nie die resensent se taak is om die geheimsinnige “In memoriam …” voor in die boek toe te lig nie – as ’n resensent iets weet wat vir die gewone leser meer begrip vir die boek onder hande sal gee, dan móét hy dit openbaar. Amid gee byvoorbeeld ’n leidraad oor ’n verband tussen die hoofkarakter, George Moore, en Griet Swart van Griet skryf ’n sprokie, welke opmerking alleen dadelik gesorg het dat ek Gedeeltelik bewolk bo-aan my leeslys geplaas het.

Vervleg, deur Petro Hansen. Resensie: Clari Niemand. (Boeke24)
Ek is nie ’n tydskrif-leser nie, en kan nie onthou of ek Petro Hansen se rubrieke al iewers in ’n koerant gesien het nie. Waar het die rubrieke verskyn? Wanneer? Die resensent gee ook geen aanhalings van Hansen se formulerings wat mens kan aanmoedig om na die bundel in winkels te gaan soek nie. Die resensie is dus meer funksioneel as halwe kennisgewing.

Die kinders van die spookwerwe, deur Lize Albertyn-du Toit. Resensie: Francois Bekker. (Boeke24)
’n Waarderende, begripvolle bespreking van Albertyn-du Toit se debuutroman. Iets in die toon, in die aanslag laat my vermoed dat Die kinders van die spookwerwe nie die soort roman is wat Bekker saans lees voor hy gaan slaap nie.

Volmaan oor die Marico, deur Herman Charles Bosman. Resensie: Johann Lodewyk Marais. (Boeke24)
’n Resensie vir die leek geskryf. Johann Lodewyk Marais skyn goed ingelig oor Bosman te wees, maar laat na om aan te dui of hierdie vertalings, deur Hendrik Jansen, van die herstelde verhale van Stephen Gray se Anniversary Edition is. Dít is al wat die fynproewer wil weet.

by crito

Gesaghebbend

Julie 17, 2019 in Uncategorized

Die man van Quatro, deur Calvyn van Niekerk. Resensie: Jonathan Amid. (Boeke24)
’n Uiters goeie resensie. Amid het ontwikkel in ’n gesaghebbende stem oor plaaslike misdaadfiksie. Hier kontekstualiseer hy Van Niekerk se roman ten opsigte van Afrikaanse én Engelse tydgenootlike romans, en gee dan nét genoeg inligting oor Die man van Quatro om die resensie te laat werk. Bekyk jy die geheel, val dit op dat Amid hom heeltemal weerhou het van die verhaal oorvertel, en gedoen het wat resensieleser én skrywer van die resensent verwag: Taksering van die roman se sterk punte.

Bloedlelie, deur Jeanette Ferreira. Resensie: Johanna van Eeden. (Boeke24)
Ferreira verdien sekerlik volpunte vir tydsberekening – ’n verhaal wat eienaarskap van grond gaan haal by Piet Retief, en dan aansluit by moderne tye. Van Eeden gryp dan ook die aktuele aspekte van die roman aan om haar punte te maak. Veral die een oor geskiedskrywing is belangrik, nie alleen danksy die politiek van ons tyd nie, maar ook omdat dit die spier is wat in die verlede Ferreira se skryfwerk krag gegee het. Ek kan nie onthou dat ek Van Eeden se naam al dikwels op boekeblaaie gesien het nie, maar hoop dit sal meer gereeld daar opspring.

Wolf: Die Worcester-bomplanter se storie van bevryding, deur Stefaans Coetzee en Alita Steenkamp. Resensie: Dana Snyman. (Rapport Boeke)
Kan nie sê dat die onderwerp my gaande het nie. Dana Snyman trek mens egter in die sfeer in – sy pa het aan die rand van die AWB beweeg, hy het van die belhamels in die boek geken. Hy gee te veel van die boek se inhoud weg, maar teen die tyd dat hy sê die boek “behoort, die vet weet, in skole voorgeskryf te word”, weet jy dat jy met ’n baie knap resensent te doen het.

Sypaadjie, deur Alma Rossouw. Resensent: Louise Ferreira. (Boeke24)
Goed so, Louise Ferreira. As die boek swak is, moet dit gesê word. Ongerealiseerde potensiaal tel nie punte nie.

by crito

Stof tot stof

Junie 26, 2019 in Uncategorized

Stof en ster, deur Pieter Fourie. Resensie: Fanie Olivier. (Boeke24)
’n Belangriike resensie. Lof waar dit toekom, kritiek ook, maar Olivier vra eintlik hoekom die uitgewer sy taak nie nagekom het nie. Beskerm die digters teen oorhaastige publikasie.

In ’n land sonder voëls, deur Harry Kalmer. Resensies: Jean Meiring (Rapport Boeke) en Johan Myburg (Boeke24)
Mens voel lus om vir die resensente dankie te sê.

’n Stukkie van die legkaart, deur Rina Venter. Resensent: Herman Giliomee. (Rapport Boeke)
Die verlede is vol foute. Sommige daarvan is meer onlangs gemaak as ander. Ons kan nou niks meer daaraan doen nie. Behalwe Rina Venter se heldere terugblik na waarde skat. Sirkels, altyd die sirkels.

Smit Motors, deur Réney Warrington. Resensie: Maryke Roberts (LitNet)
Resensies wat begin by die persverklaring wat die boek vergesel is moeilik. Ek vorder nie verder as daardie verwysing nie.

Sara, deur Maretha Maartens. Resensie: Barend van der Merwe. (LitNet)
Die resensent stry moeding teen die verveling.

50 Blertse blou, deur Blouwillem. Resensent: Hennie van Deventer. (LitNet)
Hoekom skryf Hennie van Deventer nie meer resensies nie? Hy doen dit so vriendelik.

by crito

‘n Ontplooiing van wonderlikhede

Mei 29, 2019 in Uncategorized

Jan, Piet, Koos en Jakob, deur Loftus Marais. Resensie: Charl-Pierre Naudé. (Rapport Boeke)
Een frase vang my oog en máák hierdie resensie: “vars soos vis op die vensterbank”. Vir mense wat, soos ek, traag lees aan besprekings oor digbundels, is só ’n frase genoeg om die aandag te trek, en te hou. Ek lees die resensie ’n paar keer, sien hoe Naudé self konneksies inbou in sy lesings: “…daar is dié slag iets forensies aan Marais se gedigte, wat die leser vra om nie die oogopslag van dinge te vertrou nie.” Vars vis op die vensterbank? Hóé vars? Vensterbank? Die resensie is ’n ontplooiing van wonderlikhede, die digbundel danksy Naudé se verkenning onverwags iets wat ek wil besit, wil lees. Dankbaar!

Om tot verhaal te kom, deur Lizette Rabe. Resensie: Kobus Burger (Rapport Boeke)
Die afsterwe van my ma maak hierdie boek vir my baie tydig. Daar bly mos baie dinge ongesê. Tog laat Kobus Burger se resensie my met gemengde gevoelens. Hy swaai uit die staanspoor lof toe, maar sodra hy skryf dat dit belangrik is dat die voornemende skrywer die volledige lys moets en moenies in hierdie boek bestudeer, gooi ek ankers uit. Dit is makliker om sommer in my gedagtes met my ma te praat. Hier is nou ’n uitstekende voorbeeld van ’n bespreking waarvan die eerste sewe paragrawe lesers vir ’n boek wen, terwyl meeste van die paragrawe daarna hulle weer sal afskrik.

Wreed én mooi is die dood, saamgestel deur Tobie Wiese. Resensies: André Bartlett (Boeke24) en Herman Lategan (Rapport Boeke)
Ek moet beken dat ek die boek reeds aangeskaf het, en is bly om te sien dat albei resensente veral diep onder die indruk is van die bydrae van Karin Brynard. Dit is sekerlik een van die mees ontroerende stukke skryfwerk wat ek nog ooit in Afrikaans gelees het. En juis daarom was dit interessant om te sien hoe uiteenlopend Bartlett en Lategan hul besprekings aangepak het, wat die dinge is wat hulle aanhaal, en hoe hulle by dieselfde slotsom uitkom. Ek is net nuuskierig om te weet hoe lank hulle geneem het om die bundel deur te werk – die lees van hierdie bundel is nie iets wat enigiemand in een sitting kan afhandel nie. Dis vir my heeltemal gepas dat Lategan vir Valda Jansen aanhaal oor die eensame pad wat mens loop ná die dood van iemand na aan jou.

by crito

Pret met die plaaslyn

Mei 20, 2019 in Uncategorized

André P. Brink en die spel van liefde, deur Leon de Kock. Resensies: Jean Meiring (Rapport Boeke) en Joan Hambidge (Boeke24)

Joan Hambidge gebruik Nommer asseblief as aanknopingspunt om haar bespreking te begin: “Hierdie biografie aktiveer die Afrikaanse letterkunde as een groot plaastelefoon met vele inluisteraars.” Ek moet beken dat ek nie meer die plaaslyn het nie. Selfoon-tyd. Anders gestel: André Brink die mens interesseer my nie werklik nie.

Maar ’n mens weet mos nooit. Al deel ek LI Bertyn se siening dat Brink ’n “ietsiepietsie slimmer [is] as wat hy eerlik is”, verwonder ek my aan die slimmigheid verbonde aan die skryf van joernale. Wou hy hê iemand anders as hyself moes dit lees, of nie? Duidelik het sy literêre eksekuteurs gevoel dat hy wou. Leon de Kock het volgens albei resensente sy kans besonder goed benut.

“De Kock se boek is noodsaaklike leesstof. Dit priem Brink oop soos min ander biograwe op Afrikaans al met ’n skrywer se skeppende binnewêreld kon regkry,” sê Jean Meiring. Joan Hambidge raak die sensitiewe kwessie van reg op privaatheid aan, en dat daar mense sal wees wat “’n hele paar keer [gaan] stik van verontwaardiging én verbystering. Veral omdat jy nie hierdie boek kan neersit nie.”

Meiring het sowel die Engelse as Afrikaanse weergawes van die boek gelees, wat hom die ruimte gee om meer indringende kritiek op die leemtes van die Afrikaanse weergawe te lewer as Hambidge. Andersins raak hulle onder meer baie van dieselfde aspekte aan en word hierdie een van daardie gevalle waar die voordeel van meerdere resensies deur top-resensente baie duidelik blyk.

Sowel Meiring as Hambidge kry dit reg om – danksy hul eiesoortige styl en formuleringsmetodes – iemand wat nie gretig is om vir hierdie spesifieke saak gewen te word nie, van houding te laat verander. Albei resensies dra kerninligting oor; eweneens dra albei sorg om niks te verklap wat die lees van die boek sal bederf nie. Hambidge is eerlik oor bysake (as iemand wat op gemene wyse deur Brink behandel is in ’n roman) maar haar resensie daal hoegenaamd nie na die vlak van “payback time” nie.

Die lees van hierdie resensies was suiwer plesier. Meiring s’n is vir my iets besonders, terwyl die genot wat Hambidge geput het uit die skryf daarvan opvallend is, en haar strategiese uitpak van die resensie se argumentasie van haar heel beste werk is.

Die onlangse lotgevalle van die biograaf laat my vermoed dat dit sinvol sal wees om een van Hambidge se stellings op te volg: “’n Mens sou inderdaad De Kock se eie sieninge oor seks (en liefde) soos beskryf in sy tekste kon betrek om te verstaan hoe hy Brink se joernale benader. ’n Mens sou dan ’n psigoanalitiese studie … kon maak van sowel die biograaf as die geskryfde.” Of miskien liewer nie!

Wil ek na dese die boek lees? Ja, maar …

My onsekerheid spruit uit iets wat albei die resensente opper: Die Kock se gebruik van skuilname vir sommige van die mense wat Brink se joernale gehaal het. Is dit vir oningewydes moontlik om volle waarde vir hul geld te kry?

Meiring maak die geldige punt dat mens hulle deur ’n eenvoudige soektog op die internet kan vasstel (bv Brink se vierde vrou se naam), terwyl Hambidge sê dat ’n literêre speurder onmiddellik sal weet wie een van die anonieme figure is. Ensovoorts. Maar as jy nóg literêre speurder nóg internetgeneigde is? Nie soveel pret aan die plaaslyn nie, dis gewis.

by crito

Aangename weersiens

Mei 16, 2019 in Uncategorized

Bloedlelie, deur Jeanette Ferreira. Resensie: Francois Smith (Rapport Boeke)
Francois Smith resenseer nie die koerante voos nie. Wanneer hy die slag ’n kans kry, is dit ’n voorreg om te kyk hoe hy sy resensie beplan, watter inligting hy gebruik, watter aanknopingspunte hy benut. Onverskrokke – kyk net na sy tweede patagraaf, waarin hy dié roman oor Piet Retief in verband bring met Black First Land First. Dit oomblik dat hy dít doen, gee hy die teken dat hy nie sal skroom om sake by die naam te noem nie. En dan gaan hy juis heen, soos ’n gesoute resensent betaam, om die soort resensie te skryf wat selfs iemand met ’n aktiewe renons in die Afrikaner se geskiedenis in te trek in die bekoring en trefkrag van Ferreira se boek, sonder dat hy ooit swig voor die versoeking om uitsprake te maak oor eietydse politiek. Hy verklap geen geheime nie, maar spreek bewondering uit.

Smit Motors, deur Réney Warrington. Resensie: Annie Gagiano. (Rapport Boeke)
Annie Gagiano is ’n resensent wie se naam ek jare laas in ’n Afrikaanse koerant gesien het. Dit is ’n aangename weersiens. Haar benadering is onverwags. Sy analiseer nie, sy verduidelik nie. Sy som die verhaal op. Gewoonlik die soort resensie wat my grys hare gee – as ek die verhaal wil lees, sal ek dit self doen, ek het nie ’n opsomming nodig nie. Maar Annie Gagiano se benadering werk voortreflik omdat sy by implikasie oordele uitspreek oor die karaktewrisering, oor die vertelling, oor die verwikkeldheid van die gegewe. In een geval, waar sy vir my gevoel probeer aandui dat die skrywer nie genoeg tyd aan ’n karakter afgestaan het om haar aan volheid te laat wen nie, sê sy net die persoon is ’n “vae karakter”. Mens moet stip lees, want hier staan baie meer as wat ’n vinnige lees van die resensie jou laat dink. En ek hou ook van die manier waarop sy enige kritiek teen haar resensiemetode besweer: “Diegene wat meen ek het reeds te veel verklap in hierdie resensie, sal wel met hul eie lees van die roman agterkom dis ’n komplekse storie met nog baie ander draaie en dinge.”

Wanneer bloekoms dans, deur J.M. Gilfillan. Resensie: Thys Human. (Boeke24)
Thys Human is ’n akademikus, en skryf sy resensies met die deeglikheid van ’n vakman. Wat hom iets besonders maak, is die afwesigheid van vakkundige terminologie, en sy vermoë om die koerantlesers te sjarmeer met sy formulerings. Eendag wanneer iemand weer ’n Afrikaanse literatuurgeskiedenis skryf, sal daar by die inskrywing oor J.M. Gilfillan teruggeval word op van die dinge wat Human in hierdie resensie neergepen het. En dit is reg so. Hy het my vir die boek gewen – ek het dit gister aangeskaf. Het na aanleiding van hierdie resensie dadelik “Byeenkoms van die eensames” gelees, en toe op op my rak gaan soek na CM van den Heever se “Leuens”. Daar is weinig groter vreugde as ’n dag wat skielik met die gretige lesery van ‘n boek gevul word danksy ’n resensie nie.

’n Spook in die huis, deur François Loots. Resensie: Jonathan Amid (Boeke24)
’n Baie welkome resensie. Dis nou wel nie baie komplimentêr teenoor die roman nie, maar dit maak ’n einde aan die indruk wat by my ontstaan het dat Jonathan Amid nie daarvan hou om negatiewe resensies te skryf nie. Hier doen hy dit besonder goed – in baie opsigte net so ’n groot pluimpie as wanneer mens sê ’n positiewe resensie is baie oortuigend. Dis nie maklik om negatiewe resensies te skryf nie. Amid motiveer sy kritiek met sekerheid en ek het end-uit gelees, al het ek besef die valbyl gaan die nek tref. Die enigste belemmering, nes by Jean Meiring se bespreking van dieselfde boek, is dat ’n resensent maar in gevalle soos hierdie korte mette kan maak.

Karaktermoord, deur Carina Diedericks-Hugo. Resensie: Org Potgieter (LitNet)
’n Aanmoedigende resensie, heel vaderlik en effens outyds konserwatief (vgl opmerkings oor kru taal, sekstonele en afstootlike karakters). Maar hy het dit geniet.

by crito

Overdaad

Mei 1, 2019 in Uncategorized

Boodskapper van die gode, deur Murray La Vita. Resensie: Jean Meiring (Boeke24)
’n Spook in die huis, deur François Loots. Resensie: Jean Meiring (Rapport-Boeke)
Om binne twee dae twee nuwe resensies deur Jean Meiring te lees, behoort die soort ding te wees waarna mens uitsien. Ek het al dikwels genoem dat sy taalgebruik my baie groot vreugde verskaf. Wanneer ek sien daar is ’n resensie deur Jean Meiring op die blad, stel ek eers alles uit om dit te lees. Hy het ook die insig en wye belesenheid wat hom in staat stel om vinnig tot die kern van ’n publikasie deur te dring, en dit tot die resensieleser se voordeel onder woorde te bring. Ek begin wonder of hy nie meer kieskeurig moet wees met die resensie-opdragte wat hy aanvaar nie. Hierdie twee resensies was vir my om uiteenlopende redes teleurstellend. Met Murray La Vita se boek het ek die gevoel gekry dat hy ’n soort pastiche probeer skryf, iets in die trant van La Vita se onderhoude met nuuswaardige persone. Die resensie word essay, die onderwerp Meiring se leeslewe, met La Vita se skrywes as kapstok. Die aspek wat ek altyd so voortreflik van Meiring se resensies vind, naamlik sy taalvirtuositeit, word in die proses té gestileerd en opdringerig. Irriterend. Sy bespreking van François Loots se ’n Spook in die huis is nie ’n swak resensie nie, trouens, dit is ’n puik resensie. Maar iets hinder, en met die herlees van die resensie besef ek dat Meiring 1325 woorde gebruik het vir ’n boek wat op die meeste 400 woorde verdien, en geresenseer behoort te gewees het deur iemand met meer aanvoeling vir die soort roman wat Loots skryf. Meiring kritiseer in detail – en lewer die soort kritiek wat ’n skrywer sou gehelp het as dit in ’n keurverslag was. Hierdie resensie vernietig die boek en kwes die skrywer. Mens gebruik  nie ’n AK-47 om ’n uil te skiet nie.

by crito

Skok en humor

April 17, 2019 in Uncategorized

Ondier, deur Jan Vermeulen. Resensie: Jonathan Amid (Boeke24)
Wanneer mens reeds ’n boek gelees het en dan eers na ’n resensie daarvan kyk, wonder jy dikwels of jy die resensie self anders sou aangepak het. Ek kan nie dink aan ’n ander manier as dié wat Amid gebruik het nie: Inligting, verhaal, en altyd ’n implisiete waarskuwing dat die roman nie geskik sal wees vir mense wat nie die grafiese voorstelling van geweld en die gevolge daarvan kan hanteer nie. Die kuns is natuurlik hoe mens laasgenoemde verpak, en Amid kry dit oortuigend reg sonder om ooit te klink of hy self gesteier het voor die aanslag. Hy moet net versigtiger omgaan met die begrip argetipes.

Wanneer bloekoms dans, deur J.M. Gilfillan. Resensie: Anna Kemp (Rapport-Boeke)
Dis goeie nuus dat J.M. Gilfillan weer ’n bundel kortverhale gepubliseer het. Wat ek van Anna Kemp se resensie daarvan hou, is die oorgawe en begrip waarmee sy die verskillende verhale benader en takseer. Wat my wel van die resensie pla, is dat sy geen aanduiding gee van hoe die verhale bou op Gilfillan se vorige bundels, en waar die ontwikkeling en nuwe groeipunte in haar skrywerskap is nie.

Jan, Piet, Koos en Jakob, deur Loftus Marais. Resensie: Louise Viljoen (Boeke24)
Louise Viljoen skryf nie ’n swak resensie nie. Niks ontgaan haar oog nie. As sy ’n bundel resenseer soos sy hierdie nuwe worpeling van Loftus Marais resenseer, baat sowel digter as resensieleser. Wat is die een waarneming oor die bundel wat ek sa onthou? Die een waarin sy die eienskap noem wat Marais van al se eweknieë onderskei – humor.