You are browsing the archive for 2014 February.

Nasionale Melktertdag: 27 Februarie 2014

February 26, 2014 in Geen Kategorie

Daar’s nou al ‘n gedenkdag vir elke geleentheid. Hoe klink Asemhaaldag as volgende voorstel? Grappies op ‘n stokkie. Nasionale Melktertdag klink eintlik vir my nogal lekker.

Wie het al die Portugese handtertjies raakgeloop, pastéis de nata? 2010 in Portugal het dit my baie sterk aan melktert herinner. Ek het die res van my gesin se vakansieplanne van tyd tot tyd ontwrig deur aan te dring daarop dat ons by obskure kafees aandoen om hulle weergawe van die lekkerny te proe. Elke slag was ek verlig dat, ongeag hoe bedenklik die opset of selfs die tertjie gelyk het, hulle vorentoe gesmaak het. So lyk die pastéis de nata op Wikipedia:

Hier’s iemand wat wys hoe dit gemaak word.

Vir diegene wat nie die Portugees verstaan het nie (um, ek het ook nie), wil julle nie laat wat is jul beste melktertresep nie?

Groete, Naomi M

Facebook, Whatsapp en die tale wat ons praat

February 21, 2014 in Geen Kategorie

Dis Moedertaaldag en ek sien vandag in Die Burger Facebook het Whatsapp gekoop. Mense hou van kommunikeer, dis wat ons doen. Op LitNet skryf Wannie Carstens oor die mitiese toring van Babel en die ontstaan van tale.

Nou sien ek ook op die internet mense gesels oor waarom Facebook Whatsapp gekoop het – kyk na hierdie mening:

Dalk het ek oorvereenvoudig deur te sê “mense hou van kommunikeer”. Daar is baie meer as kommunikasie ter sprake. Dis ‘n kwessie van mag en geld ook. In ‘n blitsig-veranderende landskap soos die internet, probeer mense ‘n bietjie vastigheid vir die toekoms koop. Hulle wil sekermaak hulle is nog bietjie langer aan bewind. Hulle verstewig hul monopolie selfs nog meer deur groot geld te betaal.

Dis die praktiese realiteit van die samelewing en die ekonomie. Kommunikasie én taal kos geld. As daar nie ‘n ruimte bestaan en in stand gehou word waar jy jou taal kan praat nie, dan dryf die taal die ruimte in totdat dit buite almal se bereik is.

Vir my beteken dit dat ek met my kinders praat oor alles rondom ons en in ons ervaringswêreld. Noudat my seuntjie se klas besig is met woordanalise en leer lees en skryf, praat ons nog meer bewustelik oor woorde. Ons probeer saam uitpluis hoekom skryf met “fiets” met ‘n “f”, maar “vuurhoutjie” met ‘n “v”. Ons peins oor waarom mens praat van “olifant”, maar dan weer ‘n ander uitspraak aanwend as die “o” in die woord “bos” voorkom. Hierdie taal wat hy praat, ontsluit ook vir hom, in die toekoms, ‘n gedig van Ronelda Kamfer. Binne haar konteks, in haar taal, die gedig “‘n gewone blou Maandagoggend”:

“dit was ’n gewone blou Maandagoggend / êrens het ’n ma haar kind se lyk gaan uitken / (. . .) / by eerste pouse was daar ’n lyk in Skoolstraat / ’n miskraam in my klas / ’n uitstel op die bio-taak / en’n vrou wat gillend in die straat afhardloop / en vir die Here vra / ‘waar was Josef toe Jesus gekruisig is?’.”

Moedertaal beteken kommunikasie in die taal wat ons geleer het toe ons klein was, maar binne vandag se wêreld. Dit kos geld. Dit ontsluit ander wêrelde, dit gee vir ons toegang tot plekke waarheen ons nie gewoonlik sou beweeg as ons net ‘n paar woorde ken nie.

Ook: waarom sal ons groot reuse soos Facebook of Whatsapp vrees? Binne hulle omgewings kan ons met mekaar praat in al die tale wat ons ken. Ons kan praat met mense van ander lande, in tale wat hulle verstaan (as ons dit self ook verstaan). Ons kan ook praat met mense wat ons moedertaal praat sonder om deur die ander tale bedreig te voel. Engels is magtig, Google, Facebook en Whatsapp ook. Maar laat ons, binne hierdie ruimtes, die tale praat wat ons praat. Ons moedertaal, na die beste van ons vermoë. Maar ook soveel as wat ons kan. Laat dit ‘n lewenswyse wees.

Kyk wat kan hierdie knaap doen!

Groete oor grense, Naomi M

Ons reis

February 19, 2014 in Geen Kategorie

LitNet-bloggers

Hier is ek weer met iets wat voel soos aflewering nommer twee.

Wag, voor ek daarby kom.

Ons webontwerpers en -instandhouers is besig met grootskaalse werk aan al die blogs wat deur 24.com bedien word. Ek het vanoggend weer ‘n slag met hulle gesels oor die versoek dat die blogs se tuisblad die nuwe inskrywings moet weerspieël en nie alle webwerfwye-aktiwiteit nie. Nou net van hulle gehoor en hulle laat my weet hulle is op soek na nog ‘n inprop (dis nou ‘n plugin) wat kan help dat enige werk wat hulle doen nie tot niet gaan die oomblik as WordPress in die algemeen bygewerk word nie.

LitNet se blogs word gehuisves op ‘n WordPress-platform maar, soos baie van julle wat regtig baie van blogs af weet kan sien, is hier ook ander platforms hierby geïntegreer. Name soos BuddyPress doen die rondte. 24.com is op soek na ‘n oplossing om te keer dat alles verander elke slag as algemene instandhoudingswerk gedoen word. Juis omdat LitNet se blogplatform nie generies is nie. Ek ontvang plegtige beloftes dat hulle sal laat weet wat hulle kan uitrig en so gou moontlik.

Hier is die reis-item wat ek vandag wil deel. Weer so ‘n bedrywige en besige ene, oppas vir oorstimulasie, waarsku ‘n vriendin. En eintlik, op al die reise, is daar maar net voortdurend die reis na binne, of hoe?

Groete, voorspoedige reis vandag, Naomi M

Ons geskiedenis

February 18, 2014 in Geen Kategorie

Bloggers, sommige van die ander mense by die kantoor meen hierdie is visueel oordoen. Te veel inligting ingeprop in té ‘n kort rukkie. Ander vra: wie’s die “ons geskiedenis” wie se storie die kind probeer opsom? Want dis ‘n kind wat dié gemaak het, moet ek byvoeg. Natuurlik is daar ook die tema van evolusie wat, myns insiens in elk geval, in hierdie video met kreasionisme versoen word. Wat dink julle?

Maak vandag geskiedenis, almal!

Groete, Naomi M

Rots, ballon en liriek

February 13, 2014 in Geen Kategorie

Sommige van julle het gedink ek het verdwyn, klink dit my.

Hier is ek:

Dit lyk ligsinnig om die verdwyning so letterlik te interpreteer. Jammer daaroor. Ek sien baie van julle het ook verdwyn en weer verskyn. Waarom sekere avatars die kuberruim in vertrek het sonder om te groet, weet ek nou nog nie. Mens raak geheg aan die goed. Hulle is soos portrette teen mure. Daarsonder voel ‘n plek klinies, soos ‘n teatersaal. Hang maar weer op, asseblief.

Figuurlik gesproke, waar ek was?

Ek pleit versagtende omstandighede. Hierdie was waarmee ek besig was die afgelope tyd, ‘n visuele voorstelling:

Voel elkeen van julle daar is genoeg ure in elke dag? Die jaar raak nou eers aan Valentynsdag, maar kyk hoe het die e-posse in die inboks handuit geruk, kyk wat verwag die kinders se onderwysers alles. Ek het elke versoek gehoor. Maar soms om ‘n draai. Soms hoor ek net ‘n verwyt en dan moet ek erken dat ek voel of ek net in ‘n dowwe spieël kyk. Of buite die kring staan. Soms voel ek bespreek en nie of mense met my praat nie.

Ek het wel ook baie privaat-e-posse ontvang en dit ook agter die skerms hanteer. Ek was soms moedeloos, moet ek erken, omdat hier soveel genot en vreugde en lekkerte op hierdie ruimte gebeur. Maar omdat daar mense hier is wat met mekaar baklei sonder dat ek altyd weet waar die rusie ontstaan het. Ek weet hier is rusies wat jare en jare lank al voortduur, soos in ‘n langtermyn huwelik, die slegte soort. Dis vir my jammer dat daar net een of twee individue is wat hierdie diepliggende probleme met mekaar het en dan op die blogruimte verkondig dat die ruimte hulle nie aanstaan nie, terwyl dit handel oor ander ysberge wat onder die water se oppervlak, buite almal se sig is. My boodskap is en bly dat almal welkom is op LitNet se blogruimte. As jy egter voel hier is ‘n negatiwiteit te bespeur van een of twee individue spesifiek, wil ek graag vra of julle dit asseblief privaat kan uitsorteer. Of net van mekaar se terrein wegbly.

Ek het al bloginskrywings hier gelees en gedink dat hierdie ruimte die onmoontlike kan vermag. Nog ‘n visuele voorstelling, erkenning aan Pixar en dié fliek:

Ek weet daar is dinge wat hinder. 24.com het die afgelope tyd aan al hul blogruimtes gewerk en ek het eers daarvan verneem die dag toe ons die eerste keer so gesukkel het met van-lyn-af-wees. Ek kon nie waarsku nie.

Ek het nou vanuit alle oorde verneem dat die tuisblad en die webwerfwye aktiwiteit wat nou aangedui word in plaas van nuwe bloginskrywings, erg hinder. Ek het vir 24.com gevra om asseblief die tuisblad te verander soos dit was. Ek self kan dit ongelukkig nie doen nie, omdat ek net oor gedeeltelike toegangsregte agter die skerms van die blad beskik. Ek belowe ek sal julle laat wanneer ek terugvoer gekry het.

Ondertussen is dit in almal van ons se hande hoe ons bou aan wat ons het. Elke inskrywing, elke menseverhouding. Ons almal, elkeen agter elke sigbare of onsigbare avatar, is mense. Sal mens vandag iets positiefs skep? En, voor die opbeurende lied uit die tagtigs wat ek graag as vandag se temalied wil voorstel, wil ek versoek om my asseblief met direkte versoeke te nader. As ek ‘n emosie hoor (“ek is ongelukkig”) kan ek ‘n vertroostende oor aanbied. Maar ek kan nie ‘n probleem help oplos nie. Vertel my wat pla, ek sal kyk of ek kan verander aan my kant. As ek nie kan nie, vra ek 24.com. Maar ‘n verwyt bring niemand êrens nie en dit verander niks van die verlede of die toekoms nie.

Op daardie noot, en sommer in die lig van die kommersiële dag wat môre is, hef aan:

And we can build this thing together, stand this storm forever …

Groete, Naomi M