Profile photo of crito

by crito

Kolonialisme

Maart 29, 2017 in Uncategorized

Noudat kolonialisme so sekuur in die kollig staan, lees Crito gretig aan nuwe geskiedkundige publlikasies. Resensies van daardie boeke is my kos. Seker daarom dat Wium van Zyl se bespreking in Rapport Boeke van Die VOC aan die Kaap 1652-1795, (onder redaksie van Con de Wet, Leon Hattingh en Jan Visagie) vir my die interessantste resensie van die afgelope ruk was.

Dit was helaas nie die knapste resensie nie. Wium van Zyl spring weg met die bestaansredes vir hierdie boek, dan die inhoud, maar kom laat in die resensie eers by een van die interessantste onderwerpe, naamlik die politieke raad se vergadering en uiteindelike besluit oor die invoer van slawe. Van Zyl meen daar word nie deeglik genoeg na hierdie onderwerp gekyk nie. (Mens kan sy punt snap – dis duidelik iets wat ’n merkwaardige uitwerking gehad het op die verloop van ons land se geskiedenis.)

Binne die huidige raamwerk van aktualiteit sou daardie vergadering en sy besluit, al is dit volgens Van Zyl hoe karig hanteer, die kapstok gewees het vir die resensie. ’n Resensie moet nie net ’n aftellysie van goeie hoedanighede en tekortkominge wees nie. Dit moet ook aansluit by die dinge wat vir die leser van die resensie belangrik is en aansluit by die teenswoordige politieke debat.

Van aktualiteit gepraat. Crito wonder wat as aktueel beskou word in die wêreld van die lettere. Gerda Taljaard-Prinsloo lig in haar bespreking van Marita van der Vyver se Misverstand (Rapport Boeke) ’n bietjie die sluier.

Van den Vyver se “kenmerkende” galgehumor is skynbaar in goeie werkende toestand wanneer sy skryf oor die literêre sirkus, en die literêre hekwagters, pryse, die kanon, verwaande skrywers, resensente en uitgewers en uiteraard die etes saam met uitgewers. (Crito wonder hoekom daar nie ’n literêre agent met vlesige lippe is nie?) Daar is skynbaar ook versluierde verwysings na lewende figure, en les bes onthul sy die groot waarheid: Om ernstig opgeneem te word, moet mens ’n boek oor die Anglo-Boereoorlog skryf.

Taljaard-Prinsloo se resensie het die kenmerkende bou van ’n Afrikaanse literêre resensie, iets wat my Crito-voorsaad al verskeie kere uitgewys het. Crito het wel by die lees oor die literêre sirkus besluit om onmiddellik die boek aan te skaf. Natuurlik ook dadelik begin wonder of hierdie deel van die resensie nie ’n invalshoek vir ’n veel prikkelender resensie sou gewees het nie. Die res van haar argumentasie sou dan net anders verpak kon word.

Maar wie is Crito om te sê, nè?

Frederick J. Botha se resensie van As in die mond,  Nicole Jaekel Strauss se nuwe bundel kortverhale (Boeke24) is ook in ’n akademiese sleutel.

Mens lees die eerste paragrawe met die bedeesdheid van ’n student wat na ’n begaafde lektor luister, maar wanneer Botha in paragraaf vier die opmerking maak dat hierdie bundel ’n hoogtepunt in die Afrikaanse kortkuns is, dan besef selfs Crito dat Botha die resensie op geen ander manier kon geskrywe het nie.

Die resensie self is dig geskryf, tekenend van ’n resensent wat werklik hard probeer om die bundel se inhoud verstaanbaar te maak sonder om geheime te verklap. Elke resensent weet dat die outeur van die boek sy bespreking lees; oor evaluerings kan niemand argumenteer nie, maar die resensent weet dat hy ten minste aan die outeur moet wys dat hy deeglik gelees het. Botha lig die gewone leser in, en lig die hoed vir die outeur.

Daar was ook ’n resensie van Nadia: Paaie van hoop – die amper-biografie van Nadia Beukes, met hulp deur Jana van der Merwe. Lucia Swart-Walters is die resensent.

Die oomblik is vir Crito té groot.

Profile photo of crito

by crito

Ironies of nie

Maart 23, 2017 in Uncategorized

Dis lekker om Louis Esterhuizen as rersensent te herontmoet. In Rapport Boeke neem hy Nathan Trantraal se Alles het niet kom wôd in die hand en behandel dit met die respek wat Crito verwag een digter vir ‘n ander moet hê.

Al moet ek erken dat ek nie so fluks is as dit kom by die koop van digbundels nie, laat Esterhuizen se bespreking Crito twee keer dink. Dalk tog koop – danksy Esterhuizen se versekering dat die bundel ‘n ryke skat van ironie oplewer.

En terwyl ek Esterhuizen se resensie lees, kry ek ook die gevoel dat ironie dalk Trantraal se redding sal wees. Esterhuizen haal een gedig aan waarin Trantraal vertel hoe hy sy kind waarsku teen die wit mense, wat haar siel sal steel en vir die duiwel opoffer. Dis nou ‘n nuwe siening van goeie vaderskap, bes moontlik selfs proudly South African.

Deborah Steinmair se resensie van Naomi Meyer se Web laat Crito wonder of ‘n mens nie dalk ‘n meer genuanseerde blik op die Suid-Afrikaanse problematiek sal kry in ‘n speurverhaal soos hierdie as in ‘n ironiefest soos Alles het kom niet wôd nie.

Trouens, dit klink of daar meer vernuwing en nuanse opgesluit is in die sosiale problematiek wat Meyer in Web aanspreek. Steinmair se opsomming en aanbeveling laat wel dié indruk. In die proses plaas sy ook haar vinger op die probleem waarmee die nuwe geslag Afrikaanse prosaskrywers te kampe het – hoe skryf ’n wit skrywer oor ’n bruin lewenservaring? Crito wag op die groter gesprek!

Ten slotte Fransjohan Pretorius se resensie van Jan Smuts: Afrikaner sonder grense (Boeke24). En van my voorganger-genante het hom al die ideale resensent van historiese publikasies genoem, en Crito wil dit net weer beaam. So maak mens!

Profile photo of crito

by crito

Krimineul

Maart 13, 2017 in Uncategorized

Deel van die dans (as ek ‘n stuitige term mag gebruik) is die resensent se bevestiging van sy gesag. Noem my Oom Crito, maar vir my val dit op dat veral jeugdiger en/of onbedrewe resensente die gejeuk voel om die dans deeglik te dans: Spring weg met breë uitsprake, onderlê jou opmerkings met ’n paar gepaste verwysings, en dan trippel jy voort na die boek onder bespreking.

Jonathan Amid se bespreking van Eindspel, ’n nuwe krimi deur Wilna Adriaanse (Rapport Boeke), toon die jonge Amid in volle vlugvingerige glorie. Dit is vir Crito verstaanbaar dat hy hierdie dans dans; hy is besig om hom te vestig as een van die knapste lesers en resensente van die genre.

Hy doen die werk onder bespreking geen skade aan nie. Wilna Adriaanse kan meer as tevrede voel met sy resensie. Die lees van die resensie sou egter heelwat meer vreugde gebring het as hy meer vertroue gehad het in sy eie gesag as resensent, en nie behoefte gevoel het om te wys dat hy al die steppies ken nie.

So driekwart deur die resensie maak hy die volgende opmerking: “Eindspel se grootste oomblikke (daar is heelwat) is geskoei op Adriaanse se bereidwilligheid om minder op die plot en polisieprosedure, en meer op karakterontwikkeling en handeling te fokus.”

Dit sou volledig sin gemaak het as hy die hele resensie oor daardie boeg gegooi het. Verduidelik wat die grootste oomblikke almal behels, en hoe Adriaanse se aanpak dit mobiliseer. Dan het al die ander dinge waarmee hy die dans gedans het, vanself in die verbygaan hulself aangemeld.

’n Laaste knorrigheid: Dit deug nie om ’n argument te probeer staaf deur te verwys na ’n roman wat nog nie verskyn het nie. Los dit uit. Dis die dinge van ’n kind daai. Koerantlesers hoef nie te weet dat jy naas resensent ook iemand is met voorkennis van publikasies nie.

Amanda Botha se bespreking in Rapport van Historikus Hermann Giliomee – ’n Outobiografie is gewis wat Crito van ’n bedrewe joernalis soos Botha verwag. Dit is ewewigtig, informatief, peilend. Ek het dit met aandag en genoegdoening gelees – totdat ek teen die einde vir myself vra: “En wat sou Sampie Terre’Blanche hiervan dink?”

Dit ís dikwels meer interessant om ’n bespreking te lees deur iemand wat ’n skeibreker is.

Schalk Schoombie is ’n joernalis, dramaturg, skrywer en nou ook resensent van Marita van der Vyver se jongste werk, Misverstand. As ongerehabiliteerde wellusteling het Crito die resensie met toegespitste aandag gelees. Schoombie het Crito netjies tot bedaring gebring en sal sy leiding by Schoombie neem, en verder in ’n mineurtoon skryf. Dis aansteeklik. Hy sê die boek is ook in daai toon geskryf.

Dit lyk vir my resensente het met Van der Vyver se werk ’n eiesoortige problematiek. Almal is hiperbewus van Griet skryf ’n sprokie. Almal het haar ontwikkeling daarna deur die jare gevolg, met sekere verwagtinge. Schoombie verwys na verskeie daarvan, maar Crito kry die gevoel, terwyl hy sy argument in mineurtoon ontwikkel, dat Schoombie ook met ’n mate van ironie skryf. Wanneer hy Zoë se oorryp taalgebruik aanhaal oor die seks wat sy gehad het op elke moontlike plek, tyd en manier, dan weet Crito dat Schoombie met ’n sweem van ’n glimlag vir jou sê dat dit eintlik hier gaan oor mense wat nie meer seks het op elke moontlike plek, tyd en manier nie.

En so aan.

Teen die einde van die resensie styg Crito se bewondering vir Schoombie as gebruiker van die meerduidige formulering. Sê hy: “Misverstand, deurgaans vloeiend in die mineurtoon van melancholie geweef, is nie die skrywer se boeiendste roman nie. Tog bied dit pitkos vir ouer word, internasionale omwentelinge en eietydse kwelvrae. As sulks is dit ’n gevoelige tydsdokument wat die leser noop om wyer te dink en te lees.”

Nè?

Profile photo of crito

by crito

Die kat kom terug

Maart 6, 2017 in Uncategorized

Crito se sabbatsverlof is verby. Dis weer tyd om skouer aan die wiel te sit. Crito nommer hoeveel? Weet nie. Ken die voorgangers nie by die naam nie. Die kritiese mantel hang om nuwe skouers. Sê maar die wind het my losgewaai.

Ook net betyds. Dis asof die huis der lettere kêns geworre het, my kindertjies. Ek het nie besef daar word deesdae so baie Afrikaanse digkuns gepubliseer nie. Maar dit is sekerlik so, want dis net resensies oor digbundels waar jy kyk.

En as jy my nie glo nie, gaan kyk na die opgaaf deur PEN Afrikaans wat op LitNet gepubliseer is:
http://www.litnet.co.za/afrikaanse-resensies-en-boekgesprekke-januarie-2017/

Dis hartsverblydend om te sien dat Tom Gouws skryf oor Lina Spies se Sulamiet  (Boeke24). Ja, die huiskomlid van die digkuns het ‘n nuwe bundel in die winkels. Gouws is baie vriendeliker met haar as wat hy was met Ons Klyntji, wat mens laat vermoed dat Spies maar kan begin droom oor die  Hertzogprys. Nè?

Dia van Staden het ook op Die Groot Ontbyt (kykNet) daarna verwys, maar so half bolangs, soos dit maar met sulke TV-programme gaan: Kortliks, vinnig, want hulle het min tyd en lyk my op die meeste vier boeke kan genoem word.

Daniel Hugo het in Rapport Boeke in diepte na Sulamiet gekyk, en ek hou sommer baie van sy aanpak. Hy gaan haal sy argumentering by Peter Blum en WH Auden, en raak algaande meer betrokke by die bundel. Die manier waarop hy sy resensie struktureer dui op ‘n baie meer intieme omgaan met die gedigte as wat by Gouws die geval is; daarmee gee ek nie te kenne dat Gouws flentermenings uitspreek nie. Allermins.

Dit is ook goed om te sien dat Neil Cochrane weer resensies skryf. Hy het dit oor Susan Smith se Die aarde is ’n eierblou ark (Boeke24). Buiten die interessante dinge wat hy oor Smith se tuinverse sê, en die varsheid van sy styl van analise, het ek met genoegdoening gesien hoe lekker hy met tipografiese wit (saam met Smith) speel in die koerant. Jy sal dit nie op die sportblaaie sien nie.

Reinhardt Fourie is baie minder avontuurlik met die gedigte wat hy uit dieselfde bundel aanhaal in sy resensie op LitNet. Sy aanslag is meer akademies en in ’n resensiestyl wat goed bekend is. Sy argument is baie deeglik uiteengesit. Lees mens hierdie resensie saam met Cochrane s’n, is daar geen twyfel by jou dat Smith ’n gewikste digter is nie.

Johan Anker se aanpak (in sy bespreking van E. Kotzé se Soetloop, ook op LitNet) is eweneens meer tradisioneel. Mens moet egter onthou dat dit met E. Kotzé is wat hy te doen het, en dan meet mens die resensie aan die afwesigheid van die clichés wat in die verlede so baie gebruik is om Kotzé se unieke styl en inhoud te beskryf. Daar is min daarvan, en Anker is ’n deeglike resensent. Hy het die soort resensie geskryf wat sowel skrywer as uitgewer baie in hul skik sal maak.

Te oordeel na die soort boeke wat volgens die PEN Afrikaans-inventaris geresenseer is, is daar nie alteveel niefiksie die afgelope ruk gepubliseer nie. Dia van Staden het op Die Groot Ontbyt die aandag gevestig op die Tweetalige Woordeboek vir skole en My eerste ensiklopedie, maar dis aardig om van sulke boeke te hoor terwyl mens voel sy kon meer gemaak het van Deon Maas se Melk die heilige koeie. Of is Maas té woelig van gedagte vir die oggendklomp? Die kind sit ook nooit stil nie.

Ten slotte Lina Spies se enorme bespreking van Albert Blake se Broedertwis (op LitNet). Crito is nie haar grootste bewonderaar nie, maar hierdie bespreking is een wat ek met groot erns wil aanbeveel vir iemand wat belangstel in dít wat gedoen kan word wanneer ruimte nie ’n beperkende rol speel nie.

Spies se belesenheid en ruim verwysingsveld sorg dat sy ’n ressensie-essay in ses dele kan skryf wat groot in omvang is. maar tog só deeglik en interessant aangepak is dat mens dit in een sitting wil deurwerk.Sy is krities én begrypend. Sy reageer op Albert Blake se boek, nogtans word mens algaande daarvan bewus dat sy die boek meet aan haar kennis en siening van ’n heel besonderse onderwerp. En moet geen fout maak nie, Spies onderskat haar eie insigte hoegenaamd nie.

Nietemin, hierin lê vir my die kern van die skryf van resensies: Die resensent moet meet en reageer, alles met die verstandhouding dat die taksering tegelyk ewewigtig en subjektief sal wees.

Skitterend!

Ek wou ook oor die afgelope drie weke se resensies ’n eiertjie lê, maar sal maar liewers swyg. Benewens Jonathan Amid se loflied aan Irma Venter, na aanleiding van haar Sirkus (Boeke24), en Ronel Nel se stukkie oor Elkarien Fourie se Vat jou hele hart (selfde bron), was daar min wat Crito  geïnteresseer het. Die genoemde twee is interessante resensies, maar die een moes langer gewees het en die ander korter.

Hopelik sal die Woordfees die ennui verlig.

Profile photo of crito

by crito

Iets nuuts

Desember 6, 2016 in Uncategorized

Fotostaatmasjien, deur Bibi Slippers.
Resensie: Charl-Pierre Naudé (Boeke24)
Heerlike resensie oor Afrikaanse digkuns in ’n nuwe sleutel. Lyk dit my. Naudé begin lig en speels en dan rig hy hom tot die spesialismark van poësie-leifhebbers en -bedrywers. Dit is ’n resensie wat meer trefkrag sou gehad het as Naudé baie aanhalings uit die bundel kon gebruik het. Ek kan aan geen rede dink hoekom dit nie ten minste op die webweergawe van die resensie bygevoeg kon word nie. Ook ’n lekkerslotsin: “Intussen gaan ’n klomp mummies in die hall of fame regop sit.”

Die leliemoordenaar, deur Lerina Erasmus.
Resensie: Helen Schöer (Boeke24)
Uiteindelik! Erasmus het die wonderlike “lokbokkom” geskep vir “red herring”. Schöer gebruik dit, en nou moet ons net sorg dat dit WAT se ore bereik. Die resensie: Onderhoudend, en ’n lekker slot waarin sy Erasmus se gebruik van amarillis-bolle benut om die leser op nuuskierigheidsgrondslag te plaas.

Profile photo of crito

by crito

Al rondom die slaggate

Desember 1, 2016 in Uncategorized

Die dood van ’n goeie vrou, deur Chris Karsten.
Resensie: Kerneels Breytenbach (Boeke24)
Het “kragtoer” nie ’n uitgediende begrip in resensies geword nie? Dis ’n woord met dieselfde gebruikfrekwensie as ikoon, stunning en fantasties. Wanneer ’n resensent dit inspan, voel ek dadelik ongemaklik. Soos Breytenbach hier in sy finale oodeel doen: “Dit is eintlik ’n redelik eenvoudige verhaal, maar die vertel daarvan, en die manier waarop Karsten dit doen, maak dit so ’n kragtoer.” Andersins is dit ’n sterk resensie, en moet ek sekerlik nie my wantroue in geykte taalgebruik gebruik om fout daarmee te vind nie. Breytenbach vermy die gebruiklike slaggate. Hy vertel nie die verhaal in detail oor nie, hy fokus eerder op die elemente wat Die dood van ’n goeie vrou ’n goeie speurroman én ’n heerlike leeservaring maak. ’n Resensie wat veral deur die skrywer van die boek geniet kan word.

Syferfontein, deur Cas Wepener.
Resensie: Frederick Botha (Boeke24)
Frederick Botha is een van die nuwe geslag resensente wie se skrywes ek hoog takseer. ’n Mens lees sy resensies met ’n gevoeligheid vir toon. Hierdie keer baie gedemp. Die roman bevat goeie idees, maar word geskaad deur ’n eenselwigheid van aanslag. Min variasie dus, baie verveling.

Moord op Karibib, deur Isa Konrad.
Resensie: Helen Schöer (Boeke24)
Een van die moeilikste soort resensies om te skryf, is dié oor ligte leesstof. Daar is weinig om werklik aan die groot klok te hang, en die kuns lê daarin dat mens die verhaal moet opdollie op ’n manier wat geen geheime verklap nie, en sonder om dit in detail te parafraseer. Dit is een van die kere waar die resensent deurentyd bewus bly van sy medium, in hierdie geval ’n dagblad. Helen Schöer se resensie is absoluut nommerpas in hierdie raamwerk.

Profile photo of crito

by crito

Woorde

November 15, 2016 in Uncategorized

Goudduiwel, deur Duane Aslett.
Resensie: Joan Hambidge (Rapport Boeke)
Nie Hambidge op volle toere nie. Weer een van daardie resensies waarin die paragrawe so half op hul eie staan. Soms werk dit, soms nie. “Die voorblad bemark die boek egter nie heeltemal reg nie,” lui een van hulle. O ja, wil mens antwoord. Verduidelik ’n bietjie… Maar dis een van die paragrawe in die middel van die resensie wat my laat besef het Hambidge moes hierdie resensie eers ’n bietjie laat lê het voordat sy dit voorgelê het. Sy skryf: “En as leser van speurverhale (en regte speurverhale, nie die getjommel wat hier te lande as speurverhale paradeer nie), word die klassieke Edgar Allan Poe se The Purloined Letter vermeld, boeke oor die Krugerwildtuin en selfs die indertydse Prins van Pretoria, ’n hartseer grap.” Ek is nie heeltemal seker of die sin in sy geheel sin maak nie. Maar die gedeelte in hakies oor die getjommel wat hier te lande as speurverhale paradeer, dié verstaan ek goed, en ek weet dit is snert. As mens sulke breë veralgemenings maak, sluit jy Andrew Brown, Deon Meyer, Diale Thlolwe, Mike Nicol, Chris Karsten, Karen Brynard, Rudie van Rensburg, Chris Marnewick, Margie Orford, Sifiso Mzobe en vele meer in as ontvangers van jou woeste klap. Het sy regtig nagedink oor wat sy besig was om hier te sê? Ek glo nie.

Soetloop, deur E. Kotze.
Resensie: Johan van Zyl (Boeke24)
Een van daardie resensies wat só lekker lees dat jy die resensent enige dwalings sal vergewe. Dit gaan oor geesdrif vir die skrywer, en begrip vir die verhaal wat sy vertel. As ou bewonderaar van Kotzé se skryfwerk het ek geglimlag oor Van Zyl se reaksie op haar taalgebruik. Mens kan die bekoring daarvan nooit ontsnap nie. Ek kan darem vir hom verheldering bring oor een van sy vrae. “Prens en vrede” is afgelei van ’n ou uitdrukking – “pais en vree”. Ek wonder of die skrywer nie iewers helderte wil bring oor die ander uitdrukkings wat Van Zyl lys nie. Sal ook graag wil weet!

Profile photo of crito

by crito

Selftug

November 8, 2016 in Uncategorized

Vloeibare middelpunt, deur Martjie Bosman.
Resensie: Marius Crous (Rapport Boeke)
Crous benader die bundel op heel interessante manier. Hy plaas die bundel en gedigte binne die raam van alles waarby dit aansluit: Ryan Loubser, Brittanje, Skandinawië, Oerder, Hölderlin, die museum in Graaff-Reinet, DJ Opperman en Eben Venter. Sekerlik die heel beste manier om belangstelling gaande te maak. Al wat hinder, is dat sommige van die verse (of gedeeltes daarvan) nie werklik sterk poësie is nie, en hy hom nie daaroor uitspreek nie:  “vergeet nie die histerie en haat wat hyg / waar velle van spikkelbeeste bedrieglik / stil gesprei lê oor ’n skynbaar stabiele bodem.”

Maestro, deur Marié Heese.
Resensie: Johann de Lange. (Rapport Boeke)
Hierdie resensie het ‘n sterk gevoel van vreemdheid oor my gebring. In die tyd waarin almal net praat oor Zuma en staatskaping en Trump en Clinton, word die aandag weggebuig na ‘n roman in Afrikaans oor ‘n Italiaanse beeldhouer wat in die sestiende eeu gebore is en sy grootste werk in die sewentiende eeu gelewer het. Maar die resensent is iemand vir wie se mening ek groot respek het, en hy beveel dit aan as ‘n heerlike heenkome in die Desembervakansie. Slim.

Indeks, deur Joan Hambidge.
Resensie: Tom Gouws. (Boeke24)
Ek kan nie onthou wanneer laas ek op ‘n Maandag soveel mailtjies oor een resensie ontvang het nie. Leedvermaak by die Hambidge-haters, woede by die Hambidge-bewonderaars. Ek het nie besef die digkuns kan nog sulke gevoelens uitlok nie. Nou ja, Tom Gouws het sy nek nogal ver uitgesteek hier. Hy vind in die hele bundel net tien goeie gedigte. Hy weeg die uitgewer se lofsang vir die bundel en vind dit totaal oordrewe. Hy maak snydende opmerkings oor Hambidge se publikasiewaansin en selftug, en som dit ten slotte op met ‘n opmerking wat sekerlik nie onbeantwoord gaan bly nie: Sy is ‘n major minor poet. Hoe ‘n mens ookal oor die resensie voel, ek is seker dat dit die wydsgelese resensie oor ‘n digbundel is wat in baie jare verskyn het. Dit maak my vreemd genoeg baie nuuskierig om die bundel te kry en te kyk of mens Gouws moet gelyk gee. In hierdie opsig moet ‘n mens sekerlik besluit dat dit ‘n baie goeie resensie is – uiters effektief binne die konteks van ‘n koerant se boekeblad.

Profile photo of crito

by crito

Die monde loop oor

November 2, 2016 in Uncategorized

Wat die hart van vol is, deur Peter Veldsman.
Resensie: Emile Joubert (Boeke24)
Resensie: Kerneels Breytenbach (Rapport Boeke)
Ek het hierdie herinneringstog deur Peter Veldsman se lewe gelees en baie geniet. Daarom weet ek ook dat Veldsman albei die resensente reeds baie jare lank ken, en gee dit my ’n effens ander perspektief as wat die lees van ’n resensie soos dié deur André Wessels oor Nonnie de la Rey mens gee. Daar is persoonlike toegeneëntheid, bewondering en seer sekerlik ook ’n mate van toeskietlikheid. Nie dat dit hinder nie. Albei resensente knoop jou aandag vas met die manier waarop hulle Veldsman en sy boek lof toeswaai. Joubert (wie se pa, Fritz, ‘n sleutelrol in Veldsman se loopbaan gespeel het) fokus op inhoud en lewenslyn, Breytenbach op persoonlike belewenis en ’n meer oorsigtelike taksering van Veldsman se plek in die Afrikaners se kultuur. Joubert gee krediet vir Veldsman se openhartigheid; ek voel dat Breytenbach nog groter klem kon laat val het op die boek se “vroedvrou”, Elmari Rautenbach. Joubert doen dit wel. Wat die hart van vol is is Peter Veldsman se monument, maar dit lewer ook vir Afrikaanse lesers ’n verwysingspunt ten opsigte van uitnemende redaksionele werk. Ek het Veldsman al verskeie male by demonstrasies hoor praat, en bondigheid is nie sy grootste bate nie. Rautenbach het hom saakliker gemaak, dis vir seker.

Nonnie de la Rey, deur Zelda Rowan.
Resensie: André Wessels. (Boeke24)
Wanneer is ’n MA-verhandeling wat dertien jaar gelede geskryf is die moeite werd om gepubliseer te word? André Wessels verduidelik in detail. Die invalshoek is dié van ’n akademikus; dit sou dalk ’n goeie idee gewees het om Nonnie de la Rey die mens die invalshoek te gemaak het om die dorre bowetoon van hierdie soort resensie te vermy.

Die dood van ’n goeie vrou, deur Chris Karsten.
Resensie: Deborah Steinmair. (Rapport Boeke)
Buiten nou die een mank sin (“Ná sy heengaan is Chris Karsten se protagonisspeurder Ella Neser, die vrou wat met Lotz klaargespeel het.”) is hierdie weer ’n eersteklas resensie uit Steinmair se pen. Sy gebruik ’n onlangse uitlating deur die skrywer Lionel Shriver om mens in te lei na die kern van Karsten se skryfkuns: Die manier waarop hy karakters van binne-uit ontgin. Sy som die inhoud netjies op, verklap geen geheime nie, maak jou nuuskierig, maar wat sy eintlik doen, is om sonder ophef dit baie duidelik te maak dat Karsten ontwikkel het in ’n top skrywer van meer substansiële speurfiksie. Iemand wat selfs die literatore sou bevredig.

Profile photo of crito

by crito

Aangenaam

Oktober 18, 2016 in Uncategorized

Een nag en ’n bietjie, deur Hester Kruger.
Resensent: Maggie Marx (Rapport Boeke).
Daar is net een ding wat kort in hierdie deurdagte en uitstekend verwoorde resensie: voorbeelde van die dinge wat haper. Marx se resensie is andersins só goed geskryf dat ek wonder hoekom sy nog nie voorheen so sterk tot my gespreek het nie. Wat die resensie des te meer merkwaardig maak, is die neutrale toon waarin dit geskryf is. Ek sien uit daarna om meer resensies deur Marx te lees.

Doodskoot, deur Francois Bloemhof.
Resensent: Deborah Steinmair (Rapport Boeke).
Steinmair maak mens baie nuuskierig oor dié nuwe Francois Bloemhof-verhaal. Wat uiteraard ook die doel van ’n resensie soos hierdie is. Sy maak nie groot uitlatings oor litterêre aspekte of dinge nie. Dit gaan oor die soort verhaal wat Bloemhof vertel, wat die uitwerking daarvan op die leser is, en uiteraard op haar was ook. Mens kan haar die oorvertel van die verhaal vergewe omdat sy dit dikwels met soveel aplomb ophelder. Ek is ook mal oor die krag wat sy aan haar resensie gee deur ’n bondiger, evaluerende styl: “Die ­leser word verplaas soos in ’n ou moewie; begogel, verlei, verlok, ontnugter en ­enduit geboei.”

Indeks, deur Joan Hambidge.
Resensent: Neil Cochrane (Rapport Boeke).
Welkom terug, Neil. En hoe! Met ’n knap analise, deeglike uiteensetting en sonder huiwering wanneer hy Hambidge se leemtes naas haar geslaagde werk uitlig: “Tog word die aanhoudende gepieker oor die digproses eenselwig. Ons weet dit is moeilik en onbevatlik, maar berus ­asseblief.” Sy uiteensetting van die kwatryn waarin sy met haar vriend en mede-digter, Johann de Lange hekel, is uiters goed. Cochrane het groot waardereing vir verskeie aspekte van die bundel, maar wanneer hy moet, verklaar hy onomwonde watter afdeling van die bundel nie slaag nie. Miskien nie heeltemal leesstof vir die Sondagleser wat nog die Bulle se afranseling van die WP in sy bloed het nie, maar vir die liefhebbers van Hambidge se poësie, en digkuns in die algemeen, ’n boeiende resensie om te lees.