Jy blaai in die argief vir 2018 November.

Profile photo of crito

by crito

Hoe anders?

November 21, 2018 in Uncategorized

Losprys, deur Martin Steyn. Resensie: Ronel Nel (Boeke24)
Nel gee genoeg agtergrond en konteks om mens nuuskierig te maak oor die skrywer en hierdie roman, maar sy is nog geneig om té veel van die verhaal op te som. Sy sê reeds hoekom Steyn anders is as sy eweknieë, en dis eintlik al wat mens wil weet.

Die Army het jou nommer, deur Johan van der Mescht. resensie: Gert van der Westhuizen. (Boeke24)
Wat Van der Westhuizen vir ons sê, is dat Van der Mescht geen Michael Herr is nie. Nie onvergeetbaar nie, sê die resensent. Eina.

Die generaal, deur Hans Pienaar. Resensie: Danie Botha (Rapport Boeke)
’n Vriendelike resensie. Begrip vir die bouwerk van die roman, deernis met die inhoud, nie blind vir die foute nie. Alles onder die oog – behalwe die redes hoekom mens die roman sou wou lees. Is Die generaal anders as ander diensplig-romans?

Die onvergeetlike onskuld van Dirkie Verwey, deur Charl-Pierre Naudé. Resensie: Willie Burger (Boeke24)
Burger skram weg van die term “wetenskapsfiksie” en hang die resensie aan die kapstok van ’n “onbetroubare verteller”. Dit werk vir my. Sy uiteensetting van die roman se fisieke reikwydte is netjies; sy vermyding van die oorvertel van die verhaal is opmerklik. Maar hoekom sluit die bespreking so stomp af?

Wit terroriste, deur Albert Blake. Resensent: Barend van der Merwe (LitNet)
Dit lyk my LitNet se boekbesprekings wat in sommige gevalle as “Lesersindrukke” aangebied word, vir die resensent ’n bietjie meer vryheid gee. Wat hierdie bespreking vir my so goed maak, is die feit dat Van der Merwe hom die vraag afvra of die OB en Stormjaers ’n wesentlike bedreiging vir die staat ingehou het. In die proses om te bevind dat die boek nie bewyse daarvoor lewer nie, slaag hy tog daarin om ’n groot aanbeveling vir die boek te gee, en die eietydse leser nuuskierig te maak oor ’n verskynsel wat vandag nie werklik meer baie relevant is nie. Totdat ’n nuwe versetsbeweging opstaan, natuurlik.

Gert en Joey: Nuwe lig op ’n raaisel van dertig jaar, deur Pieter van Zyl. Resensie: Barend van der Merwe (LitNet)
Nog ’n “Lesersindruk” deur Barend van der Merwe. Die persona wat die resensent hier aanneem, is dié van iemand wat nie oormatig kundig is oor die onderwerp nie, en wil weet wat die “nuwe lig” is wat op die ou raaisel gewerp word. Niks nie, sê hy. Sodra jy die bespreking gelees het, het die boek se bekoring verdwyn.

Huppelkind, deur WO Kühne en Dorothy Hill. Resensie: Magdel Vorster (LitNet)
Ek verkies hierdie soort bespreking bo dié wat Piet Grobler afgelope naweek in Rapport Boeke gegee het (’n vangnet waarin vlugtig aandag gegee word aan ’n rits boeke). Vorster argumenteer dat Huppelkind na al die jare steeds noodsaaklike leesstof is vir jongeliede. Een feitefout (Kühne se seun heet Klaus) maar owerigens ’n baie nuttige blootlegging van die boek se sjarme en deugde. Om terug te kom by die opdrag wat Piet Grobler probeer uitvoer het: Elkeen van die boeke wat hy noem, verdien ’n bespreking soos dié wat Vorster van Huppelkind gee. Onder ideale omstandighede. (Ek behoort ook seker hierby ’n mea culpa te voeg.)

Profile photo of crito

by crito

Die plek van analise

November 16, 2018 in Uncategorized

Briewe uit Brielshoop, deur Helene Olivier. Resensie: Anna Kemp. (Rapport Boeke)
As ’n resensent die noot hoog insit oor ’n boek, verg dit ’n noukeurige onderbou van uitleg en analise. Anna Kemp sluit met “Briewe uit Brielshoop is een van die beste boeke van die jaar, wat reeds ’n indrukwekkende oes opgelewer het. Dit verdien niks minder as vyf (uit vyf) sterre.” Alles wat daardie opmerking voorafgaan, ondersteun dit – gee daaraan volle geloofwaardigheid. Dít is hoe dit gedoen moet word.

Die Kaapse Helpmekaar, deur Anton Ehlers. Resensie: Fransjohan Pretorius (Boeke24)
’n Interessante en belangrike stuk geskiedenis, dié van die Kaapse Helpmekaar. Fransjohan Pretorius se inleidingsparagraaf is só pertinent dat dit die boek se waarde vir die eietydse leser onmiddellik verklaar: #FeesMustFall-mense moet hierin lees hoe dinge gedoen kan word. Daar is niks nuuts onder die son nie; uiteindelik is dit ’n kwessie van styl.

Losprys, deur Martin Steyn. Resensent: Jonathan Amid. (Boeke24)
Jonathan Amid ken sy storie oor misdaadromans. Sy geesdrif het die boek dadelik bo-aan my vakansieleeslys geplaas. Baie slim manier om ’n boek se inhoud te takseer sonder om die geheime van die verhaal te verklap.

Kinnes, deur Chase Rhys. Resensent: Valda Jansen. (Rapport Boeke)
Jansen maak nou ’n gewoonte daarvan om dinge wat by boeke se bekendstellings gesê is, in haar resensie te vervleg. Dit is kontraproduktief, om die minste te sê – so al asof sy nie die oorweldigend gunstige reaksie wat sy op die boek voor hande gehad het, genoeg vertrou om dit alleen as resensie aan te bied nie. Miskien meer oor die boek sê, en minder aanknopingspunte soek vir die lansering van ’n taalbeweging? Ek stel belang in Valda Jansen se mening oor Kinnes en sy inhoud – omdat sy ’n skrywer is. ’n Gedetaileerde analise van Kinnes deur Jansen sou voldoende gewees het om die boek en skrywer te promoveer; vir my gevoel is hierdie hebried van rapportering, resensie en reklamestuk té veel trompetgeskal en té min analise. Sal ek die boek koop en lees? Ja. Is hierdie resensie een waarna studente van die toekoms kan terugverwys om hulle te help met hul analise daarvan? Nee.

Profile photo of crito

by crito

Strategie

November 8, 2018 in Uncategorized

Die onelooflike onskuld van Dirkie verwey, deur Charl-Pierre Naudé. Resensent: Jean Meiring (Rapport Boeke)
Die resensent se strategie: Hoe om die boek se uniekheid onder woorde te kry sonder om die geheime te verklap. Meiring se strategie slaag. Sy aanpak is dié van iemand wat sy leser wil nuuskierig maak terwyl hy ook evaluerend afstuur op die som van sy gewaarwordinge. Dat hy nie jou aandag verloor nie, is blyke van sy vernuf as resensent: Die boek se inhoud is nie te reduseer tot ’n enkelvoudige opsomming nie.

Die troebel tyd, deur Ingrid Winterbach. Resensent: Louise Viljoen (Rapport Boeke)
Louise Viljoen se deeglikheid, en haar gawe om nie te swig voor die versoeking van akademiese gegorrel nie, maak hierdie resensie uitstekend. En hoe lekker is dit nie om ’n slag ’n slotparagraaf te lees waarin die resensent skielik al die registers ooptrek nie. Dit moet vir Winterbach ’n wonderlike gevoel gebring het om Viljoen se woorde te lees.

Prooi, deur Deon Meyer. Resensente: Francois Bekker en Charles Smith (albei Boeke24)
Francois Bekker hou van Prooi. Baie. “Monumentale Bennie Griessel-doesier wat die spanningsgenre op briljante wyse vernuwe en verruim.” Charles Smith is minder geesdriftig. Meyer kon Bennie Griessel by die huis gelos het en dan sou dit ’n beter boek gewees het; Meyer moes gekyk het hoe naby hy aan die moord op die president kon gekom het, want dan sou die ekstra spanning die boek ’n volwaardige Jason Bourne te maak. Lees mens die twee resensies, klink Bekker se loflied vir my oortuigend, maar dan is Smith se argumente ook goed verwoord. Uiteindelik was Bekker se resensie vir my sterker, al sal die skrywer meer stof tot nadenke by Smith kry. My probleem is dat ek aldrie Robert Ludlam se Bourne-boeke gelees het, en een van Eric Lustbader s’n. Die flieks is beter as die boeke. Smith se slotopmerking oortuig my dus glad nie, en wanneer so-iets gebeur, lees mens terug in die resensie en jy wonder oor die maatstawwe wat die resensent aangelê het.

Blasjan en die blou kitaar, deur Koos Kombuis. Resensie: Henri Malan (Boeke24)
Vernuftige resensie. Resensent in Graad 7. Skoliere is vroeg al woordvaardig, nè? Maar hoeveel waarde moet mens dan heg aan ’n opmerking soos “Koos Kombuis gee in sy nuwe boek ’n akkurate voorstelling van ons samelewing …”? Regtig? Sal die kinders van Mitchell’s Plain met jou saamstem, of die beaardes van Springs? Veralgemenings is die duiwel se oorkussing, Henri.