by crito

Grendel-ennui

Mei 7, 2020 in Uncategorized

Van my beste vriende is groen pyltjies en bruin bottels: Koffietafelboek vir ganjamense en ander fragmentlesers, deur Kleinboer. Resensie: Fanie Olivier. (Boeke24)
Wanneer ’n mens Fanie Olivier se geduldige, begrypende bespreking van hierdie bundel lees, en jy kom by sy slotopmerking oor die moontlikheid dat die bundel dalk sensitiewe lesers sal ontstel, dan sug jy ’n diep sug en jy dank jou sterre dat ons nie meer in die hoogty van FIJ en Merwe en al daardie slim manne lewe nie. Wat sou hulle met Kleinboer aangevang het? Laat dié gedagte maar ’n nagmerrie bly. Ek slaan hierdie resensie hoog aan, maar ek dink Olivier kon die opmerking oor sensitiewe lesers maar uitgelaat het.

Het jy geweet ek kan toor, deur Jeanne Goosen. Resensie: Rudolf Stehle. (Rapport Boeke)
Die grendeltyd is besig om mens sag te maak. Normaalweg sou Crito gemor het oor die akademiese nuk van die skryfstyl, maar ag wat, wat maak dit saak? Nie dat hy verstommend nuwe insigte aanbied nie. Wie sou kon? Hy het wel ’n heerlike manier van formuleer, en ’n gawe om dinge netjies saam te vat.

As jy van moord droom, deur Deborah Steinmair. Resensie: Annelise Erasmus. (Rapport Boeke)
Annelise Erasmus kom uit ’n filosofiese omgewing. Die manier waarop sy haar resensie aanpak, is vars en welkom. Haar betoog verval nie in voorspelbare gemeenplase nie en haar analise van die teenstellings en teenoorgesteldes in Steinmair se roman bring ’n varsheid na die muwwe wêreld van resensies. Ek hoop ons gaan meer van haar resensies te lese kry.

Uit die kroes: Gedigte deur Lynthia Julius. Resensent: Nathan Trantraal. (Rapport Boeke)
Ek begin al uitsien na Trantraal se resensies. Dit is ’n uitdaging om agter die kap van sy Kaaps te kom, maar sodra mens in die swing of things is, by wyse van spreke, is dit heerlik om te sien watse maatstawwe hy aanlê en hoe hy uiteindelik by ’n posisie kom waar hy min of meer die kunswerk benader soos Leavis sou.

by crito

Resensies in stiltetyd

April 22, 2020 in Uncategorized

Luistervink: 13 stories, deur Madré Marais. Resensent: Rachelle Greeff. (Rapport Boeke)
Kortverhaalbundels stel spesiale eise aan resensente: Hoe hanteer mens die veelvoud van onderwerpe, verhale en skryfhoeke? Rachelle Greeff, een van die voorste beoefenaars van hierdie genre, benader dit baie soos ’n resensent ’n digbundel sal benader. Op soek na gemeenskaplike dinge, tema’s, inhoude. Greeff het ’n baie herkenbare skryfstyl, en haar resensie is een wat benewens die ontsluiting van die skrywer en bundel se goeie hoedanighede, ook baie vlot en onderhoudend lees. In hierdie dae van lockdown is dit asof mens nog minder geduld met flenterskryfwerk het, en Greeff sorg dat mens haar ondersoek van die bundel geniet.

Bloedsteen, deur Irna van Zyl. Resensent: Neil van Heerden. (Boeke24)
Van Heerden se fokus is skerp op die roman en sy inhoud. Sy slotsom is dieselfde as wat Jonathan Amid enkele weke gelede bereik het, en ek is dit roerend eens met hom oor sommige van die roman se tekortkomings. Hopelik hoor ons nog baie van Van Heerden as resensent; sonder aaklighede soos “wafferse prisma”.

Recce (volume 2): Agter vyandelike linies, deur Alexander Strachan. Resensie: Abel Esterhuyse. (Rapport Boeke)
Met die lees van hierdie resensie was my eerste gedagte die volgende: Wat sou Theo van Marita van der Vyver se Grensgeval hiervan sê? Vir baie mense wat nie in die jare sewentig en tagtig bewus was van wat buite die bestek van media-beriggewing besig was om te gebeur nie, sal hierdie tweede boek van Strachan oor die Recce’s ’n baie goeie plek wees om meer agtergrond te kry oor die dinge wat Van der Vyver in haar roman aanspreek. En as jy nie Van der Vyver gelees het nie, laat Abel Esterhuyse my vermoed dat daar lesse uit hierdie boek te leer is wat in die huidige tydsgewrig steeds van belang is: “Die kultuur in ’n weermag wat mense toelaat om inisiatief te gebruik, wat bereid is om van ander te leer, en wat aansluiting vind by die breër samelewing se industriele en akademiese vermoëns, is van kritieke belang.” Daar is verskeie ander formulerings in hierdie resensie wat soos klokke lui. Miskien maak lockdown mens hiperbewus van die lam knieë van ons weermag, maar ek moet beken dat dele van hierdie resensie baie lank by my gespook het. Mens kan nie help om verbande te lê nie, al is ons oorlog teen ’n onsigbare vyand.

Kansvatter: Die rustelose lewe van Ben Viljoen, deur Carel van der Merwe. Resensent: Floris van der Merwe. (Rapport Boeke)
’n Uitstekende resensie – Floris van der Merwe is die ideale persoon om Carel van der Merwe se aanpassing van sy doktorale proefskrif te resenseer. Ben Viljoen ken ons reeds goed uit Sonja Loots se roman Sirkusboere en Floris van der Merwe se eie Die Boere-sirkus van St. Louis. Carel van der Merwe se Donker Stroom, oor Eugène Marais, het hom weer gevestig as skrywer wie se navorsing uitnemend goed en deurtastend is. (Vraag: Hoekom wou prof. Christo Viljoen nie vir die skrywer toegang gee tot sy dokumente nie?) Hierdie resensie gee alle aanduiding dat die skrywer homself oortref het, en dat ’n mens Viljoen finaal ontmasker sien as, soos Floris dit stel, ’n bullshitter. Ek het gaan kyk of daar ’n e-boek van Kansvatter by Amazon beskikbaar is, maar dit is helaas nie. Ek kon ook nie op die uitgewer se webwerf ’n aanduiding kry of dit in hierdie formaat beskikbaar is nie. Dit is baie jammer.

Van my beste vriende is groen pyltjies en bruin bottels: Koffietafelboek vir ganjamense en ander fragmentlesers, deur Kleinboer. Resensie: Joan Hambidge. (Rapport Boeke)
Joan Hambidge sê nie veel oor Kleinboer se bundel nie, maar gee hom kans om ons self te oortuig deur die aanhaling van ses gedigte uit die bundel.

by crito

Die ** in **-la-lá

April 8, 2020 in Uncategorized

Die Kwesbares, deur Steve Hofmeyr. Resensent: Jean Meiring (Rapport Boeke)
Sjoe! Is dit nie lekker om weer ’n resensie deur Jean Meiring te lees nie? Boonop ’n lekker uitddagende standpuntstellng. Hofmeyr laat die bekende ou p••sboekies herleef, sê hy. Hofmeyr (die antitesis van Afrikaanse woke) is boonop ’n skitterende verteller, ’n besonderse stilis en ’n meester van die onvoorspelbare verwikkeling. Sy hoofkarakter is seksis en anti-Sermiet, maar Meiring verduidelik hoekom hy uiteindelik die boek gloeiend aanbeveel. Ontleed mens sy resensie, is dit duidelik dat dit hier gaan om die genieting van die leeservaring, die vlugte van die verbeelding in ’n veelheid van registers: aksie, geweld, die vreugdes van die vlees. Meiring is nie apologeet vir Hofmeyr die politieke aktivis nie, hy is ’n hedonis wat sy plesier uit die genot van lees put, van Mark Condor se dae al. En as jy dan sy resensies van ernstiger literatuur in herinnering roep, verstaan jy dat dit gaan oor uiteenlopende kante van die Afrikaanse lektuur. As jy die een geniet, beteken dit nie noodwendig dat die ander minder bevrediging bring nie. Inteendeel.

Ou laaie, deur Fanie Olivier. Resensie: Joan Hambidge. (Boeke24)
Crito het al in die verlede lof aan Joan Hambidge toegeswaai; hierdie keer kan ek nie. Die paragrawe kom soos los gedagtes verby. Van argumentering is daar net so min as van unieke styl sprake. Mens sou dikwels met ’n asterisk tussen paragrawe kon aandui dat die volgende opmerking los gaan staan van die voorafgaande. Die verskillende opmerkings is nooit van só ’n aard dat mens voel die resensent het diepgaande insig in die bundel onder hande nie. Fanie Olivier kan gebelgd voel hieroor. Dit is beslis nie op die hoë peil waarop Hambidge al vantevore met resensies beweeg het nie.

Luistervink, deur Madré Marais. Resensie: Clari Niemand. (Boeke24)
Clari Niemand vind nog haar voete as resensent. Woorde kom nog té maklik. As mens sê ’n bundel kortverhale is ’n kragtoer, dan moet die res van die resensie daardie bruisende evaluering onderskryf. Die resensent moet laat waai, by wyse van spreke. Hier gebeur dit nie.

by crito

Gesag

April 1, 2020 in Uncategorized

Kinders wat moor, deur André le Roux. Resensent: Juliana Coetzer. (Rapport Boeke)
Nou wát is die malvalekker-toets? Juliana Coetzer het ’n rustige manier om die essensie van ’n boek uiteen te sit. Sy gee ’n oorsig oor die inhoud en die konteks waarin die boek gepubliseer is – en dan maak sy ’n opmerking oor ’n malvalekker-toets wat bestem is om almal wat die groot moordsake van die afgelope paar dekades gevolg het, te laat werk maak daarvan om die boek in die hande te kry. Haar taksering steun uiteraard op die kennis en ondervinding wat sy as psigoterapeut opgedoen het deur die jare; haar resensiestyl laat val die fokus volledig op die boek en onderwerp, maar ’n mens weet deurentyd dat die skrywer met gesag praat. Ek het begin wens die bespreking is nog langer!

Bloedsteen, deur Irna van Zyl. Resensent: Jonathan Amid. (Rapport Boeke)
Derde keer is skeepsreg. Jonathan Amid, waarskynlik tans die beste beoordelaar van speurfiksie in Afrikaans, bring vir Irna van Zyl goeie nuus. Haar derde roman oor die speurder Storm van der Merwe het die kwinte en kwale van haar vorige twee romans afgeskud, en sy is nou ’n skrywer waarmee liefhebbers van hierdie genre moet reken.

As jy van moord droom, deur Deborah Steinmair. Resensie: Jonathan Amid. (Boeke24)
Dit is so dat Jonathan Amid se resensie deeglik deurdink en uiteengesit is op ’n manier wat alle twyfel uit die weg ruim oor die moontlikheid dat hier persoonlike byltjies geslyp word. Steinmair kan nie kla nie. Maar die resensie aktiveer (om ’n woord by Joan Hambidge te leen) onvermydelik Amid en Steinmair se tweegesprek op LitNet, met gepaardgaande vraagstukke en irritasies. Mens kan jou indink hoe die berge antwoord sou gegee het as Amid die roman afgeskiet het. Hy het nie, maar net omdat hy positief geoordeel het beteken nie dat dit ’n goeie ding is om ’n resentsent op hierdie wyse onder soveel druk te plaas nie. En Amid self moes die beker aan hom laat verbygaan het.

Nagblind, deur Francis Grobler. Resensie: Johan Myburg. (Boeke24)
Gaan maak gerus ’n draai by Versindaba, waar dit oor hierdie bundel gons. Lees dan hierdie resensie, en u sal weet hoekom ek dink dit behoort benoem te word vir daardie prys vir beste resensie van die jaar. Myburg verduidelik presies in watter genre-konteks die verse geplaas moet word (hermetiese poësie), en vorder dan algaande tot die punt waar hy baie kalm en met uiters goeie maniere sê dat dit nie ’n goeie bundel is nie. Hoekom? As gedigte net klank bly, sonder enige semantiese onderbou, lees ’n mens dit vir die klank en nie die verstaan nie, want die digter is die enigste wat sal weet wat bedoel word. Myburg se resensie is ’n meestersklas van hoe ’n mens sinne kan laai met innuendo, goedige humor, teregwysings en so meer. Hy illustreer selfs vooruit sy eie opmerkings sodat die digter móét verstaan wat hy sê: “Dit is veral verse wat hardop lees, dié.” Vyf paragrawe later laat hy jou begrypend glimlag. Ek het die paragrawe van hierdie resensie gelees met die plesier waarmee ’n mens soms digkuns lees, bewus van die maniere waarop Myburg sorg dat hy nie korte mette van die bundel maak nie, en dit uiteindelik tog doen. “Grobler beheers klank en vormgewing,” sê Myburg. Presies wat Mozart van Salieri gesê het …

by crito

Twee kante

Maart 18, 2020 in Uncategorized

Alleen onder die maan, deur Willem Krog. Resensie: Fanie Olivier (Rapport Boeke)
Alleen onder die maan, deur Willem Krog. Resensie: Schalk Schoombie (Boeke24)

Twee uiteenlopende besprekings. Olivier contra, Schoombie pro. Schalk Schoombie is gaande oor dít wat die boek oordra, Olivier vind fout met die manier waarop dit gedoen word. Albei sienings weeg swaar, as mens na hul argumentasie kyk; in die lange duur sal Olivier s’n die sterkste tel omdat dit wesentlike kritiek lewer op die gehalte van die skryfwerk.

Geen engel nie, deur André Krüger. Resensie: Jonathan Amid. (Rapport Boeke)
Ek geniet die opwinding waarmee Jonathan Amid op boeke reageer. Dis net dat hy soms ’n klein mistykie begaan wat mens laat vermoed dat hy nie goed herlees het nie. Hierdie keer is dit die verwysing na “Springsteen se Tom Joad”. En al wentel hy dit onmiddellik verder na die pop-sfeer (via pinball), gaan die aandag terug na Springsteen/Tom Joad. Joad is die hoofkaraker in John Steinbeck se The Grapes of Wrath. Amid behoort te weet dat sowel Springsteen se liedjie oor Tom Joad volledig teen die Steinbeck-roman gekaats is.

Het jy geweet ek kan toor, deur Jeanne Goosen. Resensie: Joan Hambidge. (Boeke24)
’n Verspeelde kans. Ek het al voorheen verwys na Hambidge se werkwyse as resensent – die manier waarop sy ’n reeks aantekeninge saamvoeg, en dit dikwels die indruk van aforismes wek. Wel, hierdie keer slaag dit nie. Sy herhaal indrukke (soos oor die gedig as argief), maar brei nie daarop uit nie. Ander dele van die resensie lyk soos los indrukke wat geïllustreer is met aanhalings uit Goosen se gedigte. Binne hierdie konteks val haar paragraaf oor onvoltooide, nagelate verse, en die verwysing na Truman Capote se Answered Prayers: The Unfinished Novel mens dadelik op as ’n hinderlike vertoon van erudisie. Van ’n diepgaande analise van Jeanne Goosen se digkuns is daar nie sprake nie.

by crito

Skitterend

Maart 5, 2020 in Uncategorized

Oolog, deur Nathan Trantraal. Resensie: Charl-Pierre Naudé (Rapport Boeke)
Kan ’n mens lekker lees aan ’n resensie van ’n bundel poësie? Kan ’n resensent met een slag ’n bestekopname doen van ’n oeuvre wat tans drie sterk staan? Kan ’n resensent ’n breë perspektief gee oor ’n bundel se tematiek én nie betrokke raak by die debat nie? Kan ’n resensent stilweg vir ’n digter aandui watter slaggate op sy pad lê sonder om soos ’n gryse wyse te klink? Kan ’n resensent met een klein opmerking aansluit, heel geregverdig, by ’n gans ander literêre debat, maar steeds ’n sterk stelling maak oor die poësie voor hom? Die antwoord op al dié vrae is ja. Híér is nou ’n skitterende resensie.

Skag, deur Jaco Wolmarans. Resensie: Fanie Olivier (Rapport Boeke)
Skag, deur Jaco Wolmarans. Resensie: Francois Bekker (Boeke24)

Een boek, twee benaderings. In Fanie Olivier s’n galm die akademie nog, by Francois Bekker is daar ’n persoonliker aanslag, ’n bereidwilligheid om die leser in te trek. “Op ’n naaldpunt,” begin Bekker. “Jaco Wolmarans se debuutroman, Bos, het vroeg verlede jaar heelwat aandag getrek en goeie resensies ontvang,” val Olivier weg. Albei ag Wolmarans se navorsing hoog, albei is beïndruk met die plot. Maar Olivier kyk verder, miskien omdat hy ouer is en in die jare tagtig, waarteen hierdie roman afspeel, in die midde van die politieke gewoel gestaan het. Die dinge wat hy krities bekyk en te lig vind, wentel om geloofwaardige karakters en die diepte van hul diskoers. Bekker skyn hierdie dinge nie steurend te vind nie, en slaan die roman hoog aan as spanningsroman. Olivier dink duidelik dat Wolmarans nog aan die ontwikkel is, en dat sy tweede boek beter is as sy eerste. Uit hierdie twee resensies kry mens dan een boodskap: Wolmarans kán goeie spanningsromans skryf, en jy is bewus daarvan dat hy nog verder as romanskrywer sal moet ontwikkel. Vir die gewone koerantleser sal Bekker se bespreking klokkies lui, terwyl Jaco Wolmarans self Olivier s’n waardevoller sal vind.

Oopmond, deur Jan Vermeulen. Resensie: Anke Theron (LitNet)
Pragtige nuwe konsep wat Theron geskep het: “beurtkragboeke”.

by crito

Soekend

Februarie 25, 2020 in Uncategorized

Blydskap: Mindfulness-wenke vir ’n vreugdevolle lewe, deur Johannes de Villiers. Resensie: Sophia van Taak. (Rapport Boeke)
Die lewe is moeiliker as wat dit is om A Course in Miracles te verstaan. Daarom dat mens iemand nodig het om jou ’n bietjie touwys te maak. Dit smaak my dít is wat Sophia van Taak ondervind het met hierdie boek. Johannes de Villiers is, verneem ek, ’n besielende mens. Van Taak vind dit ook só, en hierdie resensie is eintlik ’n Kort Begrip vir sy kategismes. Hier aan die stertkant van Februarie het al genoeg goor dinge gebeur om dit vir my ’n tydige boek te maak.

Die waarheid oor duiwe, deur Gisela Ullyatt. Resensie: Daniel Hugo. (Rapport Boeke)
Die poësie is nie my groot liefde nie, en ek soek gewoonlik in resensies na aanhalings wat my verby die kritiek sal neem na die digter se taalvernuf. Daarom het ek van hierdie resensie gehou, dit uitgeknip en in my bêreboek geplak. Hugo resenseer glads te min. Hy weet hoe om by die essensie van die digterskap uit te kom. Sy argumentasie betrek inhoud en die vorm waarin dit gegiet is; so in die afloop wys hy in die paragraaf oor die oupa wat sy laaste stuyvesant rook presies hoekom Hugo so hoog geag word as kolporteur vir die digkuns.

Die afloerder, deur Anel Heydenrych. Resensie: Jonathan Amid. (Rapport Boeke)
Soms moet mens ’n resensie dekodeer. Ek het hierdie een drie keer deurgelees, en is steeds nie heeltemal seker presies wat Amid se eindbesluit is nie. Ja, hy hoop die roman sal baie lesers aan die praat sit. Ook hou hy van die wyse waarop Anel Heydenrych die konsep van afloerder nie net met die booswig in verband bring nie, maar ook met die leser. Maar hy haal nie die ramshorings uit om ’n loflied uit te basuin nie. Tussendeur speek hy sterk kritiek uit, vind hy fout. En weer, sy aanpak is uit die staanspoor baie positief jeens die skrywer. Tussen louwarm en warm?

Oorlog, deur Nathan Trantraal. Resensie: Louise Viljoen. (Boeke24)
Louise Viljoen skryf resensies op ’n baie spesifieke manier. Wanneer sy met ’n bundel klaar is, is daar min oor waaroor mens verder sou kon uitwei. Ek wens net dat sy – soos Daniel Hugo – meer uitvoerig uit die bundel sal aanhaal. Laat ek dadelik byvoeg, hierdie tekort doen nie afbreuk aan haar resensie nie. Dis net my versugting. Haar bespreking van Oorlog is respekvol en nuuskierig oor die digter; haar lees van die gedigte bring vir ons insig oor sy plek in ons tyd – en in my geval genoeg motivering om die bundel te wil aanskaf. Ek het gewonder of daar dalk by die boekeredakteur oorweging geskenk is aan die moontlikheid om iemand die bundel in Kaaps te laat resenseer. Uiteindelik het ek besef dat Louise Viljoen daardie idee op die beste moontlike manier self beantwoord het.

by crito

Toksiese manlikheid

Februarie 19, 2020 in Uncategorized

By die brandende berg, deur Piet van Rooyen. Resensent: Jonathan Amid (Rapport Boeke)
Negatiewe resensies is ’n eienaardige verskynsel. Soms voel mens die resensent maak nie voorsiening vir smaakverskille nie. Dikwels sien ’n mens die onderrok uithang. Maar dan kry mens die negatiewe resensies wat jy nie kan tsk-tsk nie. Jonathan Amid herken die dinge waarvoor mens lief geraak het in Van Rooyen se romans, naamlik die liefde waarmee hy die ongetemde natuur van Namibië (en in hierdie geval ook die Kongo) beskryf. En dan looi hy Van Rooyen vir die “toksiese manlikheid” wat alles beduiwel. Sekerlik is daar in baie gemeentes geen probleme met toksiese manlikheid nie. Maar in ’n land en tyd waarin geweld teenoor vrouens een van die grootste issues is, lyk dit of Van Rooyen hom in ’n moeilike hoek in geskryf het. Hierdie is ’n besonder goeie negatiewe resensie. Amid weet dat daar ’n vloed van teenkritiek kan kom. Daarom is sy argumentasie so reguit en sonder skuiwergate. Die verwysings na Heart of Darkness en Horrelpoot is die laaste spyker, en daarna kom die skouerophaling.

Die SAW en Cuito Cuanavale: ’n Taktiese strategiese analise, deur Leopold Scholtz. (Rapport Boeke)
Interessant dat ’n Afrikaanse historikus wat deesdae in die Lae Lande woon, die een sal wees wat Cuito Cuanavale uiteindelik netjies afhandel. Abel Esterhuyse dink dit is ’n goeie boek en laat dit dan so wees. In my vriendekring is daar twee mans wat by Cuito Cuanavale betrokke was en vandag nog bitter is daaroor. Om uiteenlopende redes. Hulle praat nie meer daaroor nie. Esterhuyse se resensie belig die goeie hoedanighede van Scholtz se werk en navorsing; ek is bevrees ’n mens moet regtig in die onderwerp belangstel om sy resensie op te volg. Dit is 2020, en die waarheid is steeds so ontwykend as wat dit in 1987 en 1988 was.

by crito

Nuwelinge

Februarie 13, 2020 in Uncategorized

Die mooie Jan en ander Afrikaanse kortverhale, saamgestel deur Anine Vorster en Anita Stander. Resensie: Rachelle Greeff. (Rapport Boeke)
Hiert! Hoe het dít gebeur? Skielik, uit die bloute, kom Rachelle Greeff en werp een van die belangrikste resensies vir ons tye hier voor ons oë neer. Dis een vir beginners – skrywers én uitgewers. Dis ’n resensie vir almal wat al die impuls gekry het om sy werk self uit te gee. Dis een wat aandui presies hoekom daar professionele uitgewers is, en hoekom daardie uitgewers kundiges gebruik om te sorg dat alles wat gepubliseer word, tot in lengte van dae deur kritiese lesers opgeneem en gelees kan word, sonder dat die skrywer die kop in skaamte moet laat sak en wens dat iemand hom of haar beskerm het teen sy/haar eie behoeftigheid en onbedrewenheid. Maar terwyl ek met die koerant en ’n koppie sterk koffie sit en lees, wonder ek toe of Rapport gedink het dis wat Sondaglesers nodig het om te weet? Wel, mens kan jou indink dat hulle ook die nuwe publikasiedebutante ’n kans wou gee, die geleentheid wou skep dat hulle aan ’n groter publiek bekend gestel sal word. Hulle het dus nie fouteer nie. As mens Rachelle Greeff se resensie deeglik analiseer, dan word die vinger hier gewys na die uitgewer (Kwarts-Uitgewers, vanwaar Gehasie?) en daarmee saam gee sy ook die beste raad wat enige aspirantskrywer kan kry: Wend jou altyd tot uitgewers wat baie krities is voordat hulle enigiets vir publikasie aanvaar. Nie omdat sulke uitgewers wysneusig is nie, maar omdat hulle hordes redakteurs en teksversorgers het wat jou sal help om juwele van jou woorde te maak.

Innie Shadows, deur Olivia M. Coetzee. Resensie: Ronelle Simmons (Boeke24)
Terwyl ons op die onderwerp is: Hierdie boek is uitgegee deur ’n onbekende nuwe uitgewery. Ronelle Simmons se resensie is minder krities as Nathan Trantaal s’n, maar sy reageer wel met meer geesdrif en onderskraging as hy. Maar wat my opgeval het, veral wanneer sy uit Coetzee se roman aanhaal, is dat sy geen besware inbring oor die Kaaps nie. Trantaal het ook nie. Dit is duidelik dat albei die boek gelees het en gevoel het dat daar ’n onderliggende konsekwentheid in die taalgebruik is. Die Kaaps het nie tussen hulle en die begryp kom staan nie. So iets kan net gebeur wanneer ’n redigeerder en teksversorger deeglike werk gedoen het. Dit is dan ook die implikasie van Simmons se resensie, wat in gewone Afrikaans aandui hoekom die boek haar aangegryp het, en daardeur lesers vir die boek probeer wen wat nie in die daaglikse gang van sake hoegenaamd met Kaaps te make het nie. En daarom is Simmons se resensie vir my nuttiger as Trantaal s’n.

by crito

Om weg te skram

Februarie 6, 2020 in Uncategorized

Ek smag so om ook my eiertjies te lê, maar daar het nog weinig vanjaar gebeur om oor te kraai, nè? Net Charl-Pierre Naudé se gedugte manifes van 3 Februarie op Netwerk24. Heerlik! Weet net nie hoekom hy so skiet in die vlaktes van wasigheid in nie. Wie is die sondaars, wie die swyne? En Deborah Steinmair se tref-en-trap gedoente oor Buys! Asem skep, Sannie, hierdie pastoor gaan ons verdrink!

Maar omgordel die lendene, laat die kroniek weer hervat:

Innie Shadows, deur Olivia M. Coetzee. Resensent: Nathan Trantaal. (Rappoort Boeke)
Lekker woelig, die mense by Rapport. As ’n boek in Kaaps is, word dit in Kaaps geresenseer. Maar as mens eers in die swing of things is, is dit maklik. En sien jy raak dat Nathan Trantaal kortpaaie vat en nie altyd by die regte bestemming uitkom nie. Geneig om die storie oor te vertel, gedresseer as aweregse kritiek. Maar dit is meestal, om sy parlance te gebruik, sweeping statements, soos die een oor lykskouings. Vanwaar? Daar is nie noodwendig na elke moord en selfdood ’n lykskouing nie. Nie in Suid-Afrika nie. En om lekker wild tande te wys en te sê die boek se redakteur was swak en die skrywer moes nog een hoofstuk bygeskryf het, is om weg te skram van die taak van die resensent: Om te sê presies wat verkeerd is met ’n boek, as jy iets verkeerds vind. Wat ontbreek in die roman dat dit nog ’n ekstra hoofstuk nodig het? Alles in ag genome ’n bedrieglik oppervlakkige resensie.